Οι πολύ ισχυροί σεισμοί μπορούν να επηρεάσουν τα σεισμικά ρήγματα σε μεγάλες αποστάσεις, μέχρι και στην άλλη πλευρά του κόσμου, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη, που συνέπεσε με τους πρόσφατους μεγάλους φονικούς σεισμούς και το εξίσου καταστροφικό νέο τσουνάμι, στις νήσους Σαμόα και στην Ινδονησία.
Η νέα έρευνα ενισχύει την ήδη γνωστή θεωρία (που βασίζεται σε σεισμολογικά δεδομένα) ότι οι πολύ μεγάλοι σεισμοί μπορούν να έχουν αλυσιδωτές επιδράσεις σε μακρινές αποστάσεις, μερικές φορές μάλιστα μετά από πολλούς μήνες, και να πυροδοτήσουν περιόδους αυξημένης σεισμικής δραστηριότητας διεθνώς. Η μελέτη εξάλλου αυξάνει την πιθανότητα οι δύο νέοι σεισμοί στον Ειρηνικό, που σημειώθηκαν με μικρή χρονική απόσταση, να συνδέονται μεταξύ τους, σύμφωνα με εκτιμήσεις επιστημόνων.
Η νέα μελέτη έγινε από ομάδα ερευνητών, υπό τον Τακαάκι Τάιρα, του Ινστιτούτου Κάρνεγκι της Ουάσιγκτον και του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Μπέρκλεϊ, που διαπίστωσαν ότι ο τεράστιος σεισμός των 9,1 ρίχτερ τη δυτική Σουμάτρα το Δεκέμβριο του 2004, επηρέασε το -στενά παρακολουθούμενο από τους σεισμολόγους- επίφοβο ρήγμα του Αγία Ανδρέα στην Καλιφόρνια, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 8.000 χλμ. Η σχετική επιστημονική εργασία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο.
Η μελέτη εστιάστηκε σε μελέτη δεδομένων 22 ετών στην περιοχή Πάρκφιλντ της Καλιφόρνιας, που έχει τόσους πολλούς σεισμογράφους, ώστε έχει χαρακτηριστεί "η σεισμική πρωτεύουσα του κόσμου". Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα υπόγεια νερά που υπάρχουν ανάμεσα στους βράχους του ρήγματος και δρουν ως λιπαντικό, διευκολύνουν το άνοιγμα των βράχων υπό την πίεση σεισμικών κυμάτων, τα οποία μπορεί να προέρχονται από πολύ μακρινές αποστάσεις. Δηλαδή τα ρήγματα γίνονται πιο ολισθηρά και άρα πιο ευάλωτα σε μετακινήσεις και πρόκληση σεισμών.
Οι αμερικανοί επιστήμονες ανακάλυψαν ότι, πέντε μέρες μετά τον ισχυρό σεισμό της Σουμάτρας το 2004, έναν από τους μεγαλύτερους σεισμούς που έχει ποτέ καταγραφεί, οι σεισμογράφοι εντόπισαν κινητικότητα στο ρήγμα του Αγίου Ανδρέα, στην περιοχή του Πάρκφιλντ, σε βάθος πέντε χιλιομέτρων.
Σύμφωνα με την μελέτη, "η μακρινή επίπτωση του σεισμού της Σουμάτρας του 2004 στο ρήγμα του Αγίου Ανδρέα δείχνει ότι πολλά από τα ενεργά ρήγματα του κόσμου επηρεάστηκαν με τον ίδιο τρόπο". Ως στοιχείο υποστηρικτικό αυτής της εκτίμησης, οι σεισμολόγοι του Μπέρκλεϊ αναφέρουν το γεγονός ότι "υπήρξε ένας ασυνήθιστα υψηλός αριθμός σεισμών οκτώ βαθμών και άνω κατά την τριετία μετά το σεισμό του 2004".
Οι αμερικανοί ερευνητές ελπίζουν να αναπτύξουν μια νέα τεχνική πρόβλεψης της κατάστασης ενός ρήγματος, ώστε να ξέρουν αν ένα ρήγμα είναι ανθεκτικό στις πιέσεις ενός εξωτερικού σοκ (που πιθανόν προέρχεται από ένα μακρινό σεισμό) ή αντίθετα αν εξασθενεί επικίνδυνα και είναι πλέον επιρρεπές να οδηγήσει σε σεισμό που θα απειλήσει ανθρώπινες ζωές. Φυσικά, η ακριβής πρόβλεψη πότε θα υπάρξει σεισμός, παραμένει ακόμα μακρινό όνειρο για τη σεισμολογία, αλλά γίνονται πρόοδοι όσον αφορά την καλύτερη αξιολόγηση αν ένα ρήγμα συσσωρεύει σταδιακά "στρες" που θα αναζητήσει εκτόνωση μέσω ενός σεισμού. Πάνω από ένα εκατομμύριο σεισμοί συμβαίνουν κάθε χρόνο στη Γη, αν και οι περισσότεροι δεν γίνονται καν αντιληπτοί από τους ανθρώπους. Περίπου 17 σεισμοί 7 - 7,9 ρίχτερ λαμβάνουν χώρα ετησίως και, κατά μέσο όρο, ένας σεισμός 8 ή παραπάνω ρίχτερ σημειώνεται κάθε χρόνο (λόγω της λογαριθμικής φύσης της κλίμακας ρίχτερ, ένας σεισμός 8 ρίχτερ είναι δέκα φορές πιο ισχυρός από ένα σεισμό 7 ρίχτερ).
Οι δύο νέοι σεισμοί, της Σαμόα (περίπου 8 ρίχτερ, με επίκεντρο βάθους 18 χλμ.) και της Ινδονησίας (7,6 ρίχτερ, με βάθος 80 χλμ.), αν και διαδοχικοί, δεν ξεφεύγουν από τα μέχρι τώρα στατιστικά πρότυπα των ετήσιων σεισμών, σύμφωνα με τη Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ. Επειδή ο σεισμός έξω από τις νήσους Σαμόα ήταν πιο επιφανειακός, δημιούργησε και τσουνάμι, αντίθετα με το σεισμό της Ινδονησίας που ήταν βαθύς. Οι επιστήμονες δεν μπορούν να αποκλείσουν ότι οι δύο σεισμοί σχετίζονται, ούτε όμως να το αποδείξουν, ενώ είναι πιθανό σχεδόν να συνέπεσαν χρονικά από τύχη.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.nature.com/nature/journal/v461/n7264/abs/nature08395.html
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009
Τα παιδιά που τρώνε κάθε μέρα γλυκά και σοκολάτες, γίνονται πιο βίαια όταν μεγαλώσουν
Τα παιδιά που τρώνε καθημερινά γλυκά και σοκολάτες, είναι περισσότερο πιθανό να γίνουν πιο βίαια ως ενήλικες, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική μελέτη. Η έρευνα, η οποία έγινε από επιστήμονες του πανεπιστημίου του Κάρντιφ υπό τον δρα Σίμον Μουρ και μελέτησε 17.500 ανθρώπους, είναι η πρώτη του είδους τη, που εξέτασε τη σχέση ανάμεσα στη διατροφή των παιδιών και στη βία των ενηλίκων, σύμφωνα με το BBC.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι τα δεκάχρονα παιδιά, που έτρωγαν κάθε μέρα γλυκά, ήσαν σε σημαντικό βαθμό πιθανότερο να εμφανίσουν αργότερα βίαιη συμπεριφορά και να καταδικαστούν γι' αυτήν μέχρι τα 34 χρόνια τους.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, τα παιδιά που εθίζονται στα γλυκά, δεν μαθαίνουν την αρετή της αυτοσυγκράτησης και του ελέγχου πάνω στις επιθυμίες τους, ενώ άλλοι εκτιμούν ότι οι γονείς απλώς αναγκάζονται να δίνουν περισσότερα γλυκά στα ήδη "δύσκολα" παιδιά για να τα κατευνάσουν.
Σύμφωνα με την μελέτη, σχεδόν τρεις στους τέσσερις ανθρώπους (69%) που ήσαν βίαιοι στην ηλικία των 34 ετών, είχαν φάει συστηματικά (σχεδόν καθημερινά) γλυκά και σοκολάτες, έναντι ποσοστού 42% των μη βίαιων. Αυτή η θετική συσχέτιση ανάμεσα στη συχνή κατανάλωση γλυκών και στην κατοπινή αύξηση της επιθετικότητας ισχύει ακόμα και όταν απομονωθούν άλλοι παράγοντες, όπως η συμπεριφορά των γονιών, η γειτονιά που ζούσαν τα παιδιά, το επίπεδο της εκπαίδευσής τους κ.α.
Σύμφωνα με τον δρα Μουρ, όταν οι γονείς δίνουν συνεχώς γλυκά στα παιδιά τους, τα εμποδίζουν να μάθουν πώς να περιμένουν όταν θέλουν να έχουν κάτι και, έτσι, σιγά-σιγά αποκτούν αυτοέλεγχο και αυτοσυγκράτηση στη ζωή τους. Όπως είπε, η συχνή διατροφή με γλυκά τελικά ενθαρρύνει την παρορμητική συμπεριφορά των παιδιών, κάτι που, όταν πια μεγαλώνουν, συνδέεται με την αντικοινωνική συμπεριφορά και τη βία.
"Πρόκειται είτε για απόλυτη ανοησία, είτε για πολύ κακό πρωταπριλιάτικο αστείο", σχολίασε ο -ενοχλημένος από τα συμπεράσματα της έρευνας- εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας Τροφίμων και Ποτών (που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των βρετανικών εταιριών τροφίμων και ποτών), ο οποίος πρόσθεσε ότι "η αντικοινωνική συμπεριφορά πηγάζει από βαθιά ριζωμένους αντικοινωνικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως την κακή ανατροφή από τους γονείς και τις στερήσεις, και δεν έχει σχέση με το αν κάποιος, όταν ήταν παιδί, έφαγε ή όχι γλυκά".
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η μελέτη διαπίστωσε ότι τα δεκάχρονα παιδιά, που έτρωγαν κάθε μέρα γλυκά, ήσαν σε σημαντικό βαθμό πιθανότερο να εμφανίσουν αργότερα βίαιη συμπεριφορά και να καταδικαστούν γι' αυτήν μέχρι τα 34 χρόνια τους.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, τα παιδιά που εθίζονται στα γλυκά, δεν μαθαίνουν την αρετή της αυτοσυγκράτησης και του ελέγχου πάνω στις επιθυμίες τους, ενώ άλλοι εκτιμούν ότι οι γονείς απλώς αναγκάζονται να δίνουν περισσότερα γλυκά στα ήδη "δύσκολα" παιδιά για να τα κατευνάσουν.
Σύμφωνα με την μελέτη, σχεδόν τρεις στους τέσσερις ανθρώπους (69%) που ήσαν βίαιοι στην ηλικία των 34 ετών, είχαν φάει συστηματικά (σχεδόν καθημερινά) γλυκά και σοκολάτες, έναντι ποσοστού 42% των μη βίαιων. Αυτή η θετική συσχέτιση ανάμεσα στη συχνή κατανάλωση γλυκών και στην κατοπινή αύξηση της επιθετικότητας ισχύει ακόμα και όταν απομονωθούν άλλοι παράγοντες, όπως η συμπεριφορά των γονιών, η γειτονιά που ζούσαν τα παιδιά, το επίπεδο της εκπαίδευσής τους κ.α.
