Άρθρο Υπουργού Εθνικής Αμύνης Νικόλαου Παναγιωτόπουλου στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»

Οι γεωπολιτικές αβεβαιότητες επιδεινώνονται. Όσον αφορά τις σχέσεις με την Τουρκία οι διαδικασίες για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης συνεχίζονται, οι συναντήσεις σε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο εξακολουθούν να γίνονται, το κανάλι επικοινωνίας θα παραμένει και πρέπει να παραμείνει ανοικτό. Επιμένω όμως ότι όλη αυτή η πρωτοβουλία καθίσταται ατελέσφορη όταν συνοδεύεται από συνεχιζόμενες παραβατικές συμπεριφορές της Τουρκίας (όπως λ.χ. οι υπερπτήσεις) που ακυρώνουν το σκοπό της και το πνεύμα της, ήτοι την προσέγγιση των δύο πλευρών. Αν η Τουρκία έχει ειλικρινείς και καλές προθέσεις, θα πρέπει να αλλάξει αυτή της τη συμπεριφορά.

Στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον, οι αστάθμητοι παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν ή να επιδεινώσουν τις σχέσεις μεταξύ δύο χωρών μπορούν να αντιμετωπιστούν διά της διπλωματίας. Έτσι λοιπόν θεωρώ ότι η Τουρκία δεν πρέπει να εγκαταλείψει τη διπλωματία. Είναι γεγονός ότι στα ΜΜΕ καταγράφεται τελευταία έξαρση προκλητικών, επιθετικών και ευθέως προσβλητικών για τη χώρα μας δηλώσεων.

Θεωρώ ωστόσο ότι αυτές οι αντιδράσεις γίνονται κυρίως για εσωτερική κατανάλωση από την κοινή γνώμη της γείτονος Εμείς παρακολουθούμε και παραμένουμε σε εγρήγορση.

Σίγουρα όμως μαρτυρούν και κάποιον εκνευρισμό λόγω των επιτυχημένων κινήσεων της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πεδίο οικοδόμησης και ενίσχυσης των συμμαχιών στην περιοχή, αλλά και λόγω της εντατικής από μέρους μας προσπάθειας αναβάθμισης των δυνατοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων στο πεδίο των Εξοπλισμών

Προφανώς εμείς θα συνεχίσουμε το έργο μας απτόητοι. Για να έχουμε απτά αποτελέσματα στο πεδίο της διπλωματίας πρέπει να είμαστε ακόμα καλύτεροι στην Άμυνα γι’ αυτό και από τον Ιούλιο του 2019 εργαζόμαστε καθημερινά σκληρά για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων. Γι’ αυτό λύσαμε σειρά προβλημάτων που χρόνιζαν όπως οι συμβάσεις η εν συνεχεία υποστήριξης των «Μιράζ 2000-5», των C-130, των C-27 και των ΝΗ-90. Γι’ αυτό προχωρούμε στην αναβάθμιση 82 μαχητικών F-16 στην εκδοχή “Viper”, προμηθευόμαστε τα 24 υπερσύγχρονα μαχητικά “Rafale” και παράλληλα 3+1 ψηφιακές φρεγάτες “Belh@rra” καθως και τα ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα Romeo και συνεχίζουμε. Στους επόμενους μήνες αναμένεται η απόφαση για τις κορβέτες, προχωρούν οι διαδικασίες για τον εκσυγχρονισμό της μέσης ζωής των φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ και βάζουμε τις βάσεις για την αναβάθμιση των F-16 Block 50, αλλά και την υλοποίηση προγραμμάτων που έχει ανάγκη ο Ελληνικός Στρατός.

Σε αυτό το ολοκληρωμένο, προτεραιοποιημένο και κοστολογημένο σχέδιο εντάσσονται και οι πρόνοιες για το ανθρώπινο δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων. Ήδη ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε κατά την παραλαβή των “Rafale” σειρά φοροελαφρύνσεων, κάτι που αποδεικνύει ότι η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται πραγματικά για το προσωπικό. Τα στελέχη θα διαπιστώσουν άμεσα το οικονομικό όφελος από αυτές τις φορολογικές απαλλαγές στο ατομικό τους εισόδημα.

Μετά την ολοκλήρωση του Νομοθετικού Έργου για τους Εξοπλισμούς, θα φέρουμε άμεσα στη Βουλή νομοσχέδιο με αποκλειστικό αντικείμενο διατάξεις που απλοποιούν, διευθετούν και επιλύουν ζητήματα των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Θα είναι η δεύτερη κύρια παρέμβασή μας για το προσωπικό, μετά την αύξηση των εισακτέων στις παραγωγικές σχολές και στις σχολές υπαξιωματικών και στους τρεις Κλάδους, αλλά και τις 15 χιλιάδες προσλήψεις Επαγγελματιών Οπλιτών σε βάθος πενταετίας.

Πρέπει να επισημάνω επίσης, ότι προτάσσουμε την ενεργή Αμυντική Διπλωματία, έχοντας πετύχει τη δημιουργία και ενίσχυση ισχυρού πλέγματος συμμαχιών σε διμερές και πολυμερές επίπεδο, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα για επαύξηση της εθνικής μας ισχύος και καθιστώντας τη χώρα μας πλέον βασικό πυλώνα ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή μας. Αυτό το πράττουμε διότι θέλουμε καλές σχέσεις και συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας με όλες τις χώρες της περιοχής με τις οποίες μοιραζόμαστε κοινές αρχές, αξίες και παράδοση. Διότι έτσι θα εξασφαλίσουμε ασφάλεια και ευημερία για τους λαούς μας.

«Θεολογικός και Εκκλησιαστικός Ερασιτεχνισμός»

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως 

κ. Χρυσοστόμου

Οἱ λέξεις ἐρασιτέχνης, ἐρασιτεχνισμός δέν ἔχουν καλή ἔννοια, μολονότι ἡ ἐτυμολογική τους ἀνάλυση μᾶς ὁδηγεῖ σέ διαφορετικό, ἀντίθετο συμπέρασμα. Κατ’ ἀρχάς ἡ σύνθετη λέξη ἐρασιτέχνης σημαίνει τόν ἐραστή, ἐκεῖνον τόν ἄνθρωπο πού ἀγαπᾶ πολύ, πού εἶναι ἐραστής τῆς τέχνης. Ἀλλά κατόπιν ξέπεσε στό χειρότερο ἡ ἔννοιά της, ὅπως συνέβη καί μέ ἄλλες λέξεις τῆς γλώσσας μας. Γιά παράδειγμα ἡ λέξη ἀγαθός. Ἀρχικά στό λεξιλόγιό μας δήλωνε τόν ὡραιότερο, τόν ἰδεώδη ἄνθρωπο ἀπό ἠθικῆς ἀπόψεως, ἐνῶ σήμερα στά χείλη μας κατάντησε ἡ λέξη νά ἔχει ἔννοια ὑποτιμητική.

