Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Η Καβάλα μίλησε!!!


Πάνω από 10.000 κόσμου συγκεντρώθηκαν το μεσημέρι της Τετάρτης 27 Φεβρουαρίου στην κεντρική πλατεία της Καβάλας προκειμένου να διαδηλώσουν την αντίθεση τους στην επιχειρούμενη εγκατάσταση και λειτουργία μονάδας παραγωγής ενέργειας με την καύση λιθάνθρακα. Μαζικότερη από ποτέ, χωρίς πολιτικά χρώματα, όλοι ήταν εκεί για όλους... Ιδιαίτερα δυναμική ήταν η παρουσία των νέων ανθρώπων, που έδωσαν παλμό στη συγκέντρωση. Από τα πρώτα θέματα στα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών της χώρας, αλλά και στα πρωτοσέλιδα πολλών εφημερίδων σήμερα. Το μήνυμα έφτασε. Η Καβάλα απέδειξε οτι είναι εδώ. Οι Καβαλιώτες απέδειξαν οτι ξέρουν να αντιδρούν όταν κάποιοι δεν τους λαμβάνουν υπόψη...


Η συγκέντρωση αυτή θα μείνει στην ιστορία, λόγω της μαζικότητας της και της φωνής που υψώσαμε όλοι όσοι βρεθήκαμε εκεί.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

Κινητοποιήσεις του παρελθόντος

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του '70 η ΔΕΗ θέλησε να προχωρήσει στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων τύρφης στα Τενάγη των Φιλίππων, η τοπική κοινωνία ξεσηκώθηκε! Και τότε πέτυχε την ακύρωση κάθε σχεδιασμού σε αυτή την κατεύθυνση. Έναν τέτοιο αγώνα δίνει πάλι η Καβάλα. Αυτή τη φορά για μονάδα λιθάνθρακα που θα μπορεί πολύ εύκολα να "κάψει" λιγνίτη ή και τύρφη, μια και ο λιγνίτης της Δράμας και η τύρφη των Φιλίππων έχουν μπει στο στόχαστρο...

Τις κινητοποιήσεις τότε περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο στο βιβλίο του "Ο Ναύτης" ο Παλαιοχωρινός συγγραφέας και φίλος Θόδωρος Γρηγοριάδης. Στη συνέχεια παρατίθενται αποσπάσματα του βιβλίου:

Ο Ναύτης, αφηγητής, καθώς περιπολεί με πολεμικό πλοίο, πληροφορείται για την πορεία ενάντια στο εργοστάσιο των Φιλίππων. Το βιβλίο γράφτηκε το 1993, η πορεία έλαβε στ’ αληθινά χώρα την περίοδο της δικτατορίας.

«Ο Ναύτης» (σελ. 176 - 177)

"Όταν διάβασα στις εφημερίδες για την τεράστια πορεία των αγροτών, με αγροτικά οχήματα, μηχανήματα και (τα τελευταία εναπομείναντα) ζώα, βρισκόμασταν σε μια άσκηση στα ανοιχτά της Σκύρου. Επικεφαλής της πορείας, έλεγε το δημοσίευμα, είχε τεθεί ο μητροπολίτης Αμβρόσιος. Η ατελείωτη αυτή πορεία κάλυπτε μια απόσταση πολλών χιλιομέτρων, αφού ξεκινούσε από τη δυτική πλευρά του κάμπου που ανήκει στο νομό Καβάλας και έμπαινε στα όρια του επόμενου νομού, ακολουθώντας τη φυσική οδό του εθνικού δικτύου, που δεν ήταν παρά η Εγνατία οδός.

