Η συνομιλία με μια πολύ ωραία γυναίκα μπορεί να κάνει έναν άνδρα να χάσει στην κυριολεξία το μυαλό του, σύμφωνα με μια νέα ολλανδική επιστημονική μελέτη, που έρχεται να επιβεβαιώσει τη…λαϊκή σοφία.
Η έρευνα, από ψυχολόγους του πανεπιστημίου Ράντμπουντ, δημοσιεύτηκε στο “Journal of Experimental and Social Psychology” (Περιοδικό Πειραματικής και Κοινωνικής Ψυχολογίας), σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ».
Οι ερευνητές, κάνοντας τα σχετικά πειράματα, διαπίστωσαν ότι οι άνδρες που κάνουν παρέα έστω και λίγα λεπτά με μια πολύ ελκυστική γυναίκα, αποδίδουν στη συνέχεια λιγότερο καλά στα νοητικά τεστ (δηλαδή…χάνουν τα λογικά τους, όπως λέει ο λαός), σε σχέση με όσους συνομίλησαν με μια γυναίκα που δεν θεωρούσαν ωραία.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αυτό πιθανώς συμβαίνει, επειδή από τα πανάρχαια χρόνια οι άνδρες χρησιμοποιούν ένα πολύ μεγάλο τμήμα των δυνατοτήτων του εγκεφάλου τους προκειμένου να εντυπωσιάσουν τις γυναίκες, με συνέπεια -ειδικά στην περίπτωση μιας αληθινά ωραίας γυναίκας- να μην τους απομένουν και πολλές νοητικές δυνατότητες για άλλες διαδικασίες και δραστηριότητες.
Οι ολλανδοί ψυχολόγοι επισήμαναν ότι η έρευνά τους δείχνει πως η απόδοση των ανδρών στην εργασία ή στο σχολείο μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά εξαιτίας του φλερτ με μια ωραία συνάδελφο ή συμμαθήτρια (ή περισσότερες!). Είναι χαρακτηριστικό ότι η ολλανδική έρευνα ξεκίνησε, όταν ένας από τους ολλανδούς ψυχολόγους σοκαρίστηκε από το γεγονός ότι, μετά τη συνομιλία του με μια πανέμορφη γυναίκα που μόλις είχε γνωρίσει, ξέχασε τη διεύθυνση του σπιτιού του, όταν αυτή τον ρώτησε που έμενε!
Από την άλλη, η έρευνα διαπίστωσε ότι δεν ισχύει το αντίστροφο, δηλαδή οι γυναίκες δεν επηρεάζονται, όσον αφορά τις νοητικές ικανότητές τους, από την παρέα με έναν ωραίο άνδρα. Πιθανότατα αυτό οφείλεται στο ότι οι άνδρες, πολύ περισσότερο από τις γυναίκες, είναι βιολογικά προγραμματισμένοι, μετά από εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης, να νοιάζονται για την «κατάκτηση» μιας γυναίκας - και όχι το αντίστροφο.
Η προσπάθεια εντυπωσιασμού του άλλου φύλου απορροφά ένα μεγάλο μέρος των γνωσιακών-νοητικών δυνατοτήτων του άνδρα, σε σημείο μερικές φορές να παθαίνει αμνησία ή να γίνεται «χαζός». Τα νοητικά τεστ (μνήμης κλπ) έδειξαν, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι οι άνδρες, μετά την συνομιλία με μια γοητευτική γυναίκα, γίνονται κατά μέσο όρο - άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο- πιο αργοί και λιγότερο ακριβείς.
Όσο περισσότερο ένας άνδρας σκεφτόταν τη συγκεκριμένη γυναίκα στη συνέχεια, τόσο χαμηλότερο ήταν το σκορ του στα τεστ. Αντίθετα, οι επιδόσεις των γυναικών στα τεστ δεν χειροτέρευσαν, όσο ωραίος και αν ήταν ο άνδρας με τον οποίο είχαν συνομιλήσει προηγουμένως.
Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Τζορτζ Φίλντμαν της Βρετανικής Ψυχολογικής Εταιρίας, η έρευνα δείχνει ότι οι άνδρες για εξελικτικούς λόγους έχουν προγραμματιστεί να σκέφτονται υποσυνείδητα τρόπους για να περάσουν τα γονίδια τους στις επόμενες γενιές, γι’ αυτό το λόγο, όταν συναντούν μια ωραία γυναίκα, κατά βάθος την βλέπουν ως την ιδανική σύντροφο για την αναπαραγωγή των γονιδίων τους. Όμως οι γυναίκες αναζητούν και άλλες ιδιότητες στον άνδρα, όπως ο πλούτος ή η ευγενική και πνευματώδης συμπεριφορά και δεν «τρελαίνονται» απλώς και μόνο από το ωραίο του πρόσωπο.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009
Η «Κοκκινοσκουφίτσα» είναι πολύ παλαιότερη από ό,τι θεωρείτο
Τα δημοφιλή παραμύθια και οι λαϊκοί μύθοι είναι πολύ πιο παλιοί από ό,τι πίστευαν μέχρι τώρα οι επιστήμονες. Αυτό διαπίστωσε μια νέα βρετανική έρευνα, η οποία εστιάστηκε στη διάσημη «Κοκκινοσκουφίτσα» και ανακάλυψε ότι όχι μόνο υπάρχουν τουλάχιστον 70 παραλλαγές της σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, αλλά ότι η προέλευσή της ιστορίας, που κάθε παιδάκι έχει ακούσει με δέος το βράδυ στο κρεβάτι του, χάνεται στο βάθος του χρόνου. Μια νέα μελέτη από ανθρωπολόγους, υπό τον ιρανικής καταγωγής δρα Τζέιμι Τεχράνι του βρετανικού πανεπιστημίου του Ντέραμ, σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ», αναζήτησε την καταγωγή των πιο διάσημων παιδικών και λαϊκών ιστοριών, υιοθετώντας νέες τεχνικές που συνήθως χρησιμοποιούν οι βιολόγοι για να κατατάξουν τα διάφορα είδη στο «δέντρο της ζωής» και έτσι να εντοπίσουν τις διαδοχικές φάσεις της εξέλιξης μέχρι έναν κοινό πρόγονο στο απώτατο παρελθόν.
Όπως διαπιστώθηκε, για παράδειγμα, η ευρωπαϊκή εκδοχή της «Κοκκινοσκουφίτσας» μιλά για ένα λύκο που έχει μασκαρευτεί σαν γιαγιά, στην κινεζική μια τίγρη αντικαθιστά το λύκο, ενώ στην ιρανική, όπου δεν είναι νοητό ένα κοριτσάκι να περπατά μόνο του στο δάσος, ο πρωταγωνιστής είναι αγοράκι.
Αντίθετα με την κυρίαρχη άποψη ότι η «Κοκκινοσκουφίτσα» κατάγεται από τη Γαλλία, λίγο πριν ο Τσαρλς Περό παρουσιάσει την πρώτη γραπτή εκδοχή της ιστορίας κατά τον 17 αιώνα, την οποία στον 190 αιώνα ξαναέγραψαν οι αδελφοί Γκριμ, η έρευνα του δρα Τεχράνι κατέληξε ότι στην πραγματικότητα διάφορες παραλλαγές της ίδιας ιστορίας μοιράζονται κάποιον κοινό «πρόγονο», που υπήρξε τουλάχιστον πριν 2.600 χρόνια. Συνολικά σε όλο τον κόσμο εντοπίστηκαν 70 παραλλαγές στους πρωταγωνιστές και στο «σενάριο» της «Κοκκινοσκουφίτσας».
Ο άγνωστος κοινός «πρόγονος» εκτιμάται ότι πρέπει να έμοιαζε με μια άλλη ιστορία, το «Λύκο και τα Παιδιά», όπου ο λύκος προσποιείται ότι είναι μια κατσικούλα για να μπορέσει να τρυπώσει σε ένα σπίτι γεμάτο κατσίκες. Οι διάφορες αφρικανικές παραλλαγές της «Κοκκινοσκουφίτσας» θεωρείται ότι προέρχονται από αυτή την συγγενική ιστορία, οι παραλλαγές του Ιράν αποτελούν στενό «συγγενή» της ευρωπαϊκής «Κοκκινοσκουφίτσας», ενώ οι παραλλαγές που συναντώνται στην Ιαπωνία, την Κορέα, την Κίνα και τη Βιρμανία, αποτελούν μια ξεχωριστή ασιατική οικογένεια.
Όπως δήλωσε ο Τεχράνι, «διαχρονικά αυτές οι λαϊκές ιστορίες έχουν αδιόρατα αλλάξει και έχουν εξελιχτεί, προσαρμοζόμενες όπως ένας βιολογικός οργανισμός. Επειδή πολλές καταγράφηκαν πολύ μετά την αρχική δημιουργία τους, έχουν επανεφευρεθεί από εκατοντάδες γενιές. Η μελέτη της εξάπλωσης και των μεταβολών αυτών των ιστοριών μάς μαθαίνει διάφορα πράγματα για την ανθρώπινη ψυχολογία και για το είδος των πραγμάτων που θεωρούμε αξιομνημόνευτα».
Άγνωστο παραμένει με ποιο τρόπο η ιστορία της «Κοκκινοσκουφίτσας» πέρασε από τη μια χώρα στην άλλη, αλλά είναι πιθανό αυτό να συνέβη κατά μήκος των διακρατικών εμπορικών οδών της αρχαιότητας και μέσω της συνεχούς μετακίνησης ανθρώπων από τόπο σε τόπο. Σύμφωνα με μια θεωρία, η εξάπλωση αυτών των ιστοριών είχε και μια άλλη μισο-συνειδητή αιτία: την επιθυμία να περάσουν στις νεότερες γενιές μια σειρά από ιδέες και συμβουλές για καλύτερη επιβίωση, π.χ. για την αντιμετώπιση της βίας και της απάτης.
Η αρχαιότερη ιστορία που βρέθηκε μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τους βρετανούς μελετητές, είναι ένας μύθος του Αισώπου, που χρονολογείται από τον 6ο αι. π.Χ περίπου. Συνεπώς, όπως ανέφεραν, ο κοινός πρόγονος όλων αυτών των παιδικών ιστοριών πρέπει να αναζητηθεί ακόμα πιο πίσω στον χρόνο. «Ψάχνουμε μια πολύ αρχαία ιστορία που εξελίχτηκε με το πέρασμα του χρόνου», ανέφερε ο Τεχράνι, ο οποίος θα παρουσιάσει την έρευνά του στο Βρετανικό Φεστιβάλ Επιστήμης αυτή την εβδομάδα.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Όπως διαπιστώθηκε, για παράδειγμα, η ευρωπαϊκή εκδοχή της «Κοκκινοσκουφίτσας» μιλά για ένα λύκο που έχει μασκαρευτεί σαν γιαγιά, στην κινεζική μια τίγρη αντικαθιστά το λύκο, ενώ στην ιρανική, όπου δεν είναι νοητό ένα κοριτσάκι να περπατά μόνο του στο δάσος, ο πρωταγωνιστής είναι αγοράκι.