Κατά τόν ἴδιο τρόπο καί ἡ λέξη ἐρασιτέχνης σύν τῶ χρόνω συνδέθηκε ὄχι ἀπλά μέ τήν ἁπλότητα, ἀλλά μέ τήν προχειρότητα. Ὁ ἐρασιτεχνισμός βρίσκεται κάτω ἀπό τόν ἐπαγγελματισμό. Ἡ μέ ἀβέβαιο ἀποτέλεσμα καί προχειρότητα ἐργασία ὑποτιμᾶται λογικά καί σωστά ἀπό τήν ἐργασία μέ ἐπαγγελματική συνείδηση, γνώση καί ἀκρίβεια. Γιά παράδειγμα, ἐάν κάποιος ὑποστεῖ κάποιο κάταγμα στό χέρι του ἤ στό πόδι του δέν θά ἐμπιστευθεῖ τή θεραπεία του σέ ἔνα «πρακτικό», ἐρασιτέχνη τοῦ παλιοῦ καιροῦ γιατρό. Σήμερα θά προσφύγει μέ ἐμπιστοσύνη στό γιατρό τόν εἰδικό, πού ἀσχολεῖται μέ τά προβλήματα τῶν ὀστῶν. Κάποτε ὅσοι πάθαιναν κάποιο κάταγμα ἔπρεπε νά μείνουν διά βίου ἀνάπηροι. Μέ πόση τρομακτική φυσικότητα διηγεῖται σχετικό γεγονός ὁ Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης στό γλαφυρό του διήγημα «Βακούφικα». Ἐκεῖ περιγράφεται λυρικότατα, πῶς νεαρή κόρη, ὅταν ἔπεσε ἀπό τήν καρυδιά καί ἔσπασε τό πόδι της ἔμεινε, ὕστερα ἀπό νοσηλεία δύο μηνῶν κοντά στούς «πρακτικούς γιατρούς» διά βίου χωλή, ἡ δέ μητέρα της πέθανε ἀπό τόν καϋμό της «…τρεῖς μῆνας μετά τό πάθημα τῆς θυγατρός της, πονοῦσα βαθέως διότι ἔβλεπε χωλήν τήν ὡραίαν θυγατέρα της» (Τά διηγήματα. τ.Α΄σ.217).

Ἀλλά τέτοιες καί χειρότερες ἀναπηρίες προκαλεῖ καί ὁ ἐπιπόλαιος ἐρασιτεχνισμός σέ ἄλλα γνωστικά πεδία, πού ἀφοροῦν ὄχι τό σῶμα ἀλλά τό πνεῦμα, τή ψυχή. Ἐργάτες ἀκούραστοι αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ ἐρασιτεχνισμοῦ εἶναι ὅσοι μέ ἐλαφρά καρδία καί πολλή ἐπιπολαιότητα καί τρομερή ἀνεπάρκεια ἀσχολοῦνται μέ τά σοβαρά  θέματα τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς θεολογίας της καί γνωμοδοτοῦν μέ αὐθεντία. Τά θεωροῦν τόσο βατά θέματα, τόσο εὔκολα καί προσιτά στόν κάθε χριστιανό!

Το φαινόμενο αὐτό εἶναι διαχρονικό. Ἀνέκαθεν ἐμφανίζονται χριστιανοί πού ἀποφαίνονται σάν διδάσκαλοι ἔμπειροι ἐπάνω σέ θέματα σοβαρά ἐκτός τῆς  ἁρμοδιότητός των. Τέτοιους χριστιανούς ἐννοεῖ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στήν Δευτέρα καθολική Ἐπιστολή του, οἱ ὁποῖοι ἄν καί τελείως ἀναρμόδιοι παρερμήνευαν καί διαστρέβλωναν δύσκολα νοήματα ἀπό τίς Ἐπιστολές τοῦ ἀδελφοῦ του, ὅπως γράφει, Παύλου προκαλώντας πνευματική ζημία στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. «καί τήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μακροθυμίαν σωτηρίαν ἡγεῖσθε καθώς καί ὁ ἀγαπητός ἡμῶν ἀδελφός Παῦλος κατά τήν αὐτῶ δοθεῖσαν σοφίαν ἔγραψεν ὑμῖν ὡς καί ἐν πάσαις ταῖς ἐπιστολαῖς λαλῶν ἐν αὐταῖς περί τούτων ἐν οἷς ἐστιν δυσνόητα τινα ἅ οἱ ἀμαθεῖς καί ἀστήρικτοι στρεβλοῦσιν ὡς καί τάς λοιπάς γραφάς πρός τήν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν» (Β΄ Πέτρου 3,15-16).

Τέτοιοι «ἀμαθεῖς καί ἀστήρικτοι» καί μέ περισσότερο θράσος ἐμφανίζονται στά χρόνια τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ θεολόγου. Ἐπαγγελματίες στήν καθημερινή ζωή, ἀγωνιστές τοῦ ἐπιουσίου, βιοτέχνες καί χειρώνακτες, ἀνελάμβαναν ρόλο θεολόγου τόν καιρό τῶν μεγάλων θεολογικῶν καί χριστολογικῶν ἐρίδων καί μέ πολεμική ὁρμή προέβαλαν ἀπόψεις θεολογικές διεκδικώντας τό ἀλάθητο καί διασαλεύοντας τή γαλήνη τῆς Ἐκκλησίας. Διότι ὁ θεολογικός ἐρασιτεχνισμός των εὔκολα συνδεόταν μέ τόν θρησκευτικό φανατισμό καί τήν ἰδεολογική ἀντιπαλότητα. Γι’ αὐτό τό λόγο καί ὁ θεοφόρος ἐκεῖνος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας ἔλεγε: «Εἶναι νά λυπᾶται κανείς, ὅταν βλέπει κάποιους ἀπό τή μιά μέρα στήν ἄλλη νά γίνονται θεολόγοι… πέφτουνε τό βράδυ νά κοιμηθοῦνε τεχνίτες καί ξυπνοῦνε σοφοί, αὐτοχειροτόνητοι θεολόγοι». Καί ὅταν μερικοί διαμαρτυρόμενοι τοῦ ἔλεγαν «Δηλαδή, πάτερ, δε θ’ ἀσχολούμαστε μέ τό Θεό;» ἀπαντοῦσε  — Ἀντίθετα, φίλε μου, ἀπαντοῦσε, ν’ ἀσχολεῖσαι καί μέ τό παραπάνω. Ἄν μπορεῖς, ἔχε τό Θεό στό νοῦ σου πιό συχνά κι’ ἀπ’ ὅσο ἀναπνέεις. Μπορεῖς. Δέ σε συμβουλεύω ὅμως νά θεολογεῖς χωρίς τίς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις» (Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Στυλ. Παπαδοπούλου, Ὁ πληγωμένος ἀετός 10η ἔκδ. σσ.259-260).