Σύμφωνα με τον δρα Μουρ, όταν οι γονείς δίνουν συνεχώς γλυκά στα παιδιά τους, τα εμποδίζουν να μάθουν πώς να περιμένουν όταν θέλουν να έχουν κάτι και, έτσι, σιγά-σιγά αποκτούν αυτοέλεγχο και αυτοσυγκράτηση στη ζωή τους. Όπως είπε, η συχνή διατροφή με γλυκά τελικά ενθαρρύνει την παρορμητική συμπεριφορά των παιδιών, κάτι που, όταν πια μεγαλώνουν, συνδέεται με την αντικοινωνική συμπεριφορά και τη βία.
"Πρόκειται είτε για απόλυτη ανοησία, είτε για πολύ κακό πρωταπριλιάτικο αστείο", σχολίασε ο -ενοχλημένος από τα συμπεράσματα της έρευνας- εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας Τροφίμων και Ποτών (που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των βρετανικών εταιριών τροφίμων και ποτών), ο οποίος πρόσθεσε ότι "η αντικοινωνική συμπεριφορά πηγάζει από βαθιά ριζωμένους αντικοινωνικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως την κακή ανατροφή από τους γονείς και τις στερήσεις, και δεν έχει σχέση με το αν κάποιος, όταν ήταν παιδί, έφαγε ή όχι γλυκά".
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Δημιουργήθηκε ο πρώτος αναλυτικός "χάρτης" του ανθρώπινου επιγονιδιώματος
Αμερικανοί επιστήμονες αποκάλυψαν τον πρώτο λεπτομερειακό "χάρτη" του επιγονιδιώματος (ή επιγενώματος), του δικτύου από χημικούς "διακόπτες", που ρυθμίζουν την ενεργοποίηση των ανθρώπινων γονιδίων.
Η αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος πριν από περίπου δέκα χρόνια έφερε στο προσκήνιο την πολυπλοκότητα του γονιδιακού κόσμου, καθώς έγινε αντιληπτή όλο και περισσότερο η σημασία της επιγενετικής, δηλαδή της διαδικασίας των αλλαγών που το περιβάλλον επιφέρει στα γονίδια και η οποία δεν έχει ακόμα κατανοηθεί καλά από τους επιστήμονες.
Οι επιστήμονες έχουν ήδη ανακαλύψει ότι οι γονιδιακές αλλαγές που επιφέρει το περιβάλλον, μπορούν να κληρονομηθούν στις επόμενες γενιές. Με άλλα λόγια, οι επιπτώσεις της καλής διατροφής ή της μολυσμένης ατμόσφαιρας, μεταξύ άλλων, μπορεί να μεταβάλλουν τα γονίδια των ανθρώπων και μάλιστα αυτές οι αλλαγές να κληρονομηθούν. Οι επιγενετικές αλλαγές, μεταξύ άλλων, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του καρκίνου.
Η νέα ανακάλυψη έγινε από ερευνητές υπό τον καθηγητή Τζόζεφ Έκερ του Ινστιτούτου Βιολογικών Σπουδών Σαλκ της Καλκιφόρνιας και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο.
Οι επιστήμονες, με τη βοήθεια ισχυρών ηλεκτρονικών υπολογιστών και νέων τεχνολογιών, μπόρεσαν να συγκρίνουν τα επιγονιδιώματα δύο ειδών ανθρώπινων κυττάρων, των εμβρυικών βλαστοκυττάρων και των ινοβλαστών.
"Η δυνατότητα να μελετήσουμε το επιγονιδίωμα στην ολότητά του θα οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση της λειτουργίας του γονιδιώματος σε σχέση με την υγεία και την ασθένεια, καθώς και να καταλάβουμε πώς η έκφραση (ενεργοποίηση) των γονιδίων επηρεάζεται από το περιβάλλον", δήλωσε ο Έκερ.
Μεταξύ άλλων, η ανακάλυψη μπορεί να οδηγήσει στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο τα βλαστοκύτταρα μπορούν να μεταμορφώνονται σε οποιονδήποτε ιστό του σώματος.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.nature.com/nature/journal/vaop/ncurrent/full/nature08514.html
(Πηγή: www.evdomi.gr)
Η αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος πριν από περίπου δέκα χρόνια έφερε στο προσκήνιο την πολυπλοκότητα του γονιδιακού κόσμου, καθώς έγινε αντιληπτή όλο και περισσότερο η σημασία της επιγενετικής, δηλαδή της διαδικασίας των αλλαγών που το περιβάλλον επιφέρει στα γονίδια και η οποία δεν έχει ακόμα κατανοηθεί καλά από τους επιστήμονες.
Οι επιστήμονες έχουν ήδη ανακαλύψει ότι οι γονιδιακές αλλαγές που επιφέρει το περιβάλλον, μπορούν να κληρονομηθούν στις επόμενες γενιές. Με άλλα λόγια, οι επιπτώσεις της καλής διατροφής ή της μολυσμένης ατμόσφαιρας, μεταξύ άλλων, μπορεί να μεταβάλλουν τα γονίδια των ανθρώπων και μάλιστα αυτές οι αλλαγές να κληρονομηθούν. Οι επιγενετικές αλλαγές, μεταξύ άλλων, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του καρκίνου.
Η νέα ανακάλυψη έγινε από ερευνητές υπό τον καθηγητή Τζόζεφ Έκερ του Ινστιτούτου Βιολογικών Σπουδών Σαλκ της Καλκιφόρνιας και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο.
Οι επιστήμονες, με τη βοήθεια ισχυρών ηλεκτρονικών υπολογιστών και νέων τεχνολογιών, μπόρεσαν να συγκρίνουν τα επιγονιδιώματα δύο ειδών ανθρώπινων κυττάρων, των εμβρυικών βλαστοκυττάρων και των ινοβλαστών.
"Η δυνατότητα να μελετήσουμε το επιγονιδίωμα στην ολότητά του θα οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση της λειτουργίας του γονιδιώματος σε σχέση με την υγεία και την ασθένεια, καθώς και να καταλάβουμε πώς η έκφραση (ενεργοποίηση) των γονιδίων επηρεάζεται από το περιβάλλον", δήλωσε ο Έκερ.
Μεταξύ άλλων, η ανακάλυψη μπορεί να οδηγήσει στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο τα βλαστοκύτταρα μπορούν να μεταμορφώνονται σε οποιονδήποτε ιστό του σώματος.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.nature.com/nature/journal/vaop/ncurrent/full/nature08514.html
(Πηγή: www.evdomi.gr)
Ανακαλύφθηκε νέα μορφή μαγνητικού ηλεκτρισμού
Βρετανοί επιστήμονες έκαναν μια σημαντική ανακάλυψη στον τομέα της Φυσικής, καθώς για πρώτη φορά δημιούργησαν μια νέα μαγνητική μορφή ηλεκτρισμού, που αποκάλεσαν "μαγνητεκτρισμό". Πρόκειται για το μαγνητικό ισοδύναμο του ηλεκτρισμού, δηλαδή γα μαγνητικά φορτία που συμπεριφέρονται και αλληλεπιδρούν σαν ρεύμα, ακριβώς όπως τα ηλεκτρικά φορτία.
Η ανακάλυψη μπορεί, μεταξύ άλλων, να οδηγήσει μελλοντικά σε μια επαναστατική σμίκρυνση στις μαγνητικές μνήμες των ηλεκτρονικών υπολογιστών, αλλά μάλλον αποκλείεται να αντικαταστήσει τον ηλεκτρισμό ως πηγή ενέργειας. Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα επιστημόνων υπό τον καθηγητή Στιβ Μπάρνγουελ του Κέντρου Νανοτεχνολογίας του Λονδίνου και του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου (UCL) και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature", σύμφωνα με το BBC, τους "Τάιμς" του Λονδίνου και το New Scientist.
Η νέα επιστημονική έρευνα είναι η πρώτη που αξιοποίησε τα μαγνητικά μονόπολα που υπάρχουν σε ορισμένους κρυστάλλους. Η ύπαρξη των μαγνητικών "φορτίων" είχε προβλεφθεί εδώ και περίπου 70 χρόνια, αλλά ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε παρατηρηθεί στην πράξη. Πρώτος που είχε προτείνει ότι οι πόλοι ενός μαγνήτη μπορούν να υπάρξουν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, ήταν ο διάσημος βρετανός φυσικός Πολ Ντιράκ το 1931.
Οι βρετανοί ερευνητές έδειξαν ότι τα μαγνητικά μονόπολα μπορούν να δημιουργήσουν μια μορφή "μαγνητικού ρεύματος" σαν τον ηλεκτρισμό. Οι κανονικοί μαγνήτες έχουν πάντα "βόρειο" και "νότιο" πόλο σε όσα κομμάτια και αν κοπούν και δεν μεταφέρουν μαγνητικά "φορτία". Όμως τα μονόπολα (όπου ο βόρειος και ο νότιος πόλος δεν πάνε σαν ζευγάρι), που ανακαλύφθηκαν σε ορισμένους κρυστάλλους από δύο ανεξάρτητες επιστημονικές ομάδες φέτος το Σεπτέμβριο, μπορούν να μεταφέρουν τέτοια φορτία με τη μορφή "οιονεί σωματιδίων". Αυτοί οι κρύσταλλοι αποτελούνται από πυραμίδες φορτισμένων ατόμων (ιόντων), διευθετημένων έτσι που, όταν ψύχονται σε υπερβολικά χαμηλές θερμοκρασίες, εμφανίζουν μαγνητικά φορτία.
Η νέα βρετανική έρευνα έδειξε ότι αυτά τα οιονεί σωματίδια μαγνητικού φορτίου μπορούν να κινηθούν από κοινού, δημιουργώντας έτσι ένα μαγνητικό ρεύμα, ακριβώς όπως το ηλεκτρικό ρεύμα σχηματίζεται από τα κινούμενα ηλεκτρόνια. Αντίθετα με το ηλεκτρικό φορτίο των ηλεκτρονίων που είναι σταθερό, το μαγνητικό φορτίο των μονοπόλων κυμαίνεται ανάλογα με την θερμοκρασία και την πίεση στους κρυστάλλους.
Ο καθηγητής Μπάρνγουελ εκτίμησε ότι είναι μάλλον απίθανο η ανακάλυψη να οδηγήσει σε έναν νέο τρόπο παραγωγής ενέργειας και να αντικαταστήσει τον ηλεκτρισμό στο μέλλον, αν μη τι άλλο επειδή οι κρύσταλλοι πρέπει να ψυχθούν σε μείον 272 βαυθμούς Κελσίου, δηλαδή κοντά στο απόλυτο μηδέν. "Δεν πρόκειται να δούμε ένα μαγνητικό λαμπτήρα φωτισμού ή κάτι παρόμοιο", όπως είπε.