Αντίθετα με την κυρίαρχη άποψη ότι η «Κοκκινοσκουφίτσα» κατάγεται από τη Γαλλία, λίγο πριν ο Τσαρλς Περό παρουσιάσει την πρώτη γραπτή εκδοχή της ιστορίας κατά τον 17 αιώνα, την οποία στον 190 αιώνα ξαναέγραψαν οι αδελφοί Γκριμ, η έρευνα του δρα Τεχράνι κατέληξε ότι στην πραγματικότητα διάφορες παραλλαγές της ίδιας ιστορίας μοιράζονται κάποιον κοινό «πρόγονο», που υπήρξε τουλάχιστον πριν 2.600 χρόνια. Συνολικά σε όλο τον κόσμο εντοπίστηκαν 70 παραλλαγές στους πρωταγωνιστές και στο «σενάριο» της «Κοκκινοσκουφίτσας».
Ο άγνωστος κοινός «πρόγονος» εκτιμάται ότι πρέπει να έμοιαζε με μια άλλη ιστορία, το «Λύκο και τα Παιδιά», όπου ο λύκος προσποιείται ότι είναι μια κατσικούλα για να μπορέσει να τρυπώσει σε ένα σπίτι γεμάτο κατσίκες. Οι διάφορες αφρικανικές παραλλαγές της «Κοκκινοσκουφίτσας» θεωρείται ότι προέρχονται από αυτή την συγγενική ιστορία, οι παραλλαγές του Ιράν αποτελούν στενό «συγγενή» της ευρωπαϊκής «Κοκκινοσκουφίτσας», ενώ οι παραλλαγές που συναντώνται στην Ιαπωνία, την Κορέα, την Κίνα και τη Βιρμανία, αποτελούν μια ξεχωριστή ασιατική οικογένεια.
Όπως δήλωσε ο Τεχράνι, «διαχρονικά αυτές οι λαϊκές ιστορίες έχουν αδιόρατα αλλάξει και έχουν εξελιχτεί, προσαρμοζόμενες όπως ένας βιολογικός οργανισμός. Επειδή πολλές καταγράφηκαν πολύ μετά την αρχική δημιουργία τους, έχουν επανεφευρεθεί από εκατοντάδες γενιές. Η μελέτη της εξάπλωσης και των μεταβολών αυτών των ιστοριών μάς μαθαίνει διάφορα πράγματα για την ανθρώπινη ψυχολογία και για το είδος των πραγμάτων που θεωρούμε αξιομνημόνευτα».
Άγνωστο παραμένει με ποιο τρόπο η ιστορία της «Κοκκινοσκουφίτσας» πέρασε από τη μια χώρα στην άλλη, αλλά είναι πιθανό αυτό να συνέβη κατά μήκος των διακρατικών εμπορικών οδών της αρχαιότητας και μέσω της συνεχούς μετακίνησης ανθρώπων από τόπο σε τόπο. Σύμφωνα με μια θεωρία, η εξάπλωση αυτών των ιστοριών είχε και μια άλλη μισο-συνειδητή αιτία: την επιθυμία να περάσουν στις νεότερες γενιές μια σειρά από ιδέες και συμβουλές για καλύτερη επιβίωση, π.χ. για την αντιμετώπιση της βίας και της απάτης.
Η αρχαιότερη ιστορία που βρέθηκε μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τους βρετανούς μελετητές, είναι ένας μύθος του Αισώπου, που χρονολογείται από τον 6ο αι. π.Χ περίπου. Συνεπώς, όπως ανέφεραν, ο κοινός πρόγονος όλων αυτών των παιδικών ιστοριών πρέπει να αναζητηθεί ακόμα πιο πίσω στον χρόνο. «Ψάχνουμε μια πολύ αρχαία ιστορία που εξελίχτηκε με το πέρασμα του χρόνου», ανέφερε ο Τεχράνι, ο οποίος θα παρουσιάσει την έρευνά του στο Βρετανικό Φεστιβάλ Επιστήμης αυτή την εβδομάδα.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Οι πρώτοι γεωργοί της Ευρώπης πριν 7.500 χρόνια ήταν μετανάστες
Η ανάλυση του αρχαίου DNA από ανθρώπινους σκελετούς δείχνει ότι οι πρώτοι αγρότες της Ευρώπης ήσαν μετανάστες και όχι απόγονοι των κυνηγών-συλλεκτών, οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή μετά την υποχώρηση των πάγων. Εκτιμάται ότι οι πρώτοι αυτοί γεωργοί, φέρνοντας μαζί τους εξημερωμένα ζώα και καλλιεργήσιμα φυτά, μετακινήθηκαν στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη πριν περίπου 7.500 χρόνια και αντικατέστησαν τους κυνηγούς-συλλέκτες που βρήκαν εκεί, σύμφωνα με μια νέα γερμανική επιστημονική έρευνα.
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Science”, έγινε από την Μπάρμπαρα Μπραμάντι του Ινστιτούτου Ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Μάιντς, σε συνεργασία με ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου (UCL).
Οι επιστήμονες ανέλυσαν και σύγκριναν το DNA τόσο των κυνηγών-συλλεκτών, όσο και των πρώτων γεωργών, με αυτό των σύγχρονων Ευρωπαίων, και συμπέραναν ότι αφενός υπάρχει πολύ μικρή άμεση γενετική σχέση ανάμεσα στους κυνηγούς-συλλέκτες και τους πρώτους Ευρωπαίους γεωργούς, αφετέρου ότι το 82% του μιτοχονδριακού DNA των κυνηγών-συλλεκτών είναι σχετικά σπάνιο στους σημερινούς κεντρο-Ευρωπαίους.
Εδώ και πάνω από έναν αιώνα, οι αρχαιολόγοι, ανθρωπολόγοι, γλωσσολόγοι και, πιο πρόσφατα, οι γενετιστές διαφωνούν για το ποιοι ήσαν οι πρόγονοι των σημερινών Ευρωπαίων. Είναι γνωστό ότι άνθρωποι ζούσαν στην Ευρώπη πριν και μετά την τελευταία μεγάλη εποχή των παγετώνων και κατάφεραν να επιβιώσουν με το κυνήγι και τη συλλογή καρπών.
Από την άλλη, εκτιμάται ότι η γεωργία εξαπλώθηκε προς την Ευρώπη από την Εγγύς Ανατολή, αρχής γενομένης πριν περίπου 9.000 χρόνια, αυξάνοντας έτσι μέχρι και 100 φορές τη διαθέσιμη ποσότητα τροφής στους τότε ανθρώπινους πληθυσμούς της Ευρώπης. Όμως μέχρι τώρα παρέμενε ερωτηματικό σε ποιο βαθμό οι σημερινοί Ευρωπαίοι κατάγονται κυρίως από τους κυνηγούς-συλλέκτες που προηγήθηκαν ή από τους γεωργούς που ακολούθησαν.
Η νέα έρευνα ρίχνει φως στο ζήτημα, ανακαλύπτοντας κατ’ αρχήν γενετικά στοιχεία ότι οι πρώτοι Ευρωπαίοι γεωργοί δεν κατάγονταν από τους κυνηγούς-συλλέκτες. Όμως, το πιο απρόσμενο -και περίεργο- εύρημα, που ξάφνιασε και τους ερευνητές, είναι ότι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι δεν κατάγονται αποκλειστικά ούτε από τους μεν (κυνηγούς-συλλέκτες), ούτε από τους δε (γεωργούς), αλλά ούτε αποτελούν γενετικό μίγμα από μόνο αυτούς τους δύο πληθυσμούς.
«Αυτό είναι πράγματι παράξενο», δήλωσε ο καθηγητής Μαρκ Τόμας, ειδικός σε θέματα γενετικής των πληθυσμών. «Εδώ και πάνω από 100 χρόνια, η διαμάχη έχει επικεντρωθεί γύρω από το σε ποιο βαθμό είμαστε απόγονοι των Ευρωπαίων κυνηγών-συλλεκτών και σε ποιο βαθμό είμαστε απόγονοι των πρώτων Ευρωπαίων γεωργών. Για πρώτη φορά, είμαστε πλέον σε θέση να συγκρίνουμε άμεσα τα γονίδια αυτών των δύο ομάδων Ευρωπαίων της Λίθινης Εποχής και αυτό που διαπιστώνουμε, είναι ότι μερικοί τύποι του DNA, που είναι κοινοί στους σημερινούς Ευρωπαίους, δεν μπορούν να βρεθούν στο DNA καμίας από τις δύο εκείνες ομάδες».
Το συμπέρασμα αυτό συμφωνεί με μια προηγούμενη μελέτη του Γιοακίμ Μπέργκερ, από το 2005, που είχε καταλήξει ότι οι πρώτοι Ευρωπαίοι γεωργοί δεν ήσαν άμεσοι πρόγονοι των σημερινών Ευρωπαίων. Όπως σχολίασε ο Μπέργκερ, «ακόμα αναζητούμε να βρούμε τα στοιχεία που λείπουν από την καταγωγή των σύγχρονων Ευρωπαίων».
Οι πρώτοι «σύγχρονοι» άνθρωποι (homo sapiens) έφτασαν στην Ευρώπη πριν περίπου 45.000 χρόνια και συναντήθηκαν με τους Νεάντερταλ, τους οποίους σταδιακά αντικατέστησαν. Στη συνέχεια, οι Ευρωπαίοι κυνηγοί-συλλέκτες ήρθαν αντιμέτωποι με πολλές κλιματικές αλλαγές, μεταξύ άλλων και με την τελευταία εποχή των παγετώνων. Μετά τον τερματισμό της τελευταίας, πριν περίπου 11.000 χρόνια, οι κυνηγοί-συλλέκτες επιβίωσαν για λίγες ακόμα χιλιάδες χρόνια, ώσπου «έσβησαν» και αναδύθηκε ο νέος πολιτισμός των γεωργών.