Καί ὅπως παλιά ὁ «πρακτικός» γιατρός μέ τίς συμβουλές καί τά γιατροσόφια του μόνο ζημιά θά προκαλούσε, ἔτσι καί ὁ κάθε ἀπαίδευτος καί φανατικός συμβουλάτορας σέ θέματα πνευματικά. Μπορεῖ νά δίνει ἄνετα  ἐρμηνεῖες Βιβλικῶν χωρίων καί ἄς ἔχει μελετήσει ἐλάχιστα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Μπορεῖ μέ αὐτοπεποίθηση εἰδικοῦ ἐπιστήμονος ἀπό τή θέση τοῦ πνευματικοῦ νά ἀποφαίνεται μέ τρόπο ἀπόλυτο γιά θέματα παιδαγωγικά, γιά θέματα ψυχολογίας, γιά λεπτά οἰκογενειακά ζητήματα καί ἄς εἶναι ὁ ὁρίζοντας τῶν γνώσεων του στενός καί ζοφώδης. Μπορεῖ ἀκόμη ὁ ἐρασιτέχνης καί «ἀμαθής» κληρικός νά δίνει γνῶμες γιά σοβαρά καί δύσκολα θέματα κανονικοῦ δικαίου ἤ καί ἱστορικά χωρίς νά κατέχει στοιχειώδη γνώση αυτῶν τών γνωστικῶν ἀντικειμένων. Μάλιστα μερικοί καθώς εἶναι κυριευμένοι ἀπό τό σύμπλεγμα τῆς παντογνωσίας τολμοῦν νά μιλήσουν καί γιά θέματα ἰατρικῆς φύσεως θέτοντας σέ ἄμεσο κίνδυνο αυτήν τήν ὑγεία τῶν πνευματικῶν τους τέκνων.

Δέν εἶχαν ἀσφαλῶς ἄδικο ὅσοι θεώρησαν τήν ἡμιμάθεια χειρότερη ἀπό τήν ἀμάθεια. Αὐτή ἡ ἡμιμάθεια καί ὁ ἐρασιτεχνισμός ἀντάμα μέ τόν φανατισμό καί τά πάθη τῆς αὐτοπροβολῆς καί τοῦ ἐπάρατου ἐγωισμοῦ μόνο κακά καί ὀλέθρια ἀποτελέσματα συνεισφέρουν στήν κοινωνία. Κάποτε μάλιστα θανάσιμα ἀποτελέσματα. Τουλάχιστον ἡ Ἐκκλησία, μέ τήν πικρή πεῖρα τοῦ θεολογικοῦ καί ἐκκλησιαστικοῦ ἐρασιτεχνισμοῦ καί τήν τεράστια εὐθύνη τῆς πνευματικῆς ἀκεραιότητος τοῦ ποιμνίου της ὀφείλει νά εἶναι πολύ εὐαίσθητη στό ζήτημα αὐτό. Παλαιότερα εἶχε συστήσει Σχολές ἱεροκηρύκων καί πνευματικῶν, ὅπου ἐκπαιδεύονταν καί ἐξασκοῦντο γιά κάποιο διάστημα ὑπό τήν ἐπίβλεψη ἔμπειρων κληρικῶν ὅσοι θά ἀνελάμβαναν αὐτά τά δύσκολα ἔργα, τοῦ ἱεροκήρυκος καί τοῦ ἐξομολόγου. Μήπως θά ἔπρεπε νά ἀναβιώσουν οἱ χρήσιμες αὐτές σχολές, μετά μάλιστα ἀπό τά τραγικά συμβάντα τῶν τελευταίων ἡμερῶν, μέ τά ὁποῖα βλασφημεῖται τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου στήν κοινωνία μας;   

(Πηγή: www.imelef.gr)

Ενδιαφέροντα αναγνώσματα του 2021...

(Επέλεξα τη φωτογραφία αυτού του εξαιρετικού παραμυθιού του Ευγένιου Τριβιζά, το οποίο "διώχθηκε" και "κάηκε" στο βωμό της μισαλλοδοξίας ορισμένων, στην Ελλάδα του 2021! Πράξη απόλυτα κατακριτέα και απαράδεκτη που στράφηκε ενάντια σε ένα βιβλίο και ειδικότερα σε ένα παιδικό παραμύθι. Πράξη που θυμίζει άλλες χώρες και άλλες εποχές). 

 Άλλη μια χρονιά πέρασε, με συνθήκες ιδιαίτερες για όλους μας. Συνθήκες που, μεταξύ όλων των άλλων, ευνόησαν το διάβασμα που, μια έτσι κι αλλιώς αγαπημένη συνήθεια. Μοιράζομαι μαζί σας μια λίστα από βιβλία που διάβασα μέσα στο 2021 και πιστεύω πως θα σας ενδιέφεραν (Η σειρά που αναφέρονται είναι χρονολογική της ανάγνωσης):

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

1) «Ιστορίες που (δεν) είπα στον ψυχολόγο μου», της Τατιάνας Κίρχοφ

2) «Η φάρμα των ζώων», του Τζόρτζ Όργουελ

3) «1984», του Τζορτζ Όργουελ

4) «Πότε διάβολος πότε άγγελος», του Κώστα Ακρίβου

5) «Τι δεν θα γίνω όταν μεγαλώσω», της Στέργιας Κάββαλου

6) «Κονέκτικατ», της Στέργιας Κάββαλου

7) «Άγιο Αίμα», του Θοδωρή Παπαθεοδώρου

8) «Έξι επί δύο», του Arne Dahl 

9) «Άγιες Ψυχές», του Θοδωρή Παπαθεοδώρου

10) «Ο Ξένος», του Αλμπερ Καμύ

11) «Τη νύχτα όλα τα αίματα είναι μαύρα», του David Diop

12) «Περί της εαυτού ψυχής», του Ισίδωρου Ζουργού

13) «Πανδαιμόνιο», του Κάστα Ακρίβου (δεύτερη ανάγνωση)

14) «Όχι! Δεν θα μας μπείτε στη μύτη», του Ευγένιου Τριβιζά

15) «Άγια Λευτεριά», του Θοδωρή Παπαθεοδώρου

ΙΣΤΟΡΙΑ – ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ

1) «Οι τελευταίοι υπερασπιστές της Χριστούπολης», του Συμεών Μαυρίδη

2) «1821 πριν και μετά. Έλληνες και Ελλάδα. Επανάσταση και κράτος», οδηγός έκθεσης του Μουσείου Μπενάκη

3) «Ρίζες και θεμέλια. Οδόσημα της ιστορίας του Ελληνισμού», της Μαρίας Ευθυμίου

4) «Μοχάμεντ Αλι ο εκ Καβάλας», του Χαλεντ Φαχμί

5) «Πόλεμος και Επανάσταση στα Οθωμανικά Βαλκάνια (18ος – 20ος αι.)», του Δημήτρη Σταματόπουλου (επιμ.)

6) «Οι Έλληνες του Γκαίρλιτς (1916-1919)», του Γεράσιμου Αλεξάτου

7) «Ι.Α. Καποδίστριας. Η διακυβέρνηση και η ανατολική πολιτική του. Η πρώτη προσπάθεια εγκαθίδρυσης ελληνοτουρκικών σχέσεων», του Γιώργου Γεωργή

8) «Η Καβάλα κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Οι μαρτυρίες των προξενικών εκθέσεων του Κωνσταντίνου Βουλγαρίδη», του Γιώργου Κουτζακιώτη

9) «Ανέκδοτα Πατριαρχικά έγγραφα προς Αρχιερείς της Μητρόπολης Ελευθερουπόλεως (1887-1927)», του Αιμίλιου Μαυρουδή

10) «Τα διασωσμένα οθωμανικά τεμένη στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας», του Βασίλη Μεσσή

11) «Ο ρόλος των νέων στο Μέτωπο, την κατοχή και την αντίσταση (1940-1944)», του Θανάση Χρήστου

12) «Οι ντονμέ της Θεσσαλονίκης. Εξισλαμισθέντες Εβραίοι, επαναστάτες μουσουλμάνοι, κοσμικοί Τούρκοι», του Marc David Baer

13) «Κρήτες Ακρίτες», του Αναγνώστη Αγελαράκη

14) «1814-1821: Η προετοιμασία μιας Επανάστασης. Πρωταγωνιστές – γεγονότα - συγκυρίες», του Στέφανου Καβαλλιεράκη

15) «Χάλκινα σφυρήλατα σινιά και η διακόσμηση τους στον βορειοελλαδικό χώρο», της Ευδοκίας Μηλιατζίδου-Ιωάννου 

16) «Πασχαλινα και της Άνοιξης», του Δημήτρη Λουκάτου

17) «Παγανιστικές δοξασίες της θεσσαλικής επαρχίας», του Χρυσόστομου Τσαπραϊλή

18) «Παραδοσιακές Καλλιέργειες» της Νίκης Ψαράκη – Μπελεσιώτη και Αιμιλίας Γερουλάνου (Επιμ.)

19) « Ενθύμιον Κιουτάχειας. Αποτυπώσεις της ιστορίας στην κεραμεική της Κιουτάχιας», του Ντίνου Κόγια

20) «Τα κεραμεικά του Τσανάκαλε 1670-1922», της Κατερίνας Κορρέ-Ζωγράφου

21) «Τα κεραμεικά του ελληνικού χώρου», της Κατερίνας Κορρέ-Ζωγράφου

22) «The arms of Greece and her Balkan neighbours in the ottoman period», του Robert Elgood

23) «Η καθημερινή ζωή των Νεοελλήνων (1700-1950)», της Κατερίνας Κορρέ-Ζωγράφου

24) «Ένα σκοτεινό δωμάτιο», του Αλέξη Παπαχελά

25) «Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή», του Μανώλη Κοττάκη

Εγκύκλιος Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσοστόμου επί τω Νέω Έτει 2022

 Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί πατέρες

Ἡ Μακροθυμία καί ἡ ἄπειρη Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς χάρισε πάλι ἕνα καινούργιο ἔτος. Ἄς Τόν εὐχαριστήσουμε μέσα ἀπό τήν καρδιά μας. Μέ εὐγνώμονα διάθεση ἄς τό ὑποδεχθοῦμε, διότι ἐμεῖς δέν πιστεύουμε στήν ἀνύπαρκτη καί ἀπρόσωπη τύχη. Πιστεύουμε στό Θεό, πού κρατᾶ ὑπό τήν ἐξουσία Του «καιρούς καί χρόνους». Τοῦ καθενός μας καί ὁλόκληρου τοῦ κόσμου. «Ἐν αὐτῶ γάρ ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν» (Πράξεις 17,28) δίδαξε κάποτε τούς προγόνους μας στήν Ἀθήνα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γκρεμίζοντας τίς παλιές καί λαθεμένες ἰδέες καί ἀντιλήψεις γιά τούς θεούς καί τή θεά τύχη. «Μέσα στή Πρόνοια καί τήν Ἀγάπη τοῦ Θεού τοῦ ἀληθινού, διεκήρυξε ἀπό τό ὕψος τοῦ Ἀρείου πάγου ὁ μεγάλος Ἀπόστολος, ζούμε, κινούμαστε καί ἐργαζόμαστε καί ὑπάρχουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι».