Η τελευταία αναφορά με συγκίνησε. Η Εγνατία οδός ήταν ένα από τα τελευταία σημεία που με είχε ξεναγήσει ο καθηγητής Αντώνιος όταν περιδιαβαίναμε τα αρχαιολογικά σημάδια της περιοχής. Περνούσε από το εξωτερικό μέρος της πεδιάδας και σκαρφάλωνε στα χαμηλά βουνά, για να μπει στην πόλη της Νεάπολης, τη σημερινή Καβάλα. Από τις στροφές αυτές, αντίκριζες από μια άλλη γωνία τον κάμπο και το Παγγαίο. Αυτές που εγώ αποκαλούσα ακτές, χαράζονταν ακόμη πιο ευδιάκριτα ακουμπώντας στο πράσινο που άρχιζε αμέσως μετά. Η παλιά Εγνατία οδός, όση δεν είχε καλυφθεί από την άσφαλτο της καινούργιας, ήταν ακόμη στρωμένη με πέτρες. Ο δρόμος μου είχε φανεί τόσο στενός, ώστε μπορούσα να τον καλύψω με ένα άνοιγμα ποδιών.

Στην προσπάθειά μου να δρασκελίσω το πλάτος της αρχαίας οδικής αρτηρίας, ο καθηγητής Αντώνιος χαμογέλασε. Τότε ακόμη χαμογελούσε, που οι προσπάθειες του να δημιουργήσει ένα μικρότερο Αντώνιο δεν έπεφταν στο κενό. Πατούσαν γερά και μάλιστα σε στέρεο έδαφος. Στα ίδια ίχνη του δρόμου κάποιοι άλλοι προσπαθούσαν τώρα με διαμαρτυρίες και συνθήματα να σώσουν τις περιουσίες τους. Η πορεία, έλεγε, παρέλυσε την κυκλοφορία καθ’ όλο το μήκος της Ανατολικής Μακεδονίας. Οι Αρχές δεν τόλμησαν να αντισταθούν στις κραυγές των γυναικόπαιδων. Η όλη εκδήλωση θύμιζε μια γενική πρόβα ξεριζωμού, σε περίπτωση που τα έργα έμπαιναν σε εφαρμογή.

Πολλοί αγρότες κρατούσαν γεωργικά εργαλεία και χόρευαν αλαλάζοντας γύρω από τα οχήματα. Πάνω σε καρότσες μερικοί έπαιζαν όργανα. Κάποιοι είδανε γυναίκες να βγάζουνε φωτιές από τα μάτια τους και από τα δάχτυλα των χεριών τους να ξεπηδάνε φίδια. Μερικές απειλούσαν ότι θα φάνε ζωντανές τις σάρκες όσων τολμήσουν να τις ξεσπιτώσουν από τα μέρη όπου είχαν γεννηθεί. Γυναίκες που δεν είχαν το κουράγιο να αντιμιλήσουν τους άνδρες τους, στα χαμηλά σπίτια των χωριών στις πλαγιές του Παγγαίου. Τα γονίδια των μαινάδων έβγαιναν πάλι από τη νάρκη τους. Τέλος, ο Υπουργός Βορείου Ελλάδος κλείστηκε στο γραφείο του και άρχισε να τηλεφωνεί πανικόβλητος. Όσο ο Αμβρόσιος θα ήταν ζωντανός, τα μηχανήματα θα στοίχειωναν στις αποθήκες της Καβάλας".

Ο καθηγητής Αντώνιος στέλνει γράμμα στον πρώην μαθητή του και νυν Ναύτη για να τον ενημερώσει για το σχέδιο εκμετάλλευσης της τύρφης των Φιλίππων.

«Ο Ναύτης» (σελ. 246-247)

"...Κάπως έτσι ατόνησε η προσπάθειά μου να κινητοποιήσω τον κόσμο και να τους ενημερώσω για ένα τέτοιο κρίσιμο θέμα. Αυτό που σου φάνηκε προδοσία δεν ήταν παρά μια υποχώρηση. Η ομιλία μου μέσα στον κινηματογράφο ανησύχησε τότε πολλούς. Δεν ήταν διατεθειμένοι να με αφήσουν να προχωρήσω επειδή γνώριζαν την πρόθεσή μου να αρθρογραφήσω στις τοπικές εφημερίδες. Μερικές από τις εφημερίδες αυτές τις είχαν ήδη προσεγγίσει κάποιοι σχετικοί και ενίσχυαν την άθλια οικονομική τους θέση ακριβώς για να σιωπήσουν γύρω από το καίριο θέμα του εργοστασίου.