Το ερώτημα ήταν αν αυτή η αλλαγή στο στιλ ζωής εξαπλώθηκε απλώς, δηλαδή ταξίδεψε μόνο ως γνώση και εμπειρία από την Μ.Ανατολή, ή αν την έφεραν μαζί τους μετανάστες από τη Μέση Ανατολή. Η νέα έρευνα έρχεται να υποστηρίξει τη δεύτερη άποψη. Ως αρχική κοιτίδα των πρώτων γεωργών της Κεντρικής Ευρώπης εντοπίστηκε η λεκάνη των Καρπαθίων.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Science”, έγινε από την Μπάρμπαρα Μπραμάντι του Ινστιτούτου Ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Μάιντς, σε συνεργασία με ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου (UCL).
Οι επιστήμονες ανέλυσαν και σύγκριναν το DNA τόσο των κυνηγών-συλλεκτών, όσο και των πρώτων γεωργών, με αυτό των σύγχρονων Ευρωπαίων, και συμπέραναν ότι αφενός υπάρχει πολύ μικρή άμεση γενετική σχέση ανάμεσα στους κυνηγούς-συλλέκτες και τους πρώτους Ευρωπαίους γεωργούς, αφετέρου ότι το 82% του μιτοχονδριακού DNA των κυνηγών-συλλεκτών είναι σχετικά σπάνιο στους σημερινούς κεντρο-Ευρωπαίους.
Εδώ και πάνω από έναν αιώνα, οι αρχαιολόγοι, ανθρωπολόγοι, γλωσσολόγοι και, πιο πρόσφατα, οι γενετιστές διαφωνούν για το ποιοι ήσαν οι πρόγονοι των σημερινών Ευρωπαίων. Είναι γνωστό ότι άνθρωποι ζούσαν στην Ευρώπη πριν και μετά την τελευταία μεγάλη εποχή των παγετώνων και κατάφεραν να επιβιώσουν με το κυνήγι και τη συλλογή καρπών.
Από την άλλη, εκτιμάται ότι η γεωργία εξαπλώθηκε προς την Ευρώπη από την Εγγύς Ανατολή, αρχής γενομένης πριν περίπου 9.000 χρόνια, αυξάνοντας έτσι μέχρι και 100 φορές τη διαθέσιμη ποσότητα τροφής στους τότε ανθρώπινους πληθυσμούς της Ευρώπης. Όμως μέχρι τώρα παρέμενε ερωτηματικό σε ποιο βαθμό οι σημερινοί Ευρωπαίοι κατάγονται κυρίως από τους κυνηγούς-συλλέκτες που προηγήθηκαν ή από τους γεωργούς που ακολούθησαν.
Η νέα έρευνα ρίχνει φως στο ζήτημα, ανακαλύπτοντας κατ’ αρχήν γενετικά στοιχεία ότι οι πρώτοι Ευρωπαίοι γεωργοί δεν κατάγονταν από τους κυνηγούς-συλλέκτες. Όμως, το πιο απρόσμενο -και περίεργο- εύρημα, που ξάφνιασε και τους ερευνητές, είναι ότι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι δεν κατάγονται αποκλειστικά ούτε από τους μεν (κυνηγούς-συλλέκτες), ούτε από τους δε (γεωργούς), αλλά ούτε αποτελούν γενετικό μίγμα από μόνο αυτούς τους δύο πληθυσμούς.
«Αυτό είναι πράγματι παράξενο», δήλωσε ο καθηγητής Μαρκ Τόμας, ειδικός σε θέματα γενετικής των πληθυσμών. «Εδώ και πάνω από 100 χρόνια, η διαμάχη έχει επικεντρωθεί γύρω από το σε ποιο βαθμό είμαστε απόγονοι των Ευρωπαίων κυνηγών-συλλεκτών και σε ποιο βαθμό είμαστε απόγονοι των πρώτων Ευρωπαίων γεωργών. Για πρώτη φορά, είμαστε πλέον σε θέση να συγκρίνουμε άμεσα τα γονίδια αυτών των δύο ομάδων Ευρωπαίων της Λίθινης Εποχής και αυτό που διαπιστώνουμε, είναι ότι μερικοί τύποι του DNA, που είναι κοινοί στους σημερινούς Ευρωπαίους, δεν μπορούν να βρεθούν στο DNA καμίας από τις δύο εκείνες ομάδες».
Το συμπέρασμα αυτό συμφωνεί με μια προηγούμενη μελέτη του Γιοακίμ Μπέργκερ, από το 2005, που είχε καταλήξει ότι οι πρώτοι Ευρωπαίοι γεωργοί δεν ήσαν άμεσοι πρόγονοι των σημερινών Ευρωπαίων. Όπως σχολίασε ο Μπέργκερ, «ακόμα αναζητούμε να βρούμε τα στοιχεία που λείπουν από την καταγωγή των σύγχρονων Ευρωπαίων».
Οι πρώτοι «σύγχρονοι» άνθρωποι (homo sapiens) έφτασαν στην Ευρώπη πριν περίπου 45.000 χρόνια και συναντήθηκαν με τους Νεάντερταλ, τους οποίους σταδιακά αντικατέστησαν. Στη συνέχεια, οι Ευρωπαίοι κυνηγοί-συλλέκτες ήρθαν αντιμέτωποι με πολλές κλιματικές αλλαγές, μεταξύ άλλων και με την τελευταία εποχή των παγετώνων. Μετά τον τερματισμό της τελευταίας, πριν περίπου 11.000 χρόνια, οι κυνηγοί-συλλέκτες επιβίωσαν για λίγες ακόμα χιλιάδες χρόνια, ώσπου «έσβησαν» και αναδύθηκε ο νέος πολιτισμός των γεωργών.
Το ερώτημα ήταν αν αυτή η αλλαγή στο στιλ ζωής εξαπλώθηκε απλώς, δηλαδή ταξίδεψε μόνο ως γνώση και εμπειρία από την Μ.Ανατολή, ή αν την έφεραν μαζί τους μετανάστες από τη Μέση Ανατολή. Η νέα έρευνα έρχεται να υποστηρίξει τη δεύτερη άποψη. Ως αρχική κοιτίδα των πρώτων γεωργών της Κεντρικής Ευρώπης εντοπίστηκε η λεκάνη των Καρπαθίων.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Για να χάσετε βάρος, κοιτάτε το ρολόι
Το πότε τρώμε είναι τελικά εξίσου σημαντικό με το τι και πόσο τρώμε, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική μελέτη, την πρώτη του είδους της, που επιβεβαίωσε οριστικά ότι -τουλάχιστον στα ποντίκια όπου έγιναν τα σχετικά πειράματα- το βραδινό φαγητό, την ώρα που κανονικά κάποιος θα έπρεπε να κοιμάται, προσθέτει περισσότερα κιλά από ό,τι αν είχε φάει τις ίδιες ποσότητες σε φυσιολογικές ώρες.
Άλλες έρευνες έχουν ήδη δείξει ότι οι εργαζόμενοι που δουλεύουν τις νυκτερινές ώρες και τρώνε το βράδυ, διαταράσσουν το μεταβολισμό τους. Μέχρι τώρα, όμως, ποτέ δεν είχαν γίνει λεπτομερείς μελέτες του φαινομένου. Για πρώτη φορά, ο καθηγητής νευροβιολογίας και φυσιολογίας Φρεντ Τούρεκ του αμερικανικού πανεπιστημίου Νορθγουέστερν και οι συνεργάτες του εξέτασαν τη σχέση ανάμεσα σε μια διατροφή με υψηλά λιπαρά και στις ώρες του φαγητού.
Η σχετική εργασία παρουσιάστηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Obesity” (Παχυσαρκία), σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία του “Science”. Έπειτα από έξι εβδομάδες πειραμάτων, τα ποντίκια που έτρωγαν το βράδυ και γενικά σε μη φυσιολογικές ώρες, ζύγιζαν περίπου 30% περισσότερο σε σχέση με όσα ποντίκια έτρωγαν σε κανονικές ώρες. Η αύξηση του βάρους ήταν ορατή από την πρώτη κιόλας εβδομάδα.
Σύμφωνα με το νευροεπιστήμονα Φρανκ Σιρ του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο οποίος μελετά τον ύπνο, η νέα έρευνα επιβεβαιώνει παρατηρήσεις σε ανθρώπους, στις οποίες διαπιστώθηκε ότι πρόσθεσαν κιλά μέσα σε τρεις μόλις μέρες από τη στιγμή που άρχισαν να τρώνε το βράδυ. Όσο πιο βαθιά μέσα στη νύχτα -τότε ακριβώς που το σώμα αναζητά τον ύπνο- τρώει κάποιος τόσο κινδυνεύει να παχύνει. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι για τον έλεγχο του βάρους οι άνθρωποι πρέπει να ακολουθούν ένα τρίπτυχο: περισσότερη φυσική άσκηση, λιγότερο φαγητό, αλλά και φαγητό στη σωστή ώρα μέσα στη μέρα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Τούρεκ, το γιατί ένα άτομο παχαίνει, είναι πιο πολύπλοκο από μια απλή προσθαφαίρεση θερμίδων. Μεταξύ άλλων, έχει να κάνει με τους κιρκαδιανούς ρυθμούς του σώματος που ρυθμίζουν την ενέργεια, με συνέπεια να έχει μεγάλη σημασία ο χρονισμός (timing) των γευμάτων, όσον αφορά την αύξηση του βάρους. Το εσωτερικό βιολογικό (κιρκαδιανό) ρολόι μας κυβερνά τον καθημερινό κύκλο της δραστηριότητας, διατροφής και ύπνου, καθώς και γενικότερα τη χρήση της ενέργειάς μας, σε άμεση συσχέτιση με το ρυθμό του φωτός και του σκοταδιού στη φύση.
Πάνω από 300 εκατ. άτομα παγκοσμίως θεωρούνται παχύσαρκοι και η κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται, με αποτέλεσμα μερικοί ειδικοί να κάνουν λόγο για πραγματική «επιδημία παχυσαρκίας».
Το επόμενο βήμα των αμερικανών ερευνητών, όπως είπαν, θα είναι να μελετήσουν πιο επισταμένα τον μοριακό μηχανισμό, ο οποίος βρίσκεται πίσω από την παρατήρηση ότι το φαγητό σε «λάθος» ώρα παχαίνει περισσότερο.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση http://www.nature.com/oby/journal/vaop/ncurrent/abs/oby2009264a.html
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Άλλες έρευνες έχουν ήδη δείξει ότι οι εργαζόμενοι που δουλεύουν τις νυκτερινές ώρες και τρώνε το βράδυ, διαταράσσουν το μεταβολισμό τους. Μέχρι τώρα, όμως, ποτέ δεν είχαν γίνει λεπτομερείς μελέτες του φαινομένου. Για πρώτη φορά, ο καθηγητής νευροβιολογίας και φυσιολογίας Φρεντ Τούρεκ του αμερικανικού πανεπιστημίου Νορθγουέστερν και οι συνεργάτες του εξέτασαν τη σχέση ανάμεσα σε μια διατροφή με υψηλά λιπαρά και στις ώρες του φαγητού.
Η σχετική εργασία παρουσιάστηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Obesity” (Παχυσαρκία), σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία του “Science”. Έπειτα από έξι εβδομάδες πειραμάτων, τα ποντίκια που έτρωγαν το βράδυ και γενικά σε μη φυσιολογικές ώρες, ζύγιζαν περίπου 30% περισσότερο σε σχέση με όσα ποντίκια έτρωγαν σε κανονικές ώρες. Η αύξηση του βάρους ήταν ορατή από την πρώτη κιόλας εβδομάδα.
Σύμφωνα με το νευροεπιστήμονα Φρανκ Σιρ του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο οποίος μελετά τον ύπνο, η νέα έρευνα επιβεβαιώνει παρατηρήσεις σε ανθρώπους, στις οποίες διαπιστώθηκε ότι πρόσθεσαν κιλά μέσα σε τρεις μόλις μέρες από τη στιγμή που άρχισαν να τρώνε το βράδυ. Όσο πιο βαθιά μέσα στη νύχτα -τότε ακριβώς που το σώμα αναζητά τον ύπνο- τρώει κάποιος τόσο κινδυνεύει να παχύνει. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι για τον έλεγχο του βάρους οι άνθρωποι πρέπει να ακολουθούν ένα τρίπτυχο: περισσότερη φυσική άσκηση, λιγότερο φαγητό, αλλά και φαγητό στη σωστή ώρα μέσα στη μέρα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Τούρεκ, το γιατί ένα άτομο παχαίνει, είναι πιο πολύπλοκο από μια απλή προσθαφαίρεση θερμίδων. Μεταξύ άλλων, έχει να κάνει με τους κιρκαδιανούς ρυθμούς του σώματος που ρυθμίζουν την ενέργεια, με συνέπεια να έχει μεγάλη σημασία ο χρονισμός (timing) των γευμάτων, όσον αφορά την αύξηση του βάρους. Το εσωτερικό βιολογικό (κιρκαδιανό) ρολόι μας κυβερνά τον καθημερινό κύκλο της δραστηριότητας, διατροφής και ύπνου, καθώς και γενικότερα τη χρήση της ενέργειάς μας, σε άμεση συσχέτιση με το ρυθμό του φωτός και του σκοταδιού στη φύση.
Πάνω από 300 εκατ. άτομα παγκοσμίως θεωρούνται παχύσαρκοι και η κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται, με αποτέλεσμα μερικοί ειδικοί να κάνουν λόγο για πραγματική «επιδημία παχυσαρκίας».
Το επόμενο βήμα των αμερικανών ερευνητών, όπως είπαν, θα είναι να μελετήσουν πιο επισταμένα τον μοριακό μηχανισμό, ο οποίος βρίσκεται πίσω από την παρατήρηση ότι το φαγητό σε «λάθος» ώρα παχαίνει περισσότερο.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση http://www.nature.com/oby/journal/vaop/ncurrent/abs/oby2009264a.html
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Και οι σκύλοι είναι "made in China"
Σε μια εποχή που τόσα και τόσα πράγματα έχουν προέλευση την Κίνα, δεν θα έπρεπε ίσως να ξαφνιάζει μια νέα σουηδο-κινεζική επιστημονική έρευνα πού έρχεται να προσθέσει ένα ακόμα «πράγμα» φτιαγμένο στην Κίνα: τους ίδιους τους σκύλους. Έτσι, μπορεί όλοι οι άνθρωποι της Γης να έχουν ως μακρινή κοιτίδα τους την Αφρική, όμως στην περίπτωση των πιο στενών τετράποδων φίλων μας η κοιτίδα προέλευσής τους είναι η Αν.Ασία.
Η μελέτη του σουηδού γενετιστή Πέτερ Σαβολάινεν, του Βασιλικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας (ΚΤΗ) της Στοκχόλμης, σε συνεργασία με ερευνητές του Ινστιτούτου Ζωολογίας Κουνμίνγκ της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Molecular Biology and Evolution" (Μοριακή Βιολογία και Εξέλιξη), δείχνει ότι οι λύκοι -από όπου προήλθαν οι σκύλοι- εξημερώθηκαν για πρώτη φορά στη ΝΑ Ασία πριν περίπου από 16.300 χρόνια και αυτή η εξημέρωση αφορούσε -κατά τις εκτιμήσεις των γενετιστών- όχι λίγους λύκους, αλλά πολλές εκατοντάδες.
Σύμφωνα με τον Σαβολάινεν, οι πρώτοι εξημερωμένοι λύκοι/σκύλοι είναι πιθανό να κατέληξαν στο στομάχι των πεινασμένων αφεντικών τους, πριν αναλάβουν άλλους ρόλους, όπως βοηθοί στο κυνήγι και στο φύλαγμα των κοπαδιών άλλων ζώων.
Οι περισσότεροι επιστήμονες -αλλά όχι όλοι- συμφωνούν ότι οι σκύλοι προήλθαν από τους λύκους, αλλά διαφωνούν, χρόνια τώρα, για το που και πότε έγινε αυτή η μετάβαση - μεταξύ άλλων, επειδή οι αρχαιολόγοι δυσκολεύονται αφάνταστα να ξεχωρίσουν τα οστά των σκύλων από αυτά των λύκων. Έτσι, εδώ και μια δεκαετία περίπου, οι επιστήμονες, με τη βοήθεια των γενετιστών, άρχισαν να αναλύουν το DNA των ζώων αυτών.
Το 2002 ο Σαβολάινεν ανέλυσε μιτοχονδριακό DNA 38 λύκων και 500 σκύλων από όλο τον κόσμο και συμπέρανε ότι η μεγαλύτερη γενετική ποικιλία - μια ένδειξη για τον τόπο προέλευσής τους- βρίσκεται στην Ανατολική Ασία, όπου οι λύκοι έγιναν σκύλοι για πρώτη φορά, μια διαδικασία που συνέβη μόνο μια φορά και από την οποία στη συνέχεια εξελίχτηκαν όλοι οι σκύλοι που βλέπουμε σήμερα γύρω μας.
Όμως τον προηγούμενο μήνα, μια άλλη έρευνα των βιολόγων Άνταμ Μπόικο και Κάρλος Μπουσταμάντε του πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ, που μελέτησε τους σκύλους της Αφρικής, αμφισβήτησε τη μοναδική ασιατική προέλευση των σκύλων, υποστηρίζοντας ότι η γενετική ποικιλία των αφρικανικών σκύλων δεν υπολείπεται καθόλου αυτής των ασιατικών. Η αμερικανική έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PNAS της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, πάντως δεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όλοι οι σκύλοι προήλθαν από την Αφρική, επειδή οι γκρι λύκοι -οι πιο πιθανοί πρόγονοι των σκύλων- δεν υπάρχουν στη «μαύρη ήπειρο». Παρόλα αυτά, υποστήριξε ότι η σουηδική έρευνα δεν έχει αρκετά στοιχεία υπέρ της θεωρίας της μοναδικής ασιατικής προέλευσης των σκύλων.
Επανερχόμενος ο Σαβολάινεν - με κινεζική συμπαράσταση αυτή τη φορά- έκανε μια πιο εκτενή έρευνα στο… σκυλίσιο μιτοχονδριακό DNA, συμπεριλαμβάνοντας ένα πολύ μεγαλύτερο δείγμα πάνω από 1.500 σκύλων της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, καθώς και 40 λύκων. Η νέα ανάλυση επιβεβαίωσε ότι υπήρξε μια και μοναδική τοποθεσία στην Κίνα, νότια του ποταμού Γιανγκτσέ, όπου έλαβε χώρα η εξημέρωση των λύκων και η εξέλιξή τους σε σκύλους. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, τα γονίδια των αφρικανικών και ευρωπαϊκών σκύλων αποτελούν απλώς υποσύνολο των γονιδίων των ασιατικών σκύλων.
Σύμφωνα με τον Φιλανδό μοριακό γενετιστή Χάνες Λόχι, εξειδικευμένο στα ζώα, η νέα σουηδο-κινεζική έρευνα είναι η πιο πλήρης και πειστική σχετικά με την προέλευση των σκύλων, που έχει δημοσιευτεί μέχρι σήμερα. Άλλοι επιστήμονες, όπως ο Μπουσταμάντε, δεν έχουν παρόλα αυτά πειστεί και θεωρούν πρόωρο το συμπέρασμα ότι οι σκύλοι μια μόνο φορά εξημερώθηκαν και αυτό συνέβη στην Κίνα και γι' αυτό ζητούν να αναλυθεί το DNA ακόμα περισσότερων λύκων.
Από την άλλη, ο ισπανός βιολόγος Κάρλος Βίγια, σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία του περιοδικού "Science", εμφανίστηκε ακόμα πιο επιφυλακτικός, δηλώνοντας ότι άλλες γενετικές μελέτες δείχνουν πως οι σκύλοι υπήρχαν τουλάχιστον πριν από 20.000 χρόνια, ενώ αρχαιολογικά ευρήματα σκύλων στην Ευρώπη μάλλον συμφωνούν με αυτή την παλαιότερη ημερομηνία σε σχέση με το «κινεζικό σενάριο».
Άραγε πόση ευγνωμοσύνη να ένιωθαν οι σκύλοι αν ήξεραν πόσο κόπο καταβάλλουν οι άνθρωποι για να τους καταλάβουν καλύτερα;
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση:
http://mbe.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/msp195
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η μελέτη του σουηδού γενετιστή Πέτερ Σαβολάινεν, του Βασιλικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας (ΚΤΗ) της Στοκχόλμης, σε συνεργασία με ερευνητές του Ινστιτούτου Ζωολογίας Κουνμίνγκ της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Molecular Biology and Evolution" (Μοριακή Βιολογία και Εξέλιξη), δείχνει ότι οι λύκοι -από όπου προήλθαν οι σκύλοι- εξημερώθηκαν για πρώτη φορά στη ΝΑ Ασία πριν περίπου από 16.300 χρόνια και αυτή η εξημέρωση αφορούσε -κατά τις εκτιμήσεις των γενετιστών- όχι λίγους λύκους, αλλά πολλές εκατοντάδες.