Γι’ αὐτό καί ὁ ἐρχομός τοῦ καινούργιου ἔτους, ὅπως συνηθίζουμε νά λέμε, μᾶς ὁδηγεῖ νά εὐχαριστήσουμε τόν Δωρεοδότη μας Θεό. Καί τί ἄλλο πρέπει νά κάνουμε, τώρα πού γιορτάζουμε τήν Πρωτοχρονιά; Δυστυχῶς ἐδῶ ἄν και βαπτισμένοι χριστιανοί ὀφείλουμε νά μιμηθοῦμε τούς ἀρχαίους σοφούς προγόνους μας. Αὐτοί ἄν καί ζοῦσαν μέσα στό σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρείας εἶχαν καί κάποιες λάμψεις τῆς ἀλήθειας στό πνεῦμα τους. Οἱ σπουδαῖοι, λοιπόν, ἐκεῖνοι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι συμβούλευαν τούς μαθητές των πρίν πέσουν καί κοιμηθοῦν νά ρωτοῦν τή συνείδησή των «Μηδ’ ὕπνον μαλακοῖσιν ἐπ’ ὄμμασι προσδέξασθαι πρίν τῶν ἡμερινῶν ἔργων τρίς ἕκαστον ἐπελθεῖν ”πῆ παρέβην; τί δ’ ἔρεξα; τί μοι δέον οὐκ ἐτελέσθη;» Δηλαδή νά μή δέχεσαι στά μαλακά σου βλέφαρα τόν γλυκό ὕπνο, πρίν ἐξετάσεις τρεῖς φορές κάθε σου ἔργο τῆς ἡμέρας: «Τί ἔκανα πού δέν ἔπρεπε; Τί ἔκανα πού ἔπρεπε; Τί ἔπρεπε νά κάνω πού δέν τό ἔκανα;».

Τό ἴδιο εἶναι χρήσιμο νά κάνουμε καί ἐμεῖς, ἐμεῖς πού ὡς χριστιανοί πιστεύουμε στή δίκαιη Κρίση τοῦ Θεοῦ. Ὅπως πολύ σωστά δίδασκαν οἱ ἀρχαῖοι σοφοί μας πρόγονοι. Προκειμένου νά βελτιώσουμε τήν ἠθική μας ζωή καί νά εὐαρεστήσουμε στό Θεό νά θέσουμε παρόμοια ἐρωτήματα στόν ἑαυτό μας, τί κυρίως παραλείψαμε νά πράξουμε στό ἔτος πού πέρασε, ὥστε νά τό τηρήσουμε ἐφέτος.

Καί ὕστερα ἀπό αὐτόν τόν χρησιμότατο αὐτοέλεγχο νά πάρουμε ἀποφάσεις γενναῖες τό χρόνο πού μόλις ἀνέτειλε νά τόν πλουτίσουμε μέ καλά ἔργα πίστεως καί ἀρετῆς «μετά φόβου καί τρόμου τήν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργαζόμενοι» (Ἐφεσίους 2,12). Καί ὁ μέν ἀρχαῖος σοφός παρότρυνε τούς μαθητές του νά ὑποβάλλονται στήν καθημερινή αὐτοεξέταση προκειμένου νά ζήσουν καί νά χαροῦν τά ἀγαθά μιᾶς ἐνάρετης ζωῆς, ὁ Κύριός μας ὅμως μᾶς προτρέπει στόν ἀπολογισμό τῆς ζωῆς μας προκειμένου μέ τήν ἀνάλογη ζωή καί πολιτεία νά ἀπολαύσουμε τά ἀγαθά τῆς αἰώνιας ζωῆς στή Βασιλεία Του τήν ἐπουράνια.

Εἴθε, ἀγαπητοί, νά μποῦμε στό νέο ἔτος ἀποφασισμένοι μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ νά μή ἐπαναλάβουμε τά σφάλματα τοῦ παρελθόντος, ἀλλά νά ἁγιάζουμε τή ζωή μας μέ ἔργα καλά καί θεάρεστα. Ἀμήν

Καλή χρονιά καί εὐλογημένη!

† Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

παντοτινός εὐχέτης σας

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά!

 

Ευχές Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Νικολάου Παναγιωτόπουλου

 

Εγκύκλιος Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσοστόμου επί τη εορτή των Χριστουγέννων 2021

 Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί πατέρες

Ἄς εὐχαριστήσουμε τόν Κύριο, πού μᾶς ἀξίωσε νά γιορτάσουμε καί φέτος τήν κοσμοχαρμόσυνη ἑορτή καί μητέρα ὅλων τῶν ἑορτῶν, τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, καί μέ αὐτήν τήν εὐκαιρία νά θυμηθοῦμε καί δοξάσουμε τήν μεγαλειώδη καί ἀνέκφραστη Δωρεά τῆς Θείας Φιλανθρωπίας πρός τό ἀνθρώπινο γένος. Νά κλίνει δηλαδή οὐρανούς ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ καί ὡς τέλειος ἄνθρωπος, χωρίς τήν ἁμαρτία, νά κατοικήσει ἀνάμεσά μας, νά μᾶς συναναστραφεῖ καί νά μᾶς ὁδηγήσει μέ τό Εὐαγγέλιο καί τήν ὑπέρτατη Θυσία τοῦ Σταυροῦ στόν ἀσφαλῆ δρόμο τῆς σωτηρίας. Καί ἀκριβῶς μέ αὐτήν τήν ἱερά θεωρία καί τίς ὑψηλές σκέψεις στό πνεῦμα μας ἀξιονόμαστε νά δοῦμε καί πάλι τόν ὡς «βρέφος ἐσπαργανωμένον κείμενον ἐν τῆ φάτνη» Σωτήρα Χριστόν.

Πέρα ἀπό τίς γνωστές φολκλορικές εἰκόνες τῆς γιορτῆς, τά ἄφθονα φῶτα, τά ὡραῖα ἔθιμα τῶν Χριστουγέννων, πού μᾶς κληροδότησαν οἱ προηγούμενες γενεές, ὅλοι μας παρακαλῶ, τόν Γεννηθέντα ταπεινά καί φτωχικά στό Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ καί ἀνακλιθέντα τόσο ἀπέριττα μέσα στή φάτνη τῶν ἀλόγων,ἄς Τόν ἀτενίσουμε ὡς τόν Σωτήρα καί Λυτρωτή μας. Ὅπως πρώτη φορά, μετά τούς προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τόν διεκήρυξε στούς φοβισμένους ποιμένες τῆς Βηθλεέμ ὁ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ λέγοντας «μή φοβεῖσθε. ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῶ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστιν Χριστός Κύριος ἐν πόλει Δαβίδ» (Λουκᾶ 2,10-11).

