Περισσότερο πράσινο γύρω μας σημαίνει πιο αληθινός εαυτός, αλλά και κοινωνία μεγαλύτερης αλληλεγγύης. Η συχνή διαβίωση σε ένα φυσικό περιβάλλον, η εστίαση της προσοχής στον φυσικό κόσμο και γενικότερα η στενή επαφή με τη φύση έχουν πολλαπλά ευεργετικά αποτελέσματα, καθώς κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν καλύτερα με τον εαυτό τους, βελτιώνουν την αυθεντικότητά τους και παράλληλα τους ωθούν να συνεισφέρουν στη βελτίωση της κοινωνίας, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
"Όταν οι άνθρωποι βρίσκουν χρόνο και διάθεση να παρατηρούν και να βιώνουν τα φύση γύρω τους, αυτό έχει κοινωνικά καθώς και προσωπικά οφέλη", σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας καθηγητή ψυχολογίας, κ. Ρίτσαρντ Ράιαν, του πανεπιστημίου του Ρότσεστερ των ΗΠΑ.
Η μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενες έρευνες, που έχουν διαπιστώσει ότι η επαφή με τη φύση αυξάνει την ευτυχία και την υγεία, μειώνει το άγχος κ.α. Η νέα έρευνα ανακάλυψε, επιπροσθέτως, ότι η συχνή επαφή του ανθρώπου με το φυσικό, παρά με το ανθρωπογενές/αστικό περιβάλλον, επηρεάζει ευρύτερα τις αξίες και τις νοοτροπίες των ανθρώπων, κάνοντάς τους να δίνουν μεγαλύτερη αξία στην κοινοτική και κοινωνική ζωή, καθώς και στις στενές ανθρώπινες σχέσεις, ενώ γίνονται πιο γενναιόδωροι με το χρήμα, πιο ικανοί για αισθήματα αλληλεγγύης κλπ.
Οι εκατοντάδες συμμετέχοντες στα πειράματα κλήθηκαν να παρακολουθήσουν ποικίλα φυσικά και αστικά περιβάλλοντα και στη συνέχεια απάντησαν σε ερωτηματολόγια σχετικά με τη σημασία του πλούτου, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συμμετοχής στη βελτίωση της κοινωνίας κ.α. Όσοι είχαν εκτεθεί σε φυσικά περιβάλλοντα (τοπία, φυτά κλπ.), αξιολόγησαν πολύ υψηλότερα τη σημασία των στενών ανθρώπινων σχέσεων, της συμμετοχής στην κοινωνία κλπ.
Όσο πιο πολύ αύξανε η έκθεση στο φυσικό περιβάλλον, τόσο πιο πολύ αύξανε η αξία αυτών των πραγμάτων για τους ανθρώπους. Όσο, αντίθετα, οι άνθρωποι εκτίθεντο σε τεχνητά περιβάλλοντα (πόλεις, εργοστάσια κλπ), τόσο πιο ψηλά αξιολογούσαν πράγματα όπως το χρήμα και η φήμη. Οι άνθρωποι σε στενή επαφή με τη φύση ήσαν πιο πρόθυμοι να ανοίξουν το πορτοφόλι και την καρδιά τους για τους άλλους ανθρώπους. Η γενναιοδωρία αύξανε όσο στενότερη ήταν η επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Επιπλέον, από ψυχολογικής πλευράς, οι άνθρωποι που πλησίαζαν περισσότερο τη φύση, ανέφεραν ότι αισθάνονται ένα μεγαλύτερο αίσθημα αυθεντικότητας και προσωπικής αυτονομίας ("αισθάνομαι να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου"). Αυτό, κατά τους ερευνητές, οδηγεί σε μείωση της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης από τον εαυτό του και τους γύρω του, αισθήματα που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο, ιδίως των πόλεων, ο οποίος είναι πιο αδιάφορος για τους συνανθρώπους του σε σχέση με τους ανθρώπους της υπαίθρου.
Σύμφωνα με την ερευνήτρια, κ. Νέτα Βαϊνστάιν, η έρευνα αναδεικνύει τη ζωτική σημασία των χώρων πρασίνου στις πόλεις, κάτι που πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι πολεοδόμοι και οι αρχιτέκτονες. Παράλληλα, πρέπει να διευκολυνθούν και να ενθαρρυνθούν οι άνθρωποι των πόλεων να "δραπετεύουν", όσο γίνεται συχνότερα, στη φύση, ώστε να περιβάλλονται από δάση, βουνά, λίμνες και άλλες εικόνες του φυσικού κόσμου.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009
Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2009
ΠΕΡΑΤΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕΩΣ ΤΗΣ Ι.ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
Την 16η Οκτωβρίου ε.ε. η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β’ μετέβη στην πολυαιώνια Ιερά Πατριαρχική Μονή Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας, όπου ευλόγησε την περάτωση της μεγάλης προσπάθειας ανακαινίσεως ολοκλήρου του κτιριακού συγκροτήματος του μοναστικού ενδιαιτήματος.
Κατά την σεμνή τελετή, στην οποία παρέστησαν οι Θεοφιλ.Επίσκοποι Κανώπου κ.Σπυρίδων, Ηγούμενος της Μονής, Μπουρούντι και Ρουάντας κ.Σάββας και Νειλουπόλεως κ.Γεννάδιος, Αρχιγραμματεύων της Ιεράς Συνόδου, οι Κληρικοί του Πατριαρχικού Ναού του Οσίου Σάββα, ως και οι κ.κ.Ανδρέας Ζαΐμης, τέως Υπουργός και Ευθύμιος Σουλογιάννης, Καθηγητής Πανεπιστημίου, οι διδάσκοντες και οι αφρικανοί σπουδαστές της Πατριαρχικής Σχολής Αλεξανδρείας "Αθανάσιος ο Μέγας" και ευσεβείς χριστιανοί, ο Μακαριώτατος ανεφέρθη στον πολυκύμαντο ιστορικό πλου της Μονής και εξέφρασε ευχαριστίες προς τον αρχιτέκτονα κ.Άιμαν Μ. Φάραχ για την επιτυχή ολοκλήρωση του έργου, απονείμας τον έπαινο και την ευαρέσκεια της Εκκλησίας των Αλεξανδρέων.
Εν συνεχεία η ΑΘΜ επισκέφθηκε τον Ιερό Ενοριακό Ναό Αγίου Αντωνίου της Αραβορθοδόξου Κοινότητος Αλεξανδρείας όπου ετέλεσε αγιασμό επί τη ενάρξει της νέας κατηχητικής περιόδου των πολυπληθών ομάδων των αραβορθοδόξων νέων.
Ο Μακ.Πατριάρχης απευθυνόμενος στα παιδιά επεσήμανε το ανύστακτο πατρικό ενδιαφέρον και την αγάπη της Εκκλησίας προς αυτά και ευχαρίστησε τον ελληνομαθή Πανοσιολ.Αρχιμ.κ.Νάρκισσο Γκάμμο, υπεύθυνο του νεανικού έργου της Αραβορθοδόξου Κοινότητος, οποίος επίσης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη των νέων για την αδιάκοπη πατρική μέρινα του Σεπτού Προκαθημένου, αλλά και για την επιδεικνυομένη εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του.
Το μεσημέρι της ιδίας ημέρας ο Μακαριώτατος παρεκάθησε σε γεύμα που παρέθεσε προς τιμήν Του ο Αρχιτέκτων κ.Άιμαν Μ.Φαράκ.
Ιστορικα στοιχεία περί της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου.
Η Ιερά Πατριαρχική Μονή Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας και συγκεκριμένα το Καθολικό της, πριν καταστεί χριστιανικός ευκτήριος οίκος, ήταν ναός αφιερωμένος στον θεό Μίθρα ή κατ’ άλλες μαρτυρίες στον θεό Απόλλωνα. Καθιερώθη ως χριστιανικός Ναός, αφιερωμένος στους Αγίους Αποστόλους ή στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Μάρκο περί τα έτη 318-320, όταν στην Αίγυπτο με αυτοκρατορική άδεια του Μ.Κωνσταντίνου ιδρύθησαν 40 χριστιανικοί Ναοί. Στα επόμενα χρόνια άρχισε η ανέγερση κελλίων και η εγκατάσταση μοναχών πέριξ του Ναού. Μετά την απόσχιση των αιγυπτίων χριστιανών (κοπτών) από την Αλεξανδρινή Εκκλησία και την δημιουργία της Κοπτικής Εκκλησίας, η Μονή κατέστη η έδρα του ορθοδόξου Πατριάρχου Αλεξανδρείας (περί το έτος 536).
Περί τα μέσα του 7ου αιώνος η Μονή κατεστράφη από σεισμό και ανοικοδομήθη με την χορηγία πλουσίου Αλεξανδρινού χριστιανού με το όνομα Σάββας προς τιμήν του Οσίου Σάββα. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πανεπιστημιακός διδάσκαλος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος αναφέρει ότι η Μονή αφιερώθηκε στον Όσιο Σάββα τον Ηγιασμένο (+532), επειδή ο όσιος έζησε στην πολύβουη Αλεξάνδρεια πριν αναζητήσει την ησυχία της Μονής που ίδρυσε στα Ιεροσόλυμα.
Κατά την αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου η Μονή πυρπολήθηκε και ανεκαινίσθη περί το 889 επί Πατριάρχου Αλεξανδρείας Μιχαήλ με την μεσολάβηση του Αυτοκράτορα Λέοντα Δ’ του Σοφού προς τον Χαλίφη Ελ Μουτάμεζ. Ανεκαινίσθη εκ νέου από τον άγιο Πατριάρχη Ιωακείμ τον Πάνυ (1487-1567). Επίσης, μετά την πυρπόληση του έτους 1652 και την συναπώλεια όλων των μοναχών που ενταφιάσθησαν στα ερείπιά της, η Μονή ανοικοδομήθη εκ νέου (1676) από τον Πατριάρχη Παΐσιο (1657-1677).
Κατά την Γαλλική κατοχή ο Ναπολέων εξέδωσε διαταγή κατεδαφίσεως της Μονής λόγω στρατιωτικών προτεραιοτήτων, η οποία ανεκλήθη μετά από επίμονη αντίσταση και ενέργειες του Πατριάρχου Παρθενίου Β’ Παγκώστα (1788-1805).
Ανεκαινίσθη ακόμη η περιώνυμος Μονή το έτος 1875 από τον Πατριάρχη Σωφρόνιο Δ’ (1870-1899) με την γενναία χορηγία του εθνικού ευεργέτου Γεωργίου Αβέρωφ. Μικρές ανακαινίσεις έγιναν επί Πατριαρχών Φωτίου (1900-1925) και Χριστοφόρου Β’(1939-1967). Ο κίνδυνος καταρρεύσεως του συγκροτήματος οδήγησε τον Πατριάρχη Νικόλαο ΣΤ’ (1968-1986) στην απόφαση της κατεδαφίσεως αυτού, πλην του Ναού, και την ανέγερση της Μονής εκ νέου. Τελευταία ανακαίνιση συνετελέσθη από τον μακαριστό Πατριάρχη Πέτρο Ζ’ (1997-2004) κατά τα πρώτα έτη της πατριαρχίας του.