Όμως θεωρεί πολύ πιθανό να βρεθούν άλλες πρακτικές χρήσεις, π.χ. στα μαγνητικά αποθηκευτικά μέσα και στο αναδυόμενο πεδίο της σπιντρονικής τεχνολογίας, που φιλοδοξεί να αυξήσει κατακόρυφα την ταχύτητα των μελλοντικών υπολογιστών. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα νέο πεδίο "μαγνητρονικής" τεχνολογίας για τη δημιουργία μνημών υπολογιστών σε νανοκλίμακα.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.nature.com/nature/journal/v461/n7266/full/nature08500.html Και http://www.nature.com/nature/journal/v461/n7266/full/461888a.html
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η ανακάλυψη μπορεί, μεταξύ άλλων, να οδηγήσει μελλοντικά σε μια επαναστατική σμίκρυνση στις μαγνητικές μνήμες των ηλεκτρονικών υπολογιστών, αλλά μάλλον αποκλείεται να αντικαταστήσει τον ηλεκτρισμό ως πηγή ενέργειας. Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα επιστημόνων υπό τον καθηγητή Στιβ Μπάρνγουελ του Κέντρου Νανοτεχνολογίας του Λονδίνου και του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου (UCL) και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature", σύμφωνα με το BBC, τους "Τάιμς" του Λονδίνου και το New Scientist.
Η νέα επιστημονική έρευνα είναι η πρώτη που αξιοποίησε τα μαγνητικά μονόπολα που υπάρχουν σε ορισμένους κρυστάλλους. Η ύπαρξη των μαγνητικών "φορτίων" είχε προβλεφθεί εδώ και περίπου 70 χρόνια, αλλά ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε παρατηρηθεί στην πράξη. Πρώτος που είχε προτείνει ότι οι πόλοι ενός μαγνήτη μπορούν να υπάρξουν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, ήταν ο διάσημος βρετανός φυσικός Πολ Ντιράκ το 1931.
Οι βρετανοί ερευνητές έδειξαν ότι τα μαγνητικά μονόπολα μπορούν να δημιουργήσουν μια μορφή "μαγνητικού ρεύματος" σαν τον ηλεκτρισμό. Οι κανονικοί μαγνήτες έχουν πάντα "βόρειο" και "νότιο" πόλο σε όσα κομμάτια και αν κοπούν και δεν μεταφέρουν μαγνητικά "φορτία". Όμως τα μονόπολα (όπου ο βόρειος και ο νότιος πόλος δεν πάνε σαν ζευγάρι), που ανακαλύφθηκαν σε ορισμένους κρυστάλλους από δύο ανεξάρτητες επιστημονικές ομάδες φέτος το Σεπτέμβριο, μπορούν να μεταφέρουν τέτοια φορτία με τη μορφή "οιονεί σωματιδίων". Αυτοί οι κρύσταλλοι αποτελούνται από πυραμίδες φορτισμένων ατόμων (ιόντων), διευθετημένων έτσι που, όταν ψύχονται σε υπερβολικά χαμηλές θερμοκρασίες, εμφανίζουν μαγνητικά φορτία.
Η νέα βρετανική έρευνα έδειξε ότι αυτά τα οιονεί σωματίδια μαγνητικού φορτίου μπορούν να κινηθούν από κοινού, δημιουργώντας έτσι ένα μαγνητικό ρεύμα, ακριβώς όπως το ηλεκτρικό ρεύμα σχηματίζεται από τα κινούμενα ηλεκτρόνια. Αντίθετα με το ηλεκτρικό φορτίο των ηλεκτρονίων που είναι σταθερό, το μαγνητικό φορτίο των μονοπόλων κυμαίνεται ανάλογα με την θερμοκρασία και την πίεση στους κρυστάλλους.
Ο καθηγητής Μπάρνγουελ εκτίμησε ότι είναι μάλλον απίθανο η ανακάλυψη να οδηγήσει σε έναν νέο τρόπο παραγωγής ενέργειας και να αντικαταστήσει τον ηλεκτρισμό στο μέλλον, αν μη τι άλλο επειδή οι κρύσταλλοι πρέπει να ψυχθούν σε μείον 272 βαυθμούς Κελσίου, δηλαδή κοντά στο απόλυτο μηδέν. "Δεν πρόκειται να δούμε ένα μαγνητικό λαμπτήρα φωτισμού ή κάτι παρόμοιο", όπως είπε.
Όμως θεωρεί πολύ πιθανό να βρεθούν άλλες πρακτικές χρήσεις, π.χ. στα μαγνητικά αποθηκευτικά μέσα και στο αναδυόμενο πεδίο της σπιντρονικής τεχνολογίας, που φιλοδοξεί να αυξήσει κατακόρυφα την ταχύτητα των μελλοντικών υπολογιστών. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα νέο πεδίο "μαγνητρονικής" τεχνολογίας για τη δημιουργία μνημών υπολογιστών σε νανοκλίμακα.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.nature.com/nature/journal/v461/n7266/full/nature08500.html Και http://www.nature.com/nature/journal/v461/n7266/full/461888a.html
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τα ενεργειακά φυτά "σώζουν" τις παραδοσιακές, αλλά οικονομικά ασύμφορες καλλιέργειες
Μεγαλύτερη οικονομική απόδοση από την καλλιέργεια δημητριακών ή αραβόσιτου έχουν τα ενεργειακά φυτά όπως η αγριαγκινάρα, ο μίσχανθος και το καλάμι, σύμφωνα με έρευνα που θα παρουσιασθεί στο 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο, με θέμα "Κλιματική Αλλαγή, Βιώσιμη Ανάπτυξη και Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, Αναζητώντας λύσεις για το Ελληνικό Περιβάλλον", που διοργανώνει, από αύριο, Πέμπτη 15 Οκτωβρίου έως και το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, το Συμβούλιο Περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.).
Όπως προκύπτει από την έρευνα του καθηγητή στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, κ. Ζέρβα και της μεταπτυχιακής φοιτήτριας Μ. Θ. Σαββίδου, είναι προτιμότερη για τους αγρότες η υποκατάσταση, από ενεργειακά φυτά, ορισμένων υφιστάμενων καλλιεργειών, που δεν αποδίδουν ιδιαίτερα οικονομικά.
Σκοπός της μελέτης, με θέμα "οικονομική ανάλυση της καλλιέργειας ενεργειακών φυτών στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη", ήταν η διερεύνηση των οικονομικών επιπτώσεων από την υποκατάσταση των υφιστάμενων καλλιεργειών με ενεργειακά φυτά στην περιοχή της Αν. Μακεδονίας - Θράκης.
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, οι ενεργειακές καλλιέργειες αποτελούν μια σημαντική ανανεώσιμη πηγή ενέργειας για την παραγωγή βιοκαυσίμων και παρ' όλο που οι αγρότες ξεκίνησαν ήδη την υποκατάσταση των υφιστάμενων καλλιεργειών (πατάτες, δημητριακά, πεπόνια) με τις ενεργειακές, χρειάζονται επιπλέον οικονομικά κίνητρα.
"Στην εργασία αποδείχτηκε, υπό συνθήκες, ότι αυτή η υποκατάσταση είναι βιώσιμη τόσο για την κοινωνία όσο και για τους αγρότες και το περιβάλλον. Το εισόδημα, έπειτα από την υποκατάσταση, τείνει να εμφανίζεται μεγαλύτερο ακόμη και σε ξηρές συνθήκες, χωρίς άρδευση. Τέλος, πολύ σημαντική παράμετρο αποτελεί η μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, με τη καλλιέργεια ενεργειακών φυτών, ως πηγή βιομάζας, για τη παραγωγή ενέργειας", αναφέρει ως συμπέρασμα ο καθηγητής.
Στην εργασία εξετάστηκε η δυνατότητα ανάπτυξης ενεργειακών καλλιεργειών παραγωγής στερεής βιομάζας πολυετούς καλλιεργητικού κύκλου, όπως η αγριαγκινάρα, ο μίσχανθος, το καλάμι και το switchgrass. Αυτά τα ενεργειακά φυτά είναι οι μοναδικές καλλιέργειες που μπορούν να αναπτυχθούν στο ξηρό και ψυχρό κλίμα της Αν. Μακεδονίας - Θράκης.
Όπως εξηγεί στη μελέτη ο κ.Ζέρβας, η αγριαγκινάρα είναι πολυετές φυτό, γνωστό από τους αρχαίους χρόνους. Πρόκειται για είδος αγκαθιού πολύ καλά προσαρμοσμένο στις ξερικές συνθήκες της νότιας Ευρώπης. Ως χειμερινή καλλιέργεια εκμεταλλεύεται τη διαθέσιμη υγρασία του φθινοπώρου και του χειμώνα και δίνει το μέγιστο των αποδόσεών του. Μπορεί να καλλιεργηθεί σε ξερικούς αγρούς και κατά συνέπεια να αντικαταστήσει τα χειμερινά σιτηρά (σιτάρι, κριθάρι κλπ).
Ο μίσχανθος είναι πολυετές φυτό, που κατάγεται από τις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας. Χαρακτηρίζεται από σχετικά υψηλές αποδόσεις σε χλωρή και ξηρή ουσία, χαμηλή περιεκτικότητα σε υγρασία και ανθεκτικότητα σε ασθένειες και σε χαμηλές θερμοκρασίες, παρουσιάζει πολύ καλή προσαρμοστικότητα σε αρδευόμενες εκτάσεις.
Το καλάμι αποτελεί ένα πολυετές φυτό, που συναντάται συνήθως κοντά σε ποτάμια και λίμνες και γενικά σε αγρούς με υψηλή περιεκτικότητα σε υγρασία, ωστόσο μπορεί να καλλιεργηθεί σε ευρεία κλίμακα εδαφικών και κλιματικών συνθηκών.
To switchgrass είναι πολυετές φυτό και κάτω από κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να φτάσει σε ύψος 2,5 μέτρων. "Συγκρίνοντας τις ενεργειακές καλλιέργειες, συμπεραίνουμε ότι, οι υψηλές στρεμματικές αποδόσεις του μίσχανθου και του καλαμιού, οδηγούν σε υψηλά ετήσια εισοδήματα, ενώ ακολουθούν η αγριαγκινάρα και το switchgrass. Η ετήσια πρόσοδος των καλλιεργειών αυτών, στην περίπτωση επίτευξης των βιβλιογραφικά αναμενόμενων αποδόσεων μπορεί να καταστεί συγκρίσιμη ακόμη και με την ιδιαίτερα προσοδοφόρα καλλιέργεια της ελιάς", καταλήγει ο κ.Ζέρβας.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Όπως προκύπτει από την έρευνα του καθηγητή στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, κ. Ζέρβα και της μεταπτυχιακής φοιτήτριας Μ. Θ. Σαββίδου, είναι προτιμότερη για τους αγρότες η υποκατάσταση, από ενεργειακά φυτά, ορισμένων υφιστάμενων καλλιεργειών, που δεν αποδίδουν ιδιαίτερα οικονομικά.
Σκοπός της μελέτης, με θέμα "οικονομική ανάλυση της καλλιέργειας ενεργειακών φυτών στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη", ήταν η διερεύνηση των οικονομικών επιπτώσεων από την υποκατάσταση των υφιστάμενων καλλιεργειών με ενεργειακά φυτά στην περιοχή της Αν. Μακεδονίας - Θράκης.