Ώσπου, φέτος, βρέθηκα πάλι στο περίπτερο της ΔΕΗ στην έκθεση της Θεσσαλονίκης και ξανάδα τη μελέτη του εργοταξίου μαζί με τα νέα πορίσματα του Ιδρύματος Γεωλογικών Μελετών. Οι μακέτες και οι χάρτες παρουσίαζαν τον απόλυτο τρόμο. Το έδαφος υποχωρούσε, τα χωριά του κάμπου δεν υπήρχαν. Το χειρότερο, το κύριο στρώμα της τύρφης, βρίσκεται μπροστά το δικό μας χωριό. Οι νεότερες προτάσεις μιλούσαν για μια περιοχή που, συνδεόμενη με άλλα γεωθερμικά πεδία, θα εξελιχθεί στο μεγαλύτερο ενεργειακό κέντρο της Βόρειας Ελλάδας. Μην ξεχνάς ακόμη τα κοιτάσματα ουρανίου στα βόρεια το νομού της Δράμας και τα υδροηλεκτρικά έργα στο Νέστο. Ολόκληρη η ανατολική Μακεδονία, ένα απέραντο εργοστάσιο γεμάτο επικίνδυνα και καταστρεπτικά έργα. Αυτά για τον τόπο. Όσο για τον αέρα, την ατμόσφαιρα που αναπνέουμε, θα γεμίσει οξείδια και ρύπους. Θα βρέχει όξινη βροχή. Η καρβουνόσκονη θα σκεπάσει τα πάντα. Τα πάντα.

Δε θέλω να σε τρομάξω με όλα αυτά. Όμως εσύ μάλλον θα τα προλάβεις. Εγώ μπορεί και όχι".

Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από το τελευταίο κεφάλαιο του μυθιστορήματος «Ο Ναύτης» (1993). Ύστερα από μια σειρά περιπέτειες και περιπλανήσεις ο αφηγητής, και ώριμος πια Ναύτης, επιστρέφει στο χωριό του, στο Παγγαίο και στην πεδιάδα των Φιλίππων όπου αντικρίζει ένα αποκαλυπτικό τοπίο καταστροφής του τόπου, της ομορφιάς, της ιστορίας και του περάσματος των πολιτισμών.
Μακάρι οι σελίδες αυτές να παραμείνουν στα χαρτιά ως μυθοπλασία και μόνον:

«Ο Ναύτης» (σελ. 397-400)

“Λίγα χρόνια μετά τον ανεξιχνίαστο πνιγμό της μικρής, στο κανάλι όπου βρέθηκε να κολυμπά το πτώμα της έχασκε η μεγαλύτερη τάφρος της χώρας. Τουλάχιστον μου φάνηκε απύθμενη. Όπως στα όνειρα, πίστευα πως αν έπεφτα μέσα, μπορεί να έβγαινα από την απέναντι πλευρά της γης.

Το χωριό μου βυθίστηκε στη θλίψη που προκαλεί το αίσθημα ότι η ζωή και ο τόπος πέρασαν τις τύχες τους σε κάποιων άλλων τα χέρια. Γέμισαν τα καφενεία και οι δρόμοι με εργάτες που φορούσαν φόρμες και μάσκες. Οι υπόλοιποι είχαν μαύρη σκόνη στα πρόσωπά τους. Οι περισσότεροι ήταν ξένοι μηχανικοί με ειδικότητα. Πολλοί ντόπιοι δούλευαν κι αυτοί ως ανειδίκευτοι εργάτες ή παρακολουθούσαν μερικά ταχύρρυθμα προγράμματα για να αποκτήσουν εξειδίκευση. Η εντολή που είχε δοθεί ήταν σαφής: έπρεπε να απορροφηθεί ένα μεγάλο ποσοστό αγροτών στις εργασίες κατασκευής των εργοστασίων.