Κατα την ιστορική της διαδρομή η Μονή εκτός από Πατριαρχική Καθέδρα διετέλεσε και κοιμητήριο πατριαρχών, κληρικών, μοναχών, ορθοδόξων και αλλοδαπών χριστιανών, πτωχοκομείο, νοσοκομείο, υγειονομείο, σχολείο, λοιμοκαθαρτήριο, ξενώνας και άσυλο.
Σήμερα στην περίβλεπτη Ιερά Πατριαρχική Μονή, η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β’, συνεχίζοντας την παράδοση του αγίου προκατόχου Του Μελετίου Πήγα (1590-1601), του ιδρυτού του πρώτου χριστιανικού εκπαιδευτηρίου της Αλεξανδρείας μετά την αραβική κατάκτηση στους χώρου του μοναστηρίου, επανίδρυσε και λειτουργεί την Πατριαρχική Σχολή Αλεξανδρείας "Αθανάσιος ο Μέγας", εκπαιδευτικό καθίδρυμα τριετούς φοιτήσεως, γεωπονικής, νοσηλευτικής και θεολογικής κατευθύνσεως, αναγνωρισμένο από το αιγυπτιακό και το ελληνικό κράτος, στο οποίο φοιτούν αφρικανοί νέοι, προκειμένου να καλύψουν μετά την αποφοίτησή τους επιτακτικές ανάγκες των συμπατριωτών τους.
Κατά την σεμνή τελετή, στην οποία παρέστησαν οι Θεοφιλ.Επίσκοποι Κανώπου κ.Σπυρίδων, Ηγούμενος της Μονής, Μπουρούντι και Ρουάντας κ.Σάββας και Νειλουπόλεως κ.Γεννάδιος, Αρχιγραμματεύων της Ιεράς Συνόδου, οι Κληρικοί του Πατριαρχικού Ναού του Οσίου Σάββα, ως και οι κ.κ.Ανδρέας Ζαΐμης, τέως Υπουργός και Ευθύμιος Σουλογιάννης, Καθηγητής Πανεπιστημίου, οι διδάσκοντες και οι αφρικανοί σπουδαστές της Πατριαρχικής Σχολής Αλεξανδρείας "Αθανάσιος ο Μέγας" και ευσεβείς χριστιανοί, ο Μακαριώτατος ανεφέρθη στον πολυκύμαντο ιστορικό πλου της Μονής και εξέφρασε ευχαριστίες προς τον αρχιτέκτονα κ.Άιμαν Μ. Φάραχ για την επιτυχή ολοκλήρωση του έργου, απονείμας τον έπαινο και την ευαρέσκεια της Εκκλησίας των Αλεξανδρέων.
Εν συνεχεία η ΑΘΜ επισκέφθηκε τον Ιερό Ενοριακό Ναό Αγίου Αντωνίου της Αραβορθοδόξου Κοινότητος Αλεξανδρείας όπου ετέλεσε αγιασμό επί τη ενάρξει της νέας κατηχητικής περιόδου των πολυπληθών ομάδων των αραβορθοδόξων νέων.
Ο Μακ.Πατριάρχης απευθυνόμενος στα παιδιά επεσήμανε το ανύστακτο πατρικό ενδιαφέρον και την αγάπη της Εκκλησίας προς αυτά και ευχαρίστησε τον ελληνομαθή Πανοσιολ.Αρχιμ.κ.Νάρκισσο Γκάμμο, υπεύθυνο του νεανικού έργου της Αραβορθοδόξου Κοινότητος, οποίος επίσης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη των νέων για την αδιάκοπη πατρική μέρινα του Σεπτού Προκαθημένου, αλλά και για την επιδεικνυομένη εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του.
Το μεσημέρι της ιδίας ημέρας ο Μακαριώτατος παρεκάθησε σε γεύμα που παρέθεσε προς τιμήν Του ο Αρχιτέκτων κ.Άιμαν Μ.Φαράκ.
Ιστορικα στοιχεία περί της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου.
Η Ιερά Πατριαρχική Μονή Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας και συγκεκριμένα το Καθολικό της, πριν καταστεί χριστιανικός ευκτήριος οίκος, ήταν ναός αφιερωμένος στον θεό Μίθρα ή κατ’ άλλες μαρτυρίες στον θεό Απόλλωνα. Καθιερώθη ως χριστιανικός Ναός, αφιερωμένος στους Αγίους Αποστόλους ή στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Μάρκο περί τα έτη 318-320, όταν στην Αίγυπτο με αυτοκρατορική άδεια του Μ.Κωνσταντίνου ιδρύθησαν 40 χριστιανικοί Ναοί. Στα επόμενα χρόνια άρχισε η ανέγερση κελλίων και η εγκατάσταση μοναχών πέριξ του Ναού. Μετά την απόσχιση των αιγυπτίων χριστιανών (κοπτών) από την Αλεξανδρινή Εκκλησία και την δημιουργία της Κοπτικής Εκκλησίας, η Μονή κατέστη η έδρα του ορθοδόξου Πατριάρχου Αλεξανδρείας (περί το έτος 536).
Περί τα μέσα του 7ου αιώνος η Μονή κατεστράφη από σεισμό και ανοικοδομήθη με την χορηγία πλουσίου Αλεξανδρινού χριστιανού με το όνομα Σάββας προς τιμήν του Οσίου Σάββα. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πανεπιστημιακός διδάσκαλος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος αναφέρει ότι η Μονή αφιερώθηκε στον Όσιο Σάββα τον Ηγιασμένο (+532), επειδή ο όσιος έζησε στην πολύβουη Αλεξάνδρεια πριν αναζητήσει την ησυχία της Μονής που ίδρυσε στα Ιεροσόλυμα.
Κατά την αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου η Μονή πυρπολήθηκε και ανεκαινίσθη περί το 889 επί Πατριάρχου Αλεξανδρείας Μιχαήλ με την μεσολάβηση του Αυτοκράτορα Λέοντα Δ’ του Σοφού προς τον Χαλίφη Ελ Μουτάμεζ. Ανεκαινίσθη εκ νέου από τον άγιο Πατριάρχη Ιωακείμ τον Πάνυ (1487-1567). Επίσης, μετά την πυρπόληση του έτους 1652 και την συναπώλεια όλων των μοναχών που ενταφιάσθησαν στα ερείπιά της, η Μονή ανοικοδομήθη εκ νέου (1676) από τον Πατριάρχη Παΐσιο (1657-1677).
Κατά την Γαλλική κατοχή ο Ναπολέων εξέδωσε διαταγή κατεδαφίσεως της Μονής λόγω στρατιωτικών προτεραιοτήτων, η οποία ανεκλήθη μετά από επίμονη αντίσταση και ενέργειες του Πατριάρχου Παρθενίου Β’ Παγκώστα (1788-1805).
Ανεκαινίσθη ακόμη η περιώνυμος Μονή το έτος 1875 από τον Πατριάρχη Σωφρόνιο Δ’ (1870-1899) με την γενναία χορηγία του εθνικού ευεργέτου Γεωργίου Αβέρωφ. Μικρές ανακαινίσεις έγιναν επί Πατριαρχών Φωτίου (1900-1925) και Χριστοφόρου Β’(1939-1967). Ο κίνδυνος καταρρεύσεως του συγκροτήματος οδήγησε τον Πατριάρχη Νικόλαο ΣΤ’ (1968-1986) στην απόφαση της κατεδαφίσεως αυτού, πλην του Ναού, και την ανέγερση της Μονής εκ νέου. Τελευταία ανακαίνιση συνετελέσθη από τον μακαριστό Πατριάρχη Πέτρο Ζ’ (1997-2004) κατά τα πρώτα έτη της πατριαρχίας του.
Κατα την ιστορική της διαδρομή η Μονή εκτός από Πατριαρχική Καθέδρα διετέλεσε και κοιμητήριο πατριαρχών, κληρικών, μοναχών, ορθοδόξων και αλλοδαπών χριστιανών, πτωχοκομείο, νοσοκομείο, υγειονομείο, σχολείο, λοιμοκαθαρτήριο, ξενώνας και άσυλο.
Σήμερα στην περίβλεπτη Ιερά Πατριαρχική Μονή, η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β’, συνεχίζοντας την παράδοση του αγίου προκατόχου Του Μελετίου Πήγα (1590-1601), του ιδρυτού του πρώτου χριστιανικού εκπαιδευτηρίου της Αλεξανδρείας μετά την αραβική κατάκτηση στους χώρου του μοναστηρίου, επανίδρυσε και λειτουργεί την Πατριαρχική Σχολή Αλεξανδρείας "Αθανάσιος ο Μέγας", εκπαιδευτικό καθίδρυμα τριετούς φοιτήσεως, γεωπονικής, νοσηλευτικής και θεολογικής κατευθύνσεως, αναγνωρισμένο από το αιγυπτιακό και το ελληνικό κράτος, στο οποίο φοιτούν αφρικανοί νέοι, προκειμένου να καλύψουν μετά την αποφοίτησή τους επιτακτικές ανάγκες των συμπατριωτών τους.
Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009
Η στενή επαφή με τη φύση κάνει τους ανθρώπους πιο αυθεντικούς
Περισσότερο πράσινο γύρω μας σημαίνει πιο αληθινός εαυτός, αλλά και κοινωνία μεγαλύτερης αλληλεγγύης. Η συχνή διαβίωση σε ένα φυσικό περιβάλλον, η εστίαση της προσοχής στον φυσικό κόσμο και γενικότερα η στενή επαφή με τη φύση έχουν πολλαπλά ευεργετικά αποτελέσματα, καθώς κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν καλύτερα με τον εαυτό τους, βελτιώνουν την αυθεντικότητά τους και παράλληλα τους ωθούν να συνεισφέρουν στη βελτίωση της κοινωνίας, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
"Όταν οι άνθρωποι βρίσκουν χρόνο και διάθεση να παρατηρούν και να βιώνουν τα φύση γύρω τους, αυτό έχει κοινωνικά καθώς και προσωπικά οφέλη", σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας καθηγητή ψυχολογίας, κ. Ρίτσαρντ Ράιαν, του πανεπιστημίου του Ρότσεστερ των ΗΠΑ.
Η μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενες έρευνες, που έχουν διαπιστώσει ότι η επαφή με τη φύση αυξάνει την ευτυχία και την υγεία, μειώνει το άγχος κ.α. Η νέα έρευνα ανακάλυψε, επιπροσθέτως, ότι η συχνή επαφή του ανθρώπου με το φυσικό, παρά με το ανθρωπογενές/αστικό περιβάλλον, επηρεάζει ευρύτερα τις αξίες και τις νοοτροπίες των ανθρώπων, κάνοντάς τους να δίνουν μεγαλύτερη αξία στην κοινοτική και κοινωνική ζωή, καθώς και στις στενές ανθρώπινες σχέσεις, ενώ γίνονται πιο γενναιόδωροι με το χρήμα, πιο ικανοί για αισθήματα αλληλεγγύης κλπ.