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, οι ενεργειακές καλλιέργειες αποτελούν μια σημαντική ανανεώσιμη πηγή ενέργειας για την παραγωγή βιοκαυσίμων και παρ' όλο που οι αγρότες ξεκίνησαν ήδη την υποκατάσταση των υφιστάμενων καλλιεργειών (πατάτες, δημητριακά, πεπόνια) με τις ενεργειακές, χρειάζονται επιπλέον οικονομικά κίνητρα.
"Στην εργασία αποδείχτηκε, υπό συνθήκες, ότι αυτή η υποκατάσταση είναι βιώσιμη τόσο για την κοινωνία όσο και για τους αγρότες και το περιβάλλον. Το εισόδημα, έπειτα από την υποκατάσταση, τείνει να εμφανίζεται μεγαλύτερο ακόμη και σε ξηρές συνθήκες, χωρίς άρδευση. Τέλος, πολύ σημαντική παράμετρο αποτελεί η μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, με τη καλλιέργεια ενεργειακών φυτών, ως πηγή βιομάζας, για τη παραγωγή ενέργειας", αναφέρει ως συμπέρασμα ο καθηγητής.
Στην εργασία εξετάστηκε η δυνατότητα ανάπτυξης ενεργειακών καλλιεργειών παραγωγής στερεής βιομάζας πολυετούς καλλιεργητικού κύκλου, όπως η αγριαγκινάρα, ο μίσχανθος, το καλάμι και το switchgrass. Αυτά τα ενεργειακά φυτά είναι οι μοναδικές καλλιέργειες που μπορούν να αναπτυχθούν στο ξηρό και ψυχρό κλίμα της Αν. Μακεδονίας - Θράκης.
Όπως εξηγεί στη μελέτη ο κ.Ζέρβας, η αγριαγκινάρα είναι πολυετές φυτό, γνωστό από τους αρχαίους χρόνους. Πρόκειται για είδος αγκαθιού πολύ καλά προσαρμοσμένο στις ξερικές συνθήκες της νότιας Ευρώπης. Ως χειμερινή καλλιέργεια εκμεταλλεύεται τη διαθέσιμη υγρασία του φθινοπώρου και του χειμώνα και δίνει το μέγιστο των αποδόσεών του. Μπορεί να καλλιεργηθεί σε ξερικούς αγρούς και κατά συνέπεια να αντικαταστήσει τα χειμερινά σιτηρά (σιτάρι, κριθάρι κλπ).
Ο μίσχανθος είναι πολυετές φυτό, που κατάγεται από τις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας. Χαρακτηρίζεται από σχετικά υψηλές αποδόσεις σε χλωρή και ξηρή ουσία, χαμηλή περιεκτικότητα σε υγρασία και ανθεκτικότητα σε ασθένειες και σε χαμηλές θερμοκρασίες, παρουσιάζει πολύ καλή προσαρμοστικότητα σε αρδευόμενες εκτάσεις.
Το καλάμι αποτελεί ένα πολυετές φυτό, που συναντάται συνήθως κοντά σε ποτάμια και λίμνες και γενικά σε αγρούς με υψηλή περιεκτικότητα σε υγρασία, ωστόσο μπορεί να καλλιεργηθεί σε ευρεία κλίμακα εδαφικών και κλιματικών συνθηκών.
To switchgrass είναι πολυετές φυτό και κάτω από κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να φτάσει σε ύψος 2,5 μέτρων. "Συγκρίνοντας τις ενεργειακές καλλιέργειες, συμπεραίνουμε ότι, οι υψηλές στρεμματικές αποδόσεις του μίσχανθου και του καλαμιού, οδηγούν σε υψηλά ετήσια εισοδήματα, ενώ ακολουθούν η αγριαγκινάρα και το switchgrass. Η ετήσια πρόσοδος των καλλιεργειών αυτών, στην περίπτωση επίτευξης των βιβλιογραφικά αναμενόμενων αποδόσεων μπορεί να καταστεί συγκρίσιμη ακόμη και με την ιδιαίτερα προσοδοφόρα καλλιέργεια της ελιάς", καταλήγει ο κ.Ζέρβας.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η στενή επαφή με τη φύση κάνει τους ανθρώπους πιο αυθεντικούς αλλά και πιο χρήσιμους για την κοινωνία
Περισσότερο πράσινο γύρω μας σημαίνει πιο αληθινός εαυτός, αλλά και κοινωνία μεγαλύτερης αλληλεγγύης. Η συχνή διαβίωση σε ένα φυσικό περιβάλλον, η εστίαση της προσοχής στον φυσικό κόσμο και γενικότερα η στενή επαφή με τη φύση έχουν πολλαπλά ευεργετικά αποτελέσματα, καθώς κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν καλύτερα με τον εαυτό τους, βελτιώνουν την αυθεντικότητά τους και παράλληλα τους ωθούν να συνεισφέρουν στη βελτίωση της κοινωνίας, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
"Όταν οι άνθρωποι βρίσκουν χρόνο και διάθεση να παρατηρούν και να βιώνουν τα φύση γύρω τους, αυτό έχει κοινωνικά καθώς και προσωπικά οφέλη", σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας καθηγητή ψυχολογίας, κ. Ρίτσαρντ Ράιαν, του πανεπιστημίου του Ρότσεστερ των ΗΠΑ.
Η μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενες έρευνες, που έχουν διαπιστώσει ότι η επαφή με τη φύση αυξάνει την ευτυχία και την υγεία, μειώνει το άγχος κ.α. Η νέα έρευνα ανακάλυψε, επιπροσθέτως, ότι η συχνή επαφή του ανθρώπου με το φυσικό, παρά με το ανθρωπογενές/αστικό περιβάλλον, επηρεάζει ευρύτερα τις αξίες και τις νοοτροπίες των ανθρώπων, κάνοντάς τους να δίνουν μεγαλύτερη αξία στην κοινοτική και κοινωνική ζωή, καθώς και στις στενές ανθρώπινες σχέσεις, ενώ γίνονται πιο γενναιόδωροι με το χρήμα, πιο ικανοί για αισθήματα αλληλεγγύης κλπ.
Οι εκατοντάδες συμμετέχοντες στα πειράματα κλήθηκαν να παρακολουθήσουν ποικίλα φυσικά και αστικά περιβάλλοντα και στη συνέχεια απάντησαν σε ερωτηματολόγια σχετικά με τη σημασία του πλούτου, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συμμετοχής στη βελτίωση της κοινωνίας κ.α. Όσοι είχαν εκτεθεί σε φυσικά περιβάλλοντα (τοπία, φυτά κλπ.), αξιολόγησαν πολύ υψηλότερα τη σημασία των στενών ανθρώπινων σχέσεων, της συμμετοχής στην κοινωνία κλπ.
Όσο πιο πολύ αύξανε η έκθεση στο φυσικό περιβάλλον, τόσο πιο πολύ αύξανε η αξία αυτών των πραγμάτων για τους ανθρώπους. Όσο, αντίθετα, οι άνθρωποι εκτίθεντο σε τεχνητά περιβάλλοντα (πόλεις, εργοστάσια κλπ), τόσο πιο ψηλά αξιολογούσαν πράγματα όπως το χρήμα και η φήμη. Οι άνθρωποι σε στενή επαφή με τη φύση ήσαν πιο πρόθυμοι να ανοίξουν το πορτοφόλι και την καρδιά τους για τους άλλους ανθρώπους. Η γενναιοδωρία αύξανε όσο στενότερη ήταν η επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Επιπλέον, από ψυχολογικής πλευράς, οι άνθρωποι που πλησίαζαν περισσότερο τη φύση, ανέφεραν ότι αισθάνονται ένα μεγαλύτερο αίσθημα αυθεντικότητας και προσωπικής αυτονομίας ("αισθάνομαι να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου"). Αυτό, κατά τους ερευνητές, οδηγεί σε μείωση της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης από τον εαυτό του και τους γύρω του, αισθήματα που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο, ιδίως των πόλεων, ο οποίος είναι πιο αδιάφορος για τους συνανθρώπους του σε σχέση με τους ανθρώπους της υπαίθρου.
Σύμφωνα με την ερευνήτρια, κ. Νέτα Βαϊνστάιν, η έρευνα αναδεικνύει τη ζωτική σημασία των χώρων πρασίνου στις πόλεις, κάτι που πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι πολεοδόμοι και οι αρχιτέκτονες. Παράλληλα, πρέπει να διευκολυνθούν και να ενθαρρυνθούν οι άνθρωποι των πόλεων να "δραπετεύουν", όσο γίνεται συχνότερα, στη φύση, ώστε να περιβάλλονται από δάση, βουνά, λίμνες και άλλες εικόνες του φυσικού κόσμου.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
"Όταν οι άνθρωποι βρίσκουν χρόνο και διάθεση να παρατηρούν και να βιώνουν τα φύση γύρω τους, αυτό έχει κοινωνικά καθώς και προσωπικά οφέλη", σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας καθηγητή ψυχολογίας, κ. Ρίτσαρντ Ράιαν, του πανεπιστημίου του Ρότσεστερ των ΗΠΑ.
Η μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενες έρευνες, που έχουν διαπιστώσει ότι η επαφή με τη φύση αυξάνει την ευτυχία και την υγεία, μειώνει το άγχος κ.α. Η νέα έρευνα ανακάλυψε, επιπροσθέτως, ότι η συχνή επαφή του ανθρώπου με το φυσικό, παρά με το ανθρωπογενές/αστικό περιβάλλον, επηρεάζει ευρύτερα τις αξίες και τις νοοτροπίες των ανθρώπων, κάνοντάς τους να δίνουν μεγαλύτερη αξία στην κοινοτική και κοινωνική ζωή, καθώς και στις στενές ανθρώπινες σχέσεις, ενώ γίνονται πιο γενναιόδωροι με το χρήμα, πιο ικανοί για αισθήματα αλληλεγγύης κλπ.
Οι εκατοντάδες συμμετέχοντες στα πειράματα κλήθηκαν να παρακολουθήσουν ποικίλα φυσικά και αστικά περιβάλλοντα και στη συνέχεια απάντησαν σε ερωτηματολόγια σχετικά με τη σημασία του πλούτου, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συμμετοχής στη βελτίωση της κοινωνίας κ.α. Όσοι είχαν εκτεθεί σε φυσικά περιβάλλοντα (τοπία, φυτά κλπ.), αξιολόγησαν πολύ υψηλότερα τη σημασία των στενών ανθρώπινων σχέσεων, της συμμετοχής στην κοινωνία κλπ.
Όσο πιο πολύ αύξανε η έκθεση στο φυσικό περιβάλλον, τόσο πιο πολύ αύξανε η αξία αυτών των πραγμάτων για τους ανθρώπους. Όσο, αντίθετα, οι άνθρωποι εκτίθεντο σε τεχνητά περιβάλλοντα (πόλεις, εργοστάσια κλπ), τόσο πιο ψηλά αξιολογούσαν πράγματα όπως το χρήμα και η φήμη. Οι άνθρωποι σε στενή επαφή με τη φύση ήσαν πιο πρόθυμοι να ανοίξουν το πορτοφόλι και την καρδιά τους για τους άλλους ανθρώπους. Η γενναιοδωρία αύξανε όσο στενότερη ήταν η επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Επιπλέον, από ψυχολογικής πλευράς, οι άνθρωποι που πλησίαζαν περισσότερο τη φύση, ανέφεραν ότι αισθάνονται ένα μεγαλύτερο αίσθημα αυθεντικότητας και προσωπικής αυτονομίας ("αισθάνομαι να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου"). Αυτό, κατά τους ερευνητές, οδηγεί σε μείωση της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης από τον εαυτό του και τους γύρω του, αισθήματα που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο, ιδίως των πόλεων, ο οποίος είναι πιο αδιάφορος για τους συνανθρώπους του σε σχέση με τους ανθρώπους της υπαίθρου.
