Υπό την αιγίδα του πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεοδώρου Β΄ και της Ακαδημίας Αθηνών, θα πραγματοποιηθεί από τις 4 έως τις 6 Μαρτίου το δεύτερο Διεθνές Συνέδριο Φιλοσοφίας, στο χώρο της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης, με θέμα: "Η έννοια του πολίτη στην ελληνική φιλοσοφία".
Το συνέδριο οργανώνεται από το Κέντρο Έρευνας της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών, με τη στήριξη της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας και της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου.
Στόχος του συνεδρίου είναι να ιχνηλατήσει και να αξιολογήσει τη θέση του πολίτη στα φιλοσοφικά συστήματα της αρχαιότητας, ξεκινώντας από το Σωκράτη και τους σοφιστές και φθάνοντας ως τον Φίλωνα τον Αλεξανδρέα και τις φιλοσοφικές επιδράσεις που μπορούν να ανιχνευτούν στο χριστιανισμό. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στους δύο κορυφαίους φιλοσόφους, που προβληματίστηκαν έντονα αναφορικά με το ιδεατό πολιτειακό σύστημα και τους τρόπους εφαρμογής του, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.
Προς αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλλουν με τις εισηγήσεις τους καθηγητές προερχόμενοι από διάφορα πανεπιστήμια του κόσμου, μεταξύ των οποίων της Αθήνας, της Σορβόνης, των Βρυξελλών, της Ρώμης, του Καΐρου κ.ά.
Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας Απόστολος Τριφύλλης, "η επιλογή του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας ως χώρου πραγματοποίησης του συνεδρίου δεν υπήρξε διόλου τυχαία, καθώς η Αλεξάνδρεια υπήρξε κατά τους ελληνορωμαϊκούς χρόνους πεδίο ιδιαιτέρως πρόσφορο, αφενός μεν, ανάπτυξης φιλοσοφικών συστημάτων, με κορυφαίο το Νεοπλατωνισμό, αφετέρου δε, αποκρυστάλλωσης της χριστιανικής θεολογίας με όρους φιλοσοφικούς. Επιπλέον, η Πατριαρχική Βιβλιοθήκη έχει διαχρονικά αποθησαυρίσει ικανό αριθμό χειρογράφων φιλοσοφικού περιεχομένου".
Κατά την εναρκτήρια τελετή, θα χαιρετίσουν ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος κ. Θεόδωρος, ο πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, ο τέως πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, ακαδημαϊκός Πάνος Λιγομενίδης, η διευθύντρια του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας (ΚΕΕΦ) Μαρία Πρωτόπαπα Μαρνέλη, ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και πρόεδρος της Εφορευτικής Επιτροπής του ΚΕΕΦ, ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο συμπρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής και Επόπτης του ΚΕΕΦ, ακαδημαϊκός Ευάγγελος Μουτσόπουλος και ο προϊστάμενος Ιστορικού και Παλαιογραφικού Αρχείου του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης καθηγητής Αγαμέμνων Τσελίκας.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Όσοι σκέφτονται το μέλλον, γέρνουν προς τα εμπρός, ενώ όσοι σκέφτονται το παρελθόν, γέρνουν προς τα πίσω
Η θεωρία της σχετικότητας του "Αϊνστάιν", η οποία αποδεικνύει ότι ο χρόνος και χώρος δεν είναι ξεχωριστοί, αλλά αποτελούν την αλληλεξαρτημένη ενότητα του χωροχρόνου, δεν ισχύει μόνο στην φυσική, όπως φαίνεται, αλλά και στο νου μας. Απλώς και μόνο η σκέψη του παρελθόντος ή του μέλλοντος είναι αρκετή για να κάνει έναν άνθρωπο, ασυναίσθητα, να κινήσει το σώμα του προς τα πίσω ή προς τα εμπρός αντίστοιχα, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.
Η νέα έρευνα αποτελεί την πρώτη απόδειξη ότι όταν σκεφτόμαστε τον χρόνο, κινούμε και το σώμα μας στον χώρο. Με άλλα λόγια, η αφηρημένη σκέψη, το νοητικό "ταξίδι" στον χρόνο, έχει την υποσυνείδητη δύναμη να κινεί ανάλογα το σώμα ή, εναλλακτικά, το σώμα μας έχει τη δική του "χωροχρονική" γλώσσα.
Η ανακάλυψη έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Αμπερντίν στη Σκωτία υπό τον Λίντεν Μάιλς και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Psychological Science" (Ψυχολογική Επιστήμη), σύμφωνα με το Live Science και τους "Τάιμς της Νέας Υόρκης".
Η ικανότητα του ανθρώπινου νου να "ταξιδεύει" στον χρόνο είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν έχουν (κατά τα φαινόμενα) τα άλλα ζώα. Η νέα μελέτη δείχνει ότι ο νους μας αντιλαμβάνεται υποκειμενικά τον χρόνο σαν να είναι στενά συσχετισμένος με τον χώρο, γι' αυτό το λόγο το σώμα κινείται προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με την "κατεύθυνση" του χρονικού "ταξιδιού".
Οι ερευνητές συνέδεσαν αισθητήρες κίνησης σε 20 εθελοντές και τους έβαλαν να σκέφτονται διάφορα πράγματα στο παρελθόν ή το μέλλον. Μετά από μόλις 15 δευτερόλεπτα, όσοι σκέφτονταν το παρελθόν, είχαν κινηθεί κατά μέσο όρο ενάμιση έως δύο χιλιοστά προς τα πίσω, ενώ αντίστροφα όσοι σκέφτονταν για το μέλλον, είχαν γείρει ενστικτωδώς προς τα εμπρός γύρω στα τρία χιλιοστά (άρα η σκέψη για το μέλλον έχει ακόμα μεγαλύτερη επίδραση στο σώμα σε σχέση με τη σκέψη για το παρελθόν).
Οι βρετανοί ψυχολόγοι σχεδιάζουν νέες σχετικές έρευνες σε άλλους πολιτισμούς. Στη Δύση, όπως και στον περισσότερο υπόλοιπο κόσμο, η ανθρώπινη γλώσσα και φαντασία συσχετίζει το μέλλον με αυτό που βρίσκεται μπροστά, ενώ το παρελθόν με αυτό που έχει μείνει πίσω. Όμως σε μερικούς πολιτισμούς, όπως στους Αϊμάρα των Άνδεων στη Νότια Αμερική, συμβαίνει περιέργως το αντίστροφο: τόσο γλωσσικά όσο και νοητικά συνδέουν το μέλλον με το πίσω και το παρελθόν με το μπροστά!
Οι βρετανοί ερευνητές θέλουν να διαπιστώσουν αν αυτοί οι άνθρωποι γέρνουν προς τα πίσω όταν σκέφτονται το μέλλον και προς τα εμπρός όταν σκέφτονται το παρελθόν. Αν αυτό όντως συμβαίνει, τότε θα σημαίνει ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι συνέπεια μάθησης και κοινωνικής επιρροής, μέσα από τον τρόπο που, από τη γέννησή τους, οι άνθρωποι μαθαίνουν να μιλάνε και να συσχετίζουν τον χρόνο με τον χώρο.
Έρευνες αυτού του είδους ανήκουν σε ένα σύγχρονο ρεύμα ψυχολογίας, το οποίο μελετά τον τρόπο που το σώμα ενσωματώνει και "βιώνει" διάφορες αφηρημένες έννοιες και σκέψεις. Για παράδειγμα, μια πρόσφατη έρευνα ολλανδών ερευνητών του πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, υπό τον δρα Νιλς Τζόστμαν, έδειξε ότι το βάρος του ίδιου βιβλίου γίνεται με διαφορετικό τρόπο αντιληπτό, ανάλογα με την αντίληψη που έχουν οι άνθρωποι γι' αυτό. Όπως έδειξε το σχετικό πείραμα με εθελοντές φοιτητές, σε όσους είχε ειπωθεί ότι το βιβλίο είχε ζωτική σημασία για τις σπουδές τους, το ένιωθαν πιο βαρύ, ενώ σε όσους είχε ειπωθεί ότι το βιβλίο είχε δευτερεύουσα σημασία, το βιβλίο φαινόταν ελαφρύτερο.
Σε ένα άλλο πείραμα, σχετικά με την διαφορετική αντίληψη της θερμοκρασίας ενός χώρου ανάλογα με την ψυχική διάθεση καθενός, όσοι σκέφτονταν δυσάρεστα πράγματα από το παρελθόν τους (π.χ. μια επώδυνη απόρριψή τους από άλλους ανθρώπους) εκτιμούσαν το ίδιο δωμάτιό ότι ήταν κατά μέσο όρο πέντε βαθμούς Κελσίου ψυχρότερο σε σχέση με όσους σκέφτονταν ευχάριστα πράγματα. Άρα η μοναξιά και η "παγωμάρα" δεν έχουν μόνο μεταφορική, αλλά και κυριολεκτική σημασία.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η νέα έρευνα αποτελεί την πρώτη απόδειξη ότι όταν σκεφτόμαστε τον χρόνο, κινούμε και το σώμα μας στον χώρο. Με άλλα λόγια, η αφηρημένη σκέψη, το νοητικό "ταξίδι" στον χρόνο, έχει την υποσυνείδητη δύναμη να κινεί ανάλογα το σώμα ή, εναλλακτικά, το σώμα μας έχει τη δική του "χωροχρονική" γλώσσα.
Η ανακάλυψη έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Αμπερντίν στη Σκωτία υπό τον Λίντεν Μάιλς και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Psychological Science" (Ψυχολογική Επιστήμη), σύμφωνα με το Live Science και τους "Τάιμς της Νέας Υόρκης".
Η ικανότητα του ανθρώπινου νου να "ταξιδεύει" στον χρόνο είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν έχουν (κατά τα φαινόμενα) τα άλλα ζώα. Η νέα μελέτη δείχνει ότι ο νους μας αντιλαμβάνεται υποκειμενικά τον χρόνο σαν να είναι στενά συσχετισμένος με τον χώρο, γι' αυτό το λόγο το σώμα κινείται προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με την "κατεύθυνση" του χρονικού "ταξιδιού".
Οι ερευνητές συνέδεσαν αισθητήρες κίνησης σε 20 εθελοντές και τους έβαλαν να σκέφτονται διάφορα πράγματα στο παρελθόν ή το μέλλον. Μετά από μόλις 15 δευτερόλεπτα, όσοι σκέφτονταν το παρελθόν, είχαν κινηθεί κατά μέσο όρο ενάμιση έως δύο χιλιοστά προς τα πίσω, ενώ αντίστροφα όσοι σκέφτονταν για το μέλλον, είχαν γείρει ενστικτωδώς προς τα εμπρός γύρω στα τρία χιλιοστά (άρα η σκέψη για το μέλλον έχει ακόμα μεγαλύτερη επίδραση στο σώμα σε σχέση με τη σκέψη για το παρελθόν).
Οι βρετανοί ψυχολόγοι σχεδιάζουν νέες σχετικές έρευνες σε άλλους πολιτισμούς. Στη Δύση, όπως και στον περισσότερο υπόλοιπο κόσμο, η ανθρώπινη γλώσσα και φαντασία συσχετίζει το μέλλον με αυτό που βρίσκεται μπροστά, ενώ το παρελθόν με αυτό που έχει μείνει πίσω. Όμως σε μερικούς πολιτισμούς, όπως στους Αϊμάρα των Άνδεων στη Νότια Αμερική, συμβαίνει περιέργως το αντίστροφο: τόσο γλωσσικά όσο και νοητικά συνδέουν το μέλλον με το πίσω και το παρελθόν με το μπροστά!
Οι βρετανοί ερευνητές θέλουν να διαπιστώσουν αν αυτοί οι άνθρωποι γέρνουν προς τα πίσω όταν σκέφτονται το μέλλον και προς τα εμπρός όταν σκέφτονται το παρελθόν. Αν αυτό όντως συμβαίνει, τότε θα σημαίνει ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι συνέπεια μάθησης και κοινωνικής επιρροής, μέσα από τον τρόπο που, από τη γέννησή τους, οι άνθρωποι μαθαίνουν να μιλάνε και να συσχετίζουν τον χρόνο με τον χώρο.
Έρευνες αυτού του είδους ανήκουν σε ένα σύγχρονο ρεύμα ψυχολογίας, το οποίο μελετά τον τρόπο που το σώμα ενσωματώνει και "βιώνει" διάφορες αφηρημένες έννοιες και σκέψεις. Για παράδειγμα, μια πρόσφατη έρευνα ολλανδών ερευνητών του πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, υπό τον δρα Νιλς Τζόστμαν, έδειξε ότι το βάρος του ίδιου βιβλίου γίνεται με διαφορετικό τρόπο αντιληπτό, ανάλογα με την αντίληψη που έχουν οι άνθρωποι γι' αυτό. Όπως έδειξε το σχετικό πείραμα με εθελοντές φοιτητές, σε όσους είχε ειπωθεί ότι το βιβλίο είχε ζωτική σημασία για τις σπουδές τους, το ένιωθαν πιο βαρύ, ενώ σε όσους είχε ειπωθεί ότι το βιβλίο είχε δευτερεύουσα σημασία, το βιβλίο φαινόταν ελαφρύτερο.
Σε ένα άλλο πείραμα, σχετικά με την διαφορετική αντίληψη της θερμοκρασίας ενός χώρου ανάλογα με την ψυχική διάθεση καθενός, όσοι σκέφτονταν δυσάρεστα πράγματα από το παρελθόν τους (π.χ. μια επώδυνη απόρριψή τους από άλλους ανθρώπους) εκτιμούσαν το ίδιο δωμάτιό ότι ήταν κατά μέσο όρο πέντε βαθμούς Κελσίου ψυχρότερο σε σχέση με όσους σκέφτονταν ευχάριστα πράγματα. Άρα η μοναξιά και η "παγωμάρα" δεν έχουν μόνο μεταφορική, αλλά και κυριολεκτική σημασία.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Εντοπίστηκαν γονίδια που κάνουν τους ανθρώπους πιο ευάλωτους στις επιθέσεις των ιών
Ιταλοί επιστήμονες ανακάλυψαν νέα στοιχεία στα γονίδια του ανθρώπου, τα οποία επιβεβαιώνουν ότι οι ιοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης. Παράλληλα, εντόπισαν γενετικές μεταλλάξεις που κάνουν τους ανθρώπους πιο ευάλωτους στις μολύνσεις από ιούς, μια ανακάλυψη η οποία μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη καλύτερων φαρμάκων και εμβολίων στο μέλλον.
Οι ιταλοί ερευνητές του Επιστημονικού Ινστιτούτου IRCCS, του πανεπιστημίου και του πολυτεχνείου του Μιλάνου, υπό την Μανουέλα Σιρόνι, ανακάλυψαν πάνω από 400 διαφορετικές μεταλλάξεις σε 139 γονίδια, που παίζουν ρόλο στο κατά πόσο οι άνθρωποι κινδυνεύουν να κολλήσουν κάποιον ιό. Ένα εύρημα που εξηγεί σε ένα βαθμό γιατί μερικοί άνθρωποι περνάνε όλο το χειμώνα χωρίς να αρρωστήσουν καθόλου, ενώ άλλοι κολλάνε με το παραμικρό.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "PLoS Genetics", σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, ανέλυσε το γονιδίωμα 52 πληθυσμών από διαφορετικά μέρη του κόσμου, οι οποίοι είχαν εκτεθεί σε μια μεγάλη γκάμα ιών κατά τα τελευταία 200.000 χρόνια ανθρώπινης εξέλιξης, ειδικά σε τοποθεσίες υγρές και ζεστές, όπως η Αφρική, όπου οι κλιματικές συνθήκες είναι ευνοϊκές για την ανάπτυξη των ιών.
Είναι ήδη γνωστό ότι οι ιοί έχουν μεταβάλει τον ανθρώπινο γενετικό "χάρτη", καθώς προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι το γονιδίωμα των ανθρώπων αποτελείται σε ποσοστό 8% από ενδογενείς ρετρο-ιούς, οι οποίοι έχουν ενσωματώσει το γενετικό κώδικά τους στο δικό μας.
Οι ιταλοί επιστήμονες αναζήτησαν ενδείξεις μόλυνσης από ιούς και τις συνέδεσαν με συγκεκριμένες γενετικές μεταλλάξεις, που προκλήθηκαν από τις επιθέσεις των ιών, ώστε να βρουν γονίδια που συνδέονται με τους ιούς. Βρήκαν περισσότερες μεταλλάξεις εκεί όπου οι ανθρώπινοι πληθυσμοί είχαν μολυνθεί από περισσότερους και διαφορετικούς ιούς, όπου δηλαδή είχε ασκηθεί μεγαλύτερη γενετική πίεση από τους ιούς. Πολλά από αυτά τα μεταλλαγμένα πλέον γονίδια κάνουν τους συγκεκριμένους ανθρώπους λιγότερο ή περισσότερο ευάλωτους στις προσβολές από ιούς.
Η Σιρόνι δήλωσε ότι πρόκειται για μια "προκαταρκτική" εργασία που πρέπει να επαναληφθεί από άλλους ερευνητές και να επιβεβαιωθεί με εργαστηριακά πειράματα. Είπε ακόμα ότι μια ανάλογη μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί, εκτός από τους ιούς, προκειμένου να εντοπιστούν γονίδια που αυξάνουν ή μειώνουν τον κίνδυνο μόλυνσης από άλλους μικρο-οργανισμούς, όπως τα βακτήρια.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.plosgenetics.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pgen.1000849
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Οι ιταλοί ερευνητές του Επιστημονικού Ινστιτούτου IRCCS, του πανεπιστημίου και του πολυτεχνείου του Μιλάνου, υπό την Μανουέλα Σιρόνι, ανακάλυψαν πάνω από 400 διαφορετικές μεταλλάξεις σε 139 γονίδια, που παίζουν ρόλο στο κατά πόσο οι άνθρωποι κινδυνεύουν να κολλήσουν κάποιον ιό. Ένα εύρημα που εξηγεί σε ένα βαθμό γιατί μερικοί άνθρωποι περνάνε όλο το χειμώνα χωρίς να αρρωστήσουν καθόλου, ενώ άλλοι κολλάνε με το παραμικρό.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "PLoS Genetics", σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, ανέλυσε το γονιδίωμα 52 πληθυσμών από διαφορετικά μέρη του κόσμου, οι οποίοι είχαν εκτεθεί σε μια μεγάλη γκάμα ιών κατά τα τελευταία 200.000 χρόνια ανθρώπινης εξέλιξης, ειδικά σε τοποθεσίες υγρές και ζεστές, όπως η Αφρική, όπου οι κλιματικές συνθήκες είναι ευνοϊκές για την ανάπτυξη των ιών.
Είναι ήδη γνωστό ότι οι ιοί έχουν μεταβάλει τον ανθρώπινο γενετικό "χάρτη", καθώς προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι το γονιδίωμα των ανθρώπων αποτελείται σε ποσοστό 8% από ενδογενείς ρετρο-ιούς, οι οποίοι έχουν ενσωματώσει το γενετικό κώδικά τους στο δικό μας.
Οι ιταλοί επιστήμονες αναζήτησαν ενδείξεις μόλυνσης από ιούς και τις συνέδεσαν με συγκεκριμένες γενετικές μεταλλάξεις, που προκλήθηκαν από τις επιθέσεις των ιών, ώστε να βρουν γονίδια που συνδέονται με τους ιούς. Βρήκαν περισσότερες μεταλλάξεις εκεί όπου οι ανθρώπινοι πληθυσμοί είχαν μολυνθεί από περισσότερους και διαφορετικούς ιούς, όπου δηλαδή είχε ασκηθεί μεγαλύτερη γενετική πίεση από τους ιούς. Πολλά από αυτά τα μεταλλαγμένα πλέον γονίδια κάνουν τους συγκεκριμένους ανθρώπους λιγότερο ή περισσότερο ευάλωτους στις προσβολές από ιούς.
Η Σιρόνι δήλωσε ότι πρόκειται για μια "προκαταρκτική" εργασία που πρέπει να επαναληφθεί από άλλους ερευνητές και να επιβεβαιωθεί με εργαστηριακά πειράματα. Είπε ακόμα ότι μια ανάλογη μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί, εκτός από τους ιούς, προκειμένου να εντοπιστούν γονίδια που αυξάνουν ή μειώνουν τον κίνδυνο μόλυνσης από άλλους μικρο-οργανισμούς, όπως τα βακτήρια.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.plosgenetics.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pgen.1000849
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Νέα επίμαχη θεωρία ότι η Σελήνη δημιουργήθηκε από μια φυσική πυρηνική έκρηξη στη Γη
Μια νέα ολλανδική επιστημονική θεωρία, που θυμίζει λιγάκι ταινία επιστημονικής φαντασίας, υποστηρίζει ότι η Σελήνη δεν δημιουργήθηκε, όταν ένα μεγάλο ουράνιο σώμα προσέκρουσε στον πλανήτη μας, σύμφωνα με την κυρίαρχη σήμερα αντίληψη, αλλά από μια φυσική πυρηνική έκρηξη στον μανδύα, δηλαδή στο εσωτερικό της Γης, η οποία εκτόξευσε στο διάστημα έναν τεράστιο πίδακα υλικών από το υπέδαφος του πλανήτη μας.
Το πρόβλημα με την κυρίαρχη θεωρία της πρόσκρουσης είναι ότι, όπως δείχνουν οι προσομοιώσεις σε υπολογιστές, το φεγγάρι θα έπρεπε να αποτελείται κατά 80% από τα υλικά του άγνωστου σώματος που έπεσε στη Γη και μόνο κατά 20% από τα υλικά του πλανήτη μας. Όμως η Σελήνη, σύμφωνα τις αναλογίες ισοτόπων τόσο των ελαφρών (οξυγόνου, πυρίτιου, ποτάσσιου), όσο και των βαρύτερων στοιχείων (χρωμίου, νεοδύμιου κ.α.) που έχουν βρεθεί στους σεληνιακούς βράχους, έχει σχεδόν ταυτόσημη γεωλογική σύνθεση με τη γήινη.
Μια εναλλακτική υπόθεση για το σχηματισμό της Σελήνης, σύμφωνα με την οποία δικαιολογείται η Γη και το φεγγάρι να έχουν παρόμοια γεωλογική σύσταση, προτάθηκε από τον Γεώργιο Δαρβίνο (γιό του διάσημου Καρόλου), το 1879. Με βάση αυτή την θεωρία, η Γη και ο μετέπειτα δορυφόρος της αρχικά αποτελούσαν μια ενιαία μάζα λιωμένου βράχου, η ταχύτητα περιστροφής του οποίου ήταν τέτοια, ώστε η βαρύτητα ήταν μόλις οριακά μεγαλύτερη από τις κεντρόφυγες δυνάμεις. Έτσι, θα αρκούσε ένα ελαφρό "χτύπημα" για να ξεκολλήσει ένα κομμάτι του λιωμένου βράχου, να εκτιναχθεί στο διάστημα, να μπει σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας και να αποτελέσει τη Σελήνη. Όμως η θεωρία αυτή απορρίφθηκε τελικά, επειδή κανείς επιστήμων δεν μπορούσε να φανταστεί κάποια ενδογενή γήινη πηγή ενέργειας που χρειαζόταν για να "σπρώξει" το φεγγάρι μακριά από τη Γη.