Οι εκατοντάδες συμμετέχοντες στα πειράματα κλήθηκαν να παρακολουθήσουν ποικίλα φυσικά και αστικά περιβάλλοντα και στη συνέχεια απάντησαν σε ερωτηματολόγια σχετικά με τη σημασία του πλούτου, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συμμετοχής στη βελτίωση της κοινωνίας κ.α. Όσοι είχαν εκτεθεί σε φυσικά περιβάλλοντα (τοπία, φυτά κλπ.), αξιολόγησαν πολύ υψηλότερα τη σημασία των στενών ανθρώπινων σχέσεων, της συμμετοχής στην κοινωνία κλπ.
Όσο πιο πολύ αύξανε η έκθεση στο φυσικό περιβάλλον, τόσο πιο πολύ αύξανε η αξία αυτών των πραγμάτων για τους ανθρώπους. Όσο, αντίθετα, οι άνθρωποι εκτίθεντο σε τεχνητά περιβάλλοντα (πόλεις, εργοστάσια κλπ), τόσο πιο ψηλά αξιολογούσαν πράγματα όπως το χρήμα και η φήμη. Οι άνθρωποι σε στενή επαφή με τη φύση ήσαν πιο πρόθυμοι να ανοίξουν το πορτοφόλι και την καρδιά τους για τους άλλους ανθρώπους. Η γενναιοδωρία αύξανε όσο στενότερη ήταν η επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Επιπλέον, από ψυχολογικής πλευράς, οι άνθρωποι που πλησίαζαν περισσότερο τη φύση, ανέφεραν ότι αισθάνονται ένα μεγαλύτερο αίσθημα αυθεντικότητας και προσωπικής αυτονομίας ("αισθάνομαι να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου"). Αυτό, κατά τους ερευνητές, οδηγεί σε μείωση της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης από τον εαυτό του και τους γύρω του, αισθήματα που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο, ιδίως των πόλεων, ο οποίος είναι πιο αδιάφορος για τους συνανθρώπους του σε σχέση με τους ανθρώπους της υπαίθρου.
Σύμφωνα με την ερευνήτρια, κ. Νέτα Βαϊνστάιν, η έρευνα αναδεικνύει τη ζωτική σημασία των χώρων πρασίνου στις πόλεις, κάτι που πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι πολεοδόμοι και οι αρχιτέκτονες. Παράλληλα, πρέπει να διευκολυνθούν και να ενθαρρυνθούν οι άνθρωποι των πόλεων να "δραπετεύουν", όσο γίνεται συχνότερα, στη φύση, ώστε να περιβάλλονται από δάση, βουνά, λίμνες και άλλες εικόνες του φυσικού κόσμου.
Κείμενο: Π. Δρακόπουλος
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
"Όταν οι άνθρωποι βρίσκουν χρόνο και διάθεση να παρατηρούν και να βιώνουν τα φύση γύρω τους, αυτό έχει κοινωνικά καθώς και προσωπικά οφέλη", σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας καθηγητή ψυχολογίας, κ. Ρίτσαρντ Ράιαν, του πανεπιστημίου του Ρότσεστερ των ΗΠΑ.
Η μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενες έρευνες, που έχουν διαπιστώσει ότι η επαφή με τη φύση αυξάνει την ευτυχία και την υγεία, μειώνει το άγχος κ.α. Η νέα έρευνα ανακάλυψε, επιπροσθέτως, ότι η συχνή επαφή του ανθρώπου με το φυσικό, παρά με το ανθρωπογενές/αστικό περιβάλλον, επηρεάζει ευρύτερα τις αξίες και τις νοοτροπίες των ανθρώπων, κάνοντάς τους να δίνουν μεγαλύτερη αξία στην κοινοτική και κοινωνική ζωή, καθώς και στις στενές ανθρώπινες σχέσεις, ενώ γίνονται πιο γενναιόδωροι με το χρήμα, πιο ικανοί για αισθήματα αλληλεγγύης κλπ.
Οι εκατοντάδες συμμετέχοντες στα πειράματα κλήθηκαν να παρακολουθήσουν ποικίλα φυσικά και αστικά περιβάλλοντα και στη συνέχεια απάντησαν σε ερωτηματολόγια σχετικά με τη σημασία του πλούτου, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συμμετοχής στη βελτίωση της κοινωνίας κ.α. Όσοι είχαν εκτεθεί σε φυσικά περιβάλλοντα (τοπία, φυτά κλπ.), αξιολόγησαν πολύ υψηλότερα τη σημασία των στενών ανθρώπινων σχέσεων, της συμμετοχής στην κοινωνία κλπ.
Όσο πιο πολύ αύξανε η έκθεση στο φυσικό περιβάλλον, τόσο πιο πολύ αύξανε η αξία αυτών των πραγμάτων για τους ανθρώπους. Όσο, αντίθετα, οι άνθρωποι εκτίθεντο σε τεχνητά περιβάλλοντα (πόλεις, εργοστάσια κλπ), τόσο πιο ψηλά αξιολογούσαν πράγματα όπως το χρήμα και η φήμη. Οι άνθρωποι σε στενή επαφή με τη φύση ήσαν πιο πρόθυμοι να ανοίξουν το πορτοφόλι και την καρδιά τους για τους άλλους ανθρώπους. Η γενναιοδωρία αύξανε όσο στενότερη ήταν η επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Επιπλέον, από ψυχολογικής πλευράς, οι άνθρωποι που πλησίαζαν περισσότερο τη φύση, ανέφεραν ότι αισθάνονται ένα μεγαλύτερο αίσθημα αυθεντικότητας και προσωπικής αυτονομίας ("αισθάνομαι να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου"). Αυτό, κατά τους ερευνητές, οδηγεί σε μείωση της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης από τον εαυτό του και τους γύρω του, αισθήματα που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο, ιδίως των πόλεων, ο οποίος είναι πιο αδιάφορος για τους συνανθρώπους του σε σχέση με τους ανθρώπους της υπαίθρου.
Σύμφωνα με την ερευνήτρια, κ. Νέτα Βαϊνστάιν, η έρευνα αναδεικνύει τη ζωτική σημασία των χώρων πρασίνου στις πόλεις, κάτι που πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι πολεοδόμοι και οι αρχιτέκτονες. Παράλληλα, πρέπει να διευκολυνθούν και να ενθαρρυνθούν οι άνθρωποι των πόλεων να "δραπετεύουν", όσο γίνεται συχνότερα, στη φύση, ώστε να περιβάλλονται από δάση, βουνά, λίμνες και άλλες εικόνες του φυσικού κόσμου.
Κείμενο: Π. Δρακόπουλος
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009
Βρέθηκε μολυβδόβουλο Βυζαντινού αυτοκράτορα κοντά στην Καρλσρούη
Ένα μολυβδόβουλο, δηλαδή μια σφραγίδα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ του Α’ του Κομνηνού (1143 - 1180), βρέθηκε στα ερείπια του πύργου Λίντελμπρουν, που βρίσκονται κοντά στην Καρλσρούη. Μάλιστα, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας της Ντόιτσε Βέλε («ΝΒ»), το πολύτιμο αυτό εύρημα βρέθηκε σε βάθος μόλις 20 μέτρων κάτω από το αποκαλούμενο «παλάτιον» του πύργου, σ’ ένα βραχώδες ύψωμα 437 μέτρων.
Ήδη, οι ειδικοί της αρμόδιας για τη μεσαιωνική αρχαιολογία εφορίας της περιοχής - που είναι και η επιβλέπουσα των ανασκαφών - αλλά και ο αρχαιολόγος Σβεν Γκίτερμαν, από το Ινστιτούτο Αρχαιολογικών Επιστημών στο Φράιμπουργκ (προϊστορική, πρωτοϊστορική και μεσαιωνική αρχαιολογία), έκαναν τις πρώτες τους εκτιμήσεις σε ό,τι αφορά το βυζαντινό μολυβδόβουλο.
Μιλώντας στην «ΝΒ», ο Σβεν Γκίτερμαν εξήγησε ποια είναι τα χαρακτηριστικά που οδηγούν στο ασφαλές - κατά την άποψη του - συμπέρασμα ότι πρόκειται για μολυβδόβουλο του γνωστού και ως «αυτοκράτορα - ιππότη», δηλαδή του Μανουήλ Α’ του Κομνηνού, ο οποίος αποκαλούνταν από τους συγχρόνους του ως Μανουήλ Δεσπότης, ο πορφυρογέννητος.
Απεικονίζεται κι ο Μανουήλ Κομνηνός
Όπως ανέφερε, «υφίστανται συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία μας οδήγησαν στο συμπέρασμα αυτό. Κυρίως, όμως, η κάθετη επιγραφή ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, στην εμπρόσθια όψη της σφραγίδας με το νεαρό, αγένειο πρόσωπο του Ιησού, γνωστό ως "τύπος Εμμανουήλ". Αυτό σημαίνει αναμφίβολα πως πρόκειται για μολυβδόβουλο του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού».
Μάλιστα, στην οπίσθια όψη της σφραγίδας απεικονίζεται ο ίδιος ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Ο αποκαλούμενος και πορφυρογέννητος φέρει στέμμα, από το οποίο κρέμονται μακριά «περπενδούλια» (δηλαδή, χρυσοί έλικες διακοσμημένοι με πολύτιμους λίθους, που κρέμονται από το στέμμα), ενώ φορά «διβητήσιον» (είναι μακρύ ένδυμα, που έφθανε μέχρι τον αστράγαλο) και λώρο (πρόκειται για μακριά μεταξωτή ταινία), με πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια, η οποία διπλώνεται χιαστί.
Στο δεξί του χέρι ο αυτοκράτορας κρατά «λάβαρον», σύμβολο της στρατιωτικής του εξουσίας και στο αριστερό φέρει την «ανεξικακία» (κυλινδρικό πουγκί από κόκκινο μετάξι με χώμα, σύμβολο του εφήμερου της ανθρώπινης ζωής). Από την επιγραφή του μολυβδόβουλου διακρίνονται καθαρά μόνον δύο γράμματα.
Με τη βοήθεια συγκριτικών μελετών, όμως, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι κατόρθωσαν να αναπαραστήσουν την επιγραφή στο μολυβδόβουλο, η οποία είναι: «Μανουήλ Δεσπότης - ο πορφυρογέννητος». Η συγκεκριμένη περιγραφή της σφραγίδας περιλαμβάνεται και σε άρθρο του αρχαιολόγου Γκίτερμαν, που δημοσιεύτηκε στο ειδικό περιοδικό «Archaeologie in Deutschland» (Αρχαιολογία στη Γερμανία).
Πως βρέθηκε εκεί η σφραγίδα;
Βέβαια, για τους ειδικούς μελετητές της μεσαιωνικής, γερμανικής αρχαιολογίας ένα βυζαντινό μολυβδόβουλο του 12ου αιώνα δεν είναι ασυνήθιστο εύρημα. Εν προκειμένω, όμως, το θέμα είναι πως βρέθηκε στον πύργο Λίντελμπρουν. Ο αρχαιολόγος Γκίτερμαν ανέλαβε να αναπτύξει τον προβληματισμό, που προκάλεσε στους ειδικούς η εύρεση της συγκεκριμένης σφραγίδας.