Παντού υπήρχε μια κινητικότητα ανθρώπων που δεν είχαν σχέση με τον τόπο και τους παλιούς του ρυθμούς. Αυτοκίνητα με ξένους αριθμούς κυκλοφορούσαν στους καινούργιους δρόμους που είχαν χαραχτεί ανάμεσα στα χωράφια, γερανοί τεράστιοι έσκαβαν και όργωναν, μυτερά τρυπάνια αναζητούσαν το απόλυτο βάθος του εδάφους. Οι τελικές εγκαταστάσεις θα αργούσαν ακόμη, αλλά ο συντονισμός των εργασιών ήταν ακριβής. Άνθρωποι με ξένα συμφέροντα μπλέχτηκαν με ντόπιους, εξαγοράστηκαν συνειδήσεις, καταπατήθηκαν κτήματα, δόθηκαν κρυφές προσφορές. Άρχισαν οι διχόνοιες και τα χωριά του κάμπου βρέθηκαν στο έλεος όλων εκείνων που είχαν προαποφασίσει. την εξολόθρευσή του.

Οι διαμαρτυρίες ήταν ελάχιστες, αφού η γενικότερη κρίση που μάστιζε και την ίδια τη χώρα, λόγω των αναταραχών στα σύνορα, ανάγκαζε τους πάντες να δέχονται την αξιοποίηση κάθε ενεργειακού υλικού ως δεδομένη. Ήταν μια εποχή που οι γείτονες των συνόρων αλληλοσφάζονταν, μας έκλειναν τους δρόμους και μας στερούσαν την πρόσβαση σε πηγές ενέργειας που ως τότε μας παρείχαν βάσει συμφωνιών.
Σταματούσαν τις ροές των ποταμών, έφραζαν τους αγωγούς αερίων που περνούσαν από τα δικά τους εδάφη, δε δίσταζαν να διοχετεύσουν τα απόβλητα των δικών τους βιομηχανικών περιοχών στις κοίτες των ποταμών που έβγαιναν στο Αιγαίο. Ο Στρυμόνας ήταν το πρώτο υγρό θύμα σ’ αυτή την εκδικητική συμπεριφορά μεταξύ όμορων λαών.

Μέσα σε μια τέτοια κρίση, οι αξίες και οι παραδόσεις βούλιαζαν σαν τα χωράφια, που αυτοκτονούσαν στα ίδια τους τα χώματα. Η πλημμύρα του κάμπου από έργα και νερά που έβγαιναν από τα υπεδάφη ήταν ένα φαινόμενο που αποτέλεσε αξιοπερίεργο θέαμα.

Πολλοί άνεργοι, πρώην αγρότες, ανέβαιναν στους γύρω λόφους του Παγγαίου και χάζευαν το τεράστιο εργοτάξιο και τα έργα που συντελούνταν πάνω στην άλλοτε καταπράσινη γη. Άλλοι αναγνώριζαν τα μερτικά της γης που τους έπεφταν, λέγοντας «εκεί κάποτε ήταν τα καλαμπόκια μου, εκεί είχα τέσσερα στρέμματα σιτάρι.» Κάθονταν και αγνάντευαν σαν τους πνιγμένους που βρήκαν σωτηρία πάνω σε βραχονησίδες, ενώ τριγύρω συνεχιζόταν η μεγάλη φουρτούνα και το βούλιαγμα του καραβιού. Δεν μπορούσαν να αντιδράσουν παρά μόνο με ένα θλιμμένο βλέμμα που αντικατόπτριζε την προδοσία τη δική τους και όσων τους είχαν εξαπατήσει.

«Μας είχαν πει ότι θα έχουμε τουρισμό...», είπε με πικρία η ιδιοκτήτρια μιας ταβέρνας που τάιζε μεροκαματιάρηδες εργάτες.

Στα εκκλησάκια δεν άναβαν πια τα καντήλια. Θα ‘λεγε κανείς ότι η φθορά του τόπου συμβάδιζε με μια γενικότερη απώλεια της πίστης. Πολλές γυναίκες κατέφευγαν στο μοναστήρι που είχε προεκτείνει τις εγκαταστάσεις του και μπορούσε να φιλοξενήσει μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Όσοι άνδρες δε δούλευαν στα νέα έργα αρκούνταν στην πρόωρη σύνταξη και στα καφενεία. Ο καπνός των καμινάδων ενώθηκε με τον καπνό των τσιγάρων που τώρα αγοράζονταν από ξένες αγορές. Η χαρτοπαιξία συναγωνιζόταν τη συμπλήρωση των τυχερών δελτίων ποδοσφαίρου και άλλων αντιστοίχων που αντιστοιχούσαν σε μια κλήρωση την ημέρα.