Τώρα, η θεωρία αυτή αποκτά καινούρια ορμή, χάρη σε δύο ολλανδούς επιστήμονες, τον Ρομπ ντε Μέιτζερ του νοτιοαφρικανικού πανεπιστημίου του Δυτικού Ακρωτηρίου και τον Βιμ βαν Βέστρενεν του πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, οι οποίοι πιστεύουν ότι βρήκαν ακριβώς αυτή την απαιτούμενη πηγή ενέργειας. Όπως υποστηρίζουν, επρόκειτο για μια φυσική πυρηνική έκρηξη, η οποία προκλήθηκε όταν συγκεντρώθηκαν μεγάλες ποσότητες βαρέων ραδιενεργών στοιχείων, όπως το θόριο και το ουράνιο, στο σύνορο ανάμεσα στο μανδύα και τον πυρήνα του πλανήτη μας. Τελικά, όπως πιστεύουν, προκλήθηκε μια αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση και μια τεράστια πυρηνική έκρηξη, η οποία "έσπρωξε" ένα κομμάτι της Γης στο διάστημα με την μορφή δορυφόρου.
Η άποψη ότι η Γη έγινε ένας φυσικός πυρηνικός γεω-αντιδραστήρας, σύμφωνα με τους ολλανδούς επιστήμονες, δεν είναι τόσο απίθανη, καθώς όπως αναφέρουν, τέτοιοι γεω-αντιδραστήρες έχουν εντοπιστεί στο παρελθόν στον πλανήτη μας, όπως π.χ. στην περιοχή Όκλο στη Δημοκρατία της Γκαμπόν στη Δυτική Αφρική, όπου εκτιμάται ότι βρισκόταν σε λειτουργία πριν από 1,5 έως 2 δισ. χρόνια.
Την υπόθεση ύπαρξης φυσικών γεω-αντιδραστήρων πρώτος προέβαλε ο αμερικανός γεωφυσικός Μάρβιν Χέρντον, ο οποίος υποστήριξε ότι το βαρύτερο στοιχείο της φύσης, το ουράνιο, βούλιαξε σταδιακά στον πυρήνα της Γης και σχημάτισε ένα φυσικό αντιδραστήρα διαστάσεων πολλών χιλιομέτρων. Όμως ακόμα κι αυτός, αντίθετα με τους ολλανδούς ερευνητές, δεν πιστεύει, όπως δήλωσε, ότι ο γεω-αντιδραστήρας μπορούσε ποτέ να δημιουργηθεί στο όριο μεταξύ μανδύα και πυρήνα, γιατί το ουράνιο τελικά θα κατέληγε λόγω βάρους μέσα στον πυρήνα της Γης.
Όμως η καινοφανής θεωρία έχει ήδη προκαλέσει γενικότερο σκεπτικισμό και αντιδράσεις στους επιστημονικούς κύκλους, σύμφωνα με το New Scientist. "Πώς ξέρουν ότι πράγματι η θερμότητα από το γεω-αντιδραστήρα (σ.σ. αν υπήρξε) θα εκτίναξε την ύλη από τη Γη στο διάστημα, όπως υποθέτουν;", αναρωτήθηκε ο αστροφυσικός του πανεπιστημίου Πρίνστον των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Γκοτ. "Η όλη ιδέα δεν είναι λογική από φυσική άποψη", δήλωσε ο πλανητικός φυσικός Ντέηβιντ Στίβενσον του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech).
Ο Γκοτ έθεσε το ερώτημα γιατί κάτι ανάλογο δεν συνέβη στην Αφροδίτη, η οποία έχει παρόμοια μάζα και γεωλογική σύνθεση με τη Γη, αλλά δεν διαθέτει δορυφόρο σαν τη Σελήνη. Επίσης, όπως δήλωσε, υπάρχει μια απλή απάντηση στο γιατί η Σελήνη έχει ίδια γεωλογική σύνθεση με τη Γη: επειδή το ουράνιο σώμα σαν τον Άρη (το οποίο μερικοί ονομάζουν "Θεία"), που κάποτε προσέκρουσε στον πλανήτη μας, είχε δημιουργηθεί από υλικά, τα οποία είχαν συντεθεί σε ίδια απόσταση από τον ήλιο με τα υλικά της αρχέγονης Γης. Έτσι, όταν αυτό προσέκρουσε στον πλανήτη μας και σχημάτισε τη Σελήνη, μαζί με γήινα υλικά που εκτοξεύτηκαν από κοινού στο διάστημα, η γεωλογική σύνθεση του δορυφόρου δεν διέφερε από της Γης. Συνεπώς το σενάριο πρόσκρουσης -με βάση αυτή τη θεωρία- δεν χρειάζεται να ανατραπεί. Τουλάχιστον προς το παρόν.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://arxiv.org/abs/1001.4243
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Το πρόβλημα με την κυρίαρχη θεωρία της πρόσκρουσης είναι ότι, όπως δείχνουν οι προσομοιώσεις σε υπολογιστές, το φεγγάρι θα έπρεπε να αποτελείται κατά 80% από τα υλικά του άγνωστου σώματος που έπεσε στη Γη και μόνο κατά 20% από τα υλικά του πλανήτη μας. Όμως η Σελήνη, σύμφωνα τις αναλογίες ισοτόπων τόσο των ελαφρών (οξυγόνου, πυρίτιου, ποτάσσιου), όσο και των βαρύτερων στοιχείων (χρωμίου, νεοδύμιου κ.α.) που έχουν βρεθεί στους σεληνιακούς βράχους, έχει σχεδόν ταυτόσημη γεωλογική σύνθεση με τη γήινη.
Μια εναλλακτική υπόθεση για το σχηματισμό της Σελήνης, σύμφωνα με την οποία δικαιολογείται η Γη και το φεγγάρι να έχουν παρόμοια γεωλογική σύσταση, προτάθηκε από τον Γεώργιο Δαρβίνο (γιό του διάσημου Καρόλου), το 1879. Με βάση αυτή την θεωρία, η Γη και ο μετέπειτα δορυφόρος της αρχικά αποτελούσαν μια ενιαία μάζα λιωμένου βράχου, η ταχύτητα περιστροφής του οποίου ήταν τέτοια, ώστε η βαρύτητα ήταν μόλις οριακά μεγαλύτερη από τις κεντρόφυγες δυνάμεις. Έτσι, θα αρκούσε ένα ελαφρό "χτύπημα" για να ξεκολλήσει ένα κομμάτι του λιωμένου βράχου, να εκτιναχθεί στο διάστημα, να μπει σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας και να αποτελέσει τη Σελήνη. Όμως η θεωρία αυτή απορρίφθηκε τελικά, επειδή κανείς επιστήμων δεν μπορούσε να φανταστεί κάποια ενδογενή γήινη πηγή ενέργειας που χρειαζόταν για να "σπρώξει" το φεγγάρι μακριά από τη Γη.
Τώρα, η θεωρία αυτή αποκτά καινούρια ορμή, χάρη σε δύο ολλανδούς επιστήμονες, τον Ρομπ ντε Μέιτζερ του νοτιοαφρικανικού πανεπιστημίου του Δυτικού Ακρωτηρίου και τον Βιμ βαν Βέστρενεν του πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, οι οποίοι πιστεύουν ότι βρήκαν ακριβώς αυτή την απαιτούμενη πηγή ενέργειας. Όπως υποστηρίζουν, επρόκειτο για μια φυσική πυρηνική έκρηξη, η οποία προκλήθηκε όταν συγκεντρώθηκαν μεγάλες ποσότητες βαρέων ραδιενεργών στοιχείων, όπως το θόριο και το ουράνιο, στο σύνορο ανάμεσα στο μανδύα και τον πυρήνα του πλανήτη μας. Τελικά, όπως πιστεύουν, προκλήθηκε μια αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση και μια τεράστια πυρηνική έκρηξη, η οποία "έσπρωξε" ένα κομμάτι της Γης στο διάστημα με την μορφή δορυφόρου.
Η άποψη ότι η Γη έγινε ένας φυσικός πυρηνικός γεω-αντιδραστήρας, σύμφωνα με τους ολλανδούς επιστήμονες, δεν είναι τόσο απίθανη, καθώς όπως αναφέρουν, τέτοιοι γεω-αντιδραστήρες έχουν εντοπιστεί στο παρελθόν στον πλανήτη μας, όπως π.χ. στην περιοχή Όκλο στη Δημοκρατία της Γκαμπόν στη Δυτική Αφρική, όπου εκτιμάται ότι βρισκόταν σε λειτουργία πριν από 1,5 έως 2 δισ. χρόνια.
Την υπόθεση ύπαρξης φυσικών γεω-αντιδραστήρων πρώτος προέβαλε ο αμερικανός γεωφυσικός Μάρβιν Χέρντον, ο οποίος υποστήριξε ότι το βαρύτερο στοιχείο της φύσης, το ουράνιο, βούλιαξε σταδιακά στον πυρήνα της Γης και σχημάτισε ένα φυσικό αντιδραστήρα διαστάσεων πολλών χιλιομέτρων. Όμως ακόμα κι αυτός, αντίθετα με τους ολλανδούς ερευνητές, δεν πιστεύει, όπως δήλωσε, ότι ο γεω-αντιδραστήρας μπορούσε ποτέ να δημιουργηθεί στο όριο μεταξύ μανδύα και πυρήνα, γιατί το ουράνιο τελικά θα κατέληγε λόγω βάρους μέσα στον πυρήνα της Γης.
Όμως η καινοφανής θεωρία έχει ήδη προκαλέσει γενικότερο σκεπτικισμό και αντιδράσεις στους επιστημονικούς κύκλους, σύμφωνα με το New Scientist. "Πώς ξέρουν ότι πράγματι η θερμότητα από το γεω-αντιδραστήρα (σ.σ. αν υπήρξε) θα εκτίναξε την ύλη από τη Γη στο διάστημα, όπως υποθέτουν;", αναρωτήθηκε ο αστροφυσικός του πανεπιστημίου Πρίνστον των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Γκοτ. "Η όλη ιδέα δεν είναι λογική από φυσική άποψη", δήλωσε ο πλανητικός φυσικός Ντέηβιντ Στίβενσον του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech).
Ο Γκοτ έθεσε το ερώτημα γιατί κάτι ανάλογο δεν συνέβη στην Αφροδίτη, η οποία έχει παρόμοια μάζα και γεωλογική σύνθεση με τη Γη, αλλά δεν διαθέτει δορυφόρο σαν τη Σελήνη. Επίσης, όπως δήλωσε, υπάρχει μια απλή απάντηση στο γιατί η Σελήνη έχει ίδια γεωλογική σύνθεση με τη Γη: επειδή το ουράνιο σώμα σαν τον Άρη (το οποίο μερικοί ονομάζουν "Θεία"), που κάποτε προσέκρουσε στον πλανήτη μας, είχε δημιουργηθεί από υλικά, τα οποία είχαν συντεθεί σε ίδια απόσταση από τον ήλιο με τα υλικά της αρχέγονης Γης. Έτσι, όταν αυτό προσέκρουσε στον πλανήτη μας και σχημάτισε τη Σελήνη, μαζί με γήινα υλικά που εκτοξεύτηκαν από κοινού στο διάστημα, η γεωλογική σύνθεση του δορυφόρου δεν διέφερε από της Γης. Συνεπώς το σενάριο πρόσκρουσης -με βάση αυτή τη θεωρία- δεν χρειάζεται να ανατραπεί. Τουλάχιστον προς το παρόν.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://arxiv.org/abs/1001.4243
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Οι ευτυχισμένοι και ενθουσιώδεις άνθρωποι έχουν πιο υγιή καρδιά, σύμφωνα με νέα έρευνα
Οι άνθρωποι που είναι συνήθως χαρούμενοι και ενθουσιώδεις στη ζωή τους, είναι λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν πρόβλημα στην καρδιά τους, σε σχέση με όσους τείνουν να είναι μελαγχολικοί, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, η οποία τονίζει ότι η ενίσχυση των θετικών συναισθημάτων σε έναν άνθρωπο βοηθά σημαντικά στην μείωση του κινδύνου εμφράγματος.