Ὤ! ταπεινοί βοσκοί, ἀκούστηκε νά λέγει ἡ ἀγγελική φωνή στούς παγερούς αἰθέρες τῆς Βηθλεέμ, μή φοβεῖσθε! Ἦλθε ὁ Σωτήρας σας! Νά μᾶς σώσει ἀπό τί; Ἀπό τό κακό, πού χτύπησε σκληρά τήν ἀνθρωπότητα ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας. Ἀπό τό διπλό κακό,τό φυσικό καί τό ἠθικό κακό. Τό φυσικό κακό ἀποτελοῦν ὅσα οἱ μετεωρολόγοι καί οἱ εἰδικοί ἐπιστήμονες ὀνομάζουν σήμερα ἀκραῖα φυσικά φαινόμενα. Σεισμοί καί πλημμύρες καί ὑδάτινες ἐκρήξεις, τό φοβερό τσουνάμι, καί θανατηφόρες ἀσθένειες Ὅλα αὐτά μοιάζουν σάν ἐκρήξεις ὀργῆς τῆς φύσεως κατά τοῦ ἐπαναστάτη ἀνθρώπου, πού βλαστήμησε μέ τήν προκλητική ἀσέβεια του τό Δημιουργό της. Ἄς θυμηθοῦμε ἐδῶ τόν μυστηριώδη λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅσον ἀφορᾶ τή σχέση τῆς ἄψυχης φύσεως μέ τόν ἁμαρτωλό κόσμο. «Οἴδαμεν γάρ, γράφει στούς χριστιανούς τῆς Ρώμης, ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καί συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. 8,22). Δηλαδή μέ ἁπλά λόγια «Γνωρίζουμε ὅτι ὁλόκληρη ἡ πλάση στενάζει καί ὑποφέρει μαζί μας μέχρι σήμερα».

Ἀλλά τό ἄλλο, τό χειρότερο, τό ἠθικό κακό, πῶς νά τό περιγράψουμε; Τήν ἠθική κατάσταση, πού βρῆκε ὁ Σωτήρας Χριστός, ὅταν ἦλθε στή γῆ, πῶς νά τήν διεκτραγωδήσουμε; Ἄς ἀκούσουμε καλύτερα τόν προφήτη νά τήν περιγράφει μέ ζωηρή ποιητική γλώσσα: «ἀρά καί ψεῦδος καί φόνος καί κλοπή καί μοιχεία κέχυται ἐπί τῆς γῆς, καί αἵματα ἐφ’  αἵμασι μίσγουσι» (Ὠσηέ 4,2) «Κατάρες, ψέματα, κλοπές, μοιχεῖες πλημμυρίζουν τή γῆ καί τά αἵματα, οἱ φόνοι, διαδέχονται τό ἕνα τό ἄλλο…».

Ἀλλά, ἀγαπητοί συνεορταστές, μήπως σήμερα ὁ Σωτήρας Χριστός  λιγότερο κακό, φυσικό καί ἠθικό, θά συναντήσει στή γῆ μας; Τόν τελευταῖο καιρό μήπως ἡ ἀνθρωπότητα δέν ἔχει τρομάξει ἀπό πρωτοφανῆ φυσικά φαινόμενα, μέ θύματα ἑκατοντάδες συνανθρώπους μας ἤ ἀπό ἠθικά φαινόμενα στούς κόλπους τῆς κοινωνίας μας; Πόσο ψέμα δέν ἐπιπλέει στό πέλαγος τοῦ διαδικτύου, πόση ἐνδοοικογενειακή βία καί φόνοι γυναικών καί συζύγων δέν συνταράσουν τή ψυχή μας, τί ἀσθένειες ἀθεράπευτες παρά τήν καταπληκτική πρόοδο τῆς Ἐπιστήμης δέν ἀποδεκατίζουν τήν ἀνθρωπότητα;

Δέν εἶναι,δυστυχῶς, μικρό καί εὐκαταφρόνητο καί σήμερα τό κακό, τό φυσικό καί τό ἠθικό, πού προσβάλλει τήν ἀνθρωπότητα. Ποιός θά μᾶς σώσει ἀπό αὐτό τό διφυές κακό; Ἐμεῖς πιστεύουμε ἀκραδάντως, μόνο Ἕνας, Ἐκεῖνος πού ἦλθε στή γῆ πρίν δύο χιλιάδες χρόνια καί παραμένει κοντά μας, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, τοῦ Ὁποίου τή θεία Ἐνανθρώπιση τιμοῦμε καί δοξάζουμε πάλι τίς γιορτινές αὐτές ἡμέρες. Μέ αὐτήν τήν πίστη ὁλόψυχα καί πατρικά σᾶς εὐχόμαστε

ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ

Ὁ ἐπίσκοπός σας

† Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Τα νέα μέτρα που ισχύουν από 24 Δεκεμβρίου

 

Ημερήσια Διαταγή του Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Νικόλαου Παναγιωτόπουλου για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940

 
Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, Στρατιώτες, Ναύτες, Σμηνίτες Εθνοφύλακες, Έφεδροι και Πολιτικό Προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η 28η Οκτωβρίου 1940 κατέχει ξεχωριστή θέση στη μακραίωνη και ένδοξη ιστορία του έθνους μας, αποτελώντας σύμβολο εθνικής υπερηφάνειας και εθνικής ομοψυχίας για όλο τον Ελληνισμό.

Το «ΟΧΙ» που ειπώθηκε το 1940, ενσαρκώνει τη διαχρονική πίστη του λαού μας στο ιδανικό της ελευθερίας, αποτελώντας ταυτόχρονα μια πράξη με υψηλό συμβολισμό για όλους τους λαούς.

Ο αγώνας του Ελληνικού λαού ενάντια στους κατακτητές μεταλαμπάδευσε την ελπίδα στα υπόλοιπα έθνη σε μια περίοδο όπου εθνικιστικές επιδιώξεις και ολοκληρωτικές αντιλήψεις κυριαρχούσαν.

Σήμερα, τιμούμε την παρακαταθήκη που μας άφησαν οι ήρωες του Έπους του 1940-1941, καθώς και την αυτοθυσία τους στον βωμό της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Η ιστορική αξία του Έπους είναι ανεκτίμητη διότι μας εμψυχώνει και μας διδάσκει ότι με σκληρούς αγώνες, τόλμη, αυτοθυσία και πίστη στα εθνικά και δημοκρατικά ιδεώδη, πετυχαίνουμε τους στόχους μας. Στόχοι και επιδιώξεις οι οποίοι εδράζονται σε υψηλές αξίες και ιδανικά, όπως ο Αγώνας για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία.

Αποτελεί διαχρονική δέσμευση για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, ότι θα συνεχίσουν να είναι ο εγγυητής της εδαφικής ακεραιότητας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας της χώρας μας.

Μια δέσμευση απέναντι στους προγόνους μας, που οι Ένοπλες Δυνάμεις εκπληρώνουν σε καθημερινή βάση, έτσι ώστε η Χώρα μας να μπορεί να αντιμετωπίζει όλες τις σύγχρονες προκλήσεις ασφαλείας, αλλά ταυτόχρονα να εκπληρώνει τις διεθνείς υποχρεώσεις της, συμβάλλοντας αποτελεσματικά στην ειρήνη, στην ασφάλεια και στη σταθερότητα της περιοχής μας.