Σύμφωνα με τον Σαβολάινεν, οι πρώτοι εξημερωμένοι λύκοι/σκύλοι είναι πιθανό να κατέληξαν στο στομάχι των πεινασμένων αφεντικών τους, πριν αναλάβουν άλλους ρόλους, όπως βοηθοί στο κυνήγι και στο φύλαγμα των κοπαδιών άλλων ζώων.
Οι περισσότεροι επιστήμονες -αλλά όχι όλοι- συμφωνούν ότι οι σκύλοι προήλθαν από τους λύκους, αλλά διαφωνούν, χρόνια τώρα, για το που και πότε έγινε αυτή η μετάβαση - μεταξύ άλλων, επειδή οι αρχαιολόγοι δυσκολεύονται αφάνταστα να ξεχωρίσουν τα οστά των σκύλων από αυτά των λύκων. Έτσι, εδώ και μια δεκαετία περίπου, οι επιστήμονες, με τη βοήθεια των γενετιστών, άρχισαν να αναλύουν το DNA των ζώων αυτών.
Το 2002 ο Σαβολάινεν ανέλυσε μιτοχονδριακό DNA 38 λύκων και 500 σκύλων από όλο τον κόσμο και συμπέρανε ότι η μεγαλύτερη γενετική ποικιλία - μια ένδειξη για τον τόπο προέλευσής τους- βρίσκεται στην Ανατολική Ασία, όπου οι λύκοι έγιναν σκύλοι για πρώτη φορά, μια διαδικασία που συνέβη μόνο μια φορά και από την οποία στη συνέχεια εξελίχτηκαν όλοι οι σκύλοι που βλέπουμε σήμερα γύρω μας.
Όμως τον προηγούμενο μήνα, μια άλλη έρευνα των βιολόγων Άνταμ Μπόικο και Κάρλος Μπουσταμάντε του πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ, που μελέτησε τους σκύλους της Αφρικής, αμφισβήτησε τη μοναδική ασιατική προέλευση των σκύλων, υποστηρίζοντας ότι η γενετική ποικιλία των αφρικανικών σκύλων δεν υπολείπεται καθόλου αυτής των ασιατικών. Η αμερικανική έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PNAS της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, πάντως δεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όλοι οι σκύλοι προήλθαν από την Αφρική, επειδή οι γκρι λύκοι -οι πιο πιθανοί πρόγονοι των σκύλων- δεν υπάρχουν στη «μαύρη ήπειρο». Παρόλα αυτά, υποστήριξε ότι η σουηδική έρευνα δεν έχει αρκετά στοιχεία υπέρ της θεωρίας της μοναδικής ασιατικής προέλευσης των σκύλων.
Επανερχόμενος ο Σαβολάινεν - με κινεζική συμπαράσταση αυτή τη φορά- έκανε μια πιο εκτενή έρευνα στο… σκυλίσιο μιτοχονδριακό DNA, συμπεριλαμβάνοντας ένα πολύ μεγαλύτερο δείγμα πάνω από 1.500 σκύλων της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, καθώς και 40 λύκων. Η νέα ανάλυση επιβεβαίωσε ότι υπήρξε μια και μοναδική τοποθεσία στην Κίνα, νότια του ποταμού Γιανγκτσέ, όπου έλαβε χώρα η εξημέρωση των λύκων και η εξέλιξή τους σε σκύλους. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, τα γονίδια των αφρικανικών και ευρωπαϊκών σκύλων αποτελούν απλώς υποσύνολο των γονιδίων των ασιατικών σκύλων.
Σύμφωνα με τον Φιλανδό μοριακό γενετιστή Χάνες Λόχι, εξειδικευμένο στα ζώα, η νέα σουηδο-κινεζική έρευνα είναι η πιο πλήρης και πειστική σχετικά με την προέλευση των σκύλων, που έχει δημοσιευτεί μέχρι σήμερα. Άλλοι επιστήμονες, όπως ο Μπουσταμάντε, δεν έχουν παρόλα αυτά πειστεί και θεωρούν πρόωρο το συμπέρασμα ότι οι σκύλοι μια μόνο φορά εξημερώθηκαν και αυτό συνέβη στην Κίνα και γι' αυτό ζητούν να αναλυθεί το DNA ακόμα περισσότερων λύκων.
Από την άλλη, ο ισπανός βιολόγος Κάρλος Βίγια, σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία του περιοδικού "Science", εμφανίστηκε ακόμα πιο επιφυλακτικός, δηλώνοντας ότι άλλες γενετικές μελέτες δείχνουν πως οι σκύλοι υπήρχαν τουλάχιστον πριν από 20.000 χρόνια, ενώ αρχαιολογικά ευρήματα σκύλων στην Ευρώπη μάλλον συμφωνούν με αυτή την παλαιότερη ημερομηνία σε σχέση με το «κινεζικό σενάριο».
Άραγε πόση ευγνωμοσύνη να ένιωθαν οι σκύλοι αν ήξεραν πόσο κόπο καταβάλλουν οι άνθρωποι για να τους καταλάβουν καλύτερα;
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση:
http://mbe.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/msp195
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2009
Η αυξανόμενη χρήση των greeklish από μαθητές επηρεάζει την ορθογραφική τους ικανότητα
Ένα ιδιαίτερα αυξανόμενο ποσοστό μαθητών χρησιμοποιούν τα greeklish ως τρόπο έκφρασης στον γραπτό τους λόγο, κυρίως μέσω του διαδικτύου και των μηνυμάτων που ανταλλάσσουν μέσω κινητών τηλεφώνων, γεγονός που επιδρά αρνητικά στην ορθογραφική τους ικανότητα.
Σε έρευνα που διενήργησε το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (κατά τη σχολική χρονιά 2008-09), τόσο σε μαθητές όλων των βαθμίδων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε σχολεία της Κοζάνης (Γυμνάσιο, Λύκειο, ΕΠΑΛ) όσο και σε φιλολόγους, διαπιστώνεται ότι, η διαδεδομένη χρήση των greeklish, που ξεκινά ακόμη και από το δημοτικό, οδηγεί στην αύξηση των ορθογραφικών τους λαθών στα γραπτά του σχολείου. Τα είδη των λαθών των μαθητών αφορούν κυρίως την παράλειψη τονισμού ή σημείων στίξης και τη χρήση αγγλικών σημείων στίξης, το συνδυασμό ελληνικών και λατινικών γραμμάτων σε μία λέξη, ορθογραφικά λάθη (π.χ. ο αντί για ω), φωνητικά λάθη (κυρίως στους φθόγγους π.χ. κς αντί για ξ), καθώς, επίσης, σύντμηση λέξεων (π.χ. tespa αντί τέλος πάντων, tpt αντί για τίποτα, dld αντί για δηλαδή κ.α.).
Οι φιλόλογοι δήλωσαν ότι συνάντησαν λέξεις γραμμένες σε greeklish σε γραπτά του σχολείου σε ποσοστό 64,3% και ότι παρατηρήθηκαν και μη αναμενόμενα λάθη, όπως αλλαγή χρόνου ή προσώπου στα ρήματα, αλλαγή πτώσης στα ουσιαστικά, αντικατάσταση λέξης με άλλη, με εντελώς διαφορετική σημασία. Σύμφωνα με την έρευνα, ποσοστό 77,4% των μαθητών χρησιμοποιούν τα greeklish, με αξιοσημείωτη αύξηση χρηστών από το γυμνάσιο στο λύκειο. Οι μαθητές που παραδέχτηκαν ότι τα χρησιμοποιούν στο γυμνάσιο φτάνουν το 67,8%, στο ΕΠΑΛ το 70,2% και στο ΓΕΛ 88,5%. Απ' αυτούς, περίπου το 50% τα χρησιμοποιούν από δύο έως και περισσότερα χρόνια, ενώ πάνω από το 63% τα χρησιμοποιεί καθημερινά ή πολλές φορές τη μέρα.
Το 19% των μαθητών της Α’ και το 51,6% της Β’ τάξης του Γυμνασίου δήλωσε ότι χρησιμοποιεί τα greeklish τουλάχιστον δύο χρόνια, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, η χρήση τους ξεκινά από το δημοτικό. Οι μαθητές δήλωσαν ακόμη πως πέρα από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας (sms 52,8%, e-mail 78,2%, chat-forum 84,7%, smartphone 16,1%, pda 13,7%) χρησιμοποιούν τα greeklish και σε χειρόγραφα (προσωπικές σημειώσεις, σχολικές εργασίες, σημειώματα κ.α.) σε ποσοστό 15,7%.
Οι λόγοι χρήσης του συγκεκριμένου τρόπου γραφής είναι κατά τους μαθητές η συνήθεια, σε ποσοστό 83,9%, η εξοικονόμηση χρόνου (75,8%), επειδή το θεωρούν χρήσιμο ή βολικό εργαλείο (71,4%), για την αποφυγή ορθογραφικών λαθών (38,7%) και ... επειδή είναι μόδα (33,9%). Στην ίδια έρευνα, το 58,5% των μαθητών θεωρεί ότι η χρήση των greeklish απειλεί την ελληνική γλώσσα, ενώ την ίδια άποψη έχει μόνο το 64,3% των φιλολόγων, ενώ το 53,6% έχει παρατηρήσει αύξηση των ορθογραφικών λαθών σε μαθητές, που παλαιότερα παρουσίαζαν καλύτερες επιδόσεις στο γραπτό λόγο.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Σε έρευνα που διενήργησε το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (κατά τη σχολική χρονιά 2008-09), τόσο σε μαθητές όλων των βαθμίδων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε σχολεία της Κοζάνης (Γυμνάσιο, Λύκειο, ΕΠΑΛ) όσο και σε φιλολόγους, διαπιστώνεται ότι, η διαδεδομένη χρήση των greeklish, που ξεκινά ακόμη και από το δημοτικό, οδηγεί στην αύξηση των ορθογραφικών τους λαθών στα γραπτά του σχολείου. Τα είδη των λαθών των μαθητών αφορούν κυρίως την παράλειψη τονισμού ή σημείων στίξης και τη χρήση αγγλικών σημείων στίξης, το συνδυασμό ελληνικών και λατινικών γραμμάτων σε μία λέξη, ορθογραφικά λάθη (π.χ. ο αντί για ω), φωνητικά λάθη (κυρίως στους φθόγγους π.χ. κς αντί για ξ), καθώς, επίσης, σύντμηση λέξεων (π.χ. tespa αντί τέλος πάντων, tpt αντί για τίποτα, dld αντί για δηλαδή κ.α.).