Η έρευνα είναι η πρώτη που δείχνει ότι υπάρχει μια ανεξάρτητη και άμεση σχέση ανάμεσα στα θετικά συναισθήματα και στις παθήσεις της καρδιάς, επισημαίνει πάντως ότι χρειάζονται και άλλες κλινικές μελέτες για επιβεβαίωση, πριν γίνουν συστάσεις σε γιατρούς και ασθενείς για νέες θεραπευτικές οδηγίες.
Η νέα μελέτη έγινε από την Καρίνα Ντέηβιντσον του Ιατρικού Κέντρου του πανεπιστημίου Κολούμπια των ΚΠΑ και δημοσιεύτηκε στο ευρωπαϊκό περιοδικό καρδιολογίας "European Heart Journal", σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ και τους "Τάιμς του Λονδίνου".
Οι ερευνητές μελέτησαν για μια δεκαετία 1.739 άτομα αναλύοντας διαχρονικά τη συναισθηματική τους κατάσταση σε σχέση με την υγεία της καρδιάς τους. Διαπίστωσαν ότι τα λεγόμενα "θετικά συναισθήματα" (χαρά, ευτυχία, ενθουσιασμός, ικανοποίηση κ.α.) μειώνουν κατά 22% τον κίνδυνο εμφράγματος, στηθάγχης ή εγκεφαλικού για κάθε στάδιο μεγαλύτερης έντασης σε αυτά τα συναισθήματα. Δηλαδή όσοι δεν έχουν καθόλου τέτοια συναισθήματα, έχουν 22% μεγαλύτερο κίνδυνο από όσους έχουν "λίγα" τέτοια θετικά συναισθήματα, ενώ οι τελευταίοι έχουν 22% περισσότερο από όσους έχουν "ενδιάμεσα-μέτρια" θετικά συναισθήματα κ.ο.κ.
Αντίθετα, τα αρνητικά συναισθήματα (κατάθλιψη, εχθρότητα, άγχος κ.α.) αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιοπάθειας. Αν κάποιος είναι γενικά αισιόδοξος και χαρούμενος, αλλά μόνο περιστασιακά νιώθει αρνητικά συναισθήματα, λόγω π.χ. κάποιων συμβάντων, τότε δεν αυξάνεται ιδιαίτερα ο κίνδυνος για την καρδιά του. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι είναι δυνατό ένας άνθρωπος να προστατεύσει την καρδιά και να προλάβει τις παθήσεις της σε σημαντικό βαθμό, αναπτύσσοντας μόνιμα θετικά συναισθήματα.
Το κάπνισμα, η παχυσαρκία, η κληρονομικότητα, η πίεση και η χοληστερίνη θεωρούνται παραδοσιακά παράγοντες υψηλού κινδύνου για την καρδιά, ενώ το επίπεδο μόρφωσης και εισοδήματος παίζουν κι αυτά ρόλο. Σύμφωνα με τη Ντέηβιντσον, μια ερμηνεία για τη σημασία των θετικών συναισθημάτων είναι ότι οι άνθρωποι που νιώθουν έτσι, χαλαρώνουν περισσότερο, ανακάμπτουν ταχύτερα από δυσάρεστα γεγονότα και δεν τα ξαναζούν συνεχώς μέσα στο μυαλό τους, γεννώντας διαρκώς άγχος στον εαυτό τους.
"Ο καθένας πρέπει να βάλει λίγη χαρά στην καθημερινή ζωή του και να μην περιμένει τις διακοπές. Περνώντας κάθε μέρα λίγα λεπτά πραγματικής χαλάρωσης και εσωτερικής ευχαρίστησης με τον εαυτό μας, όπως με διάβασμα, περπάτημα ή ακρόαση μουσικής, κάνει καλό στην ψυχική και σωματική υγεία μας", πρόσθεσε.
Οι καρδιοπάθειες είναι η κυριότερη αιτία θανάτου ανδρών και γυναικών στις ανεπτυγμένες χώρες. Μαζί με το διαβήτη, οι καρδιαγγειακές παθήσεις αποτελούν περίπου το ένα τρίτο όλων των θανάτων στον κόσμο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://eurheartj.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/ehp603
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η έρευνα είναι η πρώτη που δείχνει ότι υπάρχει μια ανεξάρτητη και άμεση σχέση ανάμεσα στα θετικά συναισθήματα και στις παθήσεις της καρδιάς, επισημαίνει πάντως ότι χρειάζονται και άλλες κλινικές μελέτες για επιβεβαίωση, πριν γίνουν συστάσεις σε γιατρούς και ασθενείς για νέες θεραπευτικές οδηγίες.
Η νέα μελέτη έγινε από την Καρίνα Ντέηβιντσον του Ιατρικού Κέντρου του πανεπιστημίου Κολούμπια των ΚΠΑ και δημοσιεύτηκε στο ευρωπαϊκό περιοδικό καρδιολογίας "European Heart Journal", σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ και τους "Τάιμς του Λονδίνου".
Οι ερευνητές μελέτησαν για μια δεκαετία 1.739 άτομα αναλύοντας διαχρονικά τη συναισθηματική τους κατάσταση σε σχέση με την υγεία της καρδιάς τους. Διαπίστωσαν ότι τα λεγόμενα "θετικά συναισθήματα" (χαρά, ευτυχία, ενθουσιασμός, ικανοποίηση κ.α.) μειώνουν κατά 22% τον κίνδυνο εμφράγματος, στηθάγχης ή εγκεφαλικού για κάθε στάδιο μεγαλύτερης έντασης σε αυτά τα συναισθήματα. Δηλαδή όσοι δεν έχουν καθόλου τέτοια συναισθήματα, έχουν 22% μεγαλύτερο κίνδυνο από όσους έχουν "λίγα" τέτοια θετικά συναισθήματα, ενώ οι τελευταίοι έχουν 22% περισσότερο από όσους έχουν "ενδιάμεσα-μέτρια" θετικά συναισθήματα κ.ο.κ.
Αντίθετα, τα αρνητικά συναισθήματα (κατάθλιψη, εχθρότητα, άγχος κ.α.) αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιοπάθειας. Αν κάποιος είναι γενικά αισιόδοξος και χαρούμενος, αλλά μόνο περιστασιακά νιώθει αρνητικά συναισθήματα, λόγω π.χ. κάποιων συμβάντων, τότε δεν αυξάνεται ιδιαίτερα ο κίνδυνος για την καρδιά του. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι είναι δυνατό ένας άνθρωπος να προστατεύσει την καρδιά και να προλάβει τις παθήσεις της σε σημαντικό βαθμό, αναπτύσσοντας μόνιμα θετικά συναισθήματα.
Το κάπνισμα, η παχυσαρκία, η κληρονομικότητα, η πίεση και η χοληστερίνη θεωρούνται παραδοσιακά παράγοντες υψηλού κινδύνου για την καρδιά, ενώ το επίπεδο μόρφωσης και εισοδήματος παίζουν κι αυτά ρόλο. Σύμφωνα με τη Ντέηβιντσον, μια ερμηνεία για τη σημασία των θετικών συναισθημάτων είναι ότι οι άνθρωποι που νιώθουν έτσι, χαλαρώνουν περισσότερο, ανακάμπτουν ταχύτερα από δυσάρεστα γεγονότα και δεν τα ξαναζούν συνεχώς μέσα στο μυαλό τους, γεννώντας διαρκώς άγχος στον εαυτό τους.
"Ο καθένας πρέπει να βάλει λίγη χαρά στην καθημερινή ζωή του και να μην περιμένει τις διακοπές. Περνώντας κάθε μέρα λίγα λεπτά πραγματικής χαλάρωσης και εσωτερικής ευχαρίστησης με τον εαυτό μας, όπως με διάβασμα, περπάτημα ή ακρόαση μουσικής, κάνει καλό στην ψυχική και σωματική υγεία μας", πρόσθεσε.
Οι καρδιοπάθειες είναι η κυριότερη αιτία θανάτου ανδρών και γυναικών στις ανεπτυγμένες χώρες. Μαζί με το διαβήτη, οι καρδιαγγειακές παθήσεις αποτελούν περίπου το ένα τρίτο όλων των θανάτων στον κόσμο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://eurheartj.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/ehp603
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τα παχύτερα αγόρια είναι πιθανότερο να μπουν αργότερα στην εφηβεία, ενώ τα παχύτερα κορίτσια νωρίτερα
Τα υπέρβαρα αγόρια είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν καθυστερημένη έναρξη της εφηβείας σε σχέση με τα λεπτότερα, ενώ στα κορίτσια συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή τα πιο παχουλά κορίτσια έχουν αυξημένες πιθανότητες να μπουν στην εφηβεία νωρίτερα, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Η μελέτη, υπό την δρα Τζόις Λι του πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν (Αν Άρμπορ), δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό “Archives of Pediatrics and Adolescent Medicine” (Αρχεία Παιδιατρικής και Ιατρικής των Εφήβων), σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ.
Η σχέση ανάμεσα στον μεγαλύτερο δείκτη σωματικής μάζας και στην πρώιμη έναρξη της εφηβείας έχει μελετηθεί και επιβεβαιωθεί επαρκώς στα κορίτσια, αλλά στα αγόρια μέχρι τώρα δεν είχε συμβεί κάτι ανάλογο, καθώς είχαν γίνει λιγότερες σχετικές έρευνες.
Η νέα μελέτη δεν μπόρεσε να εντοπίσει ένα συγκεκριμένο βάρος στο οποίο ο κίνδυνος της καθυστερημένης εφηβείας αυξάνει για τα αγόρια, όμως επιβεβαίωσε ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στους δύο παράγοντες (βάρος-εφηβεία).
Τα αγόρια αρχίζουν να δείχνουν σημάδια εισόδου στην εφηβεία συνήθως λίγο μετά τα δέκατα γενέθλιά τους, αν και -αντίθετα με τα κορίτσια που έχουν την εμμηνόρροια- δεν εμφανίζουν κάποιο συγκεκριμένο ξεκάθαρο σημάδι εφηβείας, γι’ αυτό ακριβώς η μελέτη της εφηβείας στα αγόρια είναι πιο δύσκολη. Σύμφωνα με την Λι, «βασικά, όταν μπαίνουν στην εφηβεία, τα γεννητικά όργανά τους αρχίζουν να μεγαλώνουν». Η όλη διαδικασία της εφηβείας στα αγόρια μπορεί να κρατήσει από τρία έως πέντε χρόνια.
Η κυρίαρχη σήμερα θεωρία γιατί τα κορίτσια με μεγαλύτερο βάρος μπαίνουν στην εφηβεία νωρίτερα, είναι ότι εμπλέκεται η ορμόνη λεπτίνη, η οποία αυξάνει όταν η μάζα του λίπους ενός ανθρώπου αυξάνει. Μια παρόμοια ορμονική διαδικασία συμβαίνει και στα αγόρια. Πάντως, σύμφωνα με τη Λι, η οποία τόνισε την ανάγκη να γίνουν περισσότερες μελέτες πάνω στο ζήτημα, «ουσιαστικά, βρισκόμαστε στο σκοτάδι αναφορικά με το πώς δουλεύει η εφηβεία».