Σύμφωνα με την ερευνήτρια, κ. Νέτα Βαϊνστάιν, η έρευνα αναδεικνύει τη ζωτική σημασία των χώρων πρασίνου στις πόλεις, κάτι που πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι πολεοδόμοι και οι αρχιτέκτονες. Παράλληλα, πρέπει να διευκολυνθούν και να ενθαρρυνθούν οι άνθρωποι των πόλεων να "δραπετεύουν", όσο γίνεται συχνότερα, στη φύση, ώστε να περιβάλλονται από δάση, βουνά, λίμνες και άλλες εικόνες του φυσικού κόσμου.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2009
ΠΕΡΑΤΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕΩΣ ΤΗΣ Ι.ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
Την 16η Οκτωβρίου ε.ε. η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β’ μετέβη στην πολυαιώνια Ιερά Πατριαρχική Μονή Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας, όπου ευλόγησε την περάτωση της μεγάλης προσπάθειας ανακαινίσεως ολοκλήρου του κτιριακού συγκροτήματος του μοναστικού ενδιαιτήματος.
Κατά την σεμνή τελετή, στην οποία παρέστησαν οι Θεοφιλ.Επίσκοποι Κανώπου κ.Σπυρίδων, Ηγούμενος της Μονής, Μπουρούντι και Ρουάντας κ.Σάββας και Νειλουπόλεως κ.Γεννάδιος, Αρχιγραμματεύων της Ιεράς Συνόδου, οι Κληρικοί του Πατριαρχικού Ναού του Οσίου Σάββα, ως και οι κ.κ.Ανδρέας Ζαΐμης, τέως Υπουργός και Ευθύμιος Σουλογιάννης, Καθηγητής Πανεπιστημίου, οι διδάσκοντες και οι αφρικανοί σπουδαστές της Πατριαρχικής Σχολής Αλεξανδρείας "Αθανάσιος ο Μέγας" και ευσεβείς χριστιανοί, ο Μακαριώτατος ανεφέρθη στον πολυκύμαντο ιστορικό πλου της Μονής και εξέφρασε ευχαριστίες προς τον αρχιτέκτονα κ.Άιμαν Μ. Φάραχ για την επιτυχή ολοκλήρωση του έργου, απονείμας τον έπαινο και την ευαρέσκεια της Εκκλησίας των Αλεξανδρέων.
Εν συνεχεία η ΑΘΜ επισκέφθηκε τον Ιερό Ενοριακό Ναό Αγίου Αντωνίου της Αραβορθοδόξου Κοινότητος Αλεξανδρείας όπου ετέλεσε αγιασμό επί τη ενάρξει της νέας κατηχητικής περιόδου των πολυπληθών ομάδων των αραβορθοδόξων νέων.
Ο Μακ.Πατριάρχης απευθυνόμενος στα παιδιά επεσήμανε το ανύστακτο πατρικό ενδιαφέρον και την αγάπη της Εκκλησίας προς αυτά και ευχαρίστησε τον ελληνομαθή Πανοσιολ.Αρχιμ.κ.Νάρκισσο Γκάμμο, υπεύθυνο του νεανικού έργου της Αραβορθοδόξου Κοινότητος, οποίος επίσης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη των νέων για την αδιάκοπη πατρική μέρινα του Σεπτού Προκαθημένου, αλλά και για την επιδεικνυομένη εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του.
Το μεσημέρι της ιδίας ημέρας ο Μακαριώτατος παρεκάθησε σε γεύμα που παρέθεσε προς τιμήν Του ο Αρχιτέκτων κ.Άιμαν Μ.Φαράκ.
Ιστορικα στοιχεία περί της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου.
Η Ιερά Πατριαρχική Μονή Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας και συγκεκριμένα το Καθολικό της, πριν καταστεί χριστιανικός ευκτήριος οίκος, ήταν ναός αφιερωμένος στον θεό Μίθρα ή κατ’ άλλες μαρτυρίες στον θεό Απόλλωνα. Καθιερώθη ως χριστιανικός Ναός, αφιερωμένος στους Αγίους Αποστόλους ή στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Μάρκο περί τα έτη 318-320, όταν στην Αίγυπτο με αυτοκρατορική άδεια του Μ.Κωνσταντίνου ιδρύθησαν 40 χριστιανικοί Ναοί. Στα επόμενα χρόνια άρχισε η ανέγερση κελλίων και η εγκατάσταση μοναχών πέριξ του Ναού. Μετά την απόσχιση των αιγυπτίων χριστιανών (κοπτών) από την Αλεξανδρινή Εκκλησία και την δημιουργία της Κοπτικής Εκκλησίας, η Μονή κατέστη η έδρα του ορθοδόξου Πατριάρχου Αλεξανδρείας (περί το έτος 536).
Περί τα μέσα του 7ου αιώνος η Μονή κατεστράφη από σεισμό και ανοικοδομήθη με την χορηγία πλουσίου Αλεξανδρινού χριστιανού με το όνομα Σάββας προς τιμήν του Οσίου Σάββα. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πανεπιστημιακός διδάσκαλος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος αναφέρει ότι η Μονή αφιερώθηκε στον Όσιο Σάββα τον Ηγιασμένο (+532), επειδή ο όσιος έζησε στην πολύβουη Αλεξάνδρεια πριν αναζητήσει την ησυχία της Μονής που ίδρυσε στα Ιεροσόλυμα.
Κατά την αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου η Μονή πυρπολήθηκε και ανεκαινίσθη περί το 889 επί Πατριάρχου Αλεξανδρείας Μιχαήλ με την μεσολάβηση του Αυτοκράτορα Λέοντα Δ’ του Σοφού προς τον Χαλίφη Ελ Μουτάμεζ. Ανεκαινίσθη εκ νέου από τον άγιο Πατριάρχη Ιωακείμ τον Πάνυ (1487-1567). Επίσης, μετά την πυρπόληση του έτους 1652 και την συναπώλεια όλων των μοναχών που ενταφιάσθησαν στα ερείπιά της, η Μονή ανοικοδομήθη εκ νέου (1676) από τον Πατριάρχη Παΐσιο (1657-1677).
Κατά την Γαλλική κατοχή ο Ναπολέων εξέδωσε διαταγή κατεδαφίσεως της Μονής λόγω στρατιωτικών προτεραιοτήτων, η οποία ανεκλήθη μετά από επίμονη αντίσταση και ενέργειες του Πατριάρχου Παρθενίου Β’ Παγκώστα (1788-1805).
Ανεκαινίσθη ακόμη η περιώνυμος Μονή το έτος 1875 από τον Πατριάρχη Σωφρόνιο Δ’ (1870-1899) με την γενναία χορηγία του εθνικού ευεργέτου Γεωργίου Αβέρωφ. Μικρές ανακαινίσεις έγιναν επί Πατριαρχών Φωτίου (1900-1925) και Χριστοφόρου Β’(1939-1967). Ο κίνδυνος καταρρεύσεως του συγκροτήματος οδήγησε τον Πατριάρχη Νικόλαο ΣΤ’ (1968-1986) στην απόφαση της κατεδαφίσεως αυτού, πλην του Ναού, και την ανέγερση της Μονής εκ νέου. Τελευταία ανακαίνιση συνετελέσθη από τον μακαριστό Πατριάρχη Πέτρο Ζ’ (1997-2004) κατά τα πρώτα έτη της πατριαρχίας του.
Κατα την ιστορική της διαδρομή η Μονή εκτός από Πατριαρχική Καθέδρα διετέλεσε και κοιμητήριο πατριαρχών, κληρικών, μοναχών, ορθοδόξων και αλλοδαπών χριστιανών, πτωχοκομείο, νοσοκομείο, υγειονομείο, σχολείο, λοιμοκαθαρτήριο, ξενώνας και άσυλο.
Σήμερα στην περίβλεπτη Ιερά Πατριαρχική Μονή, η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β’, συνεχίζοντας την παράδοση του αγίου προκατόχου Του Μελετίου Πήγα (1590-1601), του ιδρυτού του πρώτου χριστιανικού εκπαιδευτηρίου της Αλεξανδρείας μετά την αραβική κατάκτηση στους χώρου του μοναστηρίου, επανίδρυσε και λειτουργεί την Πατριαρχική Σχολή Αλεξανδρείας "Αθανάσιος ο Μέγας", εκπαιδευτικό καθίδρυμα τριετούς φοιτήσεως, γεωπονικής, νοσηλευτικής και θεολογικής κατευθύνσεως, αναγνωρισμένο από το αιγυπτιακό και το ελληνικό κράτος, στο οποίο φοιτούν αφρικανοί νέοι, προκειμένου να καλύψουν μετά την αποφοίτησή τους επιτακτικές ανάγκες των συμπατριωτών τους.
Κατά την σεμνή τελετή, στην οποία παρέστησαν οι Θεοφιλ.Επίσκοποι Κανώπου κ.Σπυρίδων, Ηγούμενος της Μονής, Μπουρούντι και Ρουάντας κ.Σάββας και Νειλουπόλεως κ.Γεννάδιος, Αρχιγραμματεύων της Ιεράς Συνόδου, οι Κληρικοί του Πατριαρχικού Ναού του Οσίου Σάββα, ως και οι κ.κ.Ανδρέας Ζαΐμης, τέως Υπουργός και Ευθύμιος Σουλογιάννης, Καθηγητής Πανεπιστημίου, οι διδάσκοντες και οι αφρικανοί σπουδαστές της Πατριαρχικής Σχολής Αλεξανδρείας "Αθανάσιος ο Μέγας" και ευσεβείς χριστιανοί, ο Μακαριώτατος ανεφέρθη στον πολυκύμαντο ιστορικό πλου της Μονής και εξέφρασε ευχαριστίες προς τον αρχιτέκτονα κ.Άιμαν Μ. Φάραχ για την επιτυχή ολοκλήρωση του έργου, απονείμας τον έπαινο και την ευαρέσκεια της Εκκλησίας των Αλεξανδρέων.
Εν συνεχεία η ΑΘΜ επισκέφθηκε τον Ιερό Ενοριακό Ναό Αγίου Αντωνίου της Αραβορθοδόξου Κοινότητος Αλεξανδρείας όπου ετέλεσε αγιασμό επί τη ενάρξει της νέας κατηχητικής περιόδου των πολυπληθών ομάδων των αραβορθοδόξων νέων.
Ο Μακ.Πατριάρχης απευθυνόμενος στα παιδιά επεσήμανε το ανύστακτο πατρικό ενδιαφέρον και την αγάπη της Εκκλησίας προς αυτά και ευχαρίστησε τον ελληνομαθή Πανοσιολ.Αρχιμ.κ.Νάρκισσο Γκάμμο, υπεύθυνο του νεανικού έργου της Αραβορθοδόξου Κοινότητος, οποίος επίσης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη των νέων για την αδιάκοπη πατρική μέρινα του Σεπτού Προκαθημένου, αλλά και για την επιδεικνυομένη εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του.
Το μεσημέρι της ιδίας ημέρας ο Μακαριώτατος παρεκάθησε σε γεύμα που παρέθεσε προς τιμήν Του ο Αρχιτέκτων κ.Άιμαν Μ.Φαράκ.
Ιστορικα στοιχεία περί της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου.
Η Ιερά Πατριαρχική Μονή Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας και συγκεκριμένα το Καθολικό της, πριν καταστεί χριστιανικός ευκτήριος οίκος, ήταν ναός αφιερωμένος στον θεό Μίθρα ή κατ’ άλλες μαρτυρίες στον θεό Απόλλωνα. Καθιερώθη ως χριστιανικός Ναός, αφιερωμένος στους Αγίους Αποστόλους ή στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Μάρκο περί τα έτη 318-320, όταν στην Αίγυπτο με αυτοκρατορική άδεια του Μ.Κωνσταντίνου ιδρύθησαν 40 χριστιανικοί Ναοί. Στα επόμενα χρόνια άρχισε η ανέγερση κελλίων και η εγκατάσταση μοναχών πέριξ του Ναού. Μετά την απόσχιση των αιγυπτίων χριστιανών (κοπτών) από την Αλεξανδρινή Εκκλησία και την δημιουργία της Κοπτικής Εκκλησίας, η Μονή κατέστη η έδρα του ορθοδόξου Πατριάρχου Αλεξανδρείας (περί το έτος 536).
Περί τα μέσα του 7ου αιώνος η Μονή κατεστράφη από σεισμό και ανοικοδομήθη με την χορηγία πλουσίου Αλεξανδρινού χριστιανού με το όνομα Σάββας προς τιμήν του Οσίου Σάββα. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πανεπιστημιακός διδάσκαλος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος αναφέρει ότι η Μονή αφιερώθηκε στον Όσιο Σάββα τον Ηγιασμένο (+532), επειδή ο όσιος έζησε στην πολύβουη Αλεξάνδρεια πριν αναζητήσει την ησυχία της Μονής που ίδρυσε στα Ιεροσόλυμα.
Κατά την αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου η Μονή πυρπολήθηκε και ανεκαινίσθη περί το 889 επί Πατριάρχου Αλεξανδρείας Μιχαήλ με την μεσολάβηση του Αυτοκράτορα Λέοντα Δ’ του Σοφού προς τον Χαλίφη Ελ Μουτάμεζ. Ανεκαινίσθη εκ νέου από τον άγιο Πατριάρχη Ιωακείμ τον Πάνυ (1487-1567). Επίσης, μετά την πυρπόληση του έτους 1652 και την συναπώλεια όλων των μοναχών που ενταφιάσθησαν στα ερείπιά της, η Μονή ανοικοδομήθη εκ νέου (1676) από τον Πατριάρχη Παΐσιο (1657-1677).
Κατά την Γαλλική κατοχή ο Ναπολέων εξέδωσε διαταγή κατεδαφίσεως της Μονής λόγω στρατιωτικών προτεραιοτήτων, η οποία ανεκλήθη μετά από επίμονη αντίσταση και ενέργειες του Πατριάρχου Παρθενίου Β’ Παγκώστα (1788-1805).
Ανεκαινίσθη ακόμη η περιώνυμος Μονή το έτος 1875 από τον Πατριάρχη Σωφρόνιο Δ’ (1870-1899) με την γενναία χορηγία του εθνικού ευεργέτου Γεωργίου Αβέρωφ. Μικρές ανακαινίσεις έγιναν επί Πατριαρχών Φωτίου (1900-1925) και Χριστοφόρου Β’(1939-1967). Ο κίνδυνος καταρρεύσεως του συγκροτήματος οδήγησε τον Πατριάρχη Νικόλαο ΣΤ’ (1968-1986) στην απόφαση της κατεδαφίσεως αυτού, πλην του Ναού, και την ανέγερση της Μονής εκ νέου. Τελευταία ανακαίνιση συνετελέσθη από τον μακαριστό Πατριάρχη Πέτρο Ζ’ (1997-2004) κατά τα πρώτα έτη της πατριαρχίας του.
Κατα την ιστορική της διαδρομή η Μονή εκτός από Πατριαρχική Καθέδρα διετέλεσε και κοιμητήριο πατριαρχών, κληρικών, μοναχών, ορθοδόξων και αλλοδαπών χριστιανών, πτωχοκομείο, νοσοκομείο, υγειονομείο, σχολείο, λοιμοκαθαρτήριο, ξενώνας και άσυλο.
Σήμερα στην περίβλεπτη Ιερά Πατριαρχική Μονή, η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β’, συνεχίζοντας την παράδοση του αγίου προκατόχου Του Μελετίου Πήγα (1590-1601), του ιδρυτού του πρώτου χριστιανικού εκπαιδευτηρίου της Αλεξανδρείας μετά την αραβική κατάκτηση στους χώρου του μοναστηρίου, επανίδρυσε και λειτουργεί την Πατριαρχική Σχολή Αλεξανδρείας "Αθανάσιος ο Μέγας", εκπαιδευτικό καθίδρυμα τριετούς φοιτήσεως, γεωπονικής, νοσηλευτικής και θεολογικής κατευθύνσεως, αναγνωρισμένο από το αιγυπτιακό και το ελληνικό κράτος, στο οποίο φοιτούν αφρικανοί νέοι, προκειμένου να καλύψουν μετά την αποφοίτησή τους επιτακτικές ανάγκες των συμπατριωτών τους.
Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009
Η στενή επαφή με τη φύση κάνει τους ανθρώπους πιο αυθεντικούς
Περισσότερο πράσινο γύρω μας σημαίνει πιο αληθινός εαυτός, αλλά και κοινωνία μεγαλύτερης αλληλεγγύης. Η συχνή διαβίωση σε ένα φυσικό περιβάλλον, η εστίαση της προσοχής στον φυσικό κόσμο και γενικότερα η στενή επαφή με τη φύση έχουν πολλαπλά ευεργετικά αποτελέσματα, καθώς κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν καλύτερα με τον εαυτό τους, βελτιώνουν την αυθεντικότητά τους και παράλληλα τους ωθούν να συνεισφέρουν στη βελτίωση της κοινωνίας, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
"Όταν οι άνθρωποι βρίσκουν χρόνο και διάθεση να παρατηρούν και να βιώνουν τα φύση γύρω τους, αυτό έχει κοινωνικά καθώς και προσωπικά οφέλη", σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας καθηγητή ψυχολογίας, κ. Ρίτσαρντ Ράιαν, του πανεπιστημίου του Ρότσεστερ των ΗΠΑ.
Η μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενες έρευνες, που έχουν διαπιστώσει ότι η επαφή με τη φύση αυξάνει την ευτυχία και την υγεία, μειώνει το άγχος κ.α. Η νέα έρευνα ανακάλυψε, επιπροσθέτως, ότι η συχνή επαφή του ανθρώπου με το φυσικό, παρά με το ανθρωπογενές/αστικό περιβάλλον, επηρεάζει ευρύτερα τις αξίες και τις νοοτροπίες των ανθρώπων, κάνοντάς τους να δίνουν μεγαλύτερη αξία στην κοινοτική και κοινωνική ζωή, καθώς και στις στενές ανθρώπινες σχέσεις, ενώ γίνονται πιο γενναιόδωροι με το χρήμα, πιο ικανοί για αισθήματα αλληλεγγύης κλπ.
Οι εκατοντάδες συμμετέχοντες στα πειράματα κλήθηκαν να παρακολουθήσουν ποικίλα φυσικά και αστικά περιβάλλοντα και στη συνέχεια απάντησαν σε ερωτηματολόγια σχετικά με τη σημασία του πλούτου, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συμμετοχής στη βελτίωση της κοινωνίας κ.α. Όσοι είχαν εκτεθεί σε φυσικά περιβάλλοντα (τοπία, φυτά κλπ.), αξιολόγησαν πολύ υψηλότερα τη σημασία των στενών ανθρώπινων σχέσεων, της συμμετοχής στην κοινωνία κλπ.
Όσο πιο πολύ αύξανε η έκθεση στο φυσικό περιβάλλον, τόσο πιο πολύ αύξανε η αξία αυτών των πραγμάτων για τους ανθρώπους. Όσο, αντίθετα, οι άνθρωποι εκτίθεντο σε τεχνητά περιβάλλοντα (πόλεις, εργοστάσια κλπ), τόσο πιο ψηλά αξιολογούσαν πράγματα όπως το χρήμα και η φήμη. Οι άνθρωποι σε στενή επαφή με τη φύση ήσαν πιο πρόθυμοι να ανοίξουν το πορτοφόλι και την καρδιά τους για τους άλλους ανθρώπους. Η γενναιοδωρία αύξανε όσο στενότερη ήταν η επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Επιπλέον, από ψυχολογικής πλευράς, οι άνθρωποι που πλησίαζαν περισσότερο τη φύση, ανέφεραν ότι αισθάνονται ένα μεγαλύτερο αίσθημα αυθεντικότητας και προσωπικής αυτονομίας ("αισθάνομαι να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου"). Αυτό, κατά τους ερευνητές, οδηγεί σε μείωση της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης από τον εαυτό του και τους γύρω του, αισθήματα που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο, ιδίως των πόλεων, ο οποίος είναι πιο αδιάφορος για τους συνανθρώπους του σε σχέση με τους ανθρώπους της υπαίθρου.
Σύμφωνα με την ερευνήτρια, κ. Νέτα Βαϊνστάιν, η έρευνα αναδεικνύει τη ζωτική σημασία των χώρων πρασίνου στις πόλεις, κάτι που πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι πολεοδόμοι και οι αρχιτέκτονες. Παράλληλα, πρέπει να διευκολυνθούν και να ενθαρρυνθούν οι άνθρωποι των πόλεων να "δραπετεύουν", όσο γίνεται συχνότερα, στη φύση, ώστε να περιβάλλονται από δάση, βουνά, λίμνες και άλλες εικόνες του φυσικού κόσμου.
Κείμενο: Π. Δρακόπουλος
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
"Όταν οι άνθρωποι βρίσκουν χρόνο και διάθεση να παρατηρούν και να βιώνουν τα φύση γύρω τους, αυτό έχει κοινωνικά καθώς και προσωπικά οφέλη", σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας καθηγητή ψυχολογίας, κ. Ρίτσαρντ Ράιαν, του πανεπιστημίου του Ρότσεστερ των ΗΠΑ.
Η μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενες έρευνες, που έχουν διαπιστώσει ότι η επαφή με τη φύση αυξάνει την ευτυχία και την υγεία, μειώνει το άγχος κ.α. Η νέα έρευνα ανακάλυψε, επιπροσθέτως, ότι η συχνή επαφή του ανθρώπου με το φυσικό, παρά με το ανθρωπογενές/αστικό περιβάλλον, επηρεάζει ευρύτερα τις αξίες και τις νοοτροπίες των ανθρώπων, κάνοντάς τους να δίνουν μεγαλύτερη αξία στην κοινοτική και κοινωνική ζωή, καθώς και στις στενές ανθρώπινες σχέσεις, ενώ γίνονται πιο γενναιόδωροι με το χρήμα, πιο ικανοί για αισθήματα αλληλεγγύης κλπ.
Οι εκατοντάδες συμμετέχοντες στα πειράματα κλήθηκαν να παρακολουθήσουν ποικίλα φυσικά και αστικά περιβάλλοντα και στη συνέχεια απάντησαν σε ερωτηματολόγια σχετικά με τη σημασία του πλούτου, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συμμετοχής στη βελτίωση της κοινωνίας κ.α. Όσοι είχαν εκτεθεί σε φυσικά περιβάλλοντα (τοπία, φυτά κλπ.), αξιολόγησαν πολύ υψηλότερα τη σημασία των στενών ανθρώπινων σχέσεων, της συμμετοχής στην κοινωνία κλπ.
Όσο πιο πολύ αύξανε η έκθεση στο φυσικό περιβάλλον, τόσο πιο πολύ αύξανε η αξία αυτών των πραγμάτων για τους ανθρώπους. Όσο, αντίθετα, οι άνθρωποι εκτίθεντο σε τεχνητά περιβάλλοντα (πόλεις, εργοστάσια κλπ), τόσο πιο ψηλά αξιολογούσαν πράγματα όπως το χρήμα και η φήμη. Οι άνθρωποι σε στενή επαφή με τη φύση ήσαν πιο πρόθυμοι να ανοίξουν το πορτοφόλι και την καρδιά τους για τους άλλους ανθρώπους. Η γενναιοδωρία αύξανε όσο στενότερη ήταν η επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Επιπλέον, από ψυχολογικής πλευράς, οι άνθρωποι που πλησίαζαν περισσότερο τη φύση, ανέφεραν ότι αισθάνονται ένα μεγαλύτερο αίσθημα αυθεντικότητας και προσωπικής αυτονομίας ("αισθάνομαι να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου"). Αυτό, κατά τους ερευνητές, οδηγεί σε μείωση της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης από τον εαυτό του και τους γύρω του, αισθήματα που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο, ιδίως των πόλεων, ο οποίος είναι πιο αδιάφορος για τους συνανθρώπους του σε σχέση με τους ανθρώπους της υπαίθρου.
Σύμφωνα με την ερευνήτρια, κ. Νέτα Βαϊνστάιν, η έρευνα αναδεικνύει τη ζωτική σημασία των χώρων πρασίνου στις πόλεις, κάτι που πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι πολεοδόμοι και οι αρχιτέκτονες. Παράλληλα, πρέπει να διευκολυνθούν και να ενθαρρυνθούν οι άνθρωποι των πόλεων να "δραπετεύουν", όσο γίνεται συχνότερα, στη φύση, ώστε να περιβάλλονται από δάση, βουνά, λίμνες και άλλες εικόνες του φυσικού κόσμου.
Κείμενο: Π. Δρακόπουλος
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009
Βρέθηκε μολυβδόβουλο Βυζαντινού αυτοκράτορα κοντά στην Καρλσρούη
Ένα μολυβδόβουλο, δηλαδή μια σφραγίδα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ του Α’ του Κομνηνού (1143 - 1180), βρέθηκε στα ερείπια του πύργου Λίντελμπρουν, που βρίσκονται κοντά στην Καρλσρούη. Μάλιστα, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας της Ντόιτσε Βέλε («ΝΒ»), το πολύτιμο αυτό εύρημα βρέθηκε σε βάθος μόλις 20 μέτρων κάτω από το αποκαλούμενο «παλάτιον» του πύργου, σ’ ένα βραχώδες ύψωμα 437 μέτρων.
Ήδη, οι ειδικοί της αρμόδιας για τη μεσαιωνική αρχαιολογία εφορίας της περιοχής - που είναι και η επιβλέπουσα των ανασκαφών - αλλά και ο αρχαιολόγος Σβεν Γκίτερμαν, από το Ινστιτούτο Αρχαιολογικών Επιστημών στο Φράιμπουργκ (προϊστορική, πρωτοϊστορική και μεσαιωνική αρχαιολογία), έκαναν τις πρώτες τους εκτιμήσεις σε ό,τι αφορά το βυζαντινό μολυβδόβουλο.
Μιλώντας στην «ΝΒ», ο Σβεν Γκίτερμαν εξήγησε ποια είναι τα χαρακτηριστικά που οδηγούν στο ασφαλές - κατά την άποψη του - συμπέρασμα ότι πρόκειται για μολυβδόβουλο του γνωστού και ως «αυτοκράτορα - ιππότη», δηλαδή του Μανουήλ Α’ του Κομνηνού, ο οποίος αποκαλούνταν από τους συγχρόνους του ως Μανουήλ Δεσπότης, ο πορφυρογέννητος.
Απεικονίζεται κι ο Μανουήλ Κομνηνός
Όπως ανέφερε, «υφίστανται συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία μας οδήγησαν στο συμπέρασμα αυτό. Κυρίως, όμως, η κάθετη επιγραφή ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, στην εμπρόσθια όψη της σφραγίδας με το νεαρό, αγένειο πρόσωπο του Ιησού, γνωστό ως "τύπος Εμμανουήλ". Αυτό σημαίνει αναμφίβολα πως πρόκειται για μολυβδόβουλο του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού».
Μάλιστα, στην οπίσθια όψη της σφραγίδας απεικονίζεται ο ίδιος ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Ο αποκαλούμενος και πορφυρογέννητος φέρει στέμμα, από το οποίο κρέμονται μακριά «περπενδούλια» (δηλαδή, χρυσοί έλικες διακοσμημένοι με πολύτιμους λίθους, που κρέμονται από το στέμμα), ενώ φορά «διβητήσιον» (είναι μακρύ ένδυμα, που έφθανε μέχρι τον αστράγαλο) και λώρο (πρόκειται για μακριά μεταξωτή ταινία), με πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια, η οποία διπλώνεται χιαστί.
Στο δεξί του χέρι ο αυτοκράτορας κρατά «λάβαρον», σύμβολο της στρατιωτικής του εξουσίας και στο αριστερό φέρει την «ανεξικακία» (κυλινδρικό πουγκί από κόκκινο μετάξι με χώμα, σύμβολο του εφήμερου της ανθρώπινης ζωής). Από την επιγραφή του μολυβδόβουλου διακρίνονται καθαρά μόνον δύο γράμματα.
Με τη βοήθεια συγκριτικών μελετών, όμως, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι κατόρθωσαν να αναπαραστήσουν την επιγραφή στο μολυβδόβουλο, η οποία είναι: «Μανουήλ Δεσπότης - ο πορφυρογέννητος». Η συγκεκριμένη περιγραφή της σφραγίδας περιλαμβάνεται και σε άρθρο του αρχαιολόγου Γκίτερμαν, που δημοσιεύτηκε στο ειδικό περιοδικό «Archaeologie in Deutschland» (Αρχαιολογία στη Γερμανία).
Πως βρέθηκε εκεί η σφραγίδα;
Βέβαια, για τους ειδικούς μελετητές της μεσαιωνικής, γερμανικής αρχαιολογίας ένα βυζαντινό μολυβδόβουλο του 12ου αιώνα δεν είναι ασυνήθιστο εύρημα. Εν προκειμένω, όμως, το θέμα είναι πως βρέθηκε στον πύργο Λίντελμπρουν. Ο αρχαιολόγος Γκίτερμαν ανέλαβε να αναπτύξει τον προβληματισμό, που προκάλεσε στους ειδικούς η εύρεση της συγκεκριμένης σφραγίδας.
«Ο πύργος Λίντελμπρουν - είπε χαρακτηριστικά - αναφέρεται πρώτη φορά στις πηγές τον 13ο αιώνα. Η σφραγίδα του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού είναι, όμως, από τον 12ο αιώνα. Επομένως, τίθεται το ερώτημα: υπήρχε ο πύργος πριν από τα μέσα του 13ου αιώνα; Εάν ναι, πώς έφθασε η σφραγίδα εκεί;».
Ο Γερμανός αρχαιολόγος πρόσθεσε πως ερμηνείες υπάρχουν πολλές και διαφορετικές, αλλά η πιθανότερη είναι «ότι η σφραγίδα κοσμούσε κάποιο βυζαντινό έγγραφο, το οποίο κατέληξε στον πύργο Λίντελμπρουν. Ενδέχεται, μάλιστα, να έμενε στον πύργο κάποια σημαντική προσωπικότητα, στην οποία απευθυνόταν το έγγραφο. Αυτή τη στιγμή, όμως, δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο».
Βέβαια, το εύρημα από μόνο του δεν αποσαφηνίζει εάν υπήρχε αλληλογραφία του Βυζαντινού αυτοκράτορα με τους Γερμανούς ηγεμόνες της περιοχής, όπου βρέθηκε. Δηλαδή, του Νότιου Παλατινάτου. Επιβεβαιώνει, όμως, τους στενούς δεσμούς του πορφυρογέννητου, αλλά και του Βυζαντίου, με το γερμανικό χώρο.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Ήδη, οι ειδικοί της αρμόδιας για τη μεσαιωνική αρχαιολογία εφορίας της περιοχής - που είναι και η επιβλέπουσα των ανασκαφών - αλλά και ο αρχαιολόγος Σβεν Γκίτερμαν, από το Ινστιτούτο Αρχαιολογικών Επιστημών στο Φράιμπουργκ (προϊστορική, πρωτοϊστορική και μεσαιωνική αρχαιολογία), έκαναν τις πρώτες τους εκτιμήσεις σε ό,τι αφορά το βυζαντινό μολυβδόβουλο.
Μιλώντας στην «ΝΒ», ο Σβεν Γκίτερμαν εξήγησε ποια είναι τα χαρακτηριστικά που οδηγούν στο ασφαλές - κατά την άποψη του - συμπέρασμα ότι πρόκειται για μολυβδόβουλο του γνωστού και ως «αυτοκράτορα - ιππότη», δηλαδή του Μανουήλ Α’ του Κομνηνού, ο οποίος αποκαλούνταν από τους συγχρόνους του ως Μανουήλ Δεσπότης, ο πορφυρογέννητος.
Απεικονίζεται κι ο Μανουήλ Κομνηνός
Όπως ανέφερε, «υφίστανται συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία μας οδήγησαν στο συμπέρασμα αυτό. Κυρίως, όμως, η κάθετη επιγραφή ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, στην εμπρόσθια όψη της σφραγίδας με το νεαρό, αγένειο πρόσωπο του Ιησού, γνωστό ως "τύπος Εμμανουήλ". Αυτό σημαίνει αναμφίβολα πως πρόκειται για μολυβδόβουλο του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού».