«Ο πύργος Λίντελμπρουν - είπε χαρακτηριστικά - αναφέρεται πρώτη φορά στις πηγές τον 13ο αιώνα. Η σφραγίδα του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού είναι, όμως, από τον 12ο αιώνα. Επομένως, τίθεται το ερώτημα: υπήρχε ο πύργος πριν από τα μέσα του 13ου αιώνα; Εάν ναι, πώς έφθασε η σφραγίδα εκεί;».
Ο Γερμανός αρχαιολόγος πρόσθεσε πως ερμηνείες υπάρχουν πολλές και διαφορετικές, αλλά η πιθανότερη είναι «ότι η σφραγίδα κοσμούσε κάποιο βυζαντινό έγγραφο, το οποίο κατέληξε στον πύργο Λίντελμπρουν. Ενδέχεται, μάλιστα, να έμενε στον πύργο κάποια σημαντική προσωπικότητα, στην οποία απευθυνόταν το έγγραφο. Αυτή τη στιγμή, όμως, δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο».
Βέβαια, το εύρημα από μόνο του δεν αποσαφηνίζει εάν υπήρχε αλληλογραφία του Βυζαντινού αυτοκράτορα με τους Γερμανούς ηγεμόνες της περιοχής, όπου βρέθηκε. Δηλαδή, του Νότιου Παλατινάτου. Επιβεβαιώνει, όμως, τους στενούς δεσμούς του πορφυρογέννητου, αλλά και του Βυζαντίου, με το γερμανικό χώρο.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Ήδη, οι ειδικοί της αρμόδιας για τη μεσαιωνική αρχαιολογία εφορίας της περιοχής - που είναι και η επιβλέπουσα των ανασκαφών - αλλά και ο αρχαιολόγος Σβεν Γκίτερμαν, από το Ινστιτούτο Αρχαιολογικών Επιστημών στο Φράιμπουργκ (προϊστορική, πρωτοϊστορική και μεσαιωνική αρχαιολογία), έκαναν τις πρώτες τους εκτιμήσεις σε ό,τι αφορά το βυζαντινό μολυβδόβουλο.
Μιλώντας στην «ΝΒ», ο Σβεν Γκίτερμαν εξήγησε ποια είναι τα χαρακτηριστικά που οδηγούν στο ασφαλές - κατά την άποψη του - συμπέρασμα ότι πρόκειται για μολυβδόβουλο του γνωστού και ως «αυτοκράτορα - ιππότη», δηλαδή του Μανουήλ Α’ του Κομνηνού, ο οποίος αποκαλούνταν από τους συγχρόνους του ως Μανουήλ Δεσπότης, ο πορφυρογέννητος.
Απεικονίζεται κι ο Μανουήλ Κομνηνός
Όπως ανέφερε, «υφίστανται συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία μας οδήγησαν στο συμπέρασμα αυτό. Κυρίως, όμως, η κάθετη επιγραφή ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, στην εμπρόσθια όψη της σφραγίδας με το νεαρό, αγένειο πρόσωπο του Ιησού, γνωστό ως "τύπος Εμμανουήλ". Αυτό σημαίνει αναμφίβολα πως πρόκειται για μολυβδόβουλο του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού».
Μάλιστα, στην οπίσθια όψη της σφραγίδας απεικονίζεται ο ίδιος ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Ο αποκαλούμενος και πορφυρογέννητος φέρει στέμμα, από το οποίο κρέμονται μακριά «περπενδούλια» (δηλαδή, χρυσοί έλικες διακοσμημένοι με πολύτιμους λίθους, που κρέμονται από το στέμμα), ενώ φορά «διβητήσιον» (είναι μακρύ ένδυμα, που έφθανε μέχρι τον αστράγαλο) και λώρο (πρόκειται για μακριά μεταξωτή ταινία), με πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια, η οποία διπλώνεται χιαστί.
Στο δεξί του χέρι ο αυτοκράτορας κρατά «λάβαρον», σύμβολο της στρατιωτικής του εξουσίας και στο αριστερό φέρει την «ανεξικακία» (κυλινδρικό πουγκί από κόκκινο μετάξι με χώμα, σύμβολο του εφήμερου της ανθρώπινης ζωής). Από την επιγραφή του μολυβδόβουλου διακρίνονται καθαρά μόνον δύο γράμματα.
Με τη βοήθεια συγκριτικών μελετών, όμως, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι κατόρθωσαν να αναπαραστήσουν την επιγραφή στο μολυβδόβουλο, η οποία είναι: «Μανουήλ Δεσπότης - ο πορφυρογέννητος». Η συγκεκριμένη περιγραφή της σφραγίδας περιλαμβάνεται και σε άρθρο του αρχαιολόγου Γκίτερμαν, που δημοσιεύτηκε στο ειδικό περιοδικό «Archaeologie in Deutschland» (Αρχαιολογία στη Γερμανία).
Πως βρέθηκε εκεί η σφραγίδα;
Βέβαια, για τους ειδικούς μελετητές της μεσαιωνικής, γερμανικής αρχαιολογίας ένα βυζαντινό μολυβδόβουλο του 12ου αιώνα δεν είναι ασυνήθιστο εύρημα. Εν προκειμένω, όμως, το θέμα είναι πως βρέθηκε στον πύργο Λίντελμπρουν. Ο αρχαιολόγος Γκίτερμαν ανέλαβε να αναπτύξει τον προβληματισμό, που προκάλεσε στους ειδικούς η εύρεση της συγκεκριμένης σφραγίδας.
«Ο πύργος Λίντελμπρουν - είπε χαρακτηριστικά - αναφέρεται πρώτη φορά στις πηγές τον 13ο αιώνα. Η σφραγίδα του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού είναι, όμως, από τον 12ο αιώνα. Επομένως, τίθεται το ερώτημα: υπήρχε ο πύργος πριν από τα μέσα του 13ου αιώνα; Εάν ναι, πώς έφθασε η σφραγίδα εκεί;».
Ο Γερμανός αρχαιολόγος πρόσθεσε πως ερμηνείες υπάρχουν πολλές και διαφορετικές, αλλά η πιθανότερη είναι «ότι η σφραγίδα κοσμούσε κάποιο βυζαντινό έγγραφο, το οποίο κατέληξε στον πύργο Λίντελμπρουν. Ενδέχεται, μάλιστα, να έμενε στον πύργο κάποια σημαντική προσωπικότητα, στην οποία απευθυνόταν το έγγραφο. Αυτή τη στιγμή, όμως, δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο».
Βέβαια, το εύρημα από μόνο του δεν αποσαφηνίζει εάν υπήρχε αλληλογραφία του Βυζαντινού αυτοκράτορα με τους Γερμανούς ηγεμόνες της περιοχής, όπου βρέθηκε. Δηλαδή, του Νότιου Παλατινάτου. Επιβεβαιώνει, όμως, τους στενούς δεσμούς του πορφυρογέννητου, αλλά και του Βυζαντίου, με το γερμανικό χώρο.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Ανακαλύφθηκε η πρώτη φυτοφάγος αράχνη στον κόσμο
Τελικά ακόμα και στον κόσμο των αραχνών υπάρχει ένας Γκάντι! Αμερικανοί και Καναδοί επιστήμονες ανακάλυψαν στην Κεντρική Αμερική και το Μεξικό μια αράχνη, η οποία είναι η μόνη γνωστή μέχρι σήμερα ανάμεσα στα περίπου 40.000 είδη σαρκοβόρων αραχνών, η οποία είναι σχεδόν αποκλειστικά φυτοφάγος.
Η αράχνη, με την επιστημονική ονομασία Bagheera kiplingi, τρέφεται κυρίως με πρωτεϊνούχα πολύ θρεπτικά φύλλα από άγρια φυτά ακακίας και δεν χρειάζεται να φτιάχνει ιστό για να "τυλίξει" τα θύματά της. Μάλιστα χρησιμοποιεί το δίχτυ του ιστού για πιο "ειρηνικές" δραστηριότητες, καθώς οι μητέρες αράχνες φτιάχνουν με αυτό μια φωλίτσα για τα παιδιά τους.
Η αράχνη έχει μήκος πέντε έως έξι χιλιοστών, είναι πολύ γρήγορη, ικανή για μεγάλα άλματα και διαθέτει εξαίσια όραση. Είναι επίσης ιδιαίτερα επιδέξια να αποφεύγει τα επιθετικά μυρμήγκια που συμβιούν πάνω στα δέντρα της ακακίας και τα προστατεύουν από επιδρομείς που επιβουλεύονται τα φύλλα της, όπως η συγκεκριμένη αράχνη.
Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα ερευνητών υπό τον Κρίστοφερ Μίχαν του πανεπιστημίου Βιλανόβα των ΗΠΑ και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό βιολογίας "Current Biology", σύμφωνα με το BBC, το Νew Scientist και το βρετανικό Τύπο. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι η μόνη γνωστή αράχνη που σκοπίμως αναζητά την τροφή της στα φύλλα των δέντρων και η διατροφή της είναι σχεδόν πλήρως φυτοφαγική (αν και, κατά διαστήματα, δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να φάει μικρές προνύμφες μυρμηγκιών). Πάντως η διατροφή της εκτιμάται ότι είναι κατά 90% φυτοφαγική. Ορισμένες άλλες αράχνες (γύρω στα 40 - 50 είδη) απλώς περιστασιακά συμπληρώνουν την κρεατοφαγική διατροφή τους με λίγο νέκταρ λουλουδιών ή γύρη.
Σύμφωνα με τους βιολόγους, οι οποίοι εξεπλάγησαν με την ανακάλυψη, επειδή μέχρι τώρα θεωρούσαν ότι η φυσιολογία των αραχνών δεν τους επέτρεπε να είναι φυτοφάγες, ο ανταγωνισμός στους τροπικούς είναι έντονος, συνεπώς αν ένας οργανισμός κάνει κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους, έχει ένα εξελικτικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Επιπλέον, επειδή τα φυτά της ακακίας προστατεύονται από τα μυρμήγκια, δεν έχουν τις χημικές άμυνες που διαθέτουν άλλα φυτά, με αποτέλεσμα να είναι ευκολότερο στις συγκεκριμένες φυτοφάγες αράχνες να βρουν τροφή από τα φύλλα αυτών των δέντρων.
Οι επιστήμονες επίσης παρατήρησαν ότι οι φυτοφάγες αράχνες είναι λιγότερο ανταγωνιστικές μεταξύ τους και πιο συνεργατικές, καθώς υπάρχει αφθονία τροφής στα δέντρα και δεν χρειάζεται να …τσακωθούν μεταξύ τους για το ποια θα πρωτοφάει. Μια ακόμα σημαντική λεπτομέρεια: η φυτοφαγία έχει αλλάξει άλλη μια παραδοσιακή συνήθεια σε σχέση με τις υπόλοιπες αράχνες. Οι θηλυκές φυτοφάγες δεν τρώνε τους αρσενικούς συντρόφους τους αμέσως μετά τη συνουσία…
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.cell.com/current-biology/abstract/S0960-9822(09)01626-1
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η αράχνη, με την επιστημονική ονομασία Bagheera kiplingi, τρέφεται κυρίως με πρωτεϊνούχα πολύ θρεπτικά φύλλα από άγρια φυτά ακακίας και δεν χρειάζεται να φτιάχνει ιστό για να "τυλίξει" τα θύματά της. Μάλιστα χρησιμοποιεί το δίχτυ του ιστού για πιο "ειρηνικές" δραστηριότητες, καθώς οι μητέρες αράχνες φτιάχνουν με αυτό μια φωλίτσα για τα παιδιά τους.
Η αράχνη έχει μήκος πέντε έως έξι χιλιοστών, είναι πολύ γρήγορη, ικανή για μεγάλα άλματα και διαθέτει εξαίσια όραση. Είναι επίσης ιδιαίτερα επιδέξια να αποφεύγει τα επιθετικά μυρμήγκια που συμβιούν πάνω στα δέντρα της ακακίας και τα προστατεύουν από επιδρομείς που επιβουλεύονται τα φύλλα της, όπως η συγκεκριμένη αράχνη.
Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα ερευνητών υπό τον Κρίστοφερ Μίχαν του πανεπιστημίου Βιλανόβα των ΗΠΑ και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό βιολογίας "Current Biology", σύμφωνα με το BBC, το Νew Scientist και το βρετανικό Τύπο. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι η μόνη γνωστή αράχνη που σκοπίμως αναζητά την τροφή της στα φύλλα των δέντρων και η διατροφή της είναι σχεδόν πλήρως φυτοφαγική (αν και, κατά διαστήματα, δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να φάει μικρές προνύμφες μυρμηγκιών). Πάντως η διατροφή της εκτιμάται ότι είναι κατά 90% φυτοφαγική. Ορισμένες άλλες αράχνες (γύρω στα 40 - 50 είδη) απλώς περιστασιακά συμπληρώνουν την κρεατοφαγική διατροφή τους με λίγο νέκταρ λουλουδιών ή γύρη.
Σύμφωνα με τους βιολόγους, οι οποίοι εξεπλάγησαν με την ανακάλυψη, επειδή μέχρι τώρα θεωρούσαν ότι η φυσιολογία των αραχνών δεν τους επέτρεπε να είναι φυτοφάγες, ο ανταγωνισμός στους τροπικούς είναι έντονος, συνεπώς αν ένας οργανισμός κάνει κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους, έχει ένα εξελικτικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Επιπλέον, επειδή τα φυτά της ακακίας προστατεύονται από τα μυρμήγκια, δεν έχουν τις χημικές άμυνες που διαθέτουν άλλα φυτά, με αποτέλεσμα να είναι ευκολότερο στις συγκεκριμένες φυτοφάγες αράχνες να βρουν τροφή από τα φύλλα αυτών των δέντρων.
Οι επιστήμονες επίσης παρατήρησαν ότι οι φυτοφάγες αράχνες είναι λιγότερο ανταγωνιστικές μεταξύ τους και πιο συνεργατικές, καθώς υπάρχει αφθονία τροφής στα δέντρα και δεν χρειάζεται να …τσακωθούν μεταξύ τους για το ποια θα πρωτοφάει. Μια ακόμα σημαντική λεπτομέρεια: η φυτοφαγία έχει αλλάξει άλλη μια παραδοσιακή συνήθεια σε σχέση με τις υπόλοιπες αράχνες. Οι θηλυκές φυτοφάγες δεν τρώνε τους αρσενικούς συντρόφους τους αμέσως μετά τη συνουσία…
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.cell.com/current-biology/abstract/S0960-9822(09)01626-1
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009
Τελευταία φορά που το διοξείδιο του άνθρακα ήταν τόσο υψηλό όσο σήμερα: Πριν 15 εκατ. χρόνια
Θα έπρεπε κανείς να πάει πίσω τουλάχιστον 15 εκατ. χρόνια για να βρει επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στον πλανήτη μας, που να είναι τόσο υψηλά όσο στην εποχή μας, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα, η οποία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι η ανθρωπότητα δεν πρέπει να εφησυχάζει για την κλιματική αλλαγή.
Η μελέτη έγινε από ερευνητές υπό την καθηγήτρια γεω-επιστημών Αράντνα Τριπάτι του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες και του πανεπιστημίου Κέμπριτζ και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με το BBC.
Σύμφωνα με την έρευνα, την τελευταία φορά που το διοξείδιο βρέθηκε στα σημερινά περίπου επίπεδα, οι παγκόσμιες θερμοκρασίες ήσαν αισθητά υψηλότερες σε σχέση με σήμερα (κατά τρεις έως έξι βαθμούς Κελσίου), το μέσο επίπεδο της θάλασσας ήταν κατά 25- 40 εκατοστά περίπου υψηλότερο από το σημερινό, η Αρκτική δεν ήταν καλυμμένη από μόνιμους πάγους και λίγοι μόνο πάγοι υπήρχαν στην Ανταρκτική και στη Γροιλανδία (η Ανταρκτική κατακλύστηκε από πάγους ξαφνικά πριν από 14 εκατ. χρόνια).
Οι επιστήμονες έχουν πια καλή εικόνα για τη σύνθεση της γήινης ατμόσφαιρας και το επίπεδο του διοξειδίου μέχρι πριν από 800.000 χρόνια, μέσα από την μελέτη της χημείας των φυσαλίδων αρχαίου αέρα που είναι παγιδευμένος στους πάγους της Ανταρκτικής. Όμως υπάρχει πολύ λιγότερο καλή εικόνα και επιστημονική συναίνεση για τα επίπεδα του διοξειδίου σε ακόμα παλαιότερες εποχές.
Η νέα μελέτη, χρησιμοποιώντας μια καινοτομική μέθοδο (μελέτη της αναλογίας του χημικού στοιχείου βόριου σε σχέση με το ασβέστιο στο περίβλημα αρχαίων μονοκύτταρων θαλάσσιων οργανισμών) μπόρεσε, για πρώτη φορά στον κόσμο, να μετρήσει το διοξείδιο σε τόσο μεγάλο χρονικό ορίζοντα 20 εκατ. ετών. Η νέα μέθοδος μετρά το pH του θαλασσινού νερού την εποχή που ζούσαν εκείνοι οι οργανισμοί, πράγμα που, με τη σειρά του, επιτρέπει στους επιστήμονες να υπολογίσουν την ποσότητα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Με τη νέα τεχνική, επιβεβαιώθηκε ότι υπήρξε πολύ στενή συσχέτιση ανάμεσα στο επίπεδο του ατμοσφαιρικού διοξειδίου και του γήινου κλίματος.
Οι επιστήμονες, μεταξύ άλλων, ξαφνιάστηκαν διαπιστώνοντας ότι όλη αυτή την περίοδο (από πριν 800.000 έως πριν από 20 εκατ. χρόνια) η μόνη εποχή που το διοξείδιο του άνθρακα βρισκόταν σε ανάλογα με τα σημερινά επίπεδα (387 μέρη ανά εκατομμύριο), ήταν πριν από περίπου 15 εκατ. χρόνια, όταν η Γη ήταν αισθητά διαφορετική από την τωρινή.
Τα επίπεδα του διοξειδίου έχουν διακυμανθεί μεταξύ των 180 και των 300 μερών ανά εκατομμύριο κατά τα τελευταία 800.000 χρόνια - μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες, όταν λόγω της υπερθέρμανσης και της επιτάχυνσης της κλιματικής αλλαγής η συγκέντρωση του διοξειδίου έχει αυξηθεί κατά πολύ πάνω από τα 300 μέρη ανά εκατ. Οι επιστήμονες ήξεραν ότι τα σημερινά επίπεδα διοξειδίου δεν είχαν υπάρξει ξανά τόσο υψηλά κατά τα τελευταία 800.000 χρόνια, αλλά δεν περίμεναν ότι στην πραγματικότητα δεν είχαν υπάρξει καν τόσο υψηλά κατά τα τελευταία 15 εκατ. χρόνια τουλάχιστον!
Κατά τα τελευταία λίγα εκατομμύρια χρόνια, το διοξείδιο κυμαινόταν από 180 έως 280 μέρη ανά εκατ. ανάλογα με την εναλλαγή των ψυχρών παγετωνικών και των θερμότερων μεσοπαγετωνικών περιόδων. Πριν από την εξάπλωση της Βιομηχανικής Επανάστασης μεταξύ του τέλους 19ου και της αρχής του 20ού αιώνα, το διοξείδιο βρισκόταν γύρω στα 280 μέρη ανά εκατ., ένα νούμερο που ουσιαστικά έμεινε σταθερό κατά την προηγούμενη χιλιετία. Μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση το διοξείδιο αυξάνεται συνεχώς.
Κατά το Μέσο Μειόκαινο (τη γεωλογική περίοδο πριν από 14 - 20 εκατ. χρόνια) το διοξείδιο βρισκόταν περίπου στα 400 μέρη ανά εκατ. (σε ένα επίπεδο που αναμένεται να φτάσει ξανά σε περίπου μια δεκαετία από σήμερα, κυρίως λόγω έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας. Η νέα τεχνική ανάλυσης της ομάδας της Τριπάτι έχει περιθώριο σφάλματος μόλις 14 μερών ανά εκατ.
Οι ερευνητές προειδοποίησαν ότι το διοξείδιο μπορεί να φτάσει στα 600 ή ακόμα και στα 900 μέρη ανά εκατομμύριο κατά τον επόμενο αιώνα, αν δεν ληφθούν αποτελεσματικά μέτρα μείωσής του. Τόσο υψηλά επίπεδα ίσως υπήρξαν στη Γη πριν από 50 εκατ. χρόνια ή νωρίτερα, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Τριπάτι, αν και ακόμα οι επιστήμονες δεν μπορούν να έχουν σαφή εικόνα για τόσο πίσω στο παρελθόν. Είναι πάντως σίγουρο ότι πριν από 50 εκατ. χρόνια η Γη ήταν πολύ διαφορετική, καθώς δεν υπήρχαν καθόλου πάγοι, ενώ μεγάλες έρημοι υπήρχαν στις υποτροπικές ζώνες.
Η νέα μελέτη θέτει πιεστικά επί τάπητος το κρίσιμο ερώτημα ποιο πρέπει να είναι το όριο όπου πρέπει να σταθεροποιηθεί το διοξείδιο στην ατμόσφαιρα, ποια δηλαδή πρέπει να είναι η "κόκκινη γραμμή", πέρα από την οποία η συγκέντρωση του διοξειδίου γίνεται απειλητική για να προκαλέσει λιώσιμο των πάγων του πλανήτη. Αν και δεν υπάρχει ομοφωνία, τείνει να διαμορφωθεί μια επιστημονική συναίνεση για ένα πλαφόν 450 μερών ανά εκατ., όμως η νέα έρευνα δείχνει ότι η ανθρωπότητα "παίζει με τη φωτιά", υιοθετώντας ένα τόσο υψηλό όριο για το διοξείδιο, αφού πριν από 15 εκατ. χρόνια, όταν η συγκέντρωσή του, αν και ήταν χαμηλότερη (400 μέρη ανά εκατ.), είχε οδηγήσει μια Γη χωρίς πάγους και σε άνοδο της στάθμης των θαλασσών.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.sciencemag.org/cgi/content/abstract/1178296
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η μελέτη έγινε από ερευνητές υπό την καθηγήτρια γεω-επιστημών Αράντνα Τριπάτι του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες και του πανεπιστημίου Κέμπριτζ και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με το BBC.
Σύμφωνα με την έρευνα, την τελευταία φορά που το διοξείδιο βρέθηκε στα σημερινά περίπου επίπεδα, οι παγκόσμιες θερμοκρασίες ήσαν αισθητά υψηλότερες σε σχέση με σήμερα (κατά τρεις έως έξι βαθμούς Κελσίου), το μέσο επίπεδο της θάλασσας ήταν κατά 25- 40 εκατοστά περίπου υψηλότερο από το σημερινό, η Αρκτική δεν ήταν καλυμμένη από μόνιμους πάγους και λίγοι μόνο πάγοι υπήρχαν στην Ανταρκτική και στη Γροιλανδία (η Ανταρκτική κατακλύστηκε από πάγους ξαφνικά πριν από 14 εκατ. χρόνια).
Οι επιστήμονες έχουν πια καλή εικόνα για τη σύνθεση της γήινης ατμόσφαιρας και το επίπεδο του διοξειδίου μέχρι πριν από 800.000 χρόνια, μέσα από την μελέτη της χημείας των φυσαλίδων αρχαίου αέρα που είναι παγιδευμένος στους πάγους της Ανταρκτικής. Όμως υπάρχει πολύ λιγότερο καλή εικόνα και επιστημονική συναίνεση για τα επίπεδα του διοξειδίου σε ακόμα παλαιότερες εποχές.
Η νέα μελέτη, χρησιμοποιώντας μια καινοτομική μέθοδο (μελέτη της αναλογίας του χημικού στοιχείου βόριου σε σχέση με το ασβέστιο στο περίβλημα αρχαίων μονοκύτταρων θαλάσσιων οργανισμών) μπόρεσε, για πρώτη φορά στον κόσμο, να μετρήσει το διοξείδιο σε τόσο μεγάλο χρονικό ορίζοντα 20 εκατ. ετών. Η νέα μέθοδος μετρά το pH του θαλασσινού νερού την εποχή που ζούσαν εκείνοι οι οργανισμοί, πράγμα που, με τη σειρά του, επιτρέπει στους επιστήμονες να υπολογίσουν την ποσότητα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Με τη νέα τεχνική, επιβεβαιώθηκε ότι υπήρξε πολύ στενή συσχέτιση ανάμεσα στο επίπεδο του ατμοσφαιρικού διοξειδίου και του γήινου κλίματος.
Οι επιστήμονες, μεταξύ άλλων, ξαφνιάστηκαν διαπιστώνοντας ότι όλη αυτή την περίοδο (από πριν 800.000 έως πριν από 20 εκατ. χρόνια) η μόνη εποχή που το διοξείδιο του άνθρακα βρισκόταν σε ανάλογα με τα σημερινά επίπεδα (387 μέρη ανά εκατομμύριο), ήταν πριν από περίπου 15 εκατ. χρόνια, όταν η Γη ήταν αισθητά διαφορετική από την τωρινή.
Τα επίπεδα του διοξειδίου έχουν διακυμανθεί μεταξύ των 180 και των 300 μερών ανά εκατομμύριο κατά τα τελευταία 800.000 χρόνια - μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες, όταν λόγω της υπερθέρμανσης και της επιτάχυνσης της κλιματικής αλλαγής η συγκέντρωση του διοξειδίου έχει αυξηθεί κατά πολύ πάνω από τα 300 μέρη ανά εκατ. Οι επιστήμονες ήξεραν ότι τα σημερινά επίπεδα διοξειδίου δεν είχαν υπάρξει ξανά τόσο υψηλά κατά τα τελευταία 800.000 χρόνια, αλλά δεν περίμεναν ότι στην πραγματικότητα δεν είχαν υπάρξει καν τόσο υψηλά κατά τα τελευταία 15 εκατ. χρόνια τουλάχιστον!
Κατά τα τελευταία λίγα εκατομμύρια χρόνια, το διοξείδιο κυμαινόταν από 180 έως 280 μέρη ανά εκατ. ανάλογα με την εναλλαγή των ψυχρών παγετωνικών και των θερμότερων μεσοπαγετωνικών περιόδων. Πριν από την εξάπλωση της Βιομηχανικής Επανάστασης μεταξύ του τέλους 19ου και της αρχής του 20ού αιώνα, το διοξείδιο βρισκόταν γύρω στα 280 μέρη ανά εκατ., ένα νούμερο που ουσιαστικά έμεινε σταθερό κατά την προηγούμενη χιλιετία. Μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση το διοξείδιο αυξάνεται συνεχώς.
Κατά το Μέσο Μειόκαινο (τη γεωλογική περίοδο πριν από 14 - 20 εκατ. χρόνια) το διοξείδιο βρισκόταν περίπου στα 400 μέρη ανά εκατ. (σε ένα επίπεδο που αναμένεται να φτάσει ξανά σε περίπου μια δεκαετία από σήμερα, κυρίως λόγω έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας. Η νέα τεχνική ανάλυσης της ομάδας της Τριπάτι έχει περιθώριο σφάλματος μόλις 14 μερών ανά εκατ.
Οι ερευνητές προειδοποίησαν ότι το διοξείδιο μπορεί να φτάσει στα 600 ή ακόμα και στα 900 μέρη ανά εκατομμύριο κατά τον επόμενο αιώνα, αν δεν ληφθούν αποτελεσματικά μέτρα μείωσής του. Τόσο υψηλά επίπεδα ίσως υπήρξαν στη Γη πριν από 50 εκατ. χρόνια ή νωρίτερα, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Τριπάτι, αν και ακόμα οι επιστήμονες δεν μπορούν να έχουν σαφή εικόνα για τόσο πίσω στο παρελθόν. Είναι πάντως σίγουρο ότι πριν από 50 εκατ. χρόνια η Γη ήταν πολύ διαφορετική, καθώς δεν υπήρχαν καθόλου πάγοι, ενώ μεγάλες έρημοι υπήρχαν στις υποτροπικές ζώνες.
Η νέα μελέτη θέτει πιεστικά επί τάπητος το κρίσιμο ερώτημα ποιο πρέπει να είναι το όριο όπου πρέπει να σταθεροποιηθεί το διοξείδιο στην ατμόσφαιρα, ποια δηλαδή πρέπει να είναι η "κόκκινη γραμμή", πέρα από την οποία η συγκέντρωση του διοξειδίου γίνεται απειλητική για να προκαλέσει λιώσιμο των πάγων του πλανήτη. Αν και δεν υπάρχει ομοφωνία, τείνει να διαμορφωθεί μια επιστημονική συναίνεση για ένα πλαφόν 450 μερών ανά εκατ., όμως η νέα έρευνα δείχνει ότι η ανθρωπότητα "παίζει με τη φωτιά", υιοθετώντας ένα τόσο υψηλό όριο για το διοξείδιο, αφού πριν από 15 εκατ. χρόνια, όταν η συγκέντρωσή του, αν και ήταν χαμηλότερη (400 μέρη ανά εκατ.), είχε οδηγήσει μια Γη χωρίς πάγους και σε άνοδο της στάθμης των θαλασσών.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.sciencemag.org/cgi/content/abstract/1178296
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Εγκωμιαστικά σχόλια της «Αλ Αχράμ» για τα πέντε χρόνια πατριαρχίας του Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρου Β΄
Ειδική αναφορά στην πέμπτη επέτειο από τότε που εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αφρικής κ. Θεόδωρος Β΄ , που εορτάζεται αύριο, κάνει η μεγάλης κυκλοφορίας αιγυπτιακή εφημερίδα "Αλ Αχράμ".
Με τίτλο "Αύριο… οι ελληνορθόδοξοι γιορτάζουν», η «Αλ Αχράμ» τονίζει ότι «το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής εορτάζει αύριο την επέτειο των πέντε χρόνων από την ενθρόνιση του Πατριάρχη κ. Θεοδώρου Β΄".
Η αιγυπτιακή εφημερίδα επισημαίνει ότι "το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ιδρύθηκε στην Αλεξάνδρεια τα πρώτα χριστιανικά χρόνια και ο Πατριάρχης περιβάλλει με το ενδιαφέρον και την φροντίδα του όχι μόνο το ποίμνιο του στην Αίγυπτο, αλλά και σε όλες της χώρες της Αφρικής".
Η "Αλ Αχράμ" αναφέρει επίσης ότι "ο Πατριάρχης κ. Θεόδωρος Β΄ επιβεβαιώνει ότι από τις 9 Οκτωβρίου του 2004, τότε που ενθρονίστηκε, μέχρι και σήμερα, το Πατριαρχείο χαίρει της πλήρους υποστήριξης του προέδρου της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου κ. Μουμπάρακ και ότι η ειρηνική συμβίωση μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων στην Αίγυπτο είναι παραδειγματική".
Με τίτλο "Αύριο… οι ελληνορθόδοξοι γιορτάζουν», η «Αλ Αχράμ» τονίζει ότι «το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής εορτάζει αύριο την επέτειο των πέντε χρόνων από την ενθρόνιση του Πατριάρχη κ. Θεοδώρου Β΄".
Η αιγυπτιακή εφημερίδα επισημαίνει ότι "το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ιδρύθηκε στην Αλεξάνδρεια τα πρώτα χριστιανικά χρόνια και ο Πατριάρχης περιβάλλει με το ενδιαφέρον και την φροντίδα του όχι μόνο το ποίμνιο του στην Αίγυπτο, αλλά και σε όλες της χώρες της Αφρικής".
Η "Αλ Αχράμ" αναφέρει επίσης ότι "ο Πατριάρχης κ. Θεόδωρος Β΄ επιβεβαιώνει ότι από τις 9 Οκτωβρίου του 2004, τότε που ενθρονίστηκε, μέχρι και σήμερα, το Πατριαρχείο χαίρει της πλήρους υποστήριξης του προέδρου της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου κ. Μουμπάρακ και ότι η ειρηνική συμβίωση μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων στην Αίγυπτο είναι παραδειγματική".
Αμερικανοί ερευνητές αποκωδικοποίησαν την τρισδιάστατη δομή του ανθρώπινου γονιδιώματος
Αμερικανοί ερευνητές αποκωδικοποίησαν την τρισδιάστατη δομή του ανθρώπινου γονιδιώματος ανοίγοντας τον δρόμο για νέες προσεγγίσεις στις λειτουργίες και τις γονιδιωματικές δομές, σύμφωνα με τις εργασίες τους που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα. "Αποσυνθέτοντας το γονιδίωμα σε χιλιάδες τμήματα, δημιουργήσαμε έναν χάρτη σε τρεις διαστάσεις αποκαλύπτοντας σε λεπτομέρειες τις σχέσεις ανάμεσα σε όλα αυτά τα τμήματα", εξηγεί ο Νίνκε βαν Μπέρκουμ της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης, ένας από τους βασικούς συντάκτες της μελέτης αυτής.
"Κάναμε ένα φανταστικό τρισδιάστατο παζλ και στη συνέχεια το λύσαμε με την βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή", πρόσθεσε. Για να το κάνουν αυτό οι επιστήμονες αυτοί χρησιμοποίησαν μια νέα τεχνολογία που βαπτίστηκε "Hi-C", η οποία τους επέτρεψε να απαντήσουν στις ερωτήσεις που παρέμεναν μέχρι σήμερα χωρίς απάντηση, εξηγούν τώρα πώς κάθε κύτταρο του σώματος μπορεί να περιέχει περίπου τρία δισεκατομμύρια βασικά ζεύγη του DNA λειτουργώντας θαυμάσια.
"Γνωρίζουμε εδώ και πολύ καιρό ότι σε μικρή κλίμακα το DNA είναι μια διπλή έλικα", αποκαλύπτει ο Ερεζ Λιμπερμαν Αιντεν, ερευνητής της σχολής μηχανικής του Χάρβαρντ, και ένας από τους συντάκτες της μελέτης αυτής, που δημοσιεύεται στο τεύχος του περιοδικού Science που κυκλοφορεί σήμερα.
Αν απλώναμε τελείως αυτήν την διπλή έλικα, το γονιδίωμα που περιέχεται σε κάθε κύτταρο θα είχε δυο μέτρα μήκος. Οι επιστήμονες δεν μπορούν να καταλάβουν πως η δομή αυτή μπορεί να εισαχθεί στην πυρήνα ενός ανθρώπινου κυττάρου του οποίου η διάμετρος δεν είναι μεγαλύτερη από ένα εκατοστό του χιλιοστού, προσθέτει η ίδια πηγή. Αυτή η νέα τεχνολογία επιτρέπει να επιλυθεί το μυστήριο αυτό, δηλώνουν οι ερευνητές αυτοί.
Ανακάλυψαν επίσης ότι το ανθρώπινο γονιδίωμα είναι οργανωμένο σε δυο ξεχωριστά διαμερίσματα: τα ενεργά γονιδιώματα που είναι προσβάσιμα στις πρωτεΐνες χωρίζονται από το μη χρησιμοποιούμενο DNA, που είναι αποθηκευμένο.
Τα χρωμοσώματα περνούν από το ένα διαμέρισμα στο άλλο συνεχώς και το DNA τους είναι πότε ενεργό και πότε ανενεργό.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
"Κάναμε ένα φανταστικό τρισδιάστατο παζλ και στη συνέχεια το λύσαμε με την βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή", πρόσθεσε. Για να το κάνουν αυτό οι επιστήμονες αυτοί χρησιμοποίησαν μια νέα τεχνολογία που βαπτίστηκε "Hi-C", η οποία τους επέτρεψε να απαντήσουν στις ερωτήσεις που παρέμεναν μέχρι σήμερα χωρίς απάντηση, εξηγούν τώρα πώς κάθε κύτταρο του σώματος μπορεί να περιέχει περίπου τρία δισεκατομμύρια βασικά ζεύγη του DNA λειτουργώντας θαυμάσια.
"Γνωρίζουμε εδώ και πολύ καιρό ότι σε μικρή κλίμακα το DNA είναι μια διπλή έλικα", αποκαλύπτει ο Ερεζ Λιμπερμαν Αιντεν, ερευνητής της σχολής μηχανικής του Χάρβαρντ, και ένας από τους συντάκτες της μελέτης αυτής, που δημοσιεύεται στο τεύχος του περιοδικού Science που κυκλοφορεί σήμερα.
Αν απλώναμε τελείως αυτήν την διπλή έλικα, το γονιδίωμα που περιέχεται σε κάθε κύτταρο θα είχε δυο μέτρα μήκος. Οι επιστήμονες δεν μπορούν να καταλάβουν πως η δομή αυτή μπορεί να εισαχθεί στην πυρήνα ενός ανθρώπινου κυττάρου του οποίου η διάμετρος δεν είναι μεγαλύτερη από ένα εκατοστό του χιλιοστού, προσθέτει η ίδια πηγή. Αυτή η νέα τεχνολογία επιτρέπει να επιλυθεί το μυστήριο αυτό, δηλώνουν οι ερευνητές αυτοί.
Ανακάλυψαν επίσης ότι το ανθρώπινο γονιδίωμα είναι οργανωμένο σε δυο ξεχωριστά διαμερίσματα: τα ενεργά γονιδιώματα που είναι προσβάσιμα στις πρωτεΐνες χωρίζονται από το μη χρησιμοποιούμενο DNA, που είναι αποθηκευμένο.
Τα χρωμοσώματα περνούν από το ένα διαμέρισμα στο άλλο συνεχώς και το DNA τους είναι πότε ενεργό και πότε ανενεργό.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009
Απομακρύνεται ο κίνδυνος σύγκρουσης της Γης με τον αστεροειδή "Άποφι"
Μειώθηκαν οι πιθανότητες πρόσκρουσης του μεγάλου αστεροειδή "Άποφι" στη Γη το 2036, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις της NASA, η οποία υποβάθμισε την απειλή.
Ο "Άποφις", ο οποίος έχει μέγεθος όσο περίπου δυόμισι ποδοσφαιρικά γήπεδα, προσήλκυσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον, όταν ανακαλύφθηκε το 2004 και χαρακτηρίστηκε δυνητική απειλή για τον πλανήτη μας, με πιθανότητες που αρχικά εκτιμήθηκαν σε μια στις 45.000 να πέσει πάνω στη Γη στις 13 Απριλίου 2036. Η νέα εκτίμηση κατεβάζει πλέον τις πιθανότητες σε μια στις 250.000, σύμφωνα με τα πρακτορεία Γαλλικό και Ρόιτερ.
Οι νέοι υπολογισμοί έγιναν από επιστήμονες του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της NASA στην Καλιφόρνια και θα ανακοινωθούν σήμερα στο συνέδριο της Αμερικανικής Αστρονομικής Ένωσης στο Πουέρτο Ρίκο.
"Η βελτιωμένη εκτίμηση για την πορεία του αστεροειδή σημαίνει ότι ο Άποφις συνιστά μια ευκαιρία να τον μελετήσουμε επιστημονικά και όχι να τον φοβόμαστε", δήλωσε ο Ντον Γιέομανς, διευθυντής στη NASA του γραφείου παρακολούθησης των αντικειμένων που πλησιάζουν τη Γη.
Αρχικά οι αστρονόμοι είχαν εκτιμήσει ότι ο μήκους 270 μέτρων αστεροειδής είχε όχι αμελητέες πιθανότητες (2,7%) να πέσει στη Γη το 2029, αλλά οι κατοπινοί υπολογισμοί απέκλεισαν τελικά αυτή την πιθανότητα, καθώς εκτιμήθηκε ότι ο Άποφις, εκείνη την ημερομηνία, θα περάσει σε απόσταση περίπου 30.000 χλμ. από τον πλανήτη μας.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Ο "Άποφις", ο οποίος έχει μέγεθος όσο περίπου δυόμισι ποδοσφαιρικά γήπεδα, προσήλκυσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον, όταν ανακαλύφθηκε το 2004 και χαρακτηρίστηκε δυνητική απειλή για τον πλανήτη μας, με πιθανότητες που αρχικά εκτιμήθηκαν σε μια στις 45.000 να πέσει πάνω στη Γη στις 13 Απριλίου 2036. Η νέα εκτίμηση κατεβάζει πλέον τις πιθανότητες σε μια στις 250.000, σύμφωνα με τα πρακτορεία Γαλλικό και Ρόιτερ.
Οι νέοι υπολογισμοί έγιναν από επιστήμονες του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της NASA στην Καλιφόρνια και θα ανακοινωθούν σήμερα στο συνέδριο της Αμερικανικής Αστρονομικής Ένωσης στο Πουέρτο Ρίκο.
"Η βελτιωμένη εκτίμηση για την πορεία του αστεροειδή σημαίνει ότι ο Άποφις συνιστά μια ευκαιρία να τον μελετήσουμε επιστημονικά και όχι να τον φοβόμαστε", δήλωσε ο Ντον Γιέομανς, διευθυντής στη NASA του γραφείου παρακολούθησης των αντικειμένων που πλησιάζουν τη Γη.
Αρχικά οι αστρονόμοι είχαν εκτιμήσει ότι ο μήκους 270 μέτρων αστεροειδής είχε όχι αμελητέες πιθανότητες (2,7%) να πέσει στη Γη το 2029, αλλά οι κατοπινοί υπολογισμοί απέκλεισαν τελικά αυτή την πιθανότητα, καθώς εκτιμήθηκε ότι ο Άποφις, εκείνη την ημερομηνία, θα περάσει σε απόσταση περίπου 30.000 χλμ. από τον πλανήτη μας.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009
Ανακαλύφθηκε σκελετός ανθρωποειδούς 4,4 εκατ. ετών
Μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις των τελευταίων ετών, η οποία ξαναγράφει την προϊστορία της ανθρώπινης εξέλιξης, ανακοινώθηκε από επιστήμονες, που βρήκαν τον παλαιότερο, σχεδόν πλήρη, σκελετό ανθρωποειδούς. Πρόκειται για ένα θηλυκό πλάσμα, ηλικίας 4,4 εκατ. ετών, που ονομάστηκε "Άρδι" και έρχεται πλέον να υποσκελίσει στη δεύτερη θέση την πασίγνωστη "Λούσι", ηλικίας 3,2 εκατ. ετών, και να πάρει την θέση της τελευταίας ως το "απολίθωμα του αιώνα".
Η ανακάλυψη, που έγινε στην Αιθιοπία, στην έρημο Αφάρ, 230 χλμ. βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Αντίς Αμπέμπα, σύμφωνα με το BBC, όλα τα ξένα πρακτορεία και το περιοδικό Nature, έχει μεγάλη σημασία, επειδή, δείχνει, μεταξύ άλλων, ότι οι άνθρωποι δεν εξελίχτηκαν από αρχαίους χιμπατζήδες (πρωτοχιμπατζήδες), όπως πιστευόταν από την εποχή του Δαρβίνου. Αντίθετα, οι πρόγονοι του ανθρώπου φαίνεται πως ακολούθησαν μια ξεχωριστή εξελικτική γραμμή, διαχωριζόμενοι από τον τελευταίο κοινό πρόγονο, τον οποίο μοιράζονταν πριν εκατομμύρια χρόνια (οι εκτιμήσεις διαφέρουν από έξι έως δέκα εκατ.) τόσο οι πρώτοι ανθρωπίδες (ανθρωποειδείς), όσο και οι εξαφανισμένοι σήμερα πρόγονοι των μεγάλων πιθήκων.