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://archpedi.ama-assn.org/cgi/content/abstract/164/2/139
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η μελέτη, υπό την δρα Τζόις Λι του πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν (Αν Άρμπορ), δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό “Archives of Pediatrics and Adolescent Medicine” (Αρχεία Παιδιατρικής και Ιατρικής των Εφήβων), σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ.
Η σχέση ανάμεσα στον μεγαλύτερο δείκτη σωματικής μάζας και στην πρώιμη έναρξη της εφηβείας έχει μελετηθεί και επιβεβαιωθεί επαρκώς στα κορίτσια, αλλά στα αγόρια μέχρι τώρα δεν είχε συμβεί κάτι ανάλογο, καθώς είχαν γίνει λιγότερες σχετικές έρευνες.
Η νέα μελέτη δεν μπόρεσε να εντοπίσει ένα συγκεκριμένο βάρος στο οποίο ο κίνδυνος της καθυστερημένης εφηβείας αυξάνει για τα αγόρια, όμως επιβεβαίωσε ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στους δύο παράγοντες (βάρος-εφηβεία).
Τα αγόρια αρχίζουν να δείχνουν σημάδια εισόδου στην εφηβεία συνήθως λίγο μετά τα δέκατα γενέθλιά τους, αν και -αντίθετα με τα κορίτσια που έχουν την εμμηνόρροια- δεν εμφανίζουν κάποιο συγκεκριμένο ξεκάθαρο σημάδι εφηβείας, γι’ αυτό ακριβώς η μελέτη της εφηβείας στα αγόρια είναι πιο δύσκολη. Σύμφωνα με την Λι, «βασικά, όταν μπαίνουν στην εφηβεία, τα γεννητικά όργανά τους αρχίζουν να μεγαλώνουν». Η όλη διαδικασία της εφηβείας στα αγόρια μπορεί να κρατήσει από τρία έως πέντε χρόνια.
Η κυρίαρχη σήμερα θεωρία γιατί τα κορίτσια με μεγαλύτερο βάρος μπαίνουν στην εφηβεία νωρίτερα, είναι ότι εμπλέκεται η ορμόνη λεπτίνη, η οποία αυξάνει όταν η μάζα του λίπους ενός ανθρώπου αυξάνει. Μια παρόμοια ορμονική διαδικασία συμβαίνει και στα αγόρια. Πάντως, σύμφωνα με τη Λι, η οποία τόνισε την ανάγκη να γίνουν περισσότερες μελέτες πάνω στο ζήτημα, «ουσιαστικά, βρισκόμαστε στο σκοτάδι αναφορικά με το πώς δουλεύει η εφηβεία».
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://archpedi.ama-assn.org/cgi/content/abstract/164/2/139
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Εντοπίστηκαν για πρώτη φορά περιοχές στον εγκέφαλο, που όταν καταστρέφονται, οδηγούν σε αυξημένη πνευματικότητα
Ιταλοί νευροεπιστήμονες εντόπισαν εγκεφαλικές περιοχές, οι οποίες, όταν υποστούν ζημιά λόγω κακώσεων, όγκου κλπ., προκαλούν αυξημένη πνευματική δραστηριότητα και ιδίως το αίσθημα της εσωτερικής γαλήνης και υπερβατικότητας ή αυτο-υπέρβασης, δηλαδή το αίσθημα κάποιου ότι ξεπερνά τον εαυτό του και αποτελεί οργανικό μέρος του σύμπαντος.
Αν και η επιστήμη δέχεται όλο και περισσότερο ότι οι διάφορες συμπεριφορές και εμπειρίες του ανθρώπου, ακόμα και οι πνευματικές-θρησκευτικές, πηγάζουν από τον εγκέφαλό του, ο εντοπισμός της συγκεκριμένης νευρωνικής βάσης των εμπειριών αυτών έχει αποδειχτεί πραγματική πρόκληση για τους νευροεπιστήμονες μέχρι τώρα.
Η νέα ανακάλυψη, που παρέχει τις ισχυρότερες μέχρι σήμερα ενδείξεις ότι η πνευματικότητα συνδέεται με συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, έγινε από τον γνωσιακούς νευροπιστήμονες Κόσιμο Ουργκέζι του πανεπιστημίου του Ούντινε και Σαλβατόρε Αγκλιότι του πανεπιστημίου Σαπιέντσα της Ρώμης και τους συνεργάτες τους και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Neuron” (Νευρών), σύμφωνα με το Science, το Live Science, το Nature και το New Scientist. Οι ερευνητές μελέτησαν τις περιπτώσεις 88 ασθενών, οι οποίοι έκαναν χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση καρκινικών όγκων από τον εγκέφαλο και πραγματοποίησαν σε αυτούς λεπτομερή τεστ ανάλυσης της προσωπικότητας πριν και μετά την επέμβαση.
Η επιλεκτική αφαίρεση νευρώνων κυρίως από δύο περιοχές, από τον οπίσθιο κάτω αριστερό βρεγματικό λοβό και από τη δεξιά γωνιώδη έλικα (στο πλαίσιο της χειρουργικής επέμβασης), προκάλεσε αυξημένο αίσθημα υπερβατικότητας σε όσους ασθενείς υποβλήθηκαν σε αυτήν. Αντίθετα, δεν υπήρξαν αλλαγές στην προσωπικότητα, ούτε αυξημένο αίσθημα πνευματικότητας και υπερβατικότητας σε όσους ασθενείς υπέστησαν αφαίρεση νευρώνων σε άλλες περιοχές του εγκεφάλου.
Οι ιταλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι βρήκαν την εγκεφαλική βάση για τις υπερβατικές θρησκευτικές και γενικότερα πνευματικές αντιλήψεις και συμπεριφορές. Η συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου (ιδίως ο οπίσθιος βρεγματικός λοβός) συνδέεται με τη διατήρηση του αισθήματος του εαυτού, βοηθώντας π.χ. έναν άνθρωπο να έχει συναίσθηση των μελών του σώματός του. Έχει επίσης δειχτεί στο παρελθόν, μετά από μελέτες σε χριστιανές μοναχές και βουδιστές μοναχούς, ότι ενεργοποιείται στην προσευχή και το διαλογισμό. Μια βλάβη σε αυτή την περιοχή (π.χ. λόγω όγκου) μπορεί να ανοίξει το δρόμο στο άτομο για να υπερβεί το αίσθημα του «εδώ και τώρα» ή, αντίθετα, να το βιώσει πραγματικά (στο μέτρο που η υπερβατικότητα μπορεί να είναι τελικά η ουσιαστική βίωση του παρόντος).
Οι ως τώρα έρευνες των νευροεπιστημόνων έχουν αποτύχει να εντοπίσουν ένα και μοναδικό «σημείο του Θεού» στον εγκέφαλο. Αν και το ζήτημα είναι πολύπλοκο, οι έρευνες τείνουν να συμπεράνουν ότι η πνευματικότητα με τη γενικότερη έννοια δεν ενεργοποιεί ακριβώς τις ίδιες εγκεφαλικές περιοχές με την θρησκεία ειδικότερα. Προηγούμενες μελέτες νευροαπεικόνισης είχαν συνδέσει τις πνευματικές και υπερβατικές εμπειρίες του ατόμου με ένα ευρύ νευρωνικό δίκτυο που συνδέει διάφορες περιοχές του εγκεφάλου, όμως για πρώτη φορά επιβεβαιώθηκε, χάρη στη νέα έρευνα, μια άμεση σχέση αιτίας και αιτιατού ανάμεσα σε μια εγκεφαλική περιοχή και στην άμεση πρόκληση αισθήματος υπερβατικότητας.
Επίσης διαπιστώθηκε ότι σε όσους ασθενείς αφαιρέθηκε εγκεφαλικός ιστός από την συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, αυτοί ένιωθαν πιο συνδεμένοι με τους ανθρώπους γύρω τους, αλλά και με τη φύση, έτειναν να πιστεύουν περισσότερο στα θαύματα, στην έκτη αίσθηση και γενικότερα στα άυλα φαινόμενα, έχαναν περισσότερο το αίσθημα του χώρου και του χρόνου, ενώ παράλληλα φοβούνταν λιγότερο για την ασθένειά τους και τον θάνατο. Αντίθετα, όσοι ασθενείς, στο πλαίσιο της χειρουργικής αφαίρεσης του όγκου, έχασαν τμήματα του εγκεφαλικού ιστού από άλλα μέρη του εγκεφάλου, δεν είχαν τέτοιες τάσεις και αλλαγές στη συνέχεια.
Ο Ουργκέζι δήλωσε ότι στο μέλλον σχεδιάζει να προκαλέσει σε υγιείς ανθρώπους την αύξηση της πνευματικότητας, μέσω της μη επεμβατικής τεχνικής της διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης, η οποία επιτρέπει την πρόσκαιρη αλλαγή της νευρωνικής δραστηριότητας σε μια περιοχή του εγκεφάλου. Στόχος του είναι, μια μέρα, να μπορεί να αυξάνει «κατά παραγγελία» το αίσθημα και τις εμπειρίες υπερβατικότητας και πνευματικότητας σε άτομα με νευρολογικές και ψυχολογικές διαταραχές, ώστε να τους βοηθήσει να τις ξεπεράσουν.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.cell.com/neuron/abstract/S0896-6273(10)00052-8
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Αν και η επιστήμη δέχεται όλο και περισσότερο ότι οι διάφορες συμπεριφορές και εμπειρίες του ανθρώπου, ακόμα και οι πνευματικές-θρησκευτικές, πηγάζουν από τον εγκέφαλό του, ο εντοπισμός της συγκεκριμένης νευρωνικής βάσης των εμπειριών αυτών έχει αποδειχτεί πραγματική πρόκληση για τους νευροεπιστήμονες μέχρι τώρα.
Η νέα ανακάλυψη, που παρέχει τις ισχυρότερες μέχρι σήμερα ενδείξεις ότι η πνευματικότητα συνδέεται με συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, έγινε από τον γνωσιακούς νευροπιστήμονες Κόσιμο Ουργκέζι του πανεπιστημίου του Ούντινε και Σαλβατόρε Αγκλιότι του πανεπιστημίου Σαπιέντσα της Ρώμης και τους συνεργάτες τους και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Neuron” (Νευρών), σύμφωνα με το Science, το Live Science, το Nature και το New Scientist. Οι ερευνητές μελέτησαν τις περιπτώσεις 88 ασθενών, οι οποίοι έκαναν χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση καρκινικών όγκων από τον εγκέφαλο και πραγματοποίησαν σε αυτούς λεπτομερή τεστ ανάλυσης της προσωπικότητας πριν και μετά την επέμβαση.
Η επιλεκτική αφαίρεση νευρώνων κυρίως από δύο περιοχές, από τον οπίσθιο κάτω αριστερό βρεγματικό λοβό και από τη δεξιά γωνιώδη έλικα (στο πλαίσιο της χειρουργικής επέμβασης), προκάλεσε αυξημένο αίσθημα υπερβατικότητας σε όσους ασθενείς υποβλήθηκαν σε αυτήν. Αντίθετα, δεν υπήρξαν αλλαγές στην προσωπικότητα, ούτε αυξημένο αίσθημα πνευματικότητας και υπερβατικότητας σε όσους ασθενείς υπέστησαν αφαίρεση νευρώνων σε άλλες περιοχές του εγκεφάλου.
