Εκείνα τα καλοκαίρια στο Παλαιοχώρι Παγγαίου είχαν τη μυρωδιά του καπνού και του ζεστού χώματος, την μυρωδιά ενός αγροτικού καλοκαιριού. Ανάμεσα στα χωράφια και στις ατέλειωτες δουλειές κάτω από τον αδυσώπητο ήλιο, ένα μικρό παιδί αναζητούσε κρυφά τις δικές του ανάσες.
Τα μικρά του χέρια, κιτρινισμένα ακόμη από την πίκρα του καπνού και τον μόχθο της ημέρας, περίμεναν τη λιγοστή ώρα της ξεκούρασης. Τότε άνοιγε ένα παιδικό βιβλίο ή ένα περιοδικό. Και ξαφνικά, ο κόσμος άλλαζε. Για λίγη ώρα τα καπνόφυλλα, η ζέστη και η κούραση έμεναν έξω από τις σελίδες. Εκεί μέσα υπήρχαν εικόνες, ιστορίες, μακρινά μέρη και όνειρα που χωρούσαν ολόκληρο τον κόσμο.
Ύστερα το περιοδικό έκλεινε βιαστικά και αφηνόταν πάλι στην άκρη, σαν ένα μικρό, ένοχο μυστικό. Γιατί η ζωή περίμενε, ενώ τα χωράφια, τα καπνά και οι δουλειές δεν μπορούσαν να περιμένουν.
Κι όμως, χρόνια αργότερα, εκείνες οι λίγες κλεφτές σελίδες μοιάζουν πιο φωτεινές από ολόκληρα εκείνα τα καλοκαίρια. Γιατί χωρίς να το γνωρίζει τότε το παιδί, μέσα τους είχε φυλαχτεί κάτι πολύ πιο πολύτιμο από μια ιστορία. Φυλάχτηκε ένα μικρό κομμάτι από την παιδική ηλικία του πατέρα μου, από τα όνειρά του και από έναν κόσμο που έφυγε μαζί με εκείνα τα καλοκαίρια που δεν θα γυρίσουν ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου