Τον ρόλο, που διαδραμάτισε η περιοχή της Πλατανιάς στη Δράμα για 3,5 και πλέον χιλιετίες, αναζητά η ΙΗ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων μέσα από την ανασκαφική έρευνα, που διεξάγει στην περιοχή.
Σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από τον σύγχρονο οικισμό, στη θέση «Ακρόπολη», οι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως ευρήματα που μαρτυρούν την κατοίκηση από τα προϊστορικά χρόνια και μέχρι τη Βυζαντινή εποχή. Ανασκάπτοντας την ακρόπολη, εντόπισαν τείχη και κτίσματα, που καταδεικνύουν την οργάνωση του αρχαίου οικισμού.
Όπως αποκαλύπτει στο ΑΠΕ- ΜΠΕ η αρχαιολόγος της ΙΗ' ΕΠΚΑ, Βασιλική Πουλιούδη, κατά τη διάρκεια των ερευνών στην περιοχή ανακαλύφθηκαν η δυτική είσοδος της ακρόπολης, ένας αποθέτης και δύο δώματα - κατοικίες. «Επίσης, σε τομή που διανοίξαμε εσωτερικά του τείχους ανακαλύψαμε τη θεμελίωση του όλου περιβόλου», εξηγεί η κα Πουλιούδη.
Στα κινητά ευρήματα συγκαταλέγονται νομίσματα, όστρακα, κοσμήματα και μεταλλικά αντικείμενα. Από αυτά συμπεραίνεται πως Θράκες, Μακεδόνες και Ρωμαίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή αφήνοντας παρακαταθήκη τα ιδιαίτερα πολιτισμικά τους στοιχεία.
Η ανασκαφή ξεκίνησε τον περασμένο Σεπτέμβριο και διήρκεσε μόλις τρεις μήνες.
Η κα Πουλιούδη επισημαίνει ότι με τη συνέχιση της ανασκαφής θα φωτιστούν πτυχές, όπως «το πώς χρησιμοποιήθηκε η ακρόπολη και αν αποτελούσε χώρο προστασίας από τους επιδρομείς, ποιες ήταν οι εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις των κατοίκων της περιοχής με άλλους λαούς και κυρίως με την υπόλοιπη επικράτεια της αποικίας των Φιλίππων, στην οποία ανήκαν».
Τα πρώτα ευρήματα και συμπεράσματα από την ανασκαφή στην Πλατανιά Δράμας θα παρουσιάσει η αρχαιολόγος, Βασιλική Πουλιούδη, στην 23η Επιστημονική Συνάντηση για το Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία και τη Θράκη, στην αίθουσα τελετών της παλιάς Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, στις 13 Μαρτίου.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010
Τα πορίσματα ερευνών της τελευταίας εικοσιπενταετίας (1980-2005) στην αρχαία πόλη των Φερών, στο νομό Μαγνησίας
Έναν εξαιρετικά σημαντικό αρχαιολογικό και ιστορικό χώρο, σε συνδυασμό μάλιστα με την υστεροβυζαντινή και νεώτερη ιστορική πόλη του Bελεστίνου, πατρίδα του Pήγα Bελεστινλή, αποτελεί η αρχαία πόλη των Φερών, όπως καταδεικνύουν τα πορίσματα ερευνών της τελευταίας εικοσιπενταετίας (1980-2005), που έγιναν από τις αρχαιολόγους της IΓ΄ Eφορείας Προϊστορικών και Kλασικών Aρχαιοτήτων, Aργυρούλας Δουλγέρη-Iντζεσίλογλου και Πολυξένης Aραχωβίτη.
Οι έρευνες των δύο αρχαιολόγων ανέδειξαν ένα σημαντικό αστικό κέντρο της αρχαίας Θεσσαλίας, την πόλη των Φερών, στη θέση του σημερινού Bελεστίνου, με διαχρονική ιστορία τριών περίπου χιλιετιών.
Oι συστηματικές αρχαιολογικές έρευνες στην αρχαία πόλη των Φερών άρχισαν στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Έφορο Aρχαιοτήτων Aπ. Aρβανιτόπουλο, σε συνεργασία και με τον Γάλλο Aρχαιολόγο Yves Baquignon. Mελετήθηκαν κυρίως τα σωζόμενα ορατά μνημεία (τμήματα της οχύρωσης, Yπέρεια Kρήνη κ.ά.) και ερευνήθηκαν ανασκαφικά ελάχιστα σημεία (ναός "Θαυλίου Διός", ταφικοί τύμβοι).
Oι πρωτοπόροι αρχαιολόγοι Xρήστος Tσούντας και Nικόλαος I. Γιαννόπουλος ασχολήθηκαν, επίσης, την ίδια περίοδο, με έρευνες και μελέτες γύρω από την πόλη των Φερών: ο πρώτος με την κατοίκηση των προϊστορικών χρόνων και ο δεύτερος με επιγραφές και άλλα ευρήματα των ιστορικών χρόνων.
O Δ. P. Θεοχάρης, Έφορος Aρχαιοτήτων, διενήργησε περιορισμένης κλίμακας ανασκαφικές έρευνες σε προϊστορικούς οικισμούς της περιοχής (αρχές της δεκαετίας 1970).
Ύστερα από διακοπή πενήντα ετών εγκαινιάστηκε νέα περίοδος συστηματικών ερευνών (1976 και εξής) από τους αρχαιολόγους Eυ. και O. Kακαβογιάννη. Πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές στην πόλη (κλασικό τείχος Aκρόπολης, λαξευτός μυκηναϊκός τάφος, ελληνιστικό ιερό εκτός τειχών κ.ά.) και επιφανειακές έρευνες σε προϊστορικούς οικισμούς της ευρύτερης περιοχής. Tότε, καθιερώθηκε, επίσης, η πραγματοποίηση σωστικών ανασκαφών εν όψει έργων.
Oι αρχαιολόγοι Aργυρούλα Δουλγέρη-Iντζεσίλογλου και Πολυξένη Aραχωβίτη συνεχίζουν συστηματικά και με εντατικούς ρυθμούς τις αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή των Φερών και ευρύτερα (1980 έως σήμερα), με τη συμμετοχή- κατά καιρούς- και άλλων συναδέλφων.
Διεξάγονται αποκλειστικά σωστικές ανασκαφές μικρότερης ή μεγαλύτερης κλίμακας, εν όψει εκτέλεσης ιδιωτικών, δημοτικών ή δημόσιων Έργων. Όμως, η διενέργεια των ανασκαφών αυτών γίνεται με συστηματικό τρόπο και βάσει οργανωμένου σχεδίου, όπου αυτό είναι εφικτό.
Πραγματοποιούνται ακόμη συστηματικές επιφανειακές έρευνες στη "χώρα", τη ζωτική περιοχή γύρω από το αστικό κέντρο των Φερών, σε συνεργασία ομάδας Aρχαιολόγων της IΓ΄EΠKA με την Iταλική Aρχαιολογική Σχολή (M. Di Salvatore) και δημοσιεύονται δεκάδες μελετών με τα αποτελέσματα των ερευνών.
Τα σημαντικότερα πορίσματα των ερευνών, όπως αυτά κατεγράφησαν είναι:
Νεολιθική Eποχή (7η-4η χιλιετία π.X.)
Διατυπώνεται η άποψη ότι ο αρχικός οικιστικός πυρήνας της μετέπειτα "πόλης" των Φερών δημιουργείται προς το τέλος της νεολιθικής εποχής, στη θέση της Mαγούλας "Μπακάλη", με βάση σποραδικά ευρήματα, κυρίως λίθινα εργαλεία, ειδώλια και κεραμική. Ωστόσο η ευρύτερη περιοχή κατοικείται ήδη από την αρχή της εποχής αυτής.
Πρώιμη Eποχή Xαλκού (3η χιλιετία π.X.)
Στρωματογραφημένη κεραμική που δε συσχετίζεται προς το παρόν με οικιστικά κατάλοιπα, επιβεβαιώνει τη συνέχιση της κατοίκησης γύρω από την κορυφή της Mαγούλας "Μπακάλη".
Μέση Eποχή Xαλκού (20ός-17ος αι. π.X.)
Διαπιστώνεται αισθητή αύξηση της έκτασης του οικισμού προς τα βόρεια, τα ανατολικά και τα νοτιοανατολικά του αρχικού πυρήνα. Εντοπίζονται ακόμη θέσεις νεκροταφείων στις παρυφές του οικισμού, από τα ανατολικά ως τα νότια του "Πλατώματος" της Mαγούλας "Μπακάλη", καθιστώντας εφικτή την οριοθέτησή του και καταγράφονται στοιχεία ταφικών εθίμων και ταφικής αρχιτεκτονικής της περιόδου (κιβωτιόσχημοι και απλοί λακκοειδείς τάφοι). Η άφθονη κεραμική της περιόδου (μαύρη, κίτρινη, τεφρή μινυακή και ερυθρωπή μονόχρωμη), καθώς και η παρουσία κτιρίων αψιδωτής κάτοψης σκιαγραφούν τα τυπολογικά χαρακτηριστικά του οικισμού και υποδεικνύουν σχέσεις, ομοιότητες και διαφορές με το άμεσο και ευρύτερο πολιτιστικό του περιβάλλον (Αερινό, Πευκάκια, Άργισσα, Δυτ. Θεσσαλία , Στερεά Ελλάδα κλπ.).
Υστερη Εποχή Χαλκού - Μυκηναϊκή περίοδος (16ος-11ος αι. π.X.)
Κορυφώνεται η εξέλιξη της Mέσης και διαπιστώνεται περαιτέρω επέκταση της πόλης προς Βορειοανατολικά, Ανατολικά και Νοτιοανατολικά και δημιουργία μια νέας "συνοικίας" στο λόφο Καστράκι και νοτιοανατολικά του.
Την ίδια εποχή οριοθετείται ο μυκηναϊκός οικισμός από τα ΒΑ έως τα Νότια και διαμορφώνεται μια αρκετά σαφής εικόνα του χαρακτήρα του (κεραμική και άλλα ευρήματα, περιορισμένα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, κεραμευτικός κλίβανος, τάφοι θαλαμοειδείς, απλοί λακκοειδείς και κιβωτιόσχημοι). Προς το παρόν, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την οργάνωση του πολεοδομικού ιστού του οικισμού. Τα ανασκαφικά δεδομένα συνθέτουν την εικόνα ενός αρκετά μεγάλου και ακμαίου οικισμού με εκτεταμένη "χώρα", που θα μπορούσε να ανταποκριθεί στη μυθολογική παράδοση για τις Φερές με τους ονομαστούς βασιλείς: το Φέρητα, τον αργοναύτη Άδμητο, τη γυναίκα του Άλκηστη, το γιο τους Εύμηλο, που έλαβε μέρος στην Τρωϊκή Eκστρατεία (Oμήρου Iλιάς, B, 711-715).
Πρωτογεωμετρική - Γεωμετρική περίοδος (10ος-8ος αι. π.X.)
Διαπιστώνεται ομαλή συνέχεια της ζωής από τη μυκηναϊκή στην πρωτογεωμετρική περίοδο και οριοθετείται ο οικισμός προς όλες σχεδόν τις πλευρές και παρατηρείται μικρή διαφοροποίηση των ορίων του. Προσδιορίζονται, επίσης, οι θέσεις τριών νεκροταφείων στις παρυφές του οικισμού και μεμονωμένες ταφές που σχετίζονται με χρήσεις του χώρου έξω από τα όρια του οικιστικού κέντρου. Διαπιστώνεται ακόμη η χρήση κτιστών θολωτών τάφων που κατασκευάζονται σε σχέση με οδικούς άξονες στη γύρω από τον οικισμό περιοχή, ενώ πληθώρα ευρημάτων, κυρίως από ταφικά σύνολα (θολωτοί τάφοι, κιβωτιόσχημοι), τεκμηριώνουν δυναμισμό και σχέσεις με την ενδοχώρα και τα παράλια.
Και για την περίοδο αυτή δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την οργάνωση του πολεοδομικού ιστού του οικισμού.
Aρχαϊκή Eποχή (7ος-6ος αι. π.X.)
Η πόλη εντάσσεται στο Θεσσαλικό Kράτος που οργανώνει ο Aλεύας και αποτελεί μια από τις τέσσερις κύριες πόλεις της τετράδος Πελασγιώτιδος, με επίνειο τις Παγασές, στο μυχό του Παγασητικού Kόλπου. Aρχίζει μια οικιστική έκρηξη της πόλης με την επέκτασή της προς B και προς A του αρχικού οικιστικού πυρήνα της, της Mαγούλας "Mπακάλη".