Οι ιταλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι βρήκαν την εγκεφαλική βάση για τις υπερβατικές θρησκευτικές και γενικότερα πνευματικές αντιλήψεις και συμπεριφορές. Η συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου (ιδίως ο οπίσθιος βρεγματικός λοβός) συνδέεται με τη διατήρηση του αισθήματος του εαυτού, βοηθώντας π.χ. έναν άνθρωπο να έχει συναίσθηση των μελών του σώματός του. Έχει επίσης δειχτεί στο παρελθόν, μετά από μελέτες σε χριστιανές μοναχές και βουδιστές μοναχούς, ότι ενεργοποιείται στην προσευχή και το διαλογισμό. Μια βλάβη σε αυτή την περιοχή (π.χ. λόγω όγκου) μπορεί να ανοίξει το δρόμο στο άτομο για να υπερβεί το αίσθημα του «εδώ και τώρα» ή, αντίθετα, να το βιώσει πραγματικά (στο μέτρο που η υπερβατικότητα μπορεί να είναι τελικά η ουσιαστική βίωση του παρόντος).
Οι ως τώρα έρευνες των νευροεπιστημόνων έχουν αποτύχει να εντοπίσουν ένα και μοναδικό «σημείο του Θεού» στον εγκέφαλο. Αν και το ζήτημα είναι πολύπλοκο, οι έρευνες τείνουν να συμπεράνουν ότι η πνευματικότητα με τη γενικότερη έννοια δεν ενεργοποιεί ακριβώς τις ίδιες εγκεφαλικές περιοχές με την θρησκεία ειδικότερα. Προηγούμενες μελέτες νευροαπεικόνισης είχαν συνδέσει τις πνευματικές και υπερβατικές εμπειρίες του ατόμου με ένα ευρύ νευρωνικό δίκτυο που συνδέει διάφορες περιοχές του εγκεφάλου, όμως για πρώτη φορά επιβεβαιώθηκε, χάρη στη νέα έρευνα, μια άμεση σχέση αιτίας και αιτιατού ανάμεσα σε μια εγκεφαλική περιοχή και στην άμεση πρόκληση αισθήματος υπερβατικότητας.
Επίσης διαπιστώθηκε ότι σε όσους ασθενείς αφαιρέθηκε εγκεφαλικός ιστός από την συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, αυτοί ένιωθαν πιο συνδεμένοι με τους ανθρώπους γύρω τους, αλλά και με τη φύση, έτειναν να πιστεύουν περισσότερο στα θαύματα, στην έκτη αίσθηση και γενικότερα στα άυλα φαινόμενα, έχαναν περισσότερο το αίσθημα του χώρου και του χρόνου, ενώ παράλληλα φοβούνταν λιγότερο για την ασθένειά τους και τον θάνατο. Αντίθετα, όσοι ασθενείς, στο πλαίσιο της χειρουργικής αφαίρεσης του όγκου, έχασαν τμήματα του εγκεφαλικού ιστού από άλλα μέρη του εγκεφάλου, δεν είχαν τέτοιες τάσεις και αλλαγές στη συνέχεια.
Ο Ουργκέζι δήλωσε ότι στο μέλλον σχεδιάζει να προκαλέσει σε υγιείς ανθρώπους την αύξηση της πνευματικότητας, μέσω της μη επεμβατικής τεχνικής της διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης, η οποία επιτρέπει την πρόσκαιρη αλλαγή της νευρωνικής δραστηριότητας σε μια περιοχή του εγκεφάλου. Στόχος του είναι, μια μέρα, να μπορεί να αυξάνει «κατά παραγγελία» το αίσθημα και τις εμπειρίες υπερβατικότητας και πνευματικότητας σε άτομα με νευρολογικές και ψυχολογικές διαταραχές, ώστε να τους βοηθήσει να τις ξεπεράσουν.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.cell.com/neuron/abstract/S0896-6273(10)00052-8
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Νέες θεραπείες για την αποκατάσταση των βλαβών του αρθρικού χόνδρου
Οι βλάβες του αρθρικού χόνδρου μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται χάρη στις νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις της μεταμόσχευσης οστεοχόνδρινων τμημάτων ή της μεταμόσχευση χονδροκυττάρων. Οι τελευταίες εξελίξεις στην θεραπεία των βλαβών του αρθρικού χόνδρου θα παρουσιαστούν στο διεθνές σεμινάριο με θέμα: «Αντιμετώπιση Κακώσεων Αρθρικού Χόνδρου» που διοργανώνει στη Θεσσαλονίκη η Β΄ Ορθοπαιδική Κλινική του νοσοκομείου Παπαγεωργίου στις 19 και 20 Φεβρουαρίου.
Ο αρθρικός χόνδρος καλύπτει την επιφάνεια των αρθρώσεων , είναι λείος και μαλακός , συμβάλει στην ομαλή κίνηση των οστών και είναι ιδιαίτερα ευάλωτος σε κακώσεις και βλάβες ακόμη από τη νεαρή ηλικία. Όπως εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επιμελητής Β΄ της Ορθοπαιδικής Κλινικής του Παπαγεωργίου, Μιχάλης Ιωσηφίδης, δεν υπάρχει φαρμακευτική αγωγή ούτε και θεραπεία που να συμβάλει στην αναγέννηση του αρθρικού χόνδρου, δηλαδή όταν αυτός υποστεί βλάβη δεν διορθώνεται, ενώ με την δημιουργία της βλάβης αρχίζει η διαδικασία της φθοράς που οδηγεί στην οστεοαρθρίτιδα.
Οι θεραπευτικές προσεγγίσεις που άρχισαν να εφαρμόζονται τη τελευταία δεκαετία, όπως εξηγεί ο κ. Ιωσηφίδης, στοχεύουν στην αναδημιουργία του αρθρικού χόνδρου είτε με την μεταμόσχευση οστεοχόνδρινων τμημάτων ή με τη μεταμόσχευση χονδροκυττάρων από τον ίδιο τον ασθενή. Προϋπόθεση για την εφαρμογή αυτών των δύο μεθόδων είναι να είναι η βλάβη εντοπισμένη και να μην είναι σε προχωρημένο στάδιο. Εφαρμόζονται σε άτομα ηλικίας κάτω των 40 ετών και υπό ορισμένες προϋποθέσεις και σε μεγαλύτερης ηλικίας.
Η διαδικασία της μεταμόσχευσης χονδροκυττάρων αρχίζει με τη λήψη χονδροκυττάρων από υγιείς χόνδρους του ασθενούς με μία απλή διαδικασία αρθροσκόπησης, ακολουθεί καλλιέργεια των χονδροκυττάρων σε εργαστήρια του εξωτερικού τα οποία στη συνέχεια μεταμοσχεύονται χάρη στις δυνατότητες που παρέχει η μηχανική των ιστών. Για την όλη διαδικασία απαιτείται χρονικό διάστημα 30-45 ημέρες, ενώ χρειάζονται αρκετοί μήνες για την πλήρη αποκατάσταση.
Για τη μεταμόσχευση οστεοχόνδρινων τμημάτων χρησιμοποιούνται τεμάχια υγιούς χόνδρου τα οποία λαμβάνονται με μία ειδική τεχνική από γειτονική προς την βλάβη περιοχή και εμφυτεύονται στην περιοχή της βλάβης.
Στη διάρκεια του σεμιναρίου ο Σουηδός καθηγητής ορθοπαιδικής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ, Λάρς Πέτερσον, ο οποίος πρώτος εφάρμοσε τη μεταμόσχευση χονδροκυττάρων, θα παρουσιάσει τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της εμφύτευσης αυτόλογων χονδροκυττάρων και μελλοντικές κατευθύνσεις, ενώ ο Ούγγρος καθηγητής Λάζλο Χάνγκοντι, ο οποίος πρώτος εφάρμοσε τη μεταμόσχευση οστεοχόνδρινων κυλίνδρων, θα ανακοινώσει τα αποτελέσματα της 17ετούς εφαρμογής της μεθόδου, τις εφαρμογές στο γόνατο και τις ενδείξεις εκτός του γονάτου.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Ο αρθρικός χόνδρος καλύπτει την επιφάνεια των αρθρώσεων , είναι λείος και μαλακός , συμβάλει στην ομαλή κίνηση των οστών και είναι ιδιαίτερα ευάλωτος σε κακώσεις και βλάβες ακόμη από τη νεαρή ηλικία. Όπως εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επιμελητής Β΄ της Ορθοπαιδικής Κλινικής του Παπαγεωργίου, Μιχάλης Ιωσηφίδης, δεν υπάρχει φαρμακευτική αγωγή ούτε και θεραπεία που να συμβάλει στην αναγέννηση του αρθρικού χόνδρου, δηλαδή όταν αυτός υποστεί βλάβη δεν διορθώνεται, ενώ με την δημιουργία της βλάβης αρχίζει η διαδικασία της φθοράς που οδηγεί στην οστεοαρθρίτιδα.
Οι θεραπευτικές προσεγγίσεις που άρχισαν να εφαρμόζονται τη τελευταία δεκαετία, όπως εξηγεί ο κ. Ιωσηφίδης, στοχεύουν στην αναδημιουργία του αρθρικού χόνδρου είτε με την μεταμόσχευση οστεοχόνδρινων τμημάτων ή με τη μεταμόσχευση χονδροκυττάρων από τον ίδιο τον ασθενή. Προϋπόθεση για την εφαρμογή αυτών των δύο μεθόδων είναι να είναι η βλάβη εντοπισμένη και να μην είναι σε προχωρημένο στάδιο. Εφαρμόζονται σε άτομα ηλικίας κάτω των 40 ετών και υπό ορισμένες προϋποθέσεις και σε μεγαλύτερης ηλικίας.
Η διαδικασία της μεταμόσχευσης χονδροκυττάρων αρχίζει με τη λήψη χονδροκυττάρων από υγιείς χόνδρους του ασθενούς με μία απλή διαδικασία αρθροσκόπησης, ακολουθεί καλλιέργεια των χονδροκυττάρων σε εργαστήρια του εξωτερικού τα οποία στη συνέχεια μεταμοσχεύονται χάρη στις δυνατότητες που παρέχει η μηχανική των ιστών. Για την όλη διαδικασία απαιτείται χρονικό διάστημα 30-45 ημέρες, ενώ χρειάζονται αρκετοί μήνες για την πλήρη αποκατάσταση.
Για τη μεταμόσχευση οστεοχόνδρινων τμημάτων χρησιμοποιούνται τεμάχια υγιούς χόνδρου τα οποία λαμβάνονται με μία ειδική τεχνική από γειτονική προς την βλάβη περιοχή και εμφυτεύονται στην περιοχή της βλάβης.
Στη διάρκεια του σεμιναρίου ο Σουηδός καθηγητής ορθοπαιδικής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ, Λάρς Πέτερσον, ο οποίος πρώτος εφάρμοσε τη μεταμόσχευση χονδροκυττάρων, θα παρουσιάσει τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της εμφύτευσης αυτόλογων χονδροκυττάρων και μελλοντικές κατευθύνσεις, ενώ ο Ούγγρος καθηγητής Λάζλο Χάνγκοντι, ο οποίος πρώτος εφάρμοσε τη μεταμόσχευση οστεοχόνδρινων κυλίνδρων, θα ανακοινώσει τα αποτελέσματα της 17ετούς εφαρμογής της μεθόδου, τις εφαρμογές στο γόνατο και τις ενδείξεις εκτός του γονάτου.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010
Στην ψηφιακή εποχή η Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων
Πρόσβαση στην ιστορία της Ελλάδας, με μία μόνο κίνηση στον υπολογιστή τους, από το σπίτι ή το γραφείο τους, αποκτούν όλοι οι πολίτες μέσω της νέας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων.