Τα νέα απολιθώματα του Αρδιπίθηκου (Ardipithecus ramidus), η οποία για συντομία βαφτίστηκε "Άρδι", προσφέρουν την πρώτη ουσιαστική εικόνα για τη βιολογία εκείνου του προανθρώπινου είδους, που είχε ύψος 1,20 εκατοστά και ζύγιζε περίπου 50 κιλά (δηλαδή έμοιαζε σε διαστάσεις με τον χιμπατζή), περπατούσε όμως όρθιο στα δύο πόδια του όπως οι σύγχρονοι άνθρωποι και όχι σκυφτό με τη βοήθεια των χεριών του, όπως οι σημερινοί χιμπατζήδες. Παράλληλα, διέθετε ένα μεγάλο δάχτυλο στο πόδι, με το οποίο μπορούσε να πιαστεί από ένα δέντρο για να φάει καρπούς και να ξεφύγει από τα αρπακτικά, όπως κάνουν οι πίθηκοι, ενώ λόγω αυτής της δομής του πέλματός του δεν θα μπορούσε να τρέξει μεγάλες αποστάσεις και θα προτιμούσε ως σπίτι μάλλον τα κλαδιά των δέντρων.
Μέχρι τώρα, το αρχαιότερο σχεδόν πλήρες απολίθωμα μακρινού συγγενούς μας ήταν του Αυστραλοπίθηκου (Australopithecus afarensis), που αποκλήθηκε "Λούσι", το οποίο βρέθηκε το 1974 επίσης στην Αιθιοπία και παρείχε την πρώτη απόδειξη ότι οι πρόγονοι του ανθρώπου περπάτησαν όρθιοι πριν καν αναπτύξουν μεγάλους εγκεφάλους. Επειδή όμως η "Λούσι" έμοιαζε περισσότερο με τους σύγχρονους ανθρώπους, δεν παρείχε μια πιο αποκαλυπτική εικόνα για το πώς ήσαν οι μακρινοί πρόγονοι του ανθρώπου, οι οποίοι βρίσκονταν κοντύτερα στον κοινό πρόγονο με τους πιθήκους, κάτι που κάνει πλέον η "Άρδι".
Η ανακάλυψη παρουσιάζεται σε 11 επιστημονικές εργασίες στο περιοδικό "Science", οι οποίες συνοψίζουν μια επίπονη εργασία 17 ετών (τα πρώτα τμήματα της "Άρδι" ανακαλύφθηκαν το 1992) από 50 συνεργαζόμενους ερευνητές από δέκα χώρες του κόσμου. Επρόκειτο για μια από τις πιο φιλόδοξες και μακρόχρονες ανθρωπολογικές έρευνες που έχουν ποτέ διεξαχθεί παγκοσμίως, μέσα σε συνθήκες απόλυτης μυστικότητας, σε σημείο που η έρευνα χαρακτηρίστηκε "το Σχέδιο Μανχάταν της Ανθρωπολογίας" (αναφορά στην κατασκευή της ατομικής βόμβας στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο).
"Τα νέα απολιθώματα φωτίζουν μια μαύρη τρύπα στην εξέλιξη πριν 4,5 εκατ. χρόνια. Δεν είναι χιμπατζής, δεν είναι άνθρωπος. Δείχνουν πώς ήμασταν κάποτε", δήλωσε ο παλαιοανθρωπολόγος Τιμ Γουάιτ του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Μπέρκλεϊ, ένας από τους υπεύθυνους για την ανακάλυψη και μελέτη της "Άρδι". Η "Άρδι" δεν είναι το αρχαιότερο απολίθωμα πρώιμου ανθρωπίδη, αλλά είναι σίγουρα το πιο πλήρες, καθώς έχουν βρεθεί και αποκατασταθεί το μεγαλύτερο μέρος του κρανίου, το σαγόνι, η λεκάνη, τα πόδια και τα χέρια της. Ο αρχαιότερος γνωστός Αρδιπίθηκος έζησε πριν από περίπου 5,8 εκατ. χρόνια στην Αιθιοπία. Οι άλλοι αρχαιότεροι γνωστοί ανθρωπίδες είναι ο Orrorin tugenensis που ζούσε στην Κένυα πριν από 6 εκατ. χρόνια και ο Σαχελάνθρωπος του Τσαντ (Sahelanthropus tchadensis) που έζησε επίσης πριν από 6 εκατ. χρόνια.
Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι θα χρειαστούν και άλλα απολιθώματα για να βεβαιωθούν ότι η "Άρδι" ήταν ο άμεσος πρόγονος του ανθρώπου, αλλά σε κάθε περίπτωση δήλωσαν σίγουροι ότι ο άμεσος πρόγονός μας θα ήταν ένα στενά συγγενικά είδος, παρόμοιο σε εμφάνιση και εξελικτικές προσαρμογές.
Link: Για τις πρωτότυπες επιστημονικές εργασίες στη διεύθυνση: http://www.sciencemag.org/ardipithecus/
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η ανακάλυψη, που έγινε στην Αιθιοπία, στην έρημο Αφάρ, 230 χλμ. βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Αντίς Αμπέμπα, σύμφωνα με το BBC, όλα τα ξένα πρακτορεία και το περιοδικό Nature, έχει μεγάλη σημασία, επειδή, δείχνει, μεταξύ άλλων, ότι οι άνθρωποι δεν εξελίχτηκαν από αρχαίους χιμπατζήδες (πρωτοχιμπατζήδες), όπως πιστευόταν από την εποχή του Δαρβίνου. Αντίθετα, οι πρόγονοι του ανθρώπου φαίνεται πως ακολούθησαν μια ξεχωριστή εξελικτική γραμμή, διαχωριζόμενοι από τον τελευταίο κοινό πρόγονο, τον οποίο μοιράζονταν πριν εκατομμύρια χρόνια (οι εκτιμήσεις διαφέρουν από έξι έως δέκα εκατ.) τόσο οι πρώτοι ανθρωπίδες (ανθρωποειδείς), όσο και οι εξαφανισμένοι σήμερα πρόγονοι των μεγάλων πιθήκων.
Τα νέα απολιθώματα του Αρδιπίθηκου (Ardipithecus ramidus), η οποία για συντομία βαφτίστηκε "Άρδι", προσφέρουν την πρώτη ουσιαστική εικόνα για τη βιολογία εκείνου του προανθρώπινου είδους, που είχε ύψος 1,20 εκατοστά και ζύγιζε περίπου 50 κιλά (δηλαδή έμοιαζε σε διαστάσεις με τον χιμπατζή), περπατούσε όμως όρθιο στα δύο πόδια του όπως οι σύγχρονοι άνθρωποι και όχι σκυφτό με τη βοήθεια των χεριών του, όπως οι σημερινοί χιμπατζήδες. Παράλληλα, διέθετε ένα μεγάλο δάχτυλο στο πόδι, με το οποίο μπορούσε να πιαστεί από ένα δέντρο για να φάει καρπούς και να ξεφύγει από τα αρπακτικά, όπως κάνουν οι πίθηκοι, ενώ λόγω αυτής της δομής του πέλματός του δεν θα μπορούσε να τρέξει μεγάλες αποστάσεις και θα προτιμούσε ως σπίτι μάλλον τα κλαδιά των δέντρων.
Μέχρι τώρα, το αρχαιότερο σχεδόν πλήρες απολίθωμα μακρινού συγγενούς μας ήταν του Αυστραλοπίθηκου (Australopithecus afarensis), που αποκλήθηκε "Λούσι", το οποίο βρέθηκε το 1974 επίσης στην Αιθιοπία και παρείχε την πρώτη απόδειξη ότι οι πρόγονοι του ανθρώπου περπάτησαν όρθιοι πριν καν αναπτύξουν μεγάλους εγκεφάλους. Επειδή όμως η "Λούσι" έμοιαζε περισσότερο με τους σύγχρονους ανθρώπους, δεν παρείχε μια πιο αποκαλυπτική εικόνα για το πώς ήσαν οι μακρινοί πρόγονοι του ανθρώπου, οι οποίοι βρίσκονταν κοντύτερα στον κοινό πρόγονο με τους πιθήκους, κάτι που κάνει πλέον η "Άρδι".
Η ανακάλυψη παρουσιάζεται σε 11 επιστημονικές εργασίες στο περιοδικό "Science", οι οποίες συνοψίζουν μια επίπονη εργασία 17 ετών (τα πρώτα τμήματα της "Άρδι" ανακαλύφθηκαν το 1992) από 50 συνεργαζόμενους ερευνητές από δέκα χώρες του κόσμου. Επρόκειτο για μια από τις πιο φιλόδοξες και μακρόχρονες ανθρωπολογικές έρευνες που έχουν ποτέ διεξαχθεί παγκοσμίως, μέσα σε συνθήκες απόλυτης μυστικότητας, σε σημείο που η έρευνα χαρακτηρίστηκε "το Σχέδιο Μανχάταν της Ανθρωπολογίας" (αναφορά στην κατασκευή της ατομικής βόμβας στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο).
"Τα νέα απολιθώματα φωτίζουν μια μαύρη τρύπα στην εξέλιξη πριν 4,5 εκατ. χρόνια. Δεν είναι χιμπατζής, δεν είναι άνθρωπος. Δείχνουν πώς ήμασταν κάποτε", δήλωσε ο παλαιοανθρωπολόγος Τιμ Γουάιτ του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Μπέρκλεϊ, ένας από τους υπεύθυνους για την ανακάλυψη και μελέτη της "Άρδι". Η "Άρδι" δεν είναι το αρχαιότερο απολίθωμα πρώιμου ανθρωπίδη, αλλά είναι σίγουρα το πιο πλήρες, καθώς έχουν βρεθεί και αποκατασταθεί το μεγαλύτερο μέρος του κρανίου, το σαγόνι, η λεκάνη, τα πόδια και τα χέρια της. Ο αρχαιότερος γνωστός Αρδιπίθηκος έζησε πριν από περίπου 5,8 εκατ. χρόνια στην Αιθιοπία. Οι άλλοι αρχαιότεροι γνωστοί ανθρωπίδες είναι ο Orrorin tugenensis που ζούσε στην Κένυα πριν από 6 εκατ. χρόνια και ο Σαχελάνθρωπος του Τσαντ (Sahelanthropus tchadensis) που έζησε επίσης πριν από 6 εκατ. χρόνια.
Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι θα χρειαστούν και άλλα απολιθώματα για να βεβαιωθούν ότι η "Άρδι" ήταν ο άμεσος πρόγονος του ανθρώπου, αλλά σε κάθε περίπτωση δήλωσαν σίγουροι ότι ο άμεσος πρόγονός μας θα ήταν ένα στενά συγγενικά είδος, παρόμοιο σε εμφάνιση και εξελικτικές προσαρμογές.
Link: Για τις πρωτότυπες επιστημονικές εργασίες στη διεύθυνση: http://www.sciencemag.org/ardipithecus/
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)