Οι νέοι μόλις τέλειωναν το λύκειο έφευγαν για τις πόλεις, αφού η ιδέα της δουλειάς σε ένα μαυριδερό τόπο δεν τους φαινόταν ιδιαίτερα ελκυστική. Έτσι άρχισε να φθείρεται και ο θεσμός της οικογένειας. Αλλού ο πατέρας, αλλού η μάνα και αλλού τα παιδιά. Ακόμη και στα ίδια σόγια άρχιζαν να διαλύονται οι συγγενικοί δεσμοί. Όσοι είχαν υποστηρίξει το έργο παρέμεναν στα σπίτια τους, όσοι το είχαν πολεμήσει έφευγαν προς τα παραλιακά χωριά όπου προσπαθούσαν να αγοράσουν καινούργια γη και να ξανακαλλιεργήσουν. Εκεί υπήρχαν τα αμπέλια και συνεχιζόταν η παραγωγή κρασιού.

Κάπως έτσι τα χωριά διαλύθηκαν και οι άνθρωποι σκορπίστηκαν. Καμιά φορά, στους σταθμούς των υπεραστικών λεωφορείων, συναντιόντουσαν, τυχαία, άνθρωποι που κάποτε ήταν γείτονες ή δούλευαν σε διπλανά χωράφια. Αντάλλασσαν μερικές κουβέντες χωρίς να αναφέρονται στα μέρη απ’ όπου είχαν διωχθεί. Κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό χωριό προστίθετο στον ξεριζωμό των υπολοίπων. Οι δρόμοι του άδειαζαν, τα σπίτια γέμιζαν φαντάσματα και αρουραίους, ενώ τα σπιτικά φίδια έβγαιναν από τα υπόγεια και αναζητούσαν αλλού πέτρες και ανθρώπους. Μια τέτοια πομπή φιδιών είδανε επιβάτες ενός λεωφορείου, να εγκαταλείπει το χωριό Αντιφίλιπποι και κάποιος αναγνώρισε το δικό τους.

Οι Φίλιπποι, πάλι, που βρίσκονται απέναντι, διασώθηκαν γιατί έπεφταν στη μακρινότερη ακτίνα των έργων και γιατί σκεπάστηκαν από μια τέντα μέσα από την οποία δεν περνούσαν οι μολυσμένες ουσίες που αιωρούνταν στον αέρα του κάμπου…”

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Η Καβάλα μας κινδυνεύει!

Η Συντονιστική Επιτροπή ενάντια στις δεξαμενές καυσίμων καλεί ΟΛΟΥΣ τους πολίτες της Καβάλας και της ευρύτερης περιοχής να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο κατά της δημιουργίας εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύση λιθάνθρακα, που διοργανώνεται από το Δήμο Καβάλας, τη Συντονιστική Επιτροπή και τους φορείς της πόλης, την Τετάρτη 27/2/2007 στις 12 το μεσημέρι.

Έφτασε η ώρα, όλοι μαζί, δυναμικά, να απαντήσουμε με τη συμμετοχή και τη δραστηριοποίησή μας στην επιχειρούμενη υποβάθμιση της ζωής μας και του περιβάλλοντος.

Τα σχέδια τους δεν θα περάσουν!

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΡΥΠΑΝΣΗ!


ΣΧΕΤΙΚΑ: pangea


Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

Θα είμαστε όλοι εκεί!

Αφορμή για το σχόλιο είναι η κυκλοφορία ενός νέου εντύπου. Σήμερα Σάββατο 23 Φεβρουαρίου, κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος της νέας εβδομαδιαίας εφημερίδας "Ανάποδος Τύπος", και στο όνομα της περιέργειας για το νέο έντυπο, το προμηθεύτηκα. Ήταν ευχάριστη έκπληξη, όταν είδα το πόσο ευαισθητοποιημένοι είναι οι συντάκτες της εφημερίδας γύρω από θέματα περιβάλλοντος. Έτσι θα έπρεπε άλλωστε. Μάλιστα στις σελίδες της, η εφημερίδα φιλοξενούσε εκτενές ρεπορτάζ σχετικά με το φλέγον για την περιοχή της Καβάλας θέμα, την επιδιωκόμενη ίδρυση και λειτουργία μονάδας παραγωγής ενέργειας με την καύση λιθάνθρακα. Μάλιστα σε διπλανή στήλη γινόταν αναφορά και στη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας για την εφημερίδα "Εβδόμη" της Καβάλας, χρησιμοποιώντας μάλιστα τη φράση του "Αυτό που για την Καβάλα είναι σοβαρό οικολογικό πρόβλημα, για την ΔΕΗ είναι μπίζνες με ιδιωτικές πολυεθνικές".