Η Βιβλιοθήκη της Βουλής, που περιλαμβάνει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έντυπου υλικού στη χώρα μας, εκσυγχρονίζεται και υιοθετεί τη σύγχρονη τεχνολογία.
Μέσα από την ηλεκτρονική διεύθυνση , οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν απλές και συνδυαστικές αναζητήσεις στις συλλογές εντύπων και μικροταινιών, να εντοπίσουν τη βιβλιογραφία που χρειάζονται και να ενημερωθούν για την κυκλοφορία των νέων ελληνικών τίτλων και των ξενόγλωσσων εκδόσεων που διαθέτει η Βουλή των Ελλήνων.
Στην παρούσα φάση, έχει τεθεί στη διάθεση του κοινού το περιεχόμενο 3.000 τίτλων εφημερίδων και περιοδικών του 19ου και 20ου αιώνα, ενώ παρέχεται η δυνατότητα στους χρήστες να διαβάσουν σελίδες εντύπων που εκδίδονταν έως το 1940. Πρόκειται για εφημερίδες υψηλής κυκλοφορίας των μεγάλων αστικών κέντρων, αλλά και εφημερίδες τοπικές, μικρότερης εμβέλειας, που αποτυπώνουν, όμως, όψεις των κοινωνιών της Ελλάδας και της ομογένειας. Από τα αναρτημένα φύλλα, ενδεικτικά αναφέρονται: ο Αιών, η Αθηνά, το Άστυ, η Παλιγγενεσία, η Πανδώρα (του 19ου αιώνα), και η Ακρόπολη, η Ελευθερία, το Ελεύθερο Βήμα (του 20ου αιώνα).
Στο ψηφιακό υλικό από το 1940 και μετά οι ενδιαφερόμενοι μπορούν, προς το παρόν, να έχουν πρόσβαση επισκεπτόμενοι τον χώρο της Βιβλιοθήκης της Βουλής.
Αξιοποιώντας το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας» (έργο «Τεκμηρίωση, Αξιοποίηση και Ανάδειξη των Συλλογών της Βιβλιοθήκης της Βουλής»), η Βιβλιοθήκη έχει ψηφιοποιήσει περισσότερες από 15.000 μικροταινίες (από τις συνολικά 21.000 της συλλογής) που αντιστοιχούν σε οκτώ εκατομμύρια ψηφιακά τεκμήρια, καθώς και περισσότερα από 3.000 σπάνια χειρόγραφα και έντυπα.
Πώς έγινε η ψηφιοποίηση
Η διαδικασία ψηφιοποίησης, που πραγματοποιήθηκε σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους στις εγκαταστάσεις της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων στο παλαιό Καπνεργοστάσιο, παρουσίασε ιδιαίτερες προκλήσεις, καθώς η πλειοψηφία του προς ψηφιοποίηση υλικού ήταν σε μορφή μικροφίλμ. Χρησιμοποιήθηκαν ειδικοί σαρωτές τελευταίας τεχνολογίας προκειμένου να διασφαλιστεί η ακεραιότητα του υλικού και να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή ποιότητα του τελικού ψηφιακού προϊόντος. Εφαρμόστηκαν διαδικασίες ελέγχου ποιότητας των παραγόμενων ψηφιακών τεκμηρίων, βασισμένες σε διεθνή πρότυπα. Τα ψηφιακά τεκμήρια υδατοσημάνθηκαν με τη βοήθεια ειδικού λογισμικού, για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων του υλικού και πλέον είναι διαθέσιμα για ανάγνωση και αναπαραγωγή από οποιοδήποτε σημείο.
Η ιστορία και η δράση της Βιβλιοθήκης της Βουλής
Σχεδόν δύο αιώνες δράσης καλύπτει μέχρι σήμερα η Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων. Ιδρύθηκε το 1844, από την πρώτη Βουλή που συνήλθε αφού τέθηκε σε ισχύ το Σύνταγμα του 1844.
Η Βιβλιοθήκη της Βουλής είναι γενική βιβλιοθήκη, ανοιχτή στο κοινό, με κύρια όμως αποστολή την υποστήριξη των βουλευτών στο κοινοβουλευτικό τους έργο. Μεταξύ των επισκεπτών της συγκαταλέγονται καθηγητές πανεπιστημίου, Έλληνες και ξένοι ερευνητές, δημοσιογράφοι και πολλοί φοιτητές πολιτικών, οικονομικών και κλασικών επιστημών οι οποίοι ενδιαφέρονται για τις πλούσιες συλλογές της που περιλαμβάνουν βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες, ιστορικά έγγραφα, χάρτες και χαρακτικά.
Οι συλλογές της Βιβλιοθήκης περιλαμβάνουν:
600.000 τόμους βιβλίων και φυλλαδίων που αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έντυπου υλικού στην Ελλάδα, στην οποία κάθε χρόνο προστίθενται 4.000 ελληνικοί τίτλοι και περίπου 1.000 ξενόγλωσσοι
12.000 τόμους σπάνιων και πολύτιμων εκδόσεων
600 χειρόγραφα
5.000 χάρτες
πλήρη σειρά της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, της Εφημερίδος των Συζητήσεων της Βουλής και των Πρακτικών της Βουλής και της Γερουσίας
100.000 τόμους εφημερίδων και περιοδικών, μια πλουσιότατη και ιδιαίτερα αναπτυγμένη συλλογή περιοδικών εντύπων από τον 19ο αιώνα, καθώς και μια συλλογή του ξενόγλωσσου Τύπου από τον 19ο αιώνα
21.000 μικροταινίες, παραγωγή του εργαστηρίου της Βουλής
αρχεία: κοινοβουλευτικά, ιστορικά, πολιτικών προσωπικοτήτων
2.500 CD ROM
1.000 περίπου έργα τέχνης και πολλά άλλα.
Η Βιβλιοθήκη της Βουλής, που περιλαμβάνει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έντυπου υλικού στη χώρα μας, εκσυγχρονίζεται και υιοθετεί τη σύγχρονη τεχνολογία.
Μέσα από την ηλεκτρονική διεύθυνση , οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν απλές και συνδυαστικές αναζητήσεις στις συλλογές εντύπων και μικροταινιών, να εντοπίσουν τη βιβλιογραφία που χρειάζονται και να ενημερωθούν για την κυκλοφορία των νέων ελληνικών τίτλων και των ξενόγλωσσων εκδόσεων που διαθέτει η Βουλή των Ελλήνων.
Στην παρούσα φάση, έχει τεθεί στη διάθεση του κοινού το περιεχόμενο 3.000 τίτλων εφημερίδων και περιοδικών του 19ου και 20ου αιώνα, ενώ παρέχεται η δυνατότητα στους χρήστες να διαβάσουν σελίδες εντύπων που εκδίδονταν έως το 1940. Πρόκειται για εφημερίδες υψηλής κυκλοφορίας των μεγάλων αστικών κέντρων, αλλά και εφημερίδες τοπικές, μικρότερης εμβέλειας, που αποτυπώνουν, όμως, όψεις των κοινωνιών της Ελλάδας και της ομογένειας. Από τα αναρτημένα φύλλα, ενδεικτικά αναφέρονται: ο Αιών, η Αθηνά, το Άστυ, η Παλιγγενεσία, η Πανδώρα (του 19ου αιώνα), και η Ακρόπολη, η Ελευθερία, το Ελεύθερο Βήμα (του 20ου αιώνα).
Στο ψηφιακό υλικό από το 1940 και μετά οι ενδιαφερόμενοι μπορούν, προς το παρόν, να έχουν πρόσβαση επισκεπτόμενοι τον χώρο της Βιβλιοθήκης της Βουλής.
Αξιοποιώντας το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας» (έργο «Τεκμηρίωση, Αξιοποίηση και Ανάδειξη των Συλλογών της Βιβλιοθήκης της Βουλής»), η Βιβλιοθήκη έχει ψηφιοποιήσει περισσότερες από 15.000 μικροταινίες (από τις συνολικά 21.000 της συλλογής) που αντιστοιχούν σε οκτώ εκατομμύρια ψηφιακά τεκμήρια, καθώς και περισσότερα από 3.000 σπάνια χειρόγραφα και έντυπα.
Πώς έγινε η ψηφιοποίηση
Η διαδικασία ψηφιοποίησης, που πραγματοποιήθηκε σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους στις εγκαταστάσεις της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων στο παλαιό Καπνεργοστάσιο, παρουσίασε ιδιαίτερες προκλήσεις, καθώς η πλειοψηφία του προς ψηφιοποίηση υλικού ήταν σε μορφή μικροφίλμ. Χρησιμοποιήθηκαν ειδικοί σαρωτές τελευταίας τεχνολογίας προκειμένου να διασφαλιστεί η ακεραιότητα του υλικού και να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή ποιότητα του τελικού ψηφιακού προϊόντος. Εφαρμόστηκαν διαδικασίες ελέγχου ποιότητας των παραγόμενων ψηφιακών τεκμηρίων, βασισμένες σε διεθνή πρότυπα. Τα ψηφιακά τεκμήρια υδατοσημάνθηκαν με τη βοήθεια ειδικού λογισμικού, για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων του υλικού και πλέον είναι διαθέσιμα για ανάγνωση και αναπαραγωγή από οποιοδήποτε σημείο.
Η ιστορία και η δράση της Βιβλιοθήκης της Βουλής
Σχεδόν δύο αιώνες δράσης καλύπτει μέχρι σήμερα η Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων. Ιδρύθηκε το 1844, από την πρώτη Βουλή που συνήλθε αφού τέθηκε σε ισχύ το Σύνταγμα του 1844.
Η Βιβλιοθήκη της Βουλής είναι γενική βιβλιοθήκη, ανοιχτή στο κοινό, με κύρια όμως αποστολή την υποστήριξη των βουλευτών στο κοινοβουλευτικό τους έργο. Μεταξύ των επισκεπτών της συγκαταλέγονται καθηγητές πανεπιστημίου, Έλληνες και ξένοι ερευνητές, δημοσιογράφοι και πολλοί φοιτητές πολιτικών, οικονομικών και κλασικών επιστημών οι οποίοι ενδιαφέρονται για τις πλούσιες συλλογές της που περιλαμβάνουν βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες, ιστορικά έγγραφα, χάρτες και χαρακτικά.
Οι συλλογές της Βιβλιοθήκης περιλαμβάνουν:
600.000 τόμους βιβλίων και φυλλαδίων που αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έντυπου υλικού στην Ελλάδα, στην οποία κάθε χρόνο προστίθενται 4.000 ελληνικοί τίτλοι και περίπου 1.000 ξενόγλωσσοι
12.000 τόμους σπάνιων και πολύτιμων εκδόσεων
600 χειρόγραφα
5.000 χάρτες
πλήρη σειρά της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, της Εφημερίδος των Συζητήσεων της Βουλής και των Πρακτικών της Βουλής και της Γερουσίας
100.000 τόμους εφημερίδων και περιοδικών, μια πλουσιότατη και ιδιαίτερα αναπτυγμένη συλλογή περιοδικών εντύπων από τον 19ο αιώνα, καθώς και μια συλλογή του ξενόγλωσσου Τύπου από τον 19ο αιώνα
21.000 μικροταινίες, παραγωγή του εργαστηρίου της Βουλής
αρχεία: κοινοβουλευτικά, ιστορικά, πολιτικών προσωπικοτήτων
2.500 CD ROM
1.000 περίπου έργα τέχνης και πολλά άλλα.
Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010
Η διαβίωση σε μεγάλο υψόμετρο λεπταίνει
Αν κουραστήκατε να ακολουθείτε όλες αυτές τις βασανιστικές δίαιτες και τα εξαντλητικά γυμναστήρια για να χάσετε κιλά, ίσως ήρθε η ώρα να δοκιμάσετε κάτι άλλο: να ζήσετε σε κάποιο ψηλό βουνό, αφού, σύμφωνα με μια νέα γερμανική επιστημονική έρευνα, η διαβίωση σε μεγάλο υψόμετρο μειώνει την όρεξη και επιταχύνει τον μεταβολισμό του οργανισμού και έτσι ο άνθρωπος χάνει κιλά.
Με άλλα λόγια, ο αέρας του βουνού δεν είναι μόνο γενικά υγιεινός, αλλά έχει και μια ειδικότερη επίδραση, την απώλεια βάρους. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο βουνίσιος αέρας περιέχει λιγότερο οξυγόνο σε σχέση με τον αέρα σε χαμηλό υψόμετρο, με αποτέλεσμα η αναπνοή να γίνεται πιο δύσκολα και η καρδιά να εξαναγκάζεται να χτυπά πιο γρήγορα και το σώμα να καίει περισσότερη ενέργεια, κάτι που οδηγεί στην απώλεια βάρους.
Η έρευνα, υπό τον γαστρεντερολόγο Φλόριαν Λιπλ του νοσοκομείου του πανεπιστημίου Λούντβιχ-Μαξιμίλιαν του Μονάχου, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Obesity" (Παχυσαρκία), σύμφωνα με το "Science", μελέτησε 20 παχύσαρκα άτομα, που πέρασαν μια εβδομάδα σε ένα σταθμό περιβαλλοντικών ερευνών, σε υψόμετρο 2.650 μέτρων, περίπου 300 μέτρα κάτω από την κορυφή του ψηλότερου γερμανικού βουνού Τσουγκσπίτσε, κοντά στα σύνορα με την Αυστρία. Όπως διαπιστώθηκε, η όρεξή τους μειώθηκε και έχασαν περισσότερο βάρος απ’ ό,τι αν είχαν μείνει στο σπίτι τους.
Το μικρό δείγμα και η έλλειψη μιας δεύτερης ομάδας "ελέγχου" για σύγκριση σημαίνει ότι δεν μπορούν να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα, σύμφωνα με άλλους ερευνητές. Κι άλλες όμως, μελέτες στο παρελθόν έχουν δείξει ότι η άσκηση των αθλητών σε μεγάλα υψόμετρα οδηγεί σε απώλεια βάρους. Η νέα έρευνα, για πρώτη φορά, έδειξε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να χάσει παραπάνω κιλά απλώς και μόνο με το να ζει σε μεγάλο υψόμετρο, χωρίς να χρειάζεται να κάνει πρόσθετη φυσική άσκηση.
Όπως είπε ο Φ. Λιπλ, "ξέρουμε από τη νοσοκομειακή εμπειρία ότι είναι δύσκολο να κινητοποιήσουμε τους παχύσαρκους για να ασκηθούν. Όμως, αν τους πάμε εκεί πάνω, ο υψηλός μεταβολικός ρυθμός θα κάνει το μεγαλύτερο μέρος της 'δουλειάς' εκείνος για λογαριασμό τους".
Οι 20 παχύσαρκοι εθελοντές έφτασαν στο βουνό χωρίς να κουραστούν, χάρη στον οδοντωτό σιδηρόδρομο, και εκεί δεν είχαν καθόλου κουραστικό πρόγραμμα (πεζοπορίες κ.λπ.). Αντίθετα, έκαναν την ίδια, πάνω-κάτω, καθιστική ζωή που έκαναν και στο σπίτι τους. Απλώς ζούσαν σε μεγάλο υψόμετρο και βρίσκονταν υπό συνεχή παρακολούθηση (λήψη αίματος, έλεγχος ορμονών που συνδέονται με την όρεξη, όπως η λεπτίνη, μέτρηση βάρους κ.α.). Το σημαντικότερο (γι' αυτούς): έτρωγαν όσο ήθελαν!
Μετά από μια εβδομάδα, οι παχύσαρκοι που στο ξεκίνημα ήσαν κατά μέσο όρο 105 κιλά, είχαν χάσει ενάμιση κιλό ο καθένας. Παράλληλα, εμφάνισαν πτώση στην πίεση του αίματος, η οποία αποδόθηκε στην απώλεια του βάρους, ενώ το επίπεδο της ορμόνης λεπτίνης είχε αυξηθεί (αντίθετα με τις δίαιτες που μειώνουν την ποσότητα του ημερήσιου φαγητού).
Οι ερευνητές δεν μπορούν ακριβώς να ερμηνεύσουν την απώλεια βάρους. Η απώλεια όρεξης είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε όσους ζουν σε μεγάλα υψόμετρα και πράγματι οι παχύσαρκοι εθελοντές έτρωγαν λιγότερο απ’ ό,τι συνήθιζαν - περίπου 700 θερμίδες λιγότερες κάθε μέρα. Η μικρότερη ποσότητα τροφής, κατά τον Λιπλ, εξηγεί την απώλεια ενός κιλού από το ενάμιση που κατά μέσο όρο μειώθηκε. Το υπόλοιπο μισό κιλό πιθανότατα σχετίζεται με την αύξηση του μεταβολικού ρυθμού.
Ο εκδότης του περιοδικού "Obesity", Ρίτσαρντ Μπέργκμαν, φυσιολόγος του πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας (Λος Άντζελες), χαρακτήρισε την έρευνα "ενδιαφέρουσα", αν και προκαταρκτική, και παρατήρησε ότι το Κολοράντο, όπου πολλοί κάτοικοι ζουν σε μεγάλα υψόμετρα, είναι η πολιτεία με τους λιγότερους παχύσαρκους στις ΗΠΑ.
Επειδή ουσιαστικά δεν υπάρχει τρόπος να μιμηθεί κανείς στην πόλη τις συνθήκες μεγάλου υψομέτρου και χαμηλού οξυγόνου, ο Λιπλ, μισο-αστειευόμενος, κάλεσε τους παχύσαρκους, από εδώ και πέρα, όταν πάνε διακοπές, να διαλέγουν βουνό και όχι θάλασσα.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.nature.com/oby/journal/vaop/ncurrent/abs/oby2009509a.html
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Με άλλα λόγια, ο αέρας του βουνού δεν είναι μόνο γενικά υγιεινός, αλλά έχει και μια ειδικότερη επίδραση, την απώλεια βάρους. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο βουνίσιος αέρας περιέχει λιγότερο οξυγόνο σε σχέση με τον αέρα σε χαμηλό υψόμετρο, με αποτέλεσμα η αναπνοή να γίνεται πιο δύσκολα και η καρδιά να εξαναγκάζεται να χτυπά πιο γρήγορα και το σώμα να καίει περισσότερη ενέργεια, κάτι που οδηγεί στην απώλεια βάρους.
Η έρευνα, υπό τον γαστρεντερολόγο Φλόριαν Λιπλ του νοσοκομείου του πανεπιστημίου Λούντβιχ-Μαξιμίλιαν του Μονάχου, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Obesity" (Παχυσαρκία), σύμφωνα με το "Science", μελέτησε 20 παχύσαρκα άτομα, που πέρασαν μια εβδομάδα σε ένα σταθμό περιβαλλοντικών ερευνών, σε υψόμετρο 2.650 μέτρων, περίπου 300 μέτρα κάτω από την κορυφή του ψηλότερου γερμανικού βουνού Τσουγκσπίτσε, κοντά στα σύνορα με την Αυστρία. Όπως διαπιστώθηκε, η όρεξή τους μειώθηκε και έχασαν περισσότερο βάρος απ’ ό,τι αν είχαν μείνει στο σπίτι τους.
Το μικρό δείγμα και η έλλειψη μιας δεύτερης ομάδας "ελέγχου" για σύγκριση σημαίνει ότι δεν μπορούν να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα, σύμφωνα με άλλους ερευνητές. Κι άλλες όμως, μελέτες στο παρελθόν έχουν δείξει ότι η άσκηση των αθλητών σε μεγάλα υψόμετρα οδηγεί σε απώλεια βάρους. Η νέα έρευνα, για πρώτη φορά, έδειξε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να χάσει παραπάνω κιλά απλώς και μόνο με το να ζει σε μεγάλο υψόμετρο, χωρίς να χρειάζεται να κάνει πρόσθετη φυσική άσκηση.
Όπως είπε ο Φ. Λιπλ, "ξέρουμε από τη νοσοκομειακή εμπειρία ότι είναι δύσκολο να κινητοποιήσουμε τους παχύσαρκους για να ασκηθούν. Όμως, αν τους πάμε εκεί πάνω, ο υψηλός μεταβολικός ρυθμός θα κάνει το μεγαλύτερο μέρος της 'δουλειάς' εκείνος για λογαριασμό τους".
Οι 20 παχύσαρκοι εθελοντές έφτασαν στο βουνό χωρίς να κουραστούν, χάρη στον οδοντωτό σιδηρόδρομο, και εκεί δεν είχαν καθόλου κουραστικό πρόγραμμα (πεζοπορίες κ.λπ.). Αντίθετα, έκαναν την ίδια, πάνω-κάτω, καθιστική ζωή που έκαναν και στο σπίτι τους. Απλώς ζούσαν σε μεγάλο υψόμετρο και βρίσκονταν υπό συνεχή παρακολούθηση (λήψη αίματος, έλεγχος ορμονών που συνδέονται με την όρεξη, όπως η λεπτίνη, μέτρηση βάρους κ.α.). Το σημαντικότερο (γι' αυτούς): έτρωγαν όσο ήθελαν!
Μετά από μια εβδομάδα, οι παχύσαρκοι που στο ξεκίνημα ήσαν κατά μέσο όρο 105 κιλά, είχαν χάσει ενάμιση κιλό ο καθένας. Παράλληλα, εμφάνισαν πτώση στην πίεση του αίματος, η οποία αποδόθηκε στην απώλεια του βάρους, ενώ το επίπεδο της ορμόνης λεπτίνης είχε αυξηθεί (αντίθετα με τις δίαιτες που μειώνουν την ποσότητα του ημερήσιου φαγητού).
Οι ερευνητές δεν μπορούν ακριβώς να ερμηνεύσουν την απώλεια βάρους. Η απώλεια όρεξης είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε όσους ζουν σε μεγάλα υψόμετρα και πράγματι οι παχύσαρκοι εθελοντές έτρωγαν λιγότερο απ’ ό,τι συνήθιζαν - περίπου 700 θερμίδες λιγότερες κάθε μέρα. Η μικρότερη ποσότητα τροφής, κατά τον Λιπλ, εξηγεί την απώλεια ενός κιλού από το ενάμιση που κατά μέσο όρο μειώθηκε. Το υπόλοιπο μισό κιλό πιθανότατα σχετίζεται με την αύξηση του μεταβολικού ρυθμού.
Ο εκδότης του περιοδικού "Obesity", Ρίτσαρντ Μπέργκμαν, φυσιολόγος του πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας (Λος Άντζελες), χαρακτήρισε την έρευνα "ενδιαφέρουσα", αν και προκαταρκτική, και παρατήρησε ότι το Κολοράντο, όπου πολλοί κάτοικοι ζουν σε μεγάλα υψόμετρα, είναι η πολιτεία με τους λιγότερους παχύσαρκους στις ΗΠΑ.
Επειδή ουσιαστικά δεν υπάρχει τρόπος να μιμηθεί κανείς στην πόλη τις συνθήκες μεγάλου υψομέτρου και χαμηλού οξυγόνου, ο Λιπλ, μισο-αστειευόμενος, κάλεσε τους παχύσαρκους, από εδώ και πέρα, όταν πάνε διακοπές, να διαλέγουν βουνό και όχι θάλασσα.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.nature.com/oby/journal/vaop/ncurrent/abs/oby2009509a.html
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)