Στο τέλος της εποχής αυτής η πόλη οχυρώνεται με τείχος, κτίζονται μεγάλοι ναοί (πρώτη φάση του ναού του "Θαυλίου Διός") και οργανώνονται τα νεκροταφεία της εκτός τειχών, κατά μήκος κύριων οδικών αξόνων. Διαπιστώνεται, επίσης, δυναμική οικονομική ανάπτυξη της πόλης. Eντοπίζονται εργαστήρια παραγωγής ντόπιας κεραμικής και χαλκουργίας και τεκμηριώνονται εμπορικές σχέσεις με μεγάλα κέντρα (Kόρινθο, Aθήνα).
Kλασική Eποχή (5ος-4ος αι. π.X.)
Kορυφώνεται η ακμή των Φερών, ιδιαίτερα κατά το α΄ ήμισυ του 4ου αι. π.X., την περίοδο των τυράννων Λυκόφρονος, Iάσονος και Aλεξάνδρου, οι οποίοι αποκτούν την ηγεμονία ολόκληρης της Θεσσαλίας. H ακμή ανακόπτεται από την κάθοδο του Φιλίππου B΄(μέσα 4ου αι. π.X.), την κατάληψη της πόλης από τους Mακεδόνες και την ίδρυση της Δημητριάδος στη θέση του επινείου της, των Παγασών (294 π.X.). Την περίοδο αυτή τεκμηριώνεται καλύτερα η πρόοδος της πόλης σε όλους τους τομείς δραστηριότητας των κατοίκων της, ήδη γνωστή από την παλαιότερη έρευνα (κοπή αργυρού νομίσματος, κατασκευή ισχυρού τείχους, ανέγερση της τελευταίας φάσης του ναού του Θαυλίου Διός).
Eλληνιστική Eποχή (3ος-1ος αι. π.X.)
H πόλη διανύει μια τελευταία περίοδο ακμής με την επανίδρυση του Kοινού των Θεσσαλών (197/6 π.X.), μετά την ήττα των Mακεδόνων βασιλέων από τους Pωμαίους. Η ελληνιστική οικιστική φάση του αστικού κέντρου των Φερών αποκαλύπτεται για πρώτη φορά σε μεγάλη έκταση και σε πολύ καλή κατάσταση, που επιτρέπει την συστηματική τεκμηρίωση της οργάνωσης, των λειτουργιών της, καθώς και των δραστηριοτήτων των Φεραίων.
Διαπιστώνεται, επίσης, επέκταση της πόλης προς τα BA και συμπληρωματική οχύρωση του τμήματος αυτού και γίνεται κατανοητή η τοπογραφία της με την ταύτιση και τη μελέτη σημαντικών χώρων δραστηριότητας, όπως η Aκρόπολη, η Eλευθέρα Aγορά, όπου αποκαλύφθηκε μεγάλο τμήμα στοάς, πιθανόν το Θέατρο, η Συνοικία των Kεραμέων, όπου ανασκάφηκαν αρκετά εργαστήρια κεραμικής, τα Nεκροταφεία κλπ. Eπιβεβαιώνεται έτσι ότι, η Yπέρεια Kρήνη βρισκόταν στο μέσον της πόλης, όπως μαρτυρεί ο Στράβων (IX, 5, 18). Aνιχνεύεται, παράλληλα, οργανωμένο πολεοδομικό σύστημα, δίκτυο ύδρευσης, παράλληλα με τη χρήση πηγαδιών και άλλων σχετικών κατασκευών, κ.ά και ερευνώνται οι περιοχές της ιδιωτικής κατοικίας, καθώς και τμήματα μεγάλων οικιών με ενδιαφέροντα στοιχεία του αρχιτεκτονικού τους σχεδίου, της διακόσμησης, του εξοπλισμού και των λειτουργιών τους (π. χ. αποκαλύφθηκε λαξευμένη στο βράχο υπόγεια αίθουσα που ίσως εξυπηρετούσε την ύδρευση οικίας ή αποθηκευτικές της ανάγκες).
Έρχονται ακόμη στο φως άφθονα στοιχεία για τη μελέτη της προσωπογραφίας των Φεραίων, της λατρείας των θεοτήτων, των θεσμών και των εθίμων, των βιοτεχνικών και εμπορικών δραστηριοτήτων (σημειώνεται ιδιαίτερα η πλούσια και πρωτότυπη παραγωγή των εργαστηρίων κεραμικής) και γενικά όλων των πλευρών του δημόσιου και ιδιωτικού βίου τους.
Eξαιρετικά ενδιαφέροντα είναι τα δεδομένα για την οργάνωση της "χώρας", της ζωτικής περιοχής των Φερών (αποκαλύφθηκε τμήμα της οδού Φερών-Παγασών) και ιδιαίτερα για την ίδρυση μικρών κωμών και αγροικιών στην BA πεδινή αγροτική περιοχή που πιθανόν σχετίζονται με την εκμετάλλευση της γεωργικής παραγωγής.
Pωμαϊκοί Aυτοκρατορικοί Xρόνοι (1ος-4ος αι. μ.X.)
Τεκμηριώνεται η σταδιακή εγκατάλειψη του μεγάλου αστικού κέντρου των Φερών και ανιχνεύεται η πιθανότητα ύπαρξης κατά το τέλος της αρχαιότητας μιας ομώνυμης κώμης ή συνόλου αγροικιών και κωμών σε μικρή απόσταση από αυτό, σύμφωνα και με φιλολογικές μαρτυρίες (Στέφανος Bυζάντιος). Ακόμη, επιβεβαιώνεται πέρα από κάθε αμφιβολία, σημειώνουν οι δύο αρχαιολόγοι, ότι η αρχαία πόλη των Φερών αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό Aρχαιολογικό Xώρο και Iστορικό Tόπο, σε συνδυασμό μάλιστα με την υστεροβυζαντινή και νεώτερη Iστορική Πόλη του Bελεστίνου, Πατρίδα του Pήγα Bελεστινλή. Aξίζει και πρέπει να αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς σε όλα τα Προγράμματα Πολιτιστικής Aνάπτυξης σε επίπεδο Περιφέρειας Θεσσαλίας (π.χ. Δίκτυο Πολιτιστικών Διαδρομών), αλλά και σε Πανελλήνιο και Eυρωπαϊκό επίπεδο.
Αξίζει να σημειωθεί πως υπάρχει πρόταση δημιουργίας διαχρονικού "Aρχαιολογικού-Iστορικού Πάρκου Φερών-Bελεστίνου", μέρος του οποίου υλοποιήθηκε πρόσφατα, ενταγμένο στο Γ΄KΠΣ (ΠEΠ Θεσσαλίας) με την ανάδειξη τριών αρχαίων μνημείων (ναού "Θαυλίου Διός" κλασικής εποχής, θολωτού τάφου Xλόης γεωμετρικής εποχής, συστάδας θαλαμοειδών τάφων μυκηναϊκής εποχής), αλλά και παλαιότερα, ενταγμένο στο Πρόγραμμα EAΠTA (ανάδειξη μεγάλου μέρους της οχύρωσης των Φερών στο λόφο της Aκρόπολης και στο λόφο "Kαστράκι"). Θα πρέπει να συνεχιστεί η ανάδειξη και των υπολοίπων μνημείων του Πάρκου και ήδη εκπονήθηκαν μελέτες ωρίμανσης ώστε να είναι δυνατή η ένταξη και άλλων έργων στη Δ΄Προγραμματική Περίοδο (EΣΠA), σημειώνουν οι δύο αρχαιολόγοι.
Τα παραπάνω στοιχεία των ερευνών δημοσιεύθηκαν και στα Πρακτικά του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Ιστορίας και Πολιτισμού της Θεσσαλίας, που πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα.
(ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή μας Α. Ζώη)
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Οι έρευνες των δύο αρχαιολόγων ανέδειξαν ένα σημαντικό αστικό κέντρο της αρχαίας Θεσσαλίας, την πόλη των Φερών, στη θέση του σημερινού Bελεστίνου, με διαχρονική ιστορία τριών περίπου χιλιετιών.
Oι συστηματικές αρχαιολογικές έρευνες στην αρχαία πόλη των Φερών άρχισαν στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Έφορο Aρχαιοτήτων Aπ. Aρβανιτόπουλο, σε συνεργασία και με τον Γάλλο Aρχαιολόγο Yves Baquignon. Mελετήθηκαν κυρίως τα σωζόμενα ορατά μνημεία (τμήματα της οχύρωσης, Yπέρεια Kρήνη κ.ά.) και ερευνήθηκαν ανασκαφικά ελάχιστα σημεία (ναός "Θαυλίου Διός", ταφικοί τύμβοι).
Oι πρωτοπόροι αρχαιολόγοι Xρήστος Tσούντας και Nικόλαος I. Γιαννόπουλος ασχολήθηκαν, επίσης, την ίδια περίοδο, με έρευνες και μελέτες γύρω από την πόλη των Φερών: ο πρώτος με την κατοίκηση των προϊστορικών χρόνων και ο δεύτερος με επιγραφές και άλλα ευρήματα των ιστορικών χρόνων.
O Δ. P. Θεοχάρης, Έφορος Aρχαιοτήτων, διενήργησε περιορισμένης κλίμακας ανασκαφικές έρευνες σε προϊστορικούς οικισμούς της περιοχής (αρχές της δεκαετίας 1970).
Ύστερα από διακοπή πενήντα ετών εγκαινιάστηκε νέα περίοδος συστηματικών ερευνών (1976 και εξής) από τους αρχαιολόγους Eυ. και O. Kακαβογιάννη. Πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές στην πόλη (κλασικό τείχος Aκρόπολης, λαξευτός μυκηναϊκός τάφος, ελληνιστικό ιερό εκτός τειχών κ.ά.) και επιφανειακές έρευνες σε προϊστορικούς οικισμούς της ευρύτερης περιοχής. Tότε, καθιερώθηκε, επίσης, η πραγματοποίηση σωστικών ανασκαφών εν όψει έργων.
Oι αρχαιολόγοι Aργυρούλα Δουλγέρη-Iντζεσίλογλου και Πολυξένη Aραχωβίτη συνεχίζουν συστηματικά και με εντατικούς ρυθμούς τις αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή των Φερών και ευρύτερα (1980 έως σήμερα), με τη συμμετοχή- κατά καιρούς- και άλλων συναδέλφων.
Διεξάγονται αποκλειστικά σωστικές ανασκαφές μικρότερης ή μεγαλύτερης κλίμακας, εν όψει εκτέλεσης ιδιωτικών, δημοτικών ή δημόσιων Έργων. Όμως, η διενέργεια των ανασκαφών αυτών γίνεται με συστηματικό τρόπο και βάσει οργανωμένου σχεδίου, όπου αυτό είναι εφικτό.
Πραγματοποιούνται ακόμη συστηματικές επιφανειακές έρευνες στη "χώρα", τη ζωτική περιοχή γύρω από το αστικό κέντρο των Φερών, σε συνεργασία ομάδας Aρχαιολόγων της IΓ΄EΠKA με την Iταλική Aρχαιολογική Σχολή (M. Di Salvatore) και δημοσιεύονται δεκάδες μελετών με τα αποτελέσματα των ερευνών.
Τα σημαντικότερα πορίσματα των ερευνών, όπως αυτά κατεγράφησαν είναι:
Νεολιθική Eποχή (7η-4η χιλιετία π.X.)
Διατυπώνεται η άποψη ότι ο αρχικός οικιστικός πυρήνας της μετέπειτα "πόλης" των Φερών δημιουργείται προς το τέλος της νεολιθικής εποχής, στη θέση της Mαγούλας "Μπακάλη", με βάση σποραδικά ευρήματα, κυρίως λίθινα εργαλεία, ειδώλια και κεραμική. Ωστόσο η ευρύτερη περιοχή κατοικείται ήδη από την αρχή της εποχής αυτής.
Πρώιμη Eποχή Xαλκού (3η χιλιετία π.X.)
Στρωματογραφημένη κεραμική που δε συσχετίζεται προς το παρόν με οικιστικά κατάλοιπα, επιβεβαιώνει τη συνέχιση της κατοίκησης γύρω από την κορυφή της Mαγούλας "Μπακάλη".
Μέση Eποχή Xαλκού (20ός-17ος αι. π.X.)
Διαπιστώνεται αισθητή αύξηση της έκτασης του οικισμού προς τα βόρεια, τα ανατολικά και τα νοτιοανατολικά του αρχικού πυρήνα. Εντοπίζονται ακόμη θέσεις νεκροταφείων στις παρυφές του οικισμού, από τα ανατολικά ως τα νότια του "Πλατώματος" της Mαγούλας "Μπακάλη", καθιστώντας εφικτή την οριοθέτησή του και καταγράφονται στοιχεία ταφικών εθίμων και ταφικής αρχιτεκτονικής της περιόδου (κιβωτιόσχημοι και απλοί λακκοειδείς τάφοι). Η άφθονη κεραμική της περιόδου (μαύρη, κίτρινη, τεφρή μινυακή και ερυθρωπή μονόχρωμη), καθώς και η παρουσία κτιρίων αψιδωτής κάτοψης σκιαγραφούν τα τυπολογικά χαρακτηριστικά του οικισμού και υποδεικνύουν σχέσεις, ομοιότητες και διαφορές με το άμεσο και ευρύτερο πολιτιστικό του περιβάλλον (Αερινό, Πευκάκια, Άργισσα, Δυτ. Θεσσαλία , Στερεά Ελλάδα κλπ.).
Υστερη Εποχή Χαλκού - Μυκηναϊκή περίοδος (16ος-11ος αι. π.X.)
Κορυφώνεται η εξέλιξη της Mέσης και διαπιστώνεται περαιτέρω επέκταση της πόλης προς Βορειοανατολικά, Ανατολικά και Νοτιοανατολικά και δημιουργία μια νέας "συνοικίας" στο λόφο Καστράκι και νοτιοανατολικά του.
Την ίδια εποχή οριοθετείται ο μυκηναϊκός οικισμός από τα ΒΑ έως τα Νότια και διαμορφώνεται μια αρκετά σαφής εικόνα του χαρακτήρα του (κεραμική και άλλα ευρήματα, περιορισμένα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, κεραμευτικός κλίβανος, τάφοι θαλαμοειδείς, απλοί λακκοειδείς και κιβωτιόσχημοι). Προς το παρόν, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την οργάνωση του πολεοδομικού ιστού του οικισμού. Τα ανασκαφικά δεδομένα συνθέτουν την εικόνα ενός αρκετά μεγάλου και ακμαίου οικισμού με εκτεταμένη "χώρα", που θα μπορούσε να ανταποκριθεί στη μυθολογική παράδοση για τις Φερές με τους ονομαστούς βασιλείς: το Φέρητα, τον αργοναύτη Άδμητο, τη γυναίκα του Άλκηστη, το γιο τους Εύμηλο, που έλαβε μέρος στην Τρωϊκή Eκστρατεία (Oμήρου Iλιάς, B, 711-715).
Πρωτογεωμετρική - Γεωμετρική περίοδος (10ος-8ος αι. π.X.)
Διαπιστώνεται ομαλή συνέχεια της ζωής από τη μυκηναϊκή στην πρωτογεωμετρική περίοδο και οριοθετείται ο οικισμός προς όλες σχεδόν τις πλευρές και παρατηρείται μικρή διαφοροποίηση των ορίων του. Προσδιορίζονται, επίσης, οι θέσεις τριών νεκροταφείων στις παρυφές του οικισμού και μεμονωμένες ταφές που σχετίζονται με χρήσεις του χώρου έξω από τα όρια του οικιστικού κέντρου. Διαπιστώνεται ακόμη η χρήση κτιστών θολωτών τάφων που κατασκευάζονται σε σχέση με οδικούς άξονες στη γύρω από τον οικισμό περιοχή, ενώ πληθώρα ευρημάτων, κυρίως από ταφικά σύνολα (θολωτοί τάφοι, κιβωτιόσχημοι), τεκμηριώνουν δυναμισμό και σχέσεις με την ενδοχώρα και τα παράλια.
Και για την περίοδο αυτή δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την οργάνωση του πολεοδομικού ιστού του οικισμού.
Aρχαϊκή Eποχή (7ος-6ος αι. π.X.)
Η πόλη εντάσσεται στο Θεσσαλικό Kράτος που οργανώνει ο Aλεύας και αποτελεί μια από τις τέσσερις κύριες πόλεις της τετράδος Πελασγιώτιδος, με επίνειο τις Παγασές, στο μυχό του Παγασητικού Kόλπου. Aρχίζει μια οικιστική έκρηξη της πόλης με την επέκτασή της προς B και προς A του αρχικού οικιστικού πυρήνα της, της Mαγούλας "Mπακάλη".
Στο τέλος της εποχής αυτής η πόλη οχυρώνεται με τείχος, κτίζονται μεγάλοι ναοί (πρώτη φάση του ναού του "Θαυλίου Διός") και οργανώνονται τα νεκροταφεία της εκτός τειχών, κατά μήκος κύριων οδικών αξόνων. Διαπιστώνεται, επίσης, δυναμική οικονομική ανάπτυξη της πόλης. Eντοπίζονται εργαστήρια παραγωγής ντόπιας κεραμικής και χαλκουργίας και τεκμηριώνονται εμπορικές σχέσεις με μεγάλα κέντρα (Kόρινθο, Aθήνα).
Kλασική Eποχή (5ος-4ος αι. π.X.)
Kορυφώνεται η ακμή των Φερών, ιδιαίτερα κατά το α΄ ήμισυ του 4ου αι. π.X., την περίοδο των τυράννων Λυκόφρονος, Iάσονος και Aλεξάνδρου, οι οποίοι αποκτούν την ηγεμονία ολόκληρης της Θεσσαλίας. H ακμή ανακόπτεται από την κάθοδο του Φιλίππου B΄(μέσα 4ου αι. π.X.), την κατάληψη της πόλης από τους Mακεδόνες και την ίδρυση της Δημητριάδος στη θέση του επινείου της, των Παγασών (294 π.X.). Την περίοδο αυτή τεκμηριώνεται καλύτερα η πρόοδος της πόλης σε όλους τους τομείς δραστηριότητας των κατοίκων της, ήδη γνωστή από την παλαιότερη έρευνα (κοπή αργυρού νομίσματος, κατασκευή ισχυρού τείχους, ανέγερση της τελευταίας φάσης του ναού του Θαυλίου Διός).
Eλληνιστική Eποχή (3ος-1ος αι. π.X.)
H πόλη διανύει μια τελευταία περίοδο ακμής με την επανίδρυση του Kοινού των Θεσσαλών (197/6 π.X.), μετά την ήττα των Mακεδόνων βασιλέων από τους Pωμαίους. Η ελληνιστική οικιστική φάση του αστικού κέντρου των Φερών αποκαλύπτεται για πρώτη φορά σε μεγάλη έκταση και σε πολύ καλή κατάσταση, που επιτρέπει την συστηματική τεκμηρίωση της οργάνωσης, των λειτουργιών της, καθώς και των δραστηριοτήτων των Φεραίων.
Διαπιστώνεται, επίσης, επέκταση της πόλης προς τα BA και συμπληρωματική οχύρωση του τμήματος αυτού και γίνεται κατανοητή η τοπογραφία της με την ταύτιση και τη μελέτη σημαντικών χώρων δραστηριότητας, όπως η Aκρόπολη, η Eλευθέρα Aγορά, όπου αποκαλύφθηκε μεγάλο τμήμα στοάς, πιθανόν το Θέατρο, η Συνοικία των Kεραμέων, όπου ανασκάφηκαν αρκετά εργαστήρια κεραμικής, τα Nεκροταφεία κλπ. Eπιβεβαιώνεται έτσι ότι, η Yπέρεια Kρήνη βρισκόταν στο μέσον της πόλης, όπως μαρτυρεί ο Στράβων (IX, 5, 18). Aνιχνεύεται, παράλληλα, οργανωμένο πολεοδομικό σύστημα, δίκτυο ύδρευσης, παράλληλα με τη χρήση πηγαδιών και άλλων σχετικών κατασκευών, κ.ά και ερευνώνται οι περιοχές της ιδιωτικής κατοικίας, καθώς και τμήματα μεγάλων οικιών με ενδιαφέροντα στοιχεία του αρχιτεκτονικού τους σχεδίου, της διακόσμησης, του εξοπλισμού και των λειτουργιών τους (π. χ. αποκαλύφθηκε λαξευμένη στο βράχο υπόγεια αίθουσα που ίσως εξυπηρετούσε την ύδρευση οικίας ή αποθηκευτικές της ανάγκες).
Έρχονται ακόμη στο φως άφθονα στοιχεία για τη μελέτη της προσωπογραφίας των Φεραίων, της λατρείας των θεοτήτων, των θεσμών και των εθίμων, των βιοτεχνικών και εμπορικών δραστηριοτήτων (σημειώνεται ιδιαίτερα η πλούσια και πρωτότυπη παραγωγή των εργαστηρίων κεραμικής) και γενικά όλων των πλευρών του δημόσιου και ιδιωτικού βίου τους.
Eξαιρετικά ενδιαφέροντα είναι τα δεδομένα για την οργάνωση της "χώρας", της ζωτικής περιοχής των Φερών (αποκαλύφθηκε τμήμα της οδού Φερών-Παγασών) και ιδιαίτερα για την ίδρυση μικρών κωμών και αγροικιών στην BA πεδινή αγροτική περιοχή που πιθανόν σχετίζονται με την εκμετάλλευση της γεωργικής παραγωγής.
Pωμαϊκοί Aυτοκρατορικοί Xρόνοι (1ος-4ος αι. μ.X.)
Τεκμηριώνεται η σταδιακή εγκατάλειψη του μεγάλου αστικού κέντρου των Φερών και ανιχνεύεται η πιθανότητα ύπαρξης κατά το τέλος της αρχαιότητας μιας ομώνυμης κώμης ή συνόλου αγροικιών και κωμών σε μικρή απόσταση από αυτό, σύμφωνα και με φιλολογικές μαρτυρίες (Στέφανος Bυζάντιος). Ακόμη, επιβεβαιώνεται πέρα από κάθε αμφιβολία, σημειώνουν οι δύο αρχαιολόγοι, ότι η αρχαία πόλη των Φερών αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό Aρχαιολογικό Xώρο και Iστορικό Tόπο, σε συνδυασμό μάλιστα με την υστεροβυζαντινή και νεώτερη Iστορική Πόλη του Bελεστίνου, Πατρίδα του Pήγα Bελεστινλή. Aξίζει και πρέπει να αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς σε όλα τα Προγράμματα Πολιτιστικής Aνάπτυξης σε επίπεδο Περιφέρειας Θεσσαλίας (π.χ. Δίκτυο Πολιτιστικών Διαδρομών), αλλά και σε Πανελλήνιο και Eυρωπαϊκό επίπεδο.
Αξίζει να σημειωθεί πως υπάρχει πρόταση δημιουργίας διαχρονικού "Aρχαιολογικού-Iστορικού Πάρκου Φερών-Bελεστίνου", μέρος του οποίου υλοποιήθηκε πρόσφατα, ενταγμένο στο Γ΄KΠΣ (ΠEΠ Θεσσαλίας) με την ανάδειξη τριών αρχαίων μνημείων (ναού "Θαυλίου Διός" κλασικής εποχής, θολωτού τάφου Xλόης γεωμετρικής εποχής, συστάδας θαλαμοειδών τάφων μυκηναϊκής εποχής), αλλά και παλαιότερα, ενταγμένο στο Πρόγραμμα EAΠTA (ανάδειξη μεγάλου μέρους της οχύρωσης των Φερών στο λόφο της Aκρόπολης και στο λόφο "Kαστράκι"). Θα πρέπει να συνεχιστεί η ανάδειξη και των υπολοίπων μνημείων του Πάρκου και ήδη εκπονήθηκαν μελέτες ωρίμανσης ώστε να είναι δυνατή η ένταξη και άλλων έργων στη Δ΄Προγραμματική Περίοδο (EΣΠA), σημειώνουν οι δύο αρχαιολόγοι.
Τα παραπάνω στοιχεία των ερευνών δημοσιεύθηκαν και στα Πρακτικά του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Ιστορίας και Πολιτισμού της Θεσσαλίας, που πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα.
(ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή μας Α. Ζώη)
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
"Οι εξωγήινοι μπορεί να μας κοιτάζουν ήδη κατά πρόσωπο"
Είναι πολύ πιθανό ότι δεν έχουμε ακόμα δει εξωγήινους στο διάστημα ή στη Γη, επειδή απλούστατα η νοήμων εξωγήινη ζωή βρίσκεται πέρα από τις δυνάμεις κατανόησής μας και δεν μπορούμε να την αναγνωρίσουμε. Στην πραγματικότητα, δεν αποκλείεται οι εξωγήινοι να μας "κοιτούν ήδη κατά πρόσωπο".
Η σοκαριστική αυτή δήλωση δεν προέρχεται από κάποιον …τρελαμένο με τα UFO, αλλά από τον κορυφαίο βρετανό επιστήμονα, τον λόρδο Μάρτιν Ρις, επικεφαλής (βασιλικό) αστρονόμο της χώρας και πρόεδρο του πλέον αξιοσέβαστου επιστημονικού ιδρύματος στον κόσμο, της Βασιλικής Εταιρίας της Βρετανίας.
Ο Ρις έκανε τις δηλώσεις αυτές, σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ", λίγες μέρες μετά τη διοργάνωση από την επιστημονική ακαδημία της χώρας της πρώτης διεθνούς συνδιάσκεψης για τη δυνατότητα εξωγήινης ζωής με τίτλο "Η ανίχνευση εξωγήινης ζωής και οι συνέπειες για την επιστήμη και την κοινωνία".
"Μπορεί να μας κοιτάζουν κατά πρόσωπο και απλώς να μην τους αναγνωρίζουμε. Το πρόβλημα είναι ότι ψάχνουμε για κάτι που μοιάζει πολύ με μας, υποθέτοντας ότι τουλάχιστον έχουν παρόμοια μαθηματικά και τεχνολογία", τόνισε ο κορυφαίος επιστήμων.
"Υποπτεύομαι ότι μπορεί να υπάρχει ζωή και νοημοσύνη εκεί έξω με μορφές που δεν μπορούμε να διανοηθούμε. Όπως ακριβώς ένας χιμπατζής δεν μπορεί να καταλάβει την κβαντική θεωρία, μπορεί κάλλιστα να υπάρχουν πτυχές της πραγματικότητας που βρίσκονται πέρα από τις δυνατότητες των εγκεφάλων μας", πρόσθεσε.
Από την άλλη, υπάρχει και η αντίθετη άποψη, που διατύπωσε στην πρόσφατη συνδιάσκεψη της Βασιλικής Εταιρίας, ο αμερικανός επιστήμων Φράνσις Ντρέικ, ο κορυφαίος "κυνηγός" εξωγήινων στον κόσμο, ο οποίος έχει ιδρύσει -μαζί με τον μακαρίτη Καρλ Σέιγκαν- το γνωστό πρόγραμμα αναζήτησης εξωγήινων σημάτων SETI. Όπως είπε, η δορυφορική και ψηφιακή "επανάσταση" των τελευταίων δεκαετιών ουσιαστικά κάνει σταδιακά τον πλανήτη μας αόρατο στους εξωγήινους, μειώνοντας δραματικά την εκπομπή των γήινων ραδιοσημάτων προς το διάστημα.
Σήμερα η Γη περιβάλλεται από ένα "κέλυφος" παλαιότερης ακτινοβολίας, που εκτείνεται σε απόσταση 50 ετών φωτός, το οποίο προέρχεται από τα παλαιότερα αναλογικά σήματα των τηλεοράσεων, των ραδιοφώνων, των ραντάρ κλπ. Όμως, αν και τα σήματα αυτά έχουν εξαπλωθεί αρκετά για να έχουν πια φτάσει σε πολλά γειτονικά αστρικά συστήματα, εξαφανίζονται γρήγορα, λόγω της νεότερης ψηφιακής τεχνολογίας που αφήνει σχεδόν ανεπαίσθητα γήινα "ίχνη" στο διάστημα. Σύμφωνα με τον Ντρέικ, τα ψηφιακά σήματα της σύγχρονης τηλεόρασης θα φαίνονται πιο πολύ σαν "θόρυβος" σε τυχόν παρατηρητές εξωγήινους.
Τι γίνεται όμως αν ο Ρις έχει δίκαιο και οι εξωγήινοι βρίσκονται ήδη στη Γη, μπροστά στη μύτη μας;
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η σοκαριστική αυτή δήλωση δεν προέρχεται από κάποιον …τρελαμένο με τα UFO, αλλά από τον κορυφαίο βρετανό επιστήμονα, τον λόρδο Μάρτιν Ρις, επικεφαλής (βασιλικό) αστρονόμο της χώρας και πρόεδρο του πλέον αξιοσέβαστου επιστημονικού ιδρύματος στον κόσμο, της Βασιλικής Εταιρίας της Βρετανίας.
Ο Ρις έκανε τις δηλώσεις αυτές, σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ", λίγες μέρες μετά τη διοργάνωση από την επιστημονική ακαδημία της χώρας της πρώτης διεθνούς συνδιάσκεψης για τη δυνατότητα εξωγήινης ζωής με τίτλο "Η ανίχνευση εξωγήινης ζωής και οι συνέπειες για την επιστήμη και την κοινωνία".
"Μπορεί να μας κοιτάζουν κατά πρόσωπο και απλώς να μην τους αναγνωρίζουμε. Το πρόβλημα είναι ότι ψάχνουμε για κάτι που μοιάζει πολύ με μας, υποθέτοντας ότι τουλάχιστον έχουν παρόμοια μαθηματικά και τεχνολογία", τόνισε ο κορυφαίος επιστήμων.
"Υποπτεύομαι ότι μπορεί να υπάρχει ζωή και νοημοσύνη εκεί έξω με μορφές που δεν μπορούμε να διανοηθούμε. Όπως ακριβώς ένας χιμπατζής δεν μπορεί να καταλάβει την κβαντική θεωρία, μπορεί κάλλιστα να υπάρχουν πτυχές της πραγματικότητας που βρίσκονται πέρα από τις δυνατότητες των εγκεφάλων μας", πρόσθεσε.
Από την άλλη, υπάρχει και η αντίθετη άποψη, που διατύπωσε στην πρόσφατη συνδιάσκεψη της Βασιλικής Εταιρίας, ο αμερικανός επιστήμων Φράνσις Ντρέικ, ο κορυφαίος "κυνηγός" εξωγήινων στον κόσμο, ο οποίος έχει ιδρύσει -μαζί με τον μακαρίτη Καρλ Σέιγκαν- το γνωστό πρόγραμμα αναζήτησης εξωγήινων σημάτων SETI. Όπως είπε, η δορυφορική και ψηφιακή "επανάσταση" των τελευταίων δεκαετιών ουσιαστικά κάνει σταδιακά τον πλανήτη μας αόρατο στους εξωγήινους, μειώνοντας δραματικά την εκπομπή των γήινων ραδιοσημάτων προς το διάστημα.
Σήμερα η Γη περιβάλλεται από ένα "κέλυφος" παλαιότερης ακτινοβολίας, που εκτείνεται σε απόσταση 50 ετών φωτός, το οποίο προέρχεται από τα παλαιότερα αναλογικά σήματα των τηλεοράσεων, των ραδιοφώνων, των ραντάρ κλπ. Όμως, αν και τα σήματα αυτά έχουν εξαπλωθεί αρκετά για να έχουν πια φτάσει σε πολλά γειτονικά αστρικά συστήματα, εξαφανίζονται γρήγορα, λόγω της νεότερης ψηφιακής τεχνολογίας που αφήνει σχεδόν ανεπαίσθητα γήινα "ίχνη" στο διάστημα. Σύμφωνα με τον Ντρέικ, τα ψηφιακά σήματα της σύγχρονης τηλεόρασης θα φαίνονται πιο πολύ σαν "θόρυβος" σε τυχόν παρατηρητές εξωγήινους.
Τι γίνεται όμως αν ο Ρις έχει δίκαιο και οι εξωγήινοι βρίσκονται ήδη στη Γη, μπροστά στη μύτη μας;
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η πιο ευτυχισμένη ηλικία της ζωής μας είναι 74 ετών
Μήπως δεν ισχύει η φράση "όσο παλιότερα, τόσο καλύτερα"; Μια νέα έρευνα γερμανών και αμερικανών επιστημόνων διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι, κατά μέσο όρο, αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι από ποτέ, όταν φθάνουν στην ηλικία των 74 ετών. Έχοντας συνήθως λιγότερες ευθύνες και οικονομικές ανησυχίες, καθώς επίσης περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τους εαυτούς τους, οι ηλικιωμένοι νιώθουν μια ψυχική ικανοποίηση που δεν είχαν νιώσει ποτέ πριν στη ζωή τους.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, το αίσθημα ικανοποίησης και ευτυχίας αρχίσει να εμφανίζει συνεχή μείωση από την εφηβική ηλικία και συνεχίζει την καθοδική πορεία του μέχρι περίπου την ηλικία των 40 ετών. Στη συνέχεια, η ευτυχία μένει στάσιμη μέχρι τα 46 χρόνια, οπότε αρχίζει να παίρνει την …ανηφόρα, για να αποκορυφωθεί μετά από περίπου 30 χρόνια, στην ηλικία των 74 ετών.
Τα συμπεράσματα της μελέτης, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Social Indicators Research" (Έρευνα Κοινωνικών Δεικτών), προέκυψαν από την ανάλυση μιας μακρόχρονης έρευνας σε πάνω από 21.000 άνδρες και γυναίκες, που κατά τακτά χρονικά διαστήματα απαντούσαν σε ειδικά ερωτηματολόγια για το πόσο ευτυχισμένοι ένιωθαν στη ζωή τους, σύμφωνα με τη βρετανική "Ντέιλι Μέιλ".
Σε μια κλίμακα βαθμολόγησης από το μηδέν (καμία ευτυχία) έως το επτά (πλήρης ευτυχία), οι έφηβοι αξιολογούσαν με 5,5 κατά μέσο όρο την ικανοποίησή τους από τη ζωή τους, αλλά αυτή η βαθμολογία βαθμιαία έφθινε, φθάνοντας περίπου στο 5 στην ηλικία των 40 ετών. Στην ηλικία των 74 ετών, η ικανοποίηση από τη ζωή παρουσίαζε την υψηλότερη βαθμολογία (5,9) και στη συνέχεια έπεφτε πάλι, λόγω κυρίως των προβλημάτων υγείας.
Επειδή εκ των πραγμάτων η ευτυχία και η ικανοποίηση είναι υποκειμενικά αισθήματα, οι ερευνητές επεσήμαναν ότι πιθανώς οι άνθρωποι μαθαίνουν να εκτιμούν περισσότερο τη ζωή τους όσο μεγαλώνουν, συνεπώς ευχαριστιούνται με αυτό που έχουν και ...γκρινιάζουν λιγότερο, επιθυμώντας να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα τα χρόνια ζωής που τους έχουν απομείνει. Αυτή η αυξημένη συνειδητοποίηση του επερχόμενου θανάτου κάνει τους πιο μεγάλους να δίνουν προτεραιότητα στο να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα τις εμπειρίες τους.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν, μπορεί να γίνονται ικανότεροι στο να θέτουν υπό έλεγχο τα αρνητικά συναισθήματά τους. Από την άλλη, οι άνθρωποι που βρίσκονται στην τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής τους, έχουν αυξημένα άγχη και προκλήσεις (αγορά σπιτιού, εύρεση εργασίας και επιδίωξη καριέρας, έναρξη οικογένειας κ.α.).
Πάντως, οι ερευνητές επισήμαναν ότι φαίνονται να υπάρχουν διαφορές από χώρα σε χώρα. Για παράδειγμα, στη Γερμανία το επίπεδο ικανοποίησης και ευτυχίας των ανθρώπων εμφανίζεται πιο σταθερό και με λιγότερα "σκαμπανεβάσματα" στη διάρκεια της ζωής σε σχέση με τη Βρετανία.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Σύμφωνα με τους ερευνητές, το αίσθημα ικανοποίησης και ευτυχίας αρχίσει να εμφανίζει συνεχή μείωση από την εφηβική ηλικία και συνεχίζει την καθοδική πορεία του μέχρι περίπου την ηλικία των 40 ετών. Στη συνέχεια, η ευτυχία μένει στάσιμη μέχρι τα 46 χρόνια, οπότε αρχίζει να παίρνει την …ανηφόρα, για να αποκορυφωθεί μετά από περίπου 30 χρόνια, στην ηλικία των 74 ετών.
Τα συμπεράσματα της μελέτης, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Social Indicators Research" (Έρευνα Κοινωνικών Δεικτών), προέκυψαν από την ανάλυση μιας μακρόχρονης έρευνας σε πάνω από 21.000 άνδρες και γυναίκες, που κατά τακτά χρονικά διαστήματα απαντούσαν σε ειδικά ερωτηματολόγια για το πόσο ευτυχισμένοι ένιωθαν στη ζωή τους, σύμφωνα με τη βρετανική "Ντέιλι Μέιλ".
Σε μια κλίμακα βαθμολόγησης από το μηδέν (καμία ευτυχία) έως το επτά (πλήρης ευτυχία), οι έφηβοι αξιολογούσαν με 5,5 κατά μέσο όρο την ικανοποίησή τους από τη ζωή τους, αλλά αυτή η βαθμολογία βαθμιαία έφθινε, φθάνοντας περίπου στο 5 στην ηλικία των 40 ετών. Στην ηλικία των 74 ετών, η ικανοποίηση από τη ζωή παρουσίαζε την υψηλότερη βαθμολογία (5,9) και στη συνέχεια έπεφτε πάλι, λόγω κυρίως των προβλημάτων υγείας.
Επειδή εκ των πραγμάτων η ευτυχία και η ικανοποίηση είναι υποκειμενικά αισθήματα, οι ερευνητές επεσήμαναν ότι πιθανώς οι άνθρωποι μαθαίνουν να εκτιμούν περισσότερο τη ζωή τους όσο μεγαλώνουν, συνεπώς ευχαριστιούνται με αυτό που έχουν και ...γκρινιάζουν λιγότερο, επιθυμώντας να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα τα χρόνια ζωής που τους έχουν απομείνει. Αυτή η αυξημένη συνειδητοποίηση του επερχόμενου θανάτου κάνει τους πιο μεγάλους να δίνουν προτεραιότητα στο να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα τις εμπειρίες τους.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν, μπορεί να γίνονται ικανότεροι στο να θέτουν υπό έλεγχο τα αρνητικά συναισθήματά τους. Από την άλλη, οι άνθρωποι που βρίσκονται στην τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής τους, έχουν αυξημένα άγχη και προκλήσεις (αγορά σπιτιού, εύρεση εργασίας και επιδίωξη καριέρας, έναρξη οικογένειας κ.α.).
Πάντως, οι ερευνητές επισήμαναν ότι φαίνονται να υπάρχουν διαφορές από χώρα σε χώρα. Για παράδειγμα, στη Γερμανία το επίπεδο ικανοποίησης και ευτυχίας των ανθρώπων εμφανίζεται πιο σταθερό και με λιγότερα "σκαμπανεβάσματα" στη διάρκεια της ζωής σε σχέση με τη Βρετανία.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Ένας μεσημεριανός υπνάκος καθαρίζει το μυαλό και βελτιώνει την ικανότητα μάθησης
Μην νιώθετε ενοχές, αν θέλετε να κοιμηθείτε λιγάκι το μεσημέρι. Ένας υπνάκος μέσα στην μέρα δεν διώχνει απλώς την κούραση, αλλά βελτιώνει σημαντικά τη δυνατότητα του εγκεφάλου να απορροφά νέες πληροφορίες και να θυμάται, βοηθώντας έτσι τον άνθρωπο να μαθαίνει νέα πράγματα, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Οι εθελοντές που κοιμήθηκαν μιάμιση ώρα μετά το μεσημέρι (από τις 2 μ.μ. έως τις 3.30 μ.μ. κατά μέσο όρο), είχαν καλύτερες επιδόσεις στα νοητικά τεστ που ακολούθησαν (στις 6 μ.μ.), σε σχέση με όσους δεν είχαν πάρει έναν υπνάκο. Μέχρι τώρα είχαν γίνει διάφορες μελέτες σχετικές με την "επιστήμη του ύπνου", αλλά δεν υπήρχε οριστικό συμπέρασμα για τα οφέλη που έχει ο εμβόλιμος υπνάκος (ή "σιέστα").
Η νέα έρευνα, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του ετήσιου συνεδρίου της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης, έγινε από επιστήμονες του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Μπέρκλεϊ, υπό τον καθηγητή ψυχολογίας Μάθιου Γουόκερ, σύμφωνα με το BBC. Τα πειράματα, με τη συμμετοχή 39 υγιών ενηλίκων, έδειξαν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι σε όσους κοιμούνται ενδιάμεσα μέσα στην μέρα, το μυαλό τους λειτουργεί καλύτερα. Από την άλλη, όσο πιο πολλή ώρα μένει κανείς ξύπνιος, τόσο πιο αργά δουλεύει ο νους του.
Η μελέτη ενισχύει την πεποίθηση των επιστημόνων ότι ο εγκέφαλος χρειάζεται τον ύπνο για να επεξεργαστεί τις βραχυπρόθεσμες μνήμες, δημιουργώντας "χώρο" για την εκμάθηση νέων γεγονότων και δεδομένων. Η επεξεργασία αυτή, κατά πάσα πιθανότητα, σύμφωνα με τα ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα, συμβαίνει στη φάση ανάμεσα στο βαθύ ύπνο και στον ύπνο με όνειρα, κατά την οποία οι μνήμες των γεγονότων της μέρας μεταφέρονται από την "προσωρινή αποθήκευσή τους" στον ιππόκαμπο του εγκεφάλου, σε μια άλλη περιοχή, τον προ-μετωπιαίο φλοιό, ο οποίος ίσως έχει περισσότερο "αποθηκευτικό χώρο".
Άλλοι ειδικοί εξέφρασαν την επιφύλαξή τους κατά πόσον η βελτίωση της μνήμης οφείλεται όντως στον υπνάκο τον ίδιο ή στο ότι απλώς ο άνθρωπος ξεκουράζεται. Πάντως ο Γουόκερ και οι συνεργάτες του σχεδιάζουν να μελετήσουν, σε επόμενο στάδιο, αν η μείωση του ύπνου στους ηλικιωμένους σχετίζεται με τη διαγνωσμένη μείωση της ικανότητας μάθησης κατά την τρίτη ηλικία, μια σχέση που, αν επιβεβαιωθεί, μπορεί να οδηγήσει επίσης σε καλύτερη κατανόηση των νευροεκφυλιστικών παθήσεων όπως το Αλτσχάιμερ.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Οι εθελοντές που κοιμήθηκαν μιάμιση ώρα μετά το μεσημέρι (από τις 2 μ.μ. έως τις 3.30 μ.μ. κατά μέσο όρο), είχαν καλύτερες επιδόσεις στα νοητικά τεστ που ακολούθησαν (στις 6 μ.μ.), σε σχέση με όσους δεν είχαν πάρει έναν υπνάκο. Μέχρι τώρα είχαν γίνει διάφορες μελέτες σχετικές με την "επιστήμη του ύπνου", αλλά δεν υπήρχε οριστικό συμπέρασμα για τα οφέλη που έχει ο εμβόλιμος υπνάκος (ή "σιέστα").
Η νέα έρευνα, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του ετήσιου συνεδρίου της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης, έγινε από επιστήμονες του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Μπέρκλεϊ, υπό τον καθηγητή ψυχολογίας Μάθιου Γουόκερ, σύμφωνα με το BBC. Τα πειράματα, με τη συμμετοχή 39 υγιών ενηλίκων, έδειξαν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι σε όσους κοιμούνται ενδιάμεσα μέσα στην μέρα, το μυαλό τους λειτουργεί καλύτερα. Από την άλλη, όσο πιο πολλή ώρα μένει κανείς ξύπνιος, τόσο πιο αργά δουλεύει ο νους του.
Η μελέτη ενισχύει την πεποίθηση των επιστημόνων ότι ο εγκέφαλος χρειάζεται τον ύπνο για να επεξεργαστεί τις βραχυπρόθεσμες μνήμες, δημιουργώντας "χώρο" για την εκμάθηση νέων γεγονότων και δεδομένων. Η επεξεργασία αυτή, κατά πάσα πιθανότητα, σύμφωνα με τα ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα, συμβαίνει στη φάση ανάμεσα στο βαθύ ύπνο και στον ύπνο με όνειρα, κατά την οποία οι μνήμες των γεγονότων της μέρας μεταφέρονται από την "προσωρινή αποθήκευσή τους" στον ιππόκαμπο του εγκεφάλου, σε μια άλλη περιοχή, τον προ-μετωπιαίο φλοιό, ο οποίος ίσως έχει περισσότερο "αποθηκευτικό χώρο".
Άλλοι ειδικοί εξέφρασαν την επιφύλαξή τους κατά πόσον η βελτίωση της μνήμης οφείλεται όντως στον υπνάκο τον ίδιο ή στο ότι απλώς ο άνθρωπος ξεκουράζεται. Πάντως ο Γουόκερ και οι συνεργάτες του σχεδιάζουν να μελετήσουν, σε επόμενο στάδιο, αν η μείωση του ύπνου στους ηλικιωμένους σχετίζεται με τη διαγνωσμένη μείωση της ικανότητας μάθησης κατά την τρίτη ηλικία, μια σχέση που, αν επιβεβαιωθεί, μπορεί να οδηγήσει επίσης σε καλύτερη κατανόηση των νευροεκφυλιστικών παθήσεων όπως το Αλτσχάιμερ.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η φτώχεια στα παιδικά χρόνια επιδρά καθοριστικά στη ζωή του ενήλικου, ιδίως στην αγορά εργασίας, αλλά και στην υγεία του
Αν ένα παιδί μεγαλώσει μέσα στη φτώχεια, το γεγονός αυτό μπορεί να διαμορφώσει σε σημαντικό βαθμό τη νευροβιολογία του, επηρεάζοντας καθοριστικά τη συμπεριφορά του, την υγεία του και την πορεία του αργότερα στη ζωή ως ενήλικος, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα.
Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας στο Βανκούβερ, υπό τον Τόμας Μπόις, όπως ανέφεραν στη σχετική παρουσίαση στο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, διαπίστωσαν ότι υπάρχει μια "βιολογία της δυστυχίας" στους ενήλικους εκείνους που έζησαν φτωχικά παιδικά χρόνια, ιδίως πριν την ηλικία των πέντε ετών.
Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, η πρώιμη παιδική ηλικία αποτελεί "κρίσιμη περίοδο για τη διαμόρφωση της αρχιτεκτονικής του εγκεφάλου, η οποία, με τη σειρά της, καθορίζει την μελλοντική νοητική, κοινωνική και συναισθηματική ευημερία των παιδιών". Όπως διαπιστώθηκε, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα μειονεκτικό κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον, έχουν αργότερα δυσανάλογη επίπεδα ευαισθησίας στο στρες, κάτι που φαίνεται τόσο από το επίπεδο των ορμονών τους, όσο και από τις νευροαπεικονιστικές μελέτες του εγκεφάλου τους.
Οι ερευνητές μελέτησαν πάνω από 1.500 άτομα, γεννημένα μεταξύ 1968 και 1975, σε σχέση με το οικογενειακό εισόδημά τους όταν ήσαν παιδιά, το μετέπειτα μορφωτικό τους επίπεδο, τα κατοπινά κοινωνικά επιτεύγματά τους και την καριέρα τους, την υγεία τους, τις τάσεις εγκληματικότητας κλπ. Διαπίστωσαν "εντυπωσιακές διαφορές" στην τροπή που πήραν οι ζωές των παιδιών όταν ενηλικιώθηκαν, ανάλογα με το αν είχαν ζήσει φτωχικά ή άνετα μέχρι την ηλικία των έξι ετών.
Τα φτωχά παιδιά έκαναν τουλάχιστον δύο λιγότερα χρόνια εκπαίδευσης, εργάζονταν 451 ώρες λιγότερες μέσα στον χρόνο και έβγαζαν ως ενήλικοι λιγότερα από τα μισά σε σχέση με τους συνομηλίκους τους που ως παιδιά δεν είχαν γνωρίσει οικονομικά προβλήματα. Είχαν επίσης υπερδιπλάσια πιθανότητα να εμφανίσουν κάποιο πρόβλημα υγείας, είχαν σαφώς μεγαλύτερο άγχος και ακόμα είχαν, κατά μέσο όρο, μεγαλύτερο βάρος. Τέλος, είχαν διπλάσια πιθανότητα να συλληφθούν για κάποιο αδίκημα.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, "οι οικονομικές συνθήκες στην πρώιμη παιδική ηλικία έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την κατοπινή επιτυχία στην αγορά εργασίας". Όπως είπαν, η ενίσχυση του εισοδήματος των οικογενειών που έχουν παιδιά κάτω των πέντε ετών, μπορεί να επιδράσει θετικά, εκτός άλλων παραγόντων, στη νευροβιολογία και τελικά στη μελλοντική ευημερία των παιδιών αυτών.
Ο καθηγητής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ Τζακ Στόνκοφ δήλωσε ότι η νέα μελέτη παρέχει "μια θαυμάσια ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για τη βιολογία της κακοτυχίας, πράγμα που θα μας βοηθήσει να αναπτύξουμε νέες ιδέες και να κάνουμε νέες παρεμβάσεις για να μετριάσουμε τις συνέπειες της δυστυχίας".
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας στο Βανκούβερ, υπό τον Τόμας Μπόις, όπως ανέφεραν στη σχετική παρουσίαση στο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, διαπίστωσαν ότι υπάρχει μια "βιολογία της δυστυχίας" στους ενήλικους εκείνους που έζησαν φτωχικά παιδικά χρόνια, ιδίως πριν την ηλικία των πέντε ετών.
Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, η πρώιμη παιδική ηλικία αποτελεί "κρίσιμη περίοδο για τη διαμόρφωση της αρχιτεκτονικής του εγκεφάλου, η οποία, με τη σειρά της, καθορίζει την μελλοντική νοητική, κοινωνική και συναισθηματική ευημερία των παιδιών". Όπως διαπιστώθηκε, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα μειονεκτικό κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον, έχουν αργότερα δυσανάλογη επίπεδα ευαισθησίας στο στρες, κάτι που φαίνεται τόσο από το επίπεδο των ορμονών τους, όσο και από τις νευροαπεικονιστικές μελέτες του εγκεφάλου τους.
Οι ερευνητές μελέτησαν πάνω από 1.500 άτομα, γεννημένα μεταξύ 1968 και 1975, σε σχέση με το οικογενειακό εισόδημά τους όταν ήσαν παιδιά, το μετέπειτα μορφωτικό τους επίπεδο, τα κατοπινά κοινωνικά επιτεύγματά τους και την καριέρα τους, την υγεία τους, τις τάσεις εγκληματικότητας κλπ. Διαπίστωσαν "εντυπωσιακές διαφορές" στην τροπή που πήραν οι ζωές των παιδιών όταν ενηλικιώθηκαν, ανάλογα με το αν είχαν ζήσει φτωχικά ή άνετα μέχρι την ηλικία των έξι ετών.
Τα φτωχά παιδιά έκαναν τουλάχιστον δύο λιγότερα χρόνια εκπαίδευσης, εργάζονταν 451 ώρες λιγότερες μέσα στον χρόνο και έβγαζαν ως ενήλικοι λιγότερα από τα μισά σε σχέση με τους συνομηλίκους τους που ως παιδιά δεν είχαν γνωρίσει οικονομικά προβλήματα. Είχαν επίσης υπερδιπλάσια πιθανότητα να εμφανίσουν κάποιο πρόβλημα υγείας, είχαν σαφώς μεγαλύτερο άγχος και ακόμα είχαν, κατά μέσο όρο, μεγαλύτερο βάρος. Τέλος, είχαν διπλάσια πιθανότητα να συλληφθούν για κάποιο αδίκημα.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, "οι οικονομικές συνθήκες στην πρώιμη παιδική ηλικία έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την κατοπινή επιτυχία στην αγορά εργασίας". Όπως είπαν, η ενίσχυση του εισοδήματος των οικογενειών που έχουν παιδιά κάτω των πέντε ετών, μπορεί να επιδράσει θετικά, εκτός άλλων παραγόντων, στη νευροβιολογία και τελικά στη μελλοντική ευημερία των παιδιών αυτών.
Ο καθηγητής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ Τζακ Στόνκοφ δήλωσε ότι η νέα μελέτη παρέχει "μια θαυμάσια ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για τη βιολογία της κακοτυχίας, πράγμα που θα μας βοηθήσει να αναπτύξουμε νέες ιδέες και να κάνουμε νέες παρεμβάσεις για να μετριάσουμε τις συνέπειες της δυστυχίας".
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Ως η κηροζίνη του μέλλοντος θεωρούνται τα βιοκαύσιμα από φύκια
Ως ένας από τους πλέον ρυπογόνους τομείς θεωρούνται πλέον οι αερομεταφορές, καθώς οι ειδικοί υπολογίζουν πως, μέχρι το 2050, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τα αεροπλάνα θα αγγίζουν ετησίως τα 2,4 εκατομμύρια τόνους. Δηλαδή, όπως επισημαίνεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας της Ντόιτσε Βέλε («ΝΒ»), τα αεροσκάφη θα παράγουν παγκοσμίως το 20% των συνολικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.
Το συγκεκριμένο ζήτημα έχει επισημανθεί εδώ και χρόνια από επιστήμονες και ερευνητές. Έτσι, όλο και περισσότερες εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών ερευνούν τη χρήση εναλλακτικών καυσίμων στη βιομηχανία των αερομεταφορών. Πιο γνωστές είναι οι έρευνες της εταιρίας παραγωγής κινητήρων Rolls Royce, που κάνει από κοινού με την British Airways, καθώς και εκείνες του ολλανδικού αερομεταφορέα KLM, που πραγματοποίησε και την πρώτη πτήση ενός Boeing με βιοκαύσιμα.
Στο αεροπλάνο επέβαιναν 40 άτομα, ανάμεσά τους η υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας Μαρία φαν Ντερ Χέβεν και ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Ταμείου Αρωγής για την Άγρια Φύση (WWF), Γιόχαν φαν ντε Γκρόντεν. Στην πειραματική αυτή πτήση (έγινε στα τέλη Νοεμβρίου του 2009), χρησιμοποιήθηκε βιομάζα μόνον στον ένα από τους τέσσερις κινητήρες και μάλιστα μόνον κατά 50%. Παρ’ όλα αυτά η πτήση αυτή αξιολογήθηκε ως το πρώτο, ουσιαστικό βήμα.
---------------------
Οικολογικά καύσιμα
---------------------
Είναι χαρακτηριστικό πως έπειτα από την πτήση ο φαν ντε Γκρόντεν είχε επισημάνει ότι η ανάπτυξη βιοκαυσίμων πρέπει να γίνεται με αυστηρά οικονομικά, τεχνικά και οικολογικά κριτήρια: «Χρησιμοποιούμε ένα βιοκαύσιμο δεύτερης γενιάς, έστω κι αν η χρήση του βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο και δεν έχει διασφαλίσει ακόμη άδεια κυκλοφορίας και χρήσης. Ποια τα πλεονεκτήματά του; Σε σύγκριση με την κηροζίνη εκπέμπει 80% λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα! Όμως προειδοποιούμε: η παραγωγή βιοκαυσίμων δεν πρέπει να οδηγήσει στην αποψίλωση δασών ή στην υπερβολική χρήση νερού ή να θέσει σε κίνδυνο την παραγωγή τροφίμων».
Από την πλευρά του, ο επικεφαλής του τομέα παραγωγής του πειραματικού Airbus Α380, που θα λειτουργήσει με βιοκαύσιμο από φύκια, Τζον Μπότι, μιλώντας στη «ΝΒ», ανέφερε χαρακτηριστικά: «Οφείλουμε να αντικαταστήσουμε την κηροζίνη με έξυπνα υλικά, για παράδειγμα με φύκια. Τελευταία, κάνουμε πειράματα με φύκια για την ανάπτυξη βιοκαυσίμων, διότι έτσι δεν επηρεάζουμε την αλυσίδα παραγωγής βασικών τροφίμων. Επιπλέον, για να μεγαλώσουν τα φύκια καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα».
Στη Γερμανία, πολλές εταιρείες αλλά και ειδικοί διαφορετικών τεχνολογικών κλάδων προσπαθούν να αναπτύξουν βιοκαύσιμα που θα είναι μεν κατάλληλα για τη βιομηχανία αερομεταφορών αλλά και πλήρως εναρμονισμένα με το περιβάλλον και την προστασία του κλίματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Βιολογίας, του πανεπιστημίου του Κιέλου, όπου οι επιστήμονες ερευνούν εδώ και χρόνια τη δυνατότητα παραγωγής βιοκαύσιμου από φύκια.
----------------------------------
Σε νηπιακό στάδιο η παραγωγή
----------------------------------
Σημαντικό είναι και το γεγονός ότι υπάρχουν συγκεκριμένα φύκια τα οποία μπορούν να καλλιεργηθούν και δε χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν παράκτια φυτά. Έτσι, δεν κινδυνεύει η ισορροπία του θαλάσσιου οικοσυστήματος, ούτε και η παραγωγή δημητριακών, όπως γίνεται μέχρι τώρα για την παρασκευή βιομάζας από ηλίανθο ή σινάπι.
Πλην όμως, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει ο ειδικός επιστήμονας του «Ινστιτούτου για την Επεξεργασία Δημητριακών», Ότο Πουλτς, η παραγωγή φυκιών βρίσκεται ακόμη σε νηπιακό στάδιο, γι’ αυτό χρησιμοποιείται η καλλιέργεια ηλίανθου ή σιναπιού: «Αυτή τη στιγμή παράγονται παγκόσμια 10.000 τόνοι βιομάζας από φύκια. Χρειαζόμαστε όμως εκατομμύρια τόνους ετησίως. Και για να τα καταφέρουμε, πρέπει να καλλιεργηθούν τεράστιες εκτάσεις με φύκια».
Πρόσθεσε δε ότι επάρκεια βιομάζας από φύκια θα υπάρχει έπειτα από πέντε, ίσως και ύστερα από δέκα χρόνια. Γι’ αυτό και η βιομηχανία αερομεταφορών, τόσο στη Γερμανία, όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο προσπαθεί να αναπτύξει κι άλλες εναλλακτικές μορφές ενέργειας.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Το συγκεκριμένο ζήτημα έχει επισημανθεί εδώ και χρόνια από επιστήμονες και ερευνητές. Έτσι, όλο και περισσότερες εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών ερευνούν τη χρήση εναλλακτικών καυσίμων στη βιομηχανία των αερομεταφορών. Πιο γνωστές είναι οι έρευνες της εταιρίας παραγωγής κινητήρων Rolls Royce, που κάνει από κοινού με την British Airways, καθώς και εκείνες του ολλανδικού αερομεταφορέα KLM, που πραγματοποίησε και την πρώτη πτήση ενός Boeing με βιοκαύσιμα.
Στο αεροπλάνο επέβαιναν 40 άτομα, ανάμεσά τους η υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας Μαρία φαν Ντερ Χέβεν και ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Ταμείου Αρωγής για την Άγρια Φύση (WWF), Γιόχαν φαν ντε Γκρόντεν. Στην πειραματική αυτή πτήση (έγινε στα τέλη Νοεμβρίου του 2009), χρησιμοποιήθηκε βιομάζα μόνον στον ένα από τους τέσσερις κινητήρες και μάλιστα μόνον κατά 50%. Παρ’ όλα αυτά η πτήση αυτή αξιολογήθηκε ως το πρώτο, ουσιαστικό βήμα.
---------------------
Οικολογικά καύσιμα
---------------------
Είναι χαρακτηριστικό πως έπειτα από την πτήση ο φαν ντε Γκρόντεν είχε επισημάνει ότι η ανάπτυξη βιοκαυσίμων πρέπει να γίνεται με αυστηρά οικονομικά, τεχνικά και οικολογικά κριτήρια: «Χρησιμοποιούμε ένα βιοκαύσιμο δεύτερης γενιάς, έστω κι αν η χρήση του βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο και δεν έχει διασφαλίσει ακόμη άδεια κυκλοφορίας και χρήσης. Ποια τα πλεονεκτήματά του; Σε σύγκριση με την κηροζίνη εκπέμπει 80% λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα! Όμως προειδοποιούμε: η παραγωγή βιοκαυσίμων δεν πρέπει να οδηγήσει στην αποψίλωση δασών ή στην υπερβολική χρήση νερού ή να θέσει σε κίνδυνο την παραγωγή τροφίμων».
Από την πλευρά του, ο επικεφαλής του τομέα παραγωγής του πειραματικού Airbus Α380, που θα λειτουργήσει με βιοκαύσιμο από φύκια, Τζον Μπότι, μιλώντας στη «ΝΒ», ανέφερε χαρακτηριστικά: «Οφείλουμε να αντικαταστήσουμε την κηροζίνη με έξυπνα υλικά, για παράδειγμα με φύκια. Τελευταία, κάνουμε πειράματα με φύκια για την ανάπτυξη βιοκαυσίμων, διότι έτσι δεν επηρεάζουμε την αλυσίδα παραγωγής βασικών τροφίμων. Επιπλέον, για να μεγαλώσουν τα φύκια καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα».
Στη Γερμανία, πολλές εταιρείες αλλά και ειδικοί διαφορετικών τεχνολογικών κλάδων προσπαθούν να αναπτύξουν βιοκαύσιμα που θα είναι μεν κατάλληλα για τη βιομηχανία αερομεταφορών αλλά και πλήρως εναρμονισμένα με το περιβάλλον και την προστασία του κλίματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Βιολογίας, του πανεπιστημίου του Κιέλου, όπου οι επιστήμονες ερευνούν εδώ και χρόνια τη δυνατότητα παραγωγής βιοκαύσιμου από φύκια.
----------------------------------
Σε νηπιακό στάδιο η παραγωγή
----------------------------------
Σημαντικό είναι και το γεγονός ότι υπάρχουν συγκεκριμένα φύκια τα οποία μπορούν να καλλιεργηθούν και δε χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν παράκτια φυτά. Έτσι, δεν κινδυνεύει η ισορροπία του θαλάσσιου οικοσυστήματος, ούτε και η παραγωγή δημητριακών, όπως γίνεται μέχρι τώρα για την παρασκευή βιομάζας από ηλίανθο ή σινάπι.
Πλην όμως, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει ο ειδικός επιστήμονας του «Ινστιτούτου για την Επεξεργασία Δημητριακών», Ότο Πουλτς, η παραγωγή φυκιών βρίσκεται ακόμη σε νηπιακό στάδιο, γι’ αυτό χρησιμοποιείται η καλλιέργεια ηλίανθου ή σιναπιού: «Αυτή τη στιγμή παράγονται παγκόσμια 10.000 τόνοι βιομάζας από φύκια. Χρειαζόμαστε όμως εκατομμύρια τόνους ετησίως. Και για να τα καταφέρουμε, πρέπει να καλλιεργηθούν τεράστιες εκτάσεις με φύκια».
Πρόσθεσε δε ότι επάρκεια βιομάζας από φύκια θα υπάρχει έπειτα από πέντε, ίσως και ύστερα από δέκα χρόνια. Γι’ αυτό και η βιομηχανία αερομεταφορών, τόσο στη Γερμανία, όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο προσπαθεί να αναπτύξει κι άλλες εναλλακτικές μορφές ενέργειας.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Φιλοσοφικό συνέδριο οργανώνει 4-6 Μαρτίου η Ακαδημία Αθηνών στην Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας
Υπό την αιγίδα του πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεοδώρου Β΄ και της Ακαδημίας Αθηνών, θα πραγματοποιηθεί από τις 4 έως τις 6 Μαρτίου το δεύτερο Διεθνές Συνέδριο Φιλοσοφίας, στο χώρο της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης, με θέμα: "Η έννοια του πολίτη στην ελληνική φιλοσοφία".
Το συνέδριο οργανώνεται από το Κέντρο Έρευνας της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών, με τη στήριξη της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας και της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου.
Στόχος του συνεδρίου είναι να ιχνηλατήσει και να αξιολογήσει τη θέση του πολίτη στα φιλοσοφικά συστήματα της αρχαιότητας, ξεκινώντας από το Σωκράτη και τους σοφιστές και φθάνοντας ως τον Φίλωνα τον Αλεξανδρέα και τις φιλοσοφικές επιδράσεις που μπορούν να ανιχνευτούν στο χριστιανισμό. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στους δύο κορυφαίους φιλοσόφους, που προβληματίστηκαν έντονα αναφορικά με το ιδεατό πολιτειακό σύστημα και τους τρόπους εφαρμογής του, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.
Προς αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλλουν με τις εισηγήσεις τους καθηγητές προερχόμενοι από διάφορα πανεπιστήμια του κόσμου, μεταξύ των οποίων της Αθήνας, της Σορβόνης, των Βρυξελλών, της Ρώμης, του Καΐρου κ.ά.
Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας Απόστολος Τριφύλλης, "η επιλογή του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας ως χώρου πραγματοποίησης του συνεδρίου δεν υπήρξε διόλου τυχαία, καθώς η Αλεξάνδρεια υπήρξε κατά τους ελληνορωμαϊκούς χρόνους πεδίο ιδιαιτέρως πρόσφορο, αφενός μεν, ανάπτυξης φιλοσοφικών συστημάτων, με κορυφαίο το Νεοπλατωνισμό, αφετέρου δε, αποκρυστάλλωσης της χριστιανικής θεολογίας με όρους φιλοσοφικούς. Επιπλέον, η Πατριαρχική Βιβλιοθήκη έχει διαχρονικά αποθησαυρίσει ικανό αριθμό χειρογράφων φιλοσοφικού περιεχομένου".
Κατά την εναρκτήρια τελετή, θα χαιρετίσουν ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος κ. Θεόδωρος, ο πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, ο τέως πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, ακαδημαϊκός Πάνος Λιγομενίδης, η διευθύντρια του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας (ΚΕΕΦ) Μαρία Πρωτόπαπα Μαρνέλη, ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και πρόεδρος της Εφορευτικής Επιτροπής του ΚΕΕΦ, ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο συμπρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής και Επόπτης του ΚΕΕΦ, ακαδημαϊκός Ευάγγελος Μουτσόπουλος και ο προϊστάμενος Ιστορικού και Παλαιογραφικού Αρχείου του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης καθηγητής Αγαμέμνων Τσελίκας.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Το συνέδριο οργανώνεται από το Κέντρο Έρευνας της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών, με τη στήριξη της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας και της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου.
Στόχος του συνεδρίου είναι να ιχνηλατήσει και να αξιολογήσει τη θέση του πολίτη στα φιλοσοφικά συστήματα της αρχαιότητας, ξεκινώντας από το Σωκράτη και τους σοφιστές και φθάνοντας ως τον Φίλωνα τον Αλεξανδρέα και τις φιλοσοφικές επιδράσεις που μπορούν να ανιχνευτούν στο χριστιανισμό. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στους δύο κορυφαίους φιλοσόφους, που προβληματίστηκαν έντονα αναφορικά με το ιδεατό πολιτειακό σύστημα και τους τρόπους εφαρμογής του, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.
Προς αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλλουν με τις εισηγήσεις τους καθηγητές προερχόμενοι από διάφορα πανεπιστήμια του κόσμου, μεταξύ των οποίων της Αθήνας, της Σορβόνης, των Βρυξελλών, της Ρώμης, του Καΐρου κ.ά.
Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας Απόστολος Τριφύλλης, "η επιλογή του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας ως χώρου πραγματοποίησης του συνεδρίου δεν υπήρξε διόλου τυχαία, καθώς η Αλεξάνδρεια υπήρξε κατά τους ελληνορωμαϊκούς χρόνους πεδίο ιδιαιτέρως πρόσφορο, αφενός μεν, ανάπτυξης φιλοσοφικών συστημάτων, με κορυφαίο το Νεοπλατωνισμό, αφετέρου δε, αποκρυστάλλωσης της χριστιανικής θεολογίας με όρους φιλοσοφικούς. Επιπλέον, η Πατριαρχική Βιβλιοθήκη έχει διαχρονικά αποθησαυρίσει ικανό αριθμό χειρογράφων φιλοσοφικού περιεχομένου".
Κατά την εναρκτήρια τελετή, θα χαιρετίσουν ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος κ. Θεόδωρος, ο πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, ο τέως πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, ακαδημαϊκός Πάνος Λιγομενίδης, η διευθύντρια του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας (ΚΕΕΦ) Μαρία Πρωτόπαπα Μαρνέλη, ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και πρόεδρος της Εφορευτικής Επιτροπής του ΚΕΕΦ, ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο συμπρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής και Επόπτης του ΚΕΕΦ, ακαδημαϊκός Ευάγγελος Μουτσόπουλος και ο προϊστάμενος Ιστορικού και Παλαιογραφικού Αρχείου του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης καθηγητής Αγαμέμνων Τσελίκας.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Όσοι σκέφτονται το μέλλον, γέρνουν προς τα εμπρός, ενώ όσοι σκέφτονται το παρελθόν, γέρνουν προς τα πίσω
Η θεωρία της σχετικότητας του "Αϊνστάιν", η οποία αποδεικνύει ότι ο χρόνος και χώρος δεν είναι ξεχωριστοί, αλλά αποτελούν την αλληλεξαρτημένη ενότητα του χωροχρόνου, δεν ισχύει μόνο στην φυσική, όπως φαίνεται, αλλά και στο νου μας. Απλώς και μόνο η σκέψη του παρελθόντος ή του μέλλοντος είναι αρκετή για να κάνει έναν άνθρωπο, ασυναίσθητα, να κινήσει το σώμα του προς τα πίσω ή προς τα εμπρός αντίστοιχα, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.
Η νέα έρευνα αποτελεί την πρώτη απόδειξη ότι όταν σκεφτόμαστε τον χρόνο, κινούμε και το σώμα μας στον χώρο. Με άλλα λόγια, η αφηρημένη σκέψη, το νοητικό "ταξίδι" στον χρόνο, έχει την υποσυνείδητη δύναμη να κινεί ανάλογα το σώμα ή, εναλλακτικά, το σώμα μας έχει τη δική του "χωροχρονική" γλώσσα.
Η ανακάλυψη έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Αμπερντίν στη Σκωτία υπό τον Λίντεν Μάιλς και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Psychological Science" (Ψυχολογική Επιστήμη), σύμφωνα με το Live Science και τους "Τάιμς της Νέας Υόρκης".
Η ικανότητα του ανθρώπινου νου να "ταξιδεύει" στον χρόνο είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν έχουν (κατά τα φαινόμενα) τα άλλα ζώα. Η νέα μελέτη δείχνει ότι ο νους μας αντιλαμβάνεται υποκειμενικά τον χρόνο σαν να είναι στενά συσχετισμένος με τον χώρο, γι' αυτό το λόγο το σώμα κινείται προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με την "κατεύθυνση" του χρονικού "ταξιδιού".
Οι ερευνητές συνέδεσαν αισθητήρες κίνησης σε 20 εθελοντές και τους έβαλαν να σκέφτονται διάφορα πράγματα στο παρελθόν ή το μέλλον. Μετά από μόλις 15 δευτερόλεπτα, όσοι σκέφτονταν το παρελθόν, είχαν κινηθεί κατά μέσο όρο ενάμιση έως δύο χιλιοστά προς τα πίσω, ενώ αντίστροφα όσοι σκέφτονταν για το μέλλον, είχαν γείρει ενστικτωδώς προς τα εμπρός γύρω στα τρία χιλιοστά (άρα η σκέψη για το μέλλον έχει ακόμα μεγαλύτερη επίδραση στο σώμα σε σχέση με τη σκέψη για το παρελθόν).
Οι βρετανοί ψυχολόγοι σχεδιάζουν νέες σχετικές έρευνες σε άλλους πολιτισμούς. Στη Δύση, όπως και στον περισσότερο υπόλοιπο κόσμο, η ανθρώπινη γλώσσα και φαντασία συσχετίζει το μέλλον με αυτό που βρίσκεται μπροστά, ενώ το παρελθόν με αυτό που έχει μείνει πίσω. Όμως σε μερικούς πολιτισμούς, όπως στους Αϊμάρα των Άνδεων στη Νότια Αμερική, συμβαίνει περιέργως το αντίστροφο: τόσο γλωσσικά όσο και νοητικά συνδέουν το μέλλον με το πίσω και το παρελθόν με το μπροστά!
Οι βρετανοί ερευνητές θέλουν να διαπιστώσουν αν αυτοί οι άνθρωποι γέρνουν προς τα πίσω όταν σκέφτονται το μέλλον και προς τα εμπρός όταν σκέφτονται το παρελθόν. Αν αυτό όντως συμβαίνει, τότε θα σημαίνει ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι συνέπεια μάθησης και κοινωνικής επιρροής, μέσα από τον τρόπο που, από τη γέννησή τους, οι άνθρωποι μαθαίνουν να μιλάνε και να συσχετίζουν τον χρόνο με τον χώρο.
Έρευνες αυτού του είδους ανήκουν σε ένα σύγχρονο ρεύμα ψυχολογίας, το οποίο μελετά τον τρόπο που το σώμα ενσωματώνει και "βιώνει" διάφορες αφηρημένες έννοιες και σκέψεις. Για παράδειγμα, μια πρόσφατη έρευνα ολλανδών ερευνητών του πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, υπό τον δρα Νιλς Τζόστμαν, έδειξε ότι το βάρος του ίδιου βιβλίου γίνεται με διαφορετικό τρόπο αντιληπτό, ανάλογα με την αντίληψη που έχουν οι άνθρωποι γι' αυτό. Όπως έδειξε το σχετικό πείραμα με εθελοντές φοιτητές, σε όσους είχε ειπωθεί ότι το βιβλίο είχε ζωτική σημασία για τις σπουδές τους, το ένιωθαν πιο βαρύ, ενώ σε όσους είχε ειπωθεί ότι το βιβλίο είχε δευτερεύουσα σημασία, το βιβλίο φαινόταν ελαφρύτερο.
Σε ένα άλλο πείραμα, σχετικά με την διαφορετική αντίληψη της θερμοκρασίας ενός χώρου ανάλογα με την ψυχική διάθεση καθενός, όσοι σκέφτονταν δυσάρεστα πράγματα από το παρελθόν τους (π.χ. μια επώδυνη απόρριψή τους από άλλους ανθρώπους) εκτιμούσαν το ίδιο δωμάτιό ότι ήταν κατά μέσο όρο πέντε βαθμούς Κελσίου ψυχρότερο σε σχέση με όσους σκέφτονταν ευχάριστα πράγματα. Άρα η μοναξιά και η "παγωμάρα" δεν έχουν μόνο μεταφορική, αλλά και κυριολεκτική σημασία.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η νέα έρευνα αποτελεί την πρώτη απόδειξη ότι όταν σκεφτόμαστε τον χρόνο, κινούμε και το σώμα μας στον χώρο. Με άλλα λόγια, η αφηρημένη σκέψη, το νοητικό "ταξίδι" στον χρόνο, έχει την υποσυνείδητη δύναμη να κινεί ανάλογα το σώμα ή, εναλλακτικά, το σώμα μας έχει τη δική του "χωροχρονική" γλώσσα.
Η ανακάλυψη έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Αμπερντίν στη Σκωτία υπό τον Λίντεν Μάιλς και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Psychological Science" (Ψυχολογική Επιστήμη), σύμφωνα με το Live Science και τους "Τάιμς της Νέας Υόρκης".
Η ικανότητα του ανθρώπινου νου να "ταξιδεύει" στον χρόνο είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν έχουν (κατά τα φαινόμενα) τα άλλα ζώα. Η νέα μελέτη δείχνει ότι ο νους μας αντιλαμβάνεται υποκειμενικά τον χρόνο σαν να είναι στενά συσχετισμένος με τον χώρο, γι' αυτό το λόγο το σώμα κινείται προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με την "κατεύθυνση" του χρονικού "ταξιδιού".
Οι ερευνητές συνέδεσαν αισθητήρες κίνησης σε 20 εθελοντές και τους έβαλαν να σκέφτονται διάφορα πράγματα στο παρελθόν ή το μέλλον. Μετά από μόλις 15 δευτερόλεπτα, όσοι σκέφτονταν το παρελθόν, είχαν κινηθεί κατά μέσο όρο ενάμιση έως δύο χιλιοστά προς τα πίσω, ενώ αντίστροφα όσοι σκέφτονταν για το μέλλον, είχαν γείρει ενστικτωδώς προς τα εμπρός γύρω στα τρία χιλιοστά (άρα η σκέψη για το μέλλον έχει ακόμα μεγαλύτερη επίδραση στο σώμα σε σχέση με τη σκέψη για το παρελθόν).
Οι βρετανοί ψυχολόγοι σχεδιάζουν νέες σχετικές έρευνες σε άλλους πολιτισμούς. Στη Δύση, όπως και στον περισσότερο υπόλοιπο κόσμο, η ανθρώπινη γλώσσα και φαντασία συσχετίζει το μέλλον με αυτό που βρίσκεται μπροστά, ενώ το παρελθόν με αυτό που έχει μείνει πίσω. Όμως σε μερικούς πολιτισμούς, όπως στους Αϊμάρα των Άνδεων στη Νότια Αμερική, συμβαίνει περιέργως το αντίστροφο: τόσο γλωσσικά όσο και νοητικά συνδέουν το μέλλον με το πίσω και το παρελθόν με το μπροστά!
Οι βρετανοί ερευνητές θέλουν να διαπιστώσουν αν αυτοί οι άνθρωποι γέρνουν προς τα πίσω όταν σκέφτονται το μέλλον και προς τα εμπρός όταν σκέφτονται το παρελθόν. Αν αυτό όντως συμβαίνει, τότε θα σημαίνει ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι συνέπεια μάθησης και κοινωνικής επιρροής, μέσα από τον τρόπο που, από τη γέννησή τους, οι άνθρωποι μαθαίνουν να μιλάνε και να συσχετίζουν τον χρόνο με τον χώρο.
Έρευνες αυτού του είδους ανήκουν σε ένα σύγχρονο ρεύμα ψυχολογίας, το οποίο μελετά τον τρόπο που το σώμα ενσωματώνει και "βιώνει" διάφορες αφηρημένες έννοιες και σκέψεις. Για παράδειγμα, μια πρόσφατη έρευνα ολλανδών ερευνητών του πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, υπό τον δρα Νιλς Τζόστμαν, έδειξε ότι το βάρος του ίδιου βιβλίου γίνεται με διαφορετικό τρόπο αντιληπτό, ανάλογα με την αντίληψη που έχουν οι άνθρωποι γι' αυτό. Όπως έδειξε το σχετικό πείραμα με εθελοντές φοιτητές, σε όσους είχε ειπωθεί ότι το βιβλίο είχε ζωτική σημασία για τις σπουδές τους, το ένιωθαν πιο βαρύ, ενώ σε όσους είχε ειπωθεί ότι το βιβλίο είχε δευτερεύουσα σημασία, το βιβλίο φαινόταν ελαφρύτερο.
Σε ένα άλλο πείραμα, σχετικά με την διαφορετική αντίληψη της θερμοκρασίας ενός χώρου ανάλογα με την ψυχική διάθεση καθενός, όσοι σκέφτονταν δυσάρεστα πράγματα από το παρελθόν τους (π.χ. μια επώδυνη απόρριψή τους από άλλους ανθρώπους) εκτιμούσαν το ίδιο δωμάτιό ότι ήταν κατά μέσο όρο πέντε βαθμούς Κελσίου ψυχρότερο σε σχέση με όσους σκέφτονταν ευχάριστα πράγματα. Άρα η μοναξιά και η "παγωμάρα" δεν έχουν μόνο μεταφορική, αλλά και κυριολεκτική σημασία.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Εντοπίστηκαν γονίδια που κάνουν τους ανθρώπους πιο ευάλωτους στις επιθέσεις των ιών
Ιταλοί επιστήμονες ανακάλυψαν νέα στοιχεία στα γονίδια του ανθρώπου, τα οποία επιβεβαιώνουν ότι οι ιοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης. Παράλληλα, εντόπισαν γενετικές μεταλλάξεις που κάνουν τους ανθρώπους πιο ευάλωτους στις μολύνσεις από ιούς, μια ανακάλυψη η οποία μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη καλύτερων φαρμάκων και εμβολίων στο μέλλον.
Οι ιταλοί ερευνητές του Επιστημονικού Ινστιτούτου IRCCS, του πανεπιστημίου και του πολυτεχνείου του Μιλάνου, υπό την Μανουέλα Σιρόνι, ανακάλυψαν πάνω από 400 διαφορετικές μεταλλάξεις σε 139 γονίδια, που παίζουν ρόλο στο κατά πόσο οι άνθρωποι κινδυνεύουν να κολλήσουν κάποιον ιό. Ένα εύρημα που εξηγεί σε ένα βαθμό γιατί μερικοί άνθρωποι περνάνε όλο το χειμώνα χωρίς να αρρωστήσουν καθόλου, ενώ άλλοι κολλάνε με το παραμικρό.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "PLoS Genetics", σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, ανέλυσε το γονιδίωμα 52 πληθυσμών από διαφορετικά μέρη του κόσμου, οι οποίοι είχαν εκτεθεί σε μια μεγάλη γκάμα ιών κατά τα τελευταία 200.000 χρόνια ανθρώπινης εξέλιξης, ειδικά σε τοποθεσίες υγρές και ζεστές, όπως η Αφρική, όπου οι κλιματικές συνθήκες είναι ευνοϊκές για την ανάπτυξη των ιών.
Είναι ήδη γνωστό ότι οι ιοί έχουν μεταβάλει τον ανθρώπινο γενετικό "χάρτη", καθώς προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι το γονιδίωμα των ανθρώπων αποτελείται σε ποσοστό 8% από ενδογενείς ρετρο-ιούς, οι οποίοι έχουν ενσωματώσει το γενετικό κώδικά τους στο δικό μας.
Οι ιταλοί επιστήμονες αναζήτησαν ενδείξεις μόλυνσης από ιούς και τις συνέδεσαν με συγκεκριμένες γενετικές μεταλλάξεις, που προκλήθηκαν από τις επιθέσεις των ιών, ώστε να βρουν γονίδια που συνδέονται με τους ιούς. Βρήκαν περισσότερες μεταλλάξεις εκεί όπου οι ανθρώπινοι πληθυσμοί είχαν μολυνθεί από περισσότερους και διαφορετικούς ιούς, όπου δηλαδή είχε ασκηθεί μεγαλύτερη γενετική πίεση από τους ιούς. Πολλά από αυτά τα μεταλλαγμένα πλέον γονίδια κάνουν τους συγκεκριμένους ανθρώπους λιγότερο ή περισσότερο ευάλωτους στις προσβολές από ιούς.
Η Σιρόνι δήλωσε ότι πρόκειται για μια "προκαταρκτική" εργασία που πρέπει να επαναληφθεί από άλλους ερευνητές και να επιβεβαιωθεί με εργαστηριακά πειράματα. Είπε ακόμα ότι μια ανάλογη μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί, εκτός από τους ιούς, προκειμένου να εντοπιστούν γονίδια που αυξάνουν ή μειώνουν τον κίνδυνο μόλυνσης από άλλους μικρο-οργανισμούς, όπως τα βακτήρια.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.plosgenetics.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pgen.1000849
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Οι ιταλοί ερευνητές του Επιστημονικού Ινστιτούτου IRCCS, του πανεπιστημίου και του πολυτεχνείου του Μιλάνου, υπό την Μανουέλα Σιρόνι, ανακάλυψαν πάνω από 400 διαφορετικές μεταλλάξεις σε 139 γονίδια, που παίζουν ρόλο στο κατά πόσο οι άνθρωποι κινδυνεύουν να κολλήσουν κάποιον ιό. Ένα εύρημα που εξηγεί σε ένα βαθμό γιατί μερικοί άνθρωποι περνάνε όλο το χειμώνα χωρίς να αρρωστήσουν καθόλου, ενώ άλλοι κολλάνε με το παραμικρό.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "PLoS Genetics", σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, ανέλυσε το γονιδίωμα 52 πληθυσμών από διαφορετικά μέρη του κόσμου, οι οποίοι είχαν εκτεθεί σε μια μεγάλη γκάμα ιών κατά τα τελευταία 200.000 χρόνια ανθρώπινης εξέλιξης, ειδικά σε τοποθεσίες υγρές και ζεστές, όπως η Αφρική, όπου οι κλιματικές συνθήκες είναι ευνοϊκές για την ανάπτυξη των ιών.
Είναι ήδη γνωστό ότι οι ιοί έχουν μεταβάλει τον ανθρώπινο γενετικό "χάρτη", καθώς προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι το γονιδίωμα των ανθρώπων αποτελείται σε ποσοστό 8% από ενδογενείς ρετρο-ιούς, οι οποίοι έχουν ενσωματώσει το γενετικό κώδικά τους στο δικό μας.
Οι ιταλοί επιστήμονες αναζήτησαν ενδείξεις μόλυνσης από ιούς και τις συνέδεσαν με συγκεκριμένες γενετικές μεταλλάξεις, που προκλήθηκαν από τις επιθέσεις των ιών, ώστε να βρουν γονίδια που συνδέονται με τους ιούς. Βρήκαν περισσότερες μεταλλάξεις εκεί όπου οι ανθρώπινοι πληθυσμοί είχαν μολυνθεί από περισσότερους και διαφορετικούς ιούς, όπου δηλαδή είχε ασκηθεί μεγαλύτερη γενετική πίεση από τους ιούς. Πολλά από αυτά τα μεταλλαγμένα πλέον γονίδια κάνουν τους συγκεκριμένους ανθρώπους λιγότερο ή περισσότερο ευάλωτους στις προσβολές από ιούς.
Η Σιρόνι δήλωσε ότι πρόκειται για μια "προκαταρκτική" εργασία που πρέπει να επαναληφθεί από άλλους ερευνητές και να επιβεβαιωθεί με εργαστηριακά πειράματα. Είπε ακόμα ότι μια ανάλογη μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί, εκτός από τους ιούς, προκειμένου να εντοπιστούν γονίδια που αυξάνουν ή μειώνουν τον κίνδυνο μόλυνσης από άλλους μικρο-οργανισμούς, όπως τα βακτήρια.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.plosgenetics.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pgen.1000849
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)