Τα προβλήματα ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή, ο υβριδικός χαρακτήρας των απειλών και η γενικότερη γεωπολιτική ρευστότητα δεν επιτρέπουν κανέναν εφησυχασμό. Οι ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή μας μεταβάλλονται σε καθημερινή βάση και απαιτούν διαρκή επαγρύπνηση.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν το «ξίφος της Ελλάδας». Είναι ισχυρές, αξιόμαχες, ετοιμοπόλεμες και εκπέμπουν προς κάθε κατεύθυνση ισχυρό αποτρεπτικό στίγμα. Αναβαθμίζονται συνεχώς σε δομές, ανανεώνονται σε ανθρώπινο δυναμικό και θωρακίζονται με τα πλέον σύγχρονα οπλικά συστήματα προβολής ισχύος, οπλικά συστήματα τελευταίας γενιάς που διασφαλίζουν στους πολίτες της χώρας το μείζον αγαθό της ασφάλειας.

Για την Κυβέρνηση καθώς και για το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, η ασφάλεια της χώρας αποτελεί εθνικό στόχο διαμέσου της θωράκισής της απέναντι σε κάθε απειλή που δύναται να αναδυθεί στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον.

Τη θωράκιση αυτή την επιτυγχάνουμε, πλέον της αναβάθμισης του αξιόμαχου του αμυντικού μας συστήματος με την άσκηση ενεργής Αμυντικής Διπλωματίας. Με την οικοδόμηση Συμμαχιών σε διμερές και πολυμερές επίπεδο, όπως με τις πρόσφατα υπογραφείσες συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τη Γαλλία, με τις οποίες ανυψώνουμε το διεθνές κύρος της Χώρας, καθιστώντας την Ελλάδα πυλώνα σταθερότητας και ασφάλειας στην ασταθή περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης ευρύτερα.

Άνδρες και γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων,

Θα ήθελα για μια ακόμα φορά να σας συγχαρώ για την άριστη εκτέλεση της αποστολή σας, αλλά και την άοκνη προσπάθειά σας κατά τη συνδρομή των Ενόπλων Δυνάμεων στο κοινωνικό σύνολο, οποτεδήποτε αυτή χρειάστηκε, είτε στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, είτε στο πλαίσιο αντιμετώπισης της πανδημίας.

Η Γαλανόλευκη, κυματίζει περήφανα σε κάθε Φυλάκιο της επικράτειας, σε κάθε πλοίο του Στόλου και σε κάθε μαχητικό αεροσκάφος μας, ως ελάχιστος φόρος τιμής στις αθάνατες μορφές του έπους του 1940, που με αυτοθυσία την υπερασπίστηκαν.

Πιστοί στις παρακαταθήκες των ηρώων του «Έπους 1940-1941», σας προτρέπω να συνεχίσετε με τον ίδιο ζήλο, πίστη, αυταπάρνηση, αφοσίωση και αγάπη την συνεισφορά σας στην Πατρίδα.

Η Αγία Σκέπη που σήμερα εορτάζεται, να προστατεύει καθέναν από εσάς ξεχωριστά και τις οικογένειές σας.

Ζήτω η 28 η Οκτωβρίου 1940 !

Ζήτω οι Ένοπλες Δυνάμεις !

Ζήτω το Έθνος !

Υπουργός Εθνικής Άμυνας

Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Άγιος Αριστείδης, ο Φιλόσοφος και Απολογητής

 

Μέσα στη χορεία των μαρτύρων, αγωνιστών της Πίστεως κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους συναντούμε και τον φιλόσοφο Άγιο Αριστείδη, που είναι γνωστός στην εκκλησιαστική ιστορία από την απολογία την οποία παρέδωσε στο Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό, η οποία αποτελεί και την αρχαιότερη σωζόμενη απολογία.

Ο Άγιος Αριστείδης ήταν Αθηναίος ευπατρίδης, φιλόσοφος, με καταγωγή από αριστοκρατική οικογένεια, και έζησε στις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα, επί αυτοκρατορίας Αδριανού. Ο Αριστείδης υπήρξε διαπρεπής φιλόσοφος. Είχε σπουδάσει κλασική φιλοσοφία στην περίφημη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών. Ωστόσο, η παρουσία αλλά και το πύρινο κήρυγμα των επιφανών ιεραρχών των Αθηνών, του Αγίου Ιεροθέου και του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, παρακίνησαν τον φιλόσοφο Αριστείδη, ο οποίος υπήρξε περίδοξος και ευπειθέστατος μαθητής τους, στο να μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, και να αναδειχθεί σύντομα σε φλογερό κήρυκα του λόγου του Θεού και σε ένθερμο υπερασπιστή του Χριστιανισμού.

Συνέβαλε αποφασιστικά στην εδραίωση και διάδοση του μηνύματος της χριστιανικής αλήθειας. Γι’ αυτό και ο σοφός Αθηναίος χριστιανός φιλόσοφος ανέλαβε με παρρησία την υπεράσπιση των διωκομένων χριστιανών. Σκοπός της περίφημης αυτής απολογίας, ήταν να αποκρούσει τις άδικες και αήθεις κατηγορίες που εκτοξεύονταν εναντίον των χριστιανών, αλλά και να τονίσει την υπεροχή του Χριστιανισμού και του ήθους των χριστιανών σε σύγκριση με τις άλλες θρησκείες.

Έχοντας βαθιά γνώση τόσο της Αγίας Γραφής όσο και των κυρίαρχων φιλοσοφικών ρευμάτων της εποχής εκείνης, καταπολέμησε με τον απολογητικό του λόγο την πλάνη των ειδώλων και στηλίτευσε με πειστική επιχειρηματολογία τη λατρεία των ψεύτικων θεών, αλλά και τον έκλυτο βίο των ειδωλολατρών. Παράλληλα κάλεσε αυτούς που αμφισβητούν την ορθότητα της χριστιανικής αλήθειας, να μελετήσουν τον λόγο του Θεού μέσα από την Αγία Γραφή και να σταματήσουν τους διωγμούς εναντίον των χριστιανών.