Μάλιστα, στην οπίσθια όψη της σφραγίδας απεικονίζεται ο ίδιος ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Ο αποκαλούμενος και πορφυρογέννητος φέρει στέμμα, από το οποίο κρέμονται μακριά «περπενδούλια» (δηλαδή, χρυσοί έλικες διακοσμημένοι με πολύτιμους λίθους, που κρέμονται από το στέμμα), ενώ φορά «διβητήσιον» (είναι μακρύ ένδυμα, που έφθανε μέχρι τον αστράγαλο) και λώρο (πρόκειται για μακριά μεταξωτή ταινία), με πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια, η οποία διπλώνεται χιαστί.
Στο δεξί του χέρι ο αυτοκράτορας κρατά «λάβαρον», σύμβολο της στρατιωτικής του εξουσίας και στο αριστερό φέρει την «ανεξικακία» (κυλινδρικό πουγκί από κόκκινο μετάξι με χώμα, σύμβολο του εφήμερου της ανθρώπινης ζωής). Από την επιγραφή του μολυβδόβουλου διακρίνονται καθαρά μόνον δύο γράμματα.
Με τη βοήθεια συγκριτικών μελετών, όμως, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι κατόρθωσαν να αναπαραστήσουν την επιγραφή στο μολυβδόβουλο, η οποία είναι: «Μανουήλ Δεσπότης - ο πορφυρογέννητος». Η συγκεκριμένη περιγραφή της σφραγίδας περιλαμβάνεται και σε άρθρο του αρχαιολόγου Γκίτερμαν, που δημοσιεύτηκε στο ειδικό περιοδικό «Archaeologie in Deutschland» (Αρχαιολογία στη Γερμανία).
Πως βρέθηκε εκεί η σφραγίδα;
Βέβαια, για τους ειδικούς μελετητές της μεσαιωνικής, γερμανικής αρχαιολογίας ένα βυζαντινό μολυβδόβουλο του 12ου αιώνα δεν είναι ασυνήθιστο εύρημα. Εν προκειμένω, όμως, το θέμα είναι πως βρέθηκε στον πύργο Λίντελμπρουν. Ο αρχαιολόγος Γκίτερμαν ανέλαβε να αναπτύξει τον προβληματισμό, που προκάλεσε στους ειδικούς η εύρεση της συγκεκριμένης σφραγίδας.
«Ο πύργος Λίντελμπρουν - είπε χαρακτηριστικά - αναφέρεται πρώτη φορά στις πηγές τον 13ο αιώνα. Η σφραγίδα του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού είναι, όμως, από τον 12ο αιώνα. Επομένως, τίθεται το ερώτημα: υπήρχε ο πύργος πριν από τα μέσα του 13ου αιώνα; Εάν ναι, πώς έφθασε η σφραγίδα εκεί;».
Ο Γερμανός αρχαιολόγος πρόσθεσε πως ερμηνείες υπάρχουν πολλές και διαφορετικές, αλλά η πιθανότερη είναι «ότι η σφραγίδα κοσμούσε κάποιο βυζαντινό έγγραφο, το οποίο κατέληξε στον πύργο Λίντελμπρουν. Ενδέχεται, μάλιστα, να έμενε στον πύργο κάποια σημαντική προσωπικότητα, στην οποία απευθυνόταν το έγγραφο. Αυτή τη στιγμή, όμως, δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο».
Βέβαια, το εύρημα από μόνο του δεν αποσαφηνίζει εάν υπήρχε αλληλογραφία του Βυζαντινού αυτοκράτορα με τους Γερμανούς ηγεμόνες της περιοχής, όπου βρέθηκε. Δηλαδή, του Νότιου Παλατινάτου. Επιβεβαιώνει, όμως, τους στενούς δεσμούς του πορφυρογέννητου, αλλά και του Βυζαντίου, με το γερμανικό χώρο.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Ανακαλύφθηκε η πρώτη φυτοφάγος αράχνη στον κόσμο
Τελικά ακόμα και στον κόσμο των αραχνών υπάρχει ένας Γκάντι! Αμερικανοί και Καναδοί επιστήμονες ανακάλυψαν στην Κεντρική Αμερική και το Μεξικό μια αράχνη, η οποία είναι η μόνη γνωστή μέχρι σήμερα ανάμεσα στα περίπου 40.000 είδη σαρκοβόρων αραχνών, η οποία είναι σχεδόν αποκλειστικά φυτοφάγος.
Η αράχνη, με την επιστημονική ονομασία Bagheera kiplingi, τρέφεται κυρίως με πρωτεϊνούχα πολύ θρεπτικά φύλλα από άγρια φυτά ακακίας και δεν χρειάζεται να φτιάχνει ιστό για να "τυλίξει" τα θύματά της. Μάλιστα χρησιμοποιεί το δίχτυ του ιστού για πιο "ειρηνικές" δραστηριότητες, καθώς οι μητέρες αράχνες φτιάχνουν με αυτό μια φωλίτσα για τα παιδιά τους.
Η αράχνη έχει μήκος πέντε έως έξι χιλιοστών, είναι πολύ γρήγορη, ικανή για μεγάλα άλματα και διαθέτει εξαίσια όραση. Είναι επίσης ιδιαίτερα επιδέξια να αποφεύγει τα επιθετικά μυρμήγκια που συμβιούν πάνω στα δέντρα της ακακίας και τα προστατεύουν από επιδρομείς που επιβουλεύονται τα φύλλα της, όπως η συγκεκριμένη αράχνη.
Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα ερευνητών υπό τον Κρίστοφερ Μίχαν του πανεπιστημίου Βιλανόβα των ΗΠΑ και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό βιολογίας "Current Biology", σύμφωνα με το BBC, το Νew Scientist και το βρετανικό Τύπο. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι η μόνη γνωστή αράχνη που σκοπίμως αναζητά την τροφή της στα φύλλα των δέντρων και η διατροφή της είναι σχεδόν πλήρως φυτοφαγική (αν και, κατά διαστήματα, δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να φάει μικρές προνύμφες μυρμηγκιών). Πάντως η διατροφή της εκτιμάται ότι είναι κατά 90% φυτοφαγική. Ορισμένες άλλες αράχνες (γύρω στα 40 - 50 είδη) απλώς περιστασιακά συμπληρώνουν την κρεατοφαγική διατροφή τους με λίγο νέκταρ λουλουδιών ή γύρη.
Σύμφωνα με τους βιολόγους, οι οποίοι εξεπλάγησαν με την ανακάλυψη, επειδή μέχρι τώρα θεωρούσαν ότι η φυσιολογία των αραχνών δεν τους επέτρεπε να είναι φυτοφάγες, ο ανταγωνισμός στους τροπικούς είναι έντονος, συνεπώς αν ένας οργανισμός κάνει κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους, έχει ένα εξελικτικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Επιπλέον, επειδή τα φυτά της ακακίας προστατεύονται από τα μυρμήγκια, δεν έχουν τις χημικές άμυνες που διαθέτουν άλλα φυτά, με αποτέλεσμα να είναι ευκολότερο στις συγκεκριμένες φυτοφάγες αράχνες να βρουν τροφή από τα φύλλα αυτών των δέντρων.
Οι επιστήμονες επίσης παρατήρησαν ότι οι φυτοφάγες αράχνες είναι λιγότερο ανταγωνιστικές μεταξύ τους και πιο συνεργατικές, καθώς υπάρχει αφθονία τροφής στα δέντρα και δεν χρειάζεται να …τσακωθούν μεταξύ τους για το ποια θα πρωτοφάει. Μια ακόμα σημαντική λεπτομέρεια: η φυτοφαγία έχει αλλάξει άλλη μια παραδοσιακή συνήθεια σε σχέση με τις υπόλοιπες αράχνες. Οι θηλυκές φυτοφάγες δεν τρώνε τους αρσενικούς συντρόφους τους αμέσως μετά τη συνουσία…
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.cell.com/current-biology/abstract/S0960-9822(09)01626-1
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η αράχνη, με την επιστημονική ονομασία Bagheera kiplingi, τρέφεται κυρίως με πρωτεϊνούχα πολύ θρεπτικά φύλλα από άγρια φυτά ακακίας και δεν χρειάζεται να φτιάχνει ιστό για να "τυλίξει" τα θύματά της. Μάλιστα χρησιμοποιεί το δίχτυ του ιστού για πιο "ειρηνικές" δραστηριότητες, καθώς οι μητέρες αράχνες φτιάχνουν με αυτό μια φωλίτσα για τα παιδιά τους.
Η αράχνη έχει μήκος πέντε έως έξι χιλιοστών, είναι πολύ γρήγορη, ικανή για μεγάλα άλματα και διαθέτει εξαίσια όραση. Είναι επίσης ιδιαίτερα επιδέξια να αποφεύγει τα επιθετικά μυρμήγκια που συμβιούν πάνω στα δέντρα της ακακίας και τα προστατεύουν από επιδρομείς που επιβουλεύονται τα φύλλα της, όπως η συγκεκριμένη αράχνη.
Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα ερευνητών υπό τον Κρίστοφερ Μίχαν του πανεπιστημίου Βιλανόβα των ΗΠΑ και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό βιολογίας "Current Biology", σύμφωνα με το BBC, το Νew Scientist και το βρετανικό Τύπο. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι η μόνη γνωστή αράχνη που σκοπίμως αναζητά την τροφή της στα φύλλα των δέντρων και η διατροφή της είναι σχεδόν πλήρως φυτοφαγική (αν και, κατά διαστήματα, δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να φάει μικρές προνύμφες μυρμηγκιών). Πάντως η διατροφή της εκτιμάται ότι είναι κατά 90% φυτοφαγική. Ορισμένες άλλες αράχνες (γύρω στα 40 - 50 είδη) απλώς περιστασιακά συμπληρώνουν την κρεατοφαγική διατροφή τους με λίγο νέκταρ λουλουδιών ή γύρη.
Σύμφωνα με τους βιολόγους, οι οποίοι εξεπλάγησαν με την ανακάλυψη, επειδή μέχρι τώρα θεωρούσαν ότι η φυσιολογία των αραχνών δεν τους επέτρεπε να είναι φυτοφάγες, ο ανταγωνισμός στους τροπικούς είναι έντονος, συνεπώς αν ένας οργανισμός κάνει κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους, έχει ένα εξελικτικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Επιπλέον, επειδή τα φυτά της ακακίας προστατεύονται από τα μυρμήγκια, δεν έχουν τις χημικές άμυνες που διαθέτουν άλλα φυτά, με αποτέλεσμα να είναι ευκολότερο στις συγκεκριμένες φυτοφάγες αράχνες να βρουν τροφή από τα φύλλα αυτών των δέντρων.
Οι επιστήμονες επίσης παρατήρησαν ότι οι φυτοφάγες αράχνες είναι λιγότερο ανταγωνιστικές μεταξύ τους και πιο συνεργατικές, καθώς υπάρχει αφθονία τροφής στα δέντρα και δεν χρειάζεται να …τσακωθούν μεταξύ τους για το ποια θα πρωτοφάει. Μια ακόμα σημαντική λεπτομέρεια: η φυτοφαγία έχει αλλάξει άλλη μια παραδοσιακή συνήθεια σε σχέση με τις υπόλοιπες αράχνες. Οι θηλυκές φυτοφάγες δεν τρώνε τους αρσενικούς συντρόφους τους αμέσως μετά τη συνουσία…
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.cell.com/current-biology/abstract/S0960-9822(09)01626-1
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)