Οι φιλόλογοι δήλωσαν ότι συνάντησαν λέξεις γραμμένες σε greeklish σε γραπτά του σχολείου σε ποσοστό 64,3% και ότι παρατηρήθηκαν και μη αναμενόμενα λάθη, όπως αλλαγή χρόνου ή προσώπου στα ρήματα, αλλαγή πτώσης στα ουσιαστικά, αντικατάσταση λέξης με άλλη, με εντελώς διαφορετική σημασία. Σύμφωνα με την έρευνα, ποσοστό 77,4% των μαθητών χρησιμοποιούν τα greeklish, με αξιοσημείωτη αύξηση χρηστών από το γυμνάσιο στο λύκειο. Οι μαθητές που παραδέχτηκαν ότι τα χρησιμοποιούν στο γυμνάσιο φτάνουν το 67,8%, στο ΕΠΑΛ το 70,2% και στο ΓΕΛ 88,5%. Απ' αυτούς, περίπου το 50% τα χρησιμοποιούν από δύο έως και περισσότερα χρόνια, ενώ πάνω από το 63% τα χρησιμοποιεί καθημερινά ή πολλές φορές τη μέρα.
Το 19% των μαθητών της Α’ και το 51,6% της Β’ τάξης του Γυμνασίου δήλωσε ότι χρησιμοποιεί τα greeklish τουλάχιστον δύο χρόνια, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, η χρήση τους ξεκινά από το δημοτικό. Οι μαθητές δήλωσαν ακόμη πως πέρα από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας (sms 52,8%, e-mail 78,2%, chat-forum 84,7%, smartphone 16,1%, pda 13,7%) χρησιμοποιούν τα greeklish και σε χειρόγραφα (προσωπικές σημειώσεις, σχολικές εργασίες, σημειώματα κ.α.) σε ποσοστό 15,7%.
Οι λόγοι χρήσης του συγκεκριμένου τρόπου γραφής είναι κατά τους μαθητές η συνήθεια, σε ποσοστό 83,9%, η εξοικονόμηση χρόνου (75,8%), επειδή το θεωρούν χρήσιμο ή βολικό εργαλείο (71,4%), για την αποφυγή ορθογραφικών λαθών (38,7%) και ... επειδή είναι μόδα (33,9%). Στην ίδια έρευνα, το 58,5% των μαθητών θεωρεί ότι η χρήση των greeklish απειλεί την ελληνική γλώσσα, ενώ την ίδια άποψη έχει μόνο το 64,3% των φιλολόγων, ενώ το 53,6% έχει παρατηρήσει αύξηση των ορθογραφικών λαθών σε μαθητές, που παλαιότερα παρουσίαζαν καλύτερες επιδόσεις στο γραπτό λόγο.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Βιολογικό πλυντήριο από πεύκο και ρόμπολο
Είναι ένα βιολογικό πλυντήριο, κατασκευασμένο από ...πεύκο και ρόμπολο. Δεν χρειάζεται ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε απορρυπαντικά και μπορεί να πλύνει ρούχα, κάθε λογής υφάσματα, ακόμη και χαλιά, αποκλειστικά και μόνο με τη δύναμη και την ορμή του νερού. Δεν πρόκειται για νέο τεχνολογικό επίτευγμα, αλλά για την παραδοσιακή δριστέλλα ή νεροτριβή, έναν ευρηματικό μηχανισμό, που κατασκευάζονταν γύρω στα 1900, σε ορεινές περιοχές με έντονη την παρουσία του νερού.
Σημείο έντονης κοινωνικής ζωής, η νεροτριβή αποτελούσε πόλο συνάντησης των γυναικών που πήγαιναν να πλύνουν τα ρούχα, αλλά και των αντρών που έκοβαν τα ξύλα στο νεροπρίονο, που λειτουργούσε στην ίδια εγκατάσταση. Παραδίπλα υπήρχε και το μαντάνι, που αποτελούνταν από τέσσερα ξύλινα σφυριά, τα οποία, με τους χτύπους τους, ύφαιναν το ύφασμα. Δεμένη με την παράδοση, η νεροτριβή έπλενε με υπομονή και τέχνη τα προικιά της νύφης, λίγο πριν απλωθούν για να τα θαυμάσει ο κόσμος πριν το γάμο.
«Επιδέξιοι μάστορες κατασκεύαζαν αυλάκια σε μήκος τριών χιλιομέτρων ώστε να συγκεντρώσουν το νερό από διαφορετικές πηγές σε μία και μοναδική διαδρομή» λέει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο πρόεδρος της κοινότητας Δίστρατου Ιωαννίνων, Κώστας Παγανιάς και επισημαίνει ότι, η σωστή λειτουργία της νεροτριβής απαιτούσε εξειδικευμένες γνώσεις.
Τα χρόνια εκείνα οι νεροτριβές ήταν ιδιόκτητες. Στο Δίστρατο υπήρχαν οι νεροτριβές του Ρόφτσια, του Μπάρμπα, του Γούλα, του Τζίμα, του Νάκα και του Τσιαπραγκάνη και όσοι έπλεναν ρούχα και προικιά κατέβαλαν το τίμημα ή έδιναν τα προϊόντα τους ως ανταλλαγή. Τώρα πια, η συντριπτική πλειοψηφία των νεροτριβών ανήκει στους ΟΤΑ, οι οποίοι αναπαλαιώνουν ή κατασκευάζουν εξ αρχής τις εγκαταστάσεις.
Στο Δίστρατο, η νεροτριβή και το μαντάνι ανήκουν στην κοινότητα, έχουν κατασκευαστεί πριν από 15 χρόνια, η δε συντήρησή τους, που είναι αναγκαία, έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα «Θησέας».
Σήμερα, ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουν οι νεροτριβές είναι η εγκατάλειψη του παραδοσιακού τρόπου κατασκευής τους. Τσιμέντο και λαμαρίνες έχουν αντικαταστήσει το πεύκο και το ρόμπολο προς χάριν της ευκολίας. Το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο. «Οι δριστέλλες είναι μια προβιομηχανική μορφή καθαριότητας και επεξεργασίας του μαλλιού των προβάτων. Είναι παράδοση και ως τέτοια πρέπει να διατηρηθεί», τονίζει ο πρόεδρος της Κοινότητας του Δίστρατου.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Σημείο έντονης κοινωνικής ζωής, η νεροτριβή αποτελούσε πόλο συνάντησης των γυναικών που πήγαιναν να πλύνουν τα ρούχα, αλλά και των αντρών που έκοβαν τα ξύλα στο νεροπρίονο, που λειτουργούσε στην ίδια εγκατάσταση. Παραδίπλα υπήρχε και το μαντάνι, που αποτελούνταν από τέσσερα ξύλινα σφυριά, τα οποία, με τους χτύπους τους, ύφαιναν το ύφασμα. Δεμένη με την παράδοση, η νεροτριβή έπλενε με υπομονή και τέχνη τα προικιά της νύφης, λίγο πριν απλωθούν για να τα θαυμάσει ο κόσμος πριν το γάμο.
«Επιδέξιοι μάστορες κατασκεύαζαν αυλάκια σε μήκος τριών χιλιομέτρων ώστε να συγκεντρώσουν το νερό από διαφορετικές πηγές σε μία και μοναδική διαδρομή» λέει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο πρόεδρος της κοινότητας Δίστρατου Ιωαννίνων, Κώστας Παγανιάς και επισημαίνει ότι, η σωστή λειτουργία της νεροτριβής απαιτούσε εξειδικευμένες γνώσεις.
Τα χρόνια εκείνα οι νεροτριβές ήταν ιδιόκτητες. Στο Δίστρατο υπήρχαν οι νεροτριβές του Ρόφτσια, του Μπάρμπα, του Γούλα, του Τζίμα, του Νάκα και του Τσιαπραγκάνη και όσοι έπλεναν ρούχα και προικιά κατέβαλαν το τίμημα ή έδιναν τα προϊόντα τους ως ανταλλαγή. Τώρα πια, η συντριπτική πλειοψηφία των νεροτριβών ανήκει στους ΟΤΑ, οι οποίοι αναπαλαιώνουν ή κατασκευάζουν εξ αρχής τις εγκαταστάσεις.
Στο Δίστρατο, η νεροτριβή και το μαντάνι ανήκουν στην κοινότητα, έχουν κατασκευαστεί πριν από 15 χρόνια, η δε συντήρησή τους, που είναι αναγκαία, έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα «Θησέας».
Σήμερα, ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουν οι νεροτριβές είναι η εγκατάλειψη του παραδοσιακού τρόπου κατασκευής τους. Τσιμέντο και λαμαρίνες έχουν αντικαταστήσει το πεύκο και το ρόμπολο προς χάριν της ευκολίας. Το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο. «Οι δριστέλλες είναι μια προβιομηχανική μορφή καθαριότητας και επεξεργασίας του μαλλιού των προβάτων. Είναι παράδοση και ως τέτοια πρέπει να διατηρηθεί», τονίζει ο πρόεδρος της Κοινότητας του Δίστρατου.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
"Μετριασμός της Κλιματικής Αλλαγής και Ανάπτυξη"
Ιδιαίτερα σημαντική συνιστώσα για την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης είναι ο μετριασμός μιας περαιτέρω κλιματικής αλλαγής με τον αναπροσανατολισμό των παγκόσμιων τρόπων παραγωγής και κατανάλωσης προς περισσότερο φιλικά προς το περιβάλλον πρωτογενή εμπορεύματα, μηχανικό εξοπλισμό παραγωγής και καταναλωτικά αγαθά και υπάρχει σημαντική ευκαιρία για τις αναπτυσσόμενες οικονομίες να επωφεληθούν από μια διαρθρωτική αλλαγή προς αυτή την κατεύθυνση, εκτιμά η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD).
Στην έκθεση "Μετριασμός της Κλιματικής Αλλαγής και Ανάπτυξης", που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, η UNCTAD σημειώνει ότι είναι, πρακτικά αδύνατο να ποσοτικοποιήσει κανείς, με λογικό τρόπο, τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, καθώς αυτό συνεπάγεται ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό ορίζοντα και πολύ υποκειμενικές κρίσεις.
Οι αναπτυσσόμενες χώρες διαθέτουν ευρεία γκάμα επιλογών για να συνεισφέρουν στον περιορισμό της κλιματικής αλλαγής, οι οποίες αξίζει να προωθηθούν με τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας, καθώς σε αυτές όπως και τις οικονομίες σε στάδιο μετάβασης οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου έχουν τεθεί πλέον σε απότομα ανοδική τροχιά, εκτιμάται στην έκθεση.