Η καρδιά της Καβάλας λοιπόν χτυπά στην κεντρική της πλατεία την ερχόμενη Τετάρτη, για να πούμε όλοι μαζί όχι στην ίδρυση και λειτουργία μιας τέτοιας μονάδας στην περιοχή μας. Σε αυτή τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας θα συμμετέχουν όλοι οι φορείς της Καβάλας και φυσικά όλοι οι Καβαλιώτες. Χθες ανακοινώθηκε ότι θα παραβρεθεί και θα χαιρετίσει και ο Αλέξης Τσίπρας, και αναμένεται συνέχεια.

Θα είμαστε όλοι εκεί!

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

"Για την ΔΕΗ είναι μπίζνες με ιδιωτικές πολυεθνικές..."

«Αυτό που για την Καβάλα είναι σοβαρό οικολογικό πρόβλημα, για την ΔΕΗ είναι μπίζνες με ιδιωτικές πολυεθνικές αλλά και ανικανότητα του κράτους να δρομολογήσει την ενεργειακή απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα». Με τη φράση αυτή θέλησε να περιγράψει την σοβαρότητα της υπόθεσης σχετικά με την εγκατάσταση μονάδας λιθάνθρακα στην περιοχή της Καβάλας ο νέος πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας.

Στη συνέντευξη που μου παραχώρησε για την εφημερίδα «Εβδόμη» (δημοσιεύτηκε στο φύλλο της Παρασκευής 15 Φεβρουαρίου 2008), ο Αλέξης Τσίπρας, περιέγραψε τι πραγματικά πρέπει να σημαίνει η «νέα εποχή» στην ελληνική πολιτική σκηνή, την οποία σηματοδότησε η εκλογή του, αλλά και στο «όραμα» που λείπει από την πολιτική και τους πολιτικούς, κάτι που «απωθεί» τους νέους.

-Η εκλογή σας, είναι γεγονός ότι σηματοδοτεί μια νέα εποχή για την ελληνική πολιτική σκηνή. Ποιες θα είναι οι θέσεις που θα προωθήσετε, ώστε αυτή η "νέα εποχή" να αποκτήσει ουσία; Θα επιδιώξετε κάποια συνεργασία με άλλα πολιτικά κόμματα;

«Δεν μας ενδιαφέρουν οι κυβερνητικές συνεργασίες ως αυτοσκοπός. Αυτό που μας ενδιαφέρει η δημιουργία νέων συσχετισμών στην κοινωνία, ώστε να είναι εφικτό να διαμορφωθούν πολιτικές επιλογές προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από την σημερινή. Νέα εποχή σημαίνει για μας απελευθέρωση της κοινωνίας από τα ψεύτικα διλήμματα του δικομματισμού και συγκρότηση ενός ισχυρού κοινωνικού ρεύματος που θα πιέζει και διεκδικεί με αποτελεσματικό τρόπο, για όλα όσα αφορούν την ζωή των πολιτών: την σταθερή και μόνιμη δουλειά, την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, την δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, το περιβάλλον. Αν δεν υπάρξει πίεση από τα κάτω, καμία συνεργασία κορυφής δεν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα».