Η ακλόνητη πίστη του Αγίου και ο διαρκής αγώνας του υπέρ των διωκομένων χριστιανών δημιούργησαν έντονη δυσφορία και αγανάκτηση στον Ρωμαίο αυτοκράτορα, ο οποίος αποφάσισε τη δίωξή του. Ο Άγιος μετέβη στη Ρώμη για να απολογηθεί, αλλά στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου υπεβλήθη σε βασανιστήρια χωρίς όμως να πτοείται. Αψηφώντας και τον ίδιο ακόμη τον θάνατο, οδηγήθηκε από τους Ρωμαίους στην κοίλη της αγοράς των Αθηνών, όπου και υπέστη τον δι’ αγχόνης μαρτυρικό θάνατο στις 13 Σεπτεμβρίου του 120 ή του 134 μ.Χ.. Τη μέρα αυτή (13 Σεπτεμβρίου) η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά και εορτάζει την πανίερη μνήμη του. Πρέπει δε να σημειωθεί πως ο Ιερώνυμος έγραψε εγκώμιο για τον Άγιο Αριστείδη και τον χαρακτηρίζει Ισαπόστολο.

Η φλογερή πίστη και το αγωνιστικό φρόνημα του Αγίου υμνούνται και μέσα από την Ακολουθία του, την οποία συνέγραψε το 1990 ο Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας Δρ. Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, ο οποίος το 2006 συνέγραψε τον Παρακλητικό Κανόνα και το 2009 τους Χαιρετιστήριους Οίκους προς τιμήν του Αγίου.

Η «Περί Θεοσεβείας» Απολογία

Το κείμενο της Απολογίας είχε απολεσθεί, αλλά στα τέλη του 19ου αιώνα βρέθηκε σε Συριακή μετάφραση στον Κώδικα 16 της Μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά. Η ύπαρξη μεταφράσεων, αλλά και η ενσωμάτωσή της στο βίο Βαρλαάμ και Ιωάσαφ, δεικνύει πως προφανώς ήταν αρκετά διαδεδομένη για την εποχή, και έγινε το όργανο για τη μετάδοση του Χριστιανισμού σε πολλά έθνη.

Η Απολογία του Αγίου Αριστείδη χωρίζεται σε κεφάλαια. Αρχίζει την απολογία του με βάση την απόδειξη του ζητήματος της μονοθεΐας, την οποία προσδιορίζει μέσα από την αρμονία του κόσμου και διαχωρίζει τη θρησκευτική συμπεριφορά των ανθρώπων με βάση την πίστη τους σε χριστιανούς, ιουδαίους και ειδωλολάτρες. Επικρίνει τους ειδωλολάτρες λέγοντας πως χειρότεροι όλων είναι οι Αιγύπτιοι, που προσκυνούν ακόμη και ζώα. Όσον αφορά τους ιουδαίους τονίζει πως παρότι έφτασαν κοντά αφού «υπέρ πάντων λατρεύουν Θεόν και όχι τα έργα του» και αυτοί τελικά παραπλανήθηκαν και όρισαν να τηρούν και τυπικές διατάξεις. Έτσι προτάσσει την ανωτερότητα της Χριστιανικής πίστεως που κατέχει την καθαρή περί Θεού ιδέα, την καθαρότητα του βίου, τα φιλάνθρωπα αισθήματα των χριστιανών και επιτίθεται κατά των διωγμών, που τους θεωρεί αδικαιολόγητους. Προβάλλεται η ανώτερη ηθική του Θεού των χριστιανών, ο οποίος δε ζητεί αιματηρές θυσίες, δεν πράττει βαρέα αμαρτήματα, ούτε επιθυμεί τον πόλεμο. Όπως αναφέρει, οι θεοί των ειδωλολατρών αποτελούν κατασκευάσματα και γι αυτό οι άνθρωποι καλούνται να βρουν το δημιουργό των κατασκευασμάτων, δηλαδή τον αληθινό Θεό. Στον επίλογο του, θεωρεί πως τελικά πηγή της επιθετικότητας των Εθνικών είναι η προσπάθεια συγκάλυψης της ανηθικότητάς τους.

Στην Απολογία του ο Άγιος Αριστείδης εντυπωσιάζει τον αναγνώστη διότι πλέον εισέρχεται σε ένα τελείως διαφορετικό συγγραφικό κλίμα. Η απλοϊκή επιχειρηματολογία είναι χαρακτηριστικό του έργου του, το οποίο όμως δεν είναι ξένο προς τη στωική ηθική και την πλατωνική-αριστοτελική σκέψη, θέλοντας έτσι να δείξει στον αυτοκράτορα ότι τα επιχειρήματά του τα αντλεί από τον οικείο, σε αυτόν, φιλοσοφικό χώρο. Για αυτό και από την αρχή προσπαθεί να δημιουργήσει κλίμα ευμενούς επικοινωνίας με τον Αυτοκράτορα, χρησιμοποιώντας στοιχεία της εγγενούς φιλοσοφίας. Ο Άγιος Αριστείδης στην Απολογία του είναι ειλικρινής και δίκαιος στις κρίσεις του και στηρίζεται σε πολλά σημεία στην απολογητική του Αποστόλου Παύλου, όπως διαφαίνεται μέσα από τις επιστολές του.

Το σπήλαιο του Αγίου Αριστείδη

Κάθε χρόνο κατά τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου Αριστείδου, στις 13 Σεπτεμβρίου, πολλοί πιστοί προσέρχονται σε ένα κατανυκτικό σπήλαιο, στη νοτιοδυτική πλαγιά του λόφου του Λυκαβηττού. Στο σπήλαιο αυτό σύμφωνα με την προφορική παράδοση ο Άγιος Αριστείδης προσερχόταν συχνά για να προσευχηθεί, και να ενισχυθεί πνευματικά για να συνεχίσει τον αγώνα του για την υπεράσπιση της χριστιανικής πίστεως και των διωκόμενων χριστιανών στην Αθήνα του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Βιβλιογραφία:

- Παναγιώτη Χρήστου, «Ελληνική Πατρολογία», Τόμος Β΄, Εκδόσεις Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2005

- «Οι Αποστολικοί Πατέρες (80 – 140 μ.Χ.), Πλήρης Οδηγός Μελέτης», Αθήνα 2008

- Θεοδωροπούλου Αριστείδου Γ., «Ο Άγιος Αριστείδης», Εκδόσεις Νεκτ. Παναγόπουλος, Αθήνα 2008

(Φιλοξενήθηκε στο 43ο Τεύχος, Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 2014, του περιοδικού "Άμβων Παγγαίου" της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως. Ευχαριστώ θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.κ. Χρυσόστομο και τους υπεύθυνους του περιοδικού)