Οι συντάκτες της έκθεσης διαπιστώνουν ότι η κλιματική αλλαγή είναι προϊόν μιας γιγαντιαίας αποτυχίας της αγοράς και εκτιμούν ότι οι προσπάθειες για μετριασμό της απαιτούν, τώρα, σημαντική κυβερνητική δράση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.
Το διεθνές πλαίσιο για κλιματικές πολιτικές είναι ακόμη αδύναμο και χρήζει ενίσχυσης ώστε να διασφαλιστεί η μεγαλύτερη συμμετοχή των αναπτυσσόμενων οικονομιών σε αυτές τις προσπάθειες, λέει η UNCTAD. Προσθέτει, ωστόσο, ότι αν και η λήψη μέτρων που αυξάνουν τη ζήτηση για ενεργειακές πηγές μικρότερης έντασης άνθρακα ή μηδενικών εκπομπών άνθρακα είναι ουσιώδης σε μια βασισμένη στην αγορά παρέμβαση στην κατεύθυνση του περιορισμού της κλιματικής αλλαγής, τα μέτρα αυτά πρέπει να συνοδευτούν από παρέμβαση στην προσφορά ενέργειας από άλλες πηγές. Κατά συνέπεια, οι παραγωγοί διαφορετικών τύπων καυσίμων πρέπει να εμπλακούν στην εκπόνηση και υλοποίηση διεθνών πολιτικών για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής, καταλήγουν οι συντάκτες της έκθεσης.
Οι ίδιοι εκτιμούν ότι απαιτούνται περισσότερο δραστήριες πολιτικές για την ενίσχυση της τεχνολογικής προόδου και ότι είναι απολύτως αναγκαία η απευθείας κυβερνητική παρέμβαση.
Θεωρούν οι συντάκτες της έκθεσης ότι η εμπλοκή των αναπτυσσόμενων χωρών στις προσπάθειες μετριασμού της κλιματικής αλλαγής εξαρτάται εν πολλοίς από το πώς θα σχεδιαστούν οι πολιτικές μετριασμού. Οι πολιτικές αυτές θα πρέπει να διευκολύνουν την πρόσβαση των αναπτυσσόμενων χωρών σε "καθαρές" τεχνολογίες, σε χρηματοδότηση επενδύσεων που στοχεύουν στη μείωση των εκπομπών και σε αποζημίωση για απώλειες εσόδων που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ορισμένες χώρες ως αποτέλεσμα του αναπροσανατολισμού τους σε άλλους ενεργειακούς πόρους και της διατήρησης του δασικού πλούτου τους, συμπληρώνει η UNCTAD.
Κάθε αναπτυσσόμενη οικονομία ή οικονομία σε μετάβαση θα πρέπει να προσδιορίσει τη δική της στρατηγική για την ενσωμάτωσή της στις αναδυόμενες νέες αγορές για τα νέα προϊόντα που συντελούν στην επίτευξη των στόχων μείωσης των αερίων του θερμοκηπίου, προτείνει η UNCTAD. Σημειώνει, παράλληλα, ότι η εμπειρία των αναπτυγμένων χωρών δείχνει ότι οι επιτυχημένες βιομηχανικές πολιτικές ενδέχεται να περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την εμπλοκή του δημόσιου τομέα στην έρευνα και ανάπτυξη, την απλοποίηση της πρόσβασης σε δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, τη δημοσιονομική και χρηματοοικονομική στήριξη νέων παραγωγικών δραστηριοτήτων, τη διάδοση της πληροφορίας και πολιτικές άμεσων ξένων επενδύσεων.
Η διεθνής κοινότητα μπορεί να στηρίξει μια βιομηχανική ανάπτυξη σε αυτή την κατεύθυνση με το να δώσει στις αναπτυσσόμενες χώρες επαρκή χώρο για χάραξη και υλοποίηση πολιτικών, σε ένα περιβάλλον σχετικών διεθνών συμφωνιών για την κλιματική αλλαγή, το εμπόριο, τις ξένες άμεσες επενδύσεις και τα πνευματικά δικαιώματα.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Στην έκθεση "Μετριασμός της Κλιματικής Αλλαγής και Ανάπτυξης", που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, η UNCTAD σημειώνει ότι είναι, πρακτικά αδύνατο να ποσοτικοποιήσει κανείς, με λογικό τρόπο, τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, καθώς αυτό συνεπάγεται ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό ορίζοντα και πολύ υποκειμενικές κρίσεις.
Οι αναπτυσσόμενες χώρες διαθέτουν ευρεία γκάμα επιλογών για να συνεισφέρουν στον περιορισμό της κλιματικής αλλαγής, οι οποίες αξίζει να προωθηθούν με τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας, καθώς σε αυτές όπως και τις οικονομίες σε στάδιο μετάβασης οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου έχουν τεθεί πλέον σε απότομα ανοδική τροχιά, εκτιμάται στην έκθεση.
Οι συντάκτες της έκθεσης διαπιστώνουν ότι η κλιματική αλλαγή είναι προϊόν μιας γιγαντιαίας αποτυχίας της αγοράς και εκτιμούν ότι οι προσπάθειες για μετριασμό της απαιτούν, τώρα, σημαντική κυβερνητική δράση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.
Το διεθνές πλαίσιο για κλιματικές πολιτικές είναι ακόμη αδύναμο και χρήζει ενίσχυσης ώστε να διασφαλιστεί η μεγαλύτερη συμμετοχή των αναπτυσσόμενων οικονομιών σε αυτές τις προσπάθειες, λέει η UNCTAD. Προσθέτει, ωστόσο, ότι αν και η λήψη μέτρων που αυξάνουν τη ζήτηση για ενεργειακές πηγές μικρότερης έντασης άνθρακα ή μηδενικών εκπομπών άνθρακα είναι ουσιώδης σε μια βασισμένη στην αγορά παρέμβαση στην κατεύθυνση του περιορισμού της κλιματικής αλλαγής, τα μέτρα αυτά πρέπει να συνοδευτούν από παρέμβαση στην προσφορά ενέργειας από άλλες πηγές. Κατά συνέπεια, οι παραγωγοί διαφορετικών τύπων καυσίμων πρέπει να εμπλακούν στην εκπόνηση και υλοποίηση διεθνών πολιτικών για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής, καταλήγουν οι συντάκτες της έκθεσης.
Οι ίδιοι εκτιμούν ότι απαιτούνται περισσότερο δραστήριες πολιτικές για την ενίσχυση της τεχνολογικής προόδου και ότι είναι απολύτως αναγκαία η απευθείας κυβερνητική παρέμβαση.
Θεωρούν οι συντάκτες της έκθεσης ότι η εμπλοκή των αναπτυσσόμενων χωρών στις προσπάθειες μετριασμού της κλιματικής αλλαγής εξαρτάται εν πολλοίς από το πώς θα σχεδιαστούν οι πολιτικές μετριασμού. Οι πολιτικές αυτές θα πρέπει να διευκολύνουν την πρόσβαση των αναπτυσσόμενων χωρών σε "καθαρές" τεχνολογίες, σε χρηματοδότηση επενδύσεων που στοχεύουν στη μείωση των εκπομπών και σε αποζημίωση για απώλειες εσόδων που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ορισμένες χώρες ως αποτέλεσμα του αναπροσανατολισμού τους σε άλλους ενεργειακούς πόρους και της διατήρησης του δασικού πλούτου τους, συμπληρώνει η UNCTAD.
Κάθε αναπτυσσόμενη οικονομία ή οικονομία σε μετάβαση θα πρέπει να προσδιορίσει τη δική της στρατηγική για την ενσωμάτωσή της στις αναδυόμενες νέες αγορές για τα νέα προϊόντα που συντελούν στην επίτευξη των στόχων μείωσης των αερίων του θερμοκηπίου, προτείνει η UNCTAD. Σημειώνει, παράλληλα, ότι η εμπειρία των αναπτυγμένων χωρών δείχνει ότι οι επιτυχημένες βιομηχανικές πολιτικές ενδέχεται να περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την εμπλοκή του δημόσιου τομέα στην έρευνα και ανάπτυξη, την απλοποίηση της πρόσβασης σε δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, τη δημοσιονομική και χρηματοοικονομική στήριξη νέων παραγωγικών δραστηριοτήτων, τη διάδοση της πληροφορίας και πολιτικές άμεσων ξένων επενδύσεων.
Η διεθνής κοινότητα μπορεί να στηρίξει μια βιομηχανική ανάπτυξη σε αυτή την κατεύθυνση με το να δώσει στις αναπτυσσόμενες χώρες επαρκή χώρο για χάραξη και υλοποίηση πολιτικών, σε ένα περιβάλλον σχετικών διεθνών συμφωνιών για την κλιματική αλλαγή, το εμπόριο, τις ξένες άμεσες επενδύσεις και τα πνευματικά δικαιώματα.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2009
Ερευνα για την απώλεια κιονόκρανου που ήταν τοποθετημένο στον υπαίθριο χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας
Υπόθεση απώλειας κιονόκρανου που ήταν τοποθετημένο στον υπαίθριο χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας απασχολεί τη Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Ηδη, όπως ανακοινώθηκε από τη Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού, διατάχθηκε η διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης.
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, αργά χθες το βράδυ η Αναπληρώτρια Προϊσταμένη Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Μαρία Βλαζάκη, ενημερώθηκε από την Προϊσταμένη της Ζ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Αρχαίας Ολυμπίας, Γεωργία Χατζή, ότι σύμφωνα με αναφορά φύλακα του συγκεκριμένου αρχαιολογικού χώρου, "απουσίαζε από τη θέση του κιονόκρανο διαστάσεων 30 εκ. επί 30 εκ. επί 20 εκ. που ανήκε σε Παλιοχριστιανική Βασιλική των αρχών του 6ου αιώνα μ.Χ".
Το συγκεκριμένο κιονόκρανο, μαζί με άλλα παρεμφερή αρχιτεκτονικά μέλη, βρισκόταν τοποθετημένο πάνω σε τειχίο του ναού, στον υπαίθριο χώρο. Η κ. Βλαζάκη ενημέρωσε αμέσως, σύμφωνα με την ανακοίνωση, τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού για το συμβάν και λίγο αργότερα, σε νέα τηλεφωνική επικοινωνία, ο Γενικός Γραμματέας μετέφερε στην κ. Βλαζάκη την οδηγία να διεξαχθεί με το πρώτο φως της ημέρας ενδελεχής έρευνα σε όλον τον αρχαιολογικό χώρο και ειδικά στην περίμετρό του, προκειμένου να διαπιστωθεί αν το κιονόκρανο είχε μετακινηθεί από τρίτους σε διαφορετική θέση από την αρχική του.
Σήμερα το πρωί η κ. Χατζή ανέφερε ότι είχε περατωθεί η διαταχθείσα πρωινή έρευνα στον αρχαιολογικό χώρο, χωρίς να ανευρεθεί το κιονόκρανο.
"Αμέσως μετά -προστίθεται στην ανακοίνωση- ενημερώθηκε η Ελληνική Αστυνομία για τα συμβάντα και ζητήθηκε άμεσα η συνδρομή της. Παράλληλα, ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού ανακοίνωσε στην κα. Μ. Βλαζάκη ότι λόγω των γεγονότων αυτών, η Προϊσταμένη της Ζ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων τίθεται σε αναστολή εκτέλεσης καθηκόντων, μέχρι να διερευνηθούν οι πιθανές ευθύνες της και της ζήτησε να αναλάβει το χειρισμό της όλης υπόθεσης, μεταβαίνοντας αμέσως η ίδια στην Αρχαία Ολυμπία. Διετάχθη επίσης η διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης".
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, αργά χθες το βράδυ η Αναπληρώτρια Προϊσταμένη Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Μαρία Βλαζάκη, ενημερώθηκε από την Προϊσταμένη της Ζ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Αρχαίας Ολυμπίας, Γεωργία Χατζή, ότι σύμφωνα με αναφορά φύλακα του συγκεκριμένου αρχαιολογικού χώρου, "απουσίαζε από τη θέση του κιονόκρανο διαστάσεων 30 εκ. επί 30 εκ. επί 20 εκ. που ανήκε σε Παλιοχριστιανική Βασιλική των αρχών του 6ου αιώνα μ.Χ".
Το συγκεκριμένο κιονόκρανο, μαζί με άλλα παρεμφερή αρχιτεκτονικά μέλη, βρισκόταν τοποθετημένο πάνω σε τειχίο του ναού, στον υπαίθριο χώρο. Η κ. Βλαζάκη ενημέρωσε αμέσως, σύμφωνα με την ανακοίνωση, τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού για το συμβάν και λίγο αργότερα, σε νέα τηλεφωνική επικοινωνία, ο Γενικός Γραμματέας μετέφερε στην κ. Βλαζάκη την οδηγία να διεξαχθεί με το πρώτο φως της ημέρας ενδελεχής έρευνα σε όλον τον αρχαιολογικό χώρο και ειδικά στην περίμετρό του, προκειμένου να διαπιστωθεί αν το κιονόκρανο είχε μετακινηθεί από τρίτους σε διαφορετική θέση από την αρχική του.
Σήμερα το πρωί η κ. Χατζή ανέφερε ότι είχε περατωθεί η διαταχθείσα πρωινή έρευνα στον αρχαιολογικό χώρο, χωρίς να ανευρεθεί το κιονόκρανο.
"Αμέσως μετά -προστίθεται στην ανακοίνωση- ενημερώθηκε η Ελληνική Αστυνομία για τα συμβάντα και ζητήθηκε άμεσα η συνδρομή της. Παράλληλα, ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού ανακοίνωσε στην κα. Μ. Βλαζάκη ότι λόγω των γεγονότων αυτών, η Προϊσταμένη της Ζ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων τίθεται σε αναστολή εκτέλεσης καθηκόντων, μέχρι να διερευνηθούν οι πιθανές ευθύνες της και της ζήτησε να αναλάβει το χειρισμό της όλης υπόθεσης, μεταβαίνοντας αμέσως η ίδια στην Αρχαία Ολυμπία. Διετάχθη επίσης η διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης".
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Επιστήμονες ανακάλυψαν τρία νέα γονίδια που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου του Αλτσχάιμερ
Επιστήμονες ανακοίνωσαν σήμερα ότι ανακάλυψαν τρία νέα γονίδια που συνδέονται με τη νόσο του Αλτσχάιμερ, τα οποία αφορούν έως και το 20% των ανθρώπων που πάσχουν από αυτήν, σημειώνοντας ότι πρόκειται για την πιο σημαντική γενετική ανακάλυψη για το Αλτσχάιμερ τα τελευταία 15 χρόνια.
Δύο μεγάλες έρευνες έδειξαν ότι τα τρία νέα γονίδια που ανακαλύφθηκαν ανήκουν στην ίδια κατηγορία με το πιο γνωστό APOE4 ως σημαντικοί παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της πιο κοινής αυτής μορφής άνοιας. "Αν μπορούσαμε να απαλείψουμε τις επιζήμιες επιδράσεις αυτών των γονιδίων μέσω θεραπειών, θα μπορούσαμε να μειώσουμε την αναλογία των ανθρώπων που εμφανίζουν Αλτσχάιμερ κατά 20%", δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στο Λονδίνο η Τζούλι Ουίλιαμς, καθηγήτρια Νευροψυχολογικής Γενετικής στο πανεπιστήμιο Κάρντιφ της Βρετανίας.
Από τη νόσο του Αλτσχάιμερ πάσχουν περισσότεροι από 26 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως. Το γεγονός ότι για τη νόσο αυτή δεν υπάρχει θεραπεία ή καλά μέσα αντιμετώπισης και η πρόβλεψη ότι ο αριθμός των ανθρώπων που θα πάσχουν από αυτήν θα ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια ως το 2050 καθιστά επιτακτική την ανάγκη για την εξεύρεση αποτελεσματικών θεραπευτικών αγωγών.
Οι σημερινές φαρμακευτικές αγωγές μπορούν μόνον να καθυστερήσουν την εμφάνιση των συμπτωμάτων της νόσου.
Σύμφωνα με την Ουίλιαμς, η οποία ηγήθηκε της μίας από τις δύο έρευνες -τα πορίσματα των οποίων δημοσιεύονται στην επιθεώρηση Nature Genetics- η απάλειψη, μόνον στη Βρετανία, των επιδράσεων των τριών νέων γονιδίων σημαίνει ότι σχεδόν 100.000 άνθρωποι μπορούν να αποφύγουν την εμφάνιση της ασθένειας.
Πρόκειται για την πιο σημαντική γενετική ανακάλυψη που γίνεται για τη νόσο του Αλτσχάιμερ στα 15 χρόνια που πέρασαν από τότε που βρέθηκε ότι το γονίδιο APOE4 συνδέεται με την ασθένεια αυτή, κατέληξε η ίδια, σημειώνοντας ότι φαρμακοβιομηχανίες έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την έρευνά τους.
Η έρευνα της οποίας ηγήθηκε η Ουίλιαμς, στην οποία μετείχαν περισσότεροι από 16.000 άνθρωποι από 8 χώρες, οδήγησε στον εντοπισμό δύο νέων γονιδίων που ονομάζονται Clusterin και PICALM, τα οποία αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου του Αλτσχάιμερ.
Η δεύτερη έρευνα που έγινε από τον Φιλίπ Αμουγέ και συνεργάτες του στο Ινστιτούτο Παστέρ στη Γαλλία, στη οποία μετείχαν περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι που πάσχουν από Αλτσχάιμερ και σχεδόν 9.000 υγιείς άνθρωποι στη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Φινλανδία, την Ιταλία και την Ισπανία, οδήγησε στον εντοπισμό του Clusterin και ενός τρίτου γονιδίου που ονομάζεται CR1.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Δύο μεγάλες έρευνες έδειξαν ότι τα τρία νέα γονίδια που ανακαλύφθηκαν ανήκουν στην ίδια κατηγορία με το πιο γνωστό APOE4 ως σημαντικοί παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της πιο κοινής αυτής μορφής άνοιας. "Αν μπορούσαμε να απαλείψουμε τις επιζήμιες επιδράσεις αυτών των γονιδίων μέσω θεραπειών, θα μπορούσαμε να μειώσουμε την αναλογία των ανθρώπων που εμφανίζουν Αλτσχάιμερ κατά 20%", δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στο Λονδίνο η Τζούλι Ουίλιαμς, καθηγήτρια Νευροψυχολογικής Γενετικής στο πανεπιστήμιο Κάρντιφ της Βρετανίας.
Από τη νόσο του Αλτσχάιμερ πάσχουν περισσότεροι από 26 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως. Το γεγονός ότι για τη νόσο αυτή δεν υπάρχει θεραπεία ή καλά μέσα αντιμετώπισης και η πρόβλεψη ότι ο αριθμός των ανθρώπων που θα πάσχουν από αυτήν θα ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια ως το 2050 καθιστά επιτακτική την ανάγκη για την εξεύρεση αποτελεσματικών θεραπευτικών αγωγών.
Οι σημερινές φαρμακευτικές αγωγές μπορούν μόνον να καθυστερήσουν την εμφάνιση των συμπτωμάτων της νόσου.
Σύμφωνα με την Ουίλιαμς, η οποία ηγήθηκε της μίας από τις δύο έρευνες -τα πορίσματα των οποίων δημοσιεύονται στην επιθεώρηση Nature Genetics- η απάλειψη, μόνον στη Βρετανία, των επιδράσεων των τριών νέων γονιδίων σημαίνει ότι σχεδόν 100.000 άνθρωποι μπορούν να αποφύγουν την εμφάνιση της ασθένειας.
Πρόκειται για την πιο σημαντική γενετική ανακάλυψη που γίνεται για τη νόσο του Αλτσχάιμερ στα 15 χρόνια που πέρασαν από τότε που βρέθηκε ότι το γονίδιο APOE4 συνδέεται με την ασθένεια αυτή, κατέληξε η ίδια, σημειώνοντας ότι φαρμακοβιομηχανίες έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την έρευνά τους.
Η έρευνα της οποίας ηγήθηκε η Ουίλιαμς, στην οποία μετείχαν περισσότεροι από 16.000 άνθρωποι από 8 χώρες, οδήγησε στον εντοπισμό δύο νέων γονιδίων που ονομάζονται Clusterin και PICALM, τα οποία αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου του Αλτσχάιμερ.
Η δεύτερη έρευνα που έγινε από τον Φιλίπ Αμουγέ και συνεργάτες του στο Ινστιτούτο Παστέρ στη Γαλλία, στη οποία μετείχαν περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι που πάσχουν από Αλτσχάιμερ και σχεδόν 9.000 υγιείς άνθρωποι στη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Φινλανδία, την Ιταλία και την Ισπανία, οδήγησε στον εντοπισμό του Clusterin και ενός τρίτου γονιδίου που ονομάζεται CR1.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)