-Ο Συνασπισμός αλλά και εσείς προσωπικά, πολλές φορές δείξατε ιδιαίτερη ευαισθησία για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η περιφέρεια. Και ο νομός Καβάλας αντιμετωπίζει κάποια τέτοια προβλήματα, με πιο πρόσφατο την προσπάθεια από την πλευρά της ΔΕΗ για εγκατάσταση και λειτουργία μονάδας παραγωγής ενέργειας με καύση λιθάνθρακα. Ποιά είναι η θέση σας για το θέμα; Πως πιστεύετε ότι πρέπει να αντιμετωπίζονται τα προβλήματα της περιφέρειας;

«Σπαταλήσαμε ήδη τρία Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης και οι περιφερειακές ανισότητες διευρύνονται αντί να μειώνονται. Όλα αυτά τα χρόνια, οι κυβερνήσεις δεν ήταν σε θέση να διαμορφώσουν έναν προσανατολισμό, που θα επιτρέπει στους νέους ανθρώπους να μένουν στον τόπο τους, και στις τοπικές κοινωνίες να αναπτύσσονται με οργανωμένο τρόπο. Αυτό απαιτεί κεντρικό σχεδιασμό, παραγωγικές επενδύσεις, αναδιαρθρώσεις. Αν το αφήσουμε στον αυτοματισμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, το λιγότερο που θα έχουμε είναι άναρχη ανάπτυξη και καταστροφή του περιβάλλοντος, καθώς και έφοδο των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων στον δημόσιο πλούτο. Και αυτό είναι κάτι που ελάχιστα ωφελεί τις τοπικές κοινωνίες. ΟΙ λιθάνθρακες της ΔΕΗ δεν είναι ανάπτυξη. Αυτό που για την Καβάλα είναι σοβαρό οικολογικό πρόβλημα, για την ΔΕΗ είναι μπίζνες με ιδιωτικές πολυεθνικές αλλά και ανικανότητα του κράτους να δρομολογήσει την ενεργειακή απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα. Και προφανώς η τοπική κοινωνία οφείλει να αντιδράσει δυναμικά, γιατί ήδη προετοιμάζεται το έδαφος για πυρηνικά εργοστάσια».

-Η εκλογή σας ήδη κρίθηκε θετικά από τη νεολαία, η οποία, γενικότερα, αδιαφορεί για τα κοινά. Πιστεύετε οτι στο πρόσωπο σας οι νέοι άνθρωποι θα βρουν κάποιον που θα έχει τις ίδιες ανησυχίες με εκείνους, θα δίνει την απαραίτητη σημασία σε όλα τα προβλήματα τους και θα αγωνιστεί για την επίλυση τους;

«Θεωρώ ότι ένα πρόσωπο δεν μπορεί να προκαλέσει σημαντικές αλλαγές στα πολιτικά πράγματα. Αυτό που έχει σημασία είναι να διαμορφώνεις πολιτικές θέσεις και να τις προωθείς στην κοινωνία με τον πιο άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο. Έχω την αίσθηση ότι αν οι νέοι άνθρωποι αδιαφορούν για την πολιτική, αυτό είναι πρόβλημα της πολιτικής και όχι των νέων ανθρώπων. Το στοίχημα λοιπόν για μας είναι να επαναφέρουμε την πολιτική στο προσκήνιο με πιο ζωντανούς και ενδιαφέροντες τρόπους. Να αναδείξουμε την σημασία της πρωτοβουλίας, της συλλογικότητας, της παρέας που μπορεί να καταφέρνει πράγματα, εκεί που οι άνθρωποι δεν μπορούν από μόνοι τους. Αυτό είναι για μας πολιτική, είτε αφορά μικρά τοπικά πράγματα, είτε μεγάλα, όπως είναι το εργασιακό μέλλον, το περιβάλλον, η παιδεία. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι οι νέοι δεν προσεγγίζουν την πολιτική μόνο για τα προβλήματά τους. Την προσεγγίζουν ελπίζοντας ότι μια μέρα θα αλλάξουν τον κόσμο. Και αυτό το οραματικό στοιχείο είναι κάτι που οφείλουμε να το ανακαλύψουμε πάλι και να το επαναφέρουμε στον πολιτικό μας λόγο».

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Το Παγγαίο μας κινδυνεύει...


Τελικά το Παγγαίο μας κινδυνεύει... Κάθε μέρα που περνά, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι οι πάσης φύσεως "καρεκλοκένταυροι" δεν θέλουν την ανάπτυξη του ιστορικού και παράλληλα καταπράσινου βουνού, και έτσι σε συσκέψεις επί συσκέψεων, προσπαθούν να βρουν τρόπους υποβάθμισής του, κλείνοντας παράλληλα τα στόματα όσων αντιδρούν με "αναπτυξιακά πυροτεχνήματα"...

Διαβάζοντας την «Καθημερινή της Κυριακής», στις 10 Φεβρουαρίου, θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς ότι τα σενάρια περί αξιοποίησης κοιτασμάτων ουρανίου που υπάρχουν στο Παγγαίο, άρχισαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Μέχρι τώρα κανείς δεν τολμούσε να αναφέρει κάτι τέτοιο… Γιατί;

Παράλληλα με αφορμή τα όσα προωθεί η ΔΕΗ για τη δημιουργία μονάδας παραγωγής ενέργειας με τη χρήση λιθάνθρακα, ήρθαν και πάλι στην επικαιρότητα συζητήσεις που έγιναν ξανά πριν δεκαετίες, και αφορούν την αξιοποίηση της τύρφης στην πεδιάδα των Φιλίππων, στους πρόποδες του Παγγαίου.

Και το τρίτο χτύπημα (ίσως και το πιο «ύπουλο»), αφορά την ιστορική ταυτότητα του βουνού. Κάποιοι, που βρέθηκαν τα προηγούμενα χρόνια σε θέσεις – κλειδιά για την ανάδειξη της ιστορίας της περιοχής, προφανώς «κάτι έχουν» με το Παγγαίο. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι αρνούνταν πεισματικά οποιαδήποτε έρευνα σε ένα, κατά τα άλλα κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο, στο σύνολο του. Γιατί; Και είναι γνωστό από την ιστορία ότι πάνω στο Παγγαίο βρίσκονται σημαντικές ιστορικές τοποθεσίες, όπως το Μαντείο του Διονύσου. Γιατί δεν έψαξε ποτέ κανείς να το εντοπίσει; Τελευταία μάλιστα είδαμε κάποιες απέλπιδες, διασκεδαστικές ίσως, προσπάθειες για τη "μεταφορά" του ιστορικού συνόλου που ακούει στο όνομα Παγγαίο, ανατολικότερα… Μήπως κύριοι που προωθείτε κάτι τέτοιο και η αρχαία Αμφίπολη δεν είναι η Αμφίπολη;

Στο θέμα αναφέρεται εκτενώς στο blog του και ο Παγγαιορείτης συγγραφέας και φίλος Θεόδωρος Γρηγοριάδης, παρέχοντας πλήθος χρήσιμων πληροφοριών.

Αναφέρει χαρακτηριστικά: «…Ύστερα ήρθε η σειρά της παλιάς Εγνατίας οδού, που καμαρώναμε βλέποντας τα πέτρινα απομεινάρια της. Κάτι αρχαίες οδοσημάνσεις - δήθεν - έδειξαν ότι ο δρόμος που ερχόταν από την Αμφίπολη στους Φιλίππους παρέκαμπτε το Παγγαίο και μετατοπιζόταν δυτικά, προς τη μεριά της Δράμας. Εδώ οι ερευνητές, σαν να δούλευαν στο ΥΠΕΧΩΔΕ χίλια χρόνια πριν, ήταν σκληροί και αμετάπειστοι. Δεν απάντησαν καν σε ένα ρεπορτάζ που δημοσίευσα εναντίον τους στην εφημερίδα. Τέλος, το χειρότερο και καθοριστικό χτύπημα ήρθε όταν κάποιοι ευκαιριακοί αρχαιολόγοι επανατοποθέτησαν τον χώρο της Σκαπτής Ύλης, δηλαδή των αρχαίων ορυχείων χρυσού, απέναντι από τη Θάσο, σε κάτι χαμηλά βουναλάκια, ξεχνώντας ότι το μισό και βάλε Παγγαίο είναι γεμάτο σκαμμένες στοές και σωρούς σιδηρόπετρες - ασημόπετρες τις λέγαμε μικροί παίζοντας πάνω τους».

Περισσότερα στο blog του Θεόδωρου Γρηγοριάδη