Τρίτη 13 Ιουλίου 2010

Αναβίωσαν τα "Τσάνια"

Τα «Τσάνια» το κορυφαίο έθιμο του Παλαιοχωρίου στο Παγγαίο, οι ρίζες του οποίου χάνονται στους αιώνες, αναβίωσε για ακόμη μια φορά την Κυριακή 11 Ιουλίου, και παρά τις δύσκολες συνθήκες προσέλκυσε εκατοντάδες επισκέπτες από όλη τη γύρω περιοχή. Μεταξύ των επισκεπτών ήταν και πλήθος υποψηφίων της τοπικής ή της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, που είδαν την αναβίωση του εθίμου σαν μια ακόμη ευκαιρία να προσεγγίσουν τους πολίτες, ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου.

Παράλληλα ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλου Ποδοσφαίρου δεν φάνηκε να επηρέασε τον κόσμο που συνέρευσε στο Παλαιοχώρι για να δει από κοντά το ξακουστό αυτό έθιμο.

Όπως κάθε χρόνο, οι νέοι του Παλαιοχωρίου κατά παράδοση, πηγαίνουν στο όμορφο καστανοδάσος που περιβάλει τον γραφικό οικισμό για να φέρουν ξύλα, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για να βράσει το «κουρμπάνι» που θα μοιραστεί την ημέρα της πανήγυρης του Προφήτη Ηλία. Το έθιμο, φαίνεται να έχει τις ρίζες του σε κάποια αρχαία ελληνικά δρώμενα, και συγκεκριμένα στις πομπές του θρυλικού Θράκα βασιλιά του Παγγαίου, του Ρήσου, ο οποίος στόλιζε τα άλογά του και κρεμούσε κουδούνια στο λαιμό τους προκειμένου να κάνουν θόρυβο και να τρομάζουν οι εχθροί.

Έτσι λοιπόν οι νέοι, από τα χαράματα, στολίζουν με χάντρες τα χαλινάρια των ζώων τους, τους περνούν μεγάλα κουδούνια, τα γνωστά «Τσάνια, και αφού πάρουν την ευλογία του ιερέα, ξεκινούν από τον αυλόγυρο του Προφήτη Ηλία για το βουνό. Εκεί, μόλις ολοκληρωθεί το κόψιμο των ξύλων, στήνεται μεγάλο γλέντι μέσα στο καστανοδάσος με παραδοσιακή μουσική αλλά και τους ήχους από τα Τσάνια να αντηχούν στις πλαγιές.

Με τη δύση του ηλίου οι νέοι του χωριού κατηφόρισαν προς το χωριό μαζί με τα φορτωμένα ζώα, συνοδευόμενοι από τους ήχους παραδοσιακών οργάνων. Πέρασαν από την πλατεία όπου τους περίμενε ο κόσμος προκειμένου να διαπιστώσει για μια ακόμη χρονιά τη στενή σχέση του ανθρώπου με τη φύση, αλλά και την ανάγκη της πίστης. Από εκεί η πομπή κατευθύνθηκε στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία όπου και ξεφόρτωσαν τα ξύλα, για να επιστρέψουν και πάλι στην πλατεία χορεύοντας.

Η μέρα γιορτής, έκλεισε με το καθιερωμένο πλέον παραδοσιακό πανηγύρι και στο οποίο συμμετείχαν οι εκατοντάδες επισκέπτες που κατέκλυσαν και αυτή τη φορά το Παλαιοχώρι.

Κυριακή 11 Ιουλίου 2010

"ΑΧΑΡΝΗΣ" του Αριστοφάνη. Επίκαιρο όσο ποτέ...

Πολλά στοιχεία επιθεώρησης, που όμως ο εξαιρετικά επίκαιρος χαρακτήρας της, άρεσε στο κοινό που ξεσπούσε συχνά σε θερμό χειροκρότημα, περιείχε η κωμωδία «Αχαρνής»του Αριστοφάνη, που παρουσιάστηκε την Παρασκευή και το Σάββατο, 9 και 10 Ιουλίου αντίστοιχα, στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο πλαίσιο του 53ου Φεστιβάλ Φιλίππων – Καβάλας. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Σταμάτης Κραουνάκης, Γρηγόρης Βαλτινός και Κώστας Βουτσάς, συγκίνησαν τους θεατές που παρακολούθησαν τις δύο παραστάσεις.

Όσον αφορά την υπόθεση του έργου, η ιστορία τοποθετείται στον έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης. Οι συνέπειες του πολέμου πλήττουν καίρια τον αγροτικό πληθυσμό, ο οποίος, αναγκασμένος να ζει εντός των τειχών, βλέπει τη γη του να καταστρέφεται. Ο Αθηναίος αγρότης Δικαιόπολις απογοητευμένος από τους συμπολίτες του που αδρανούν και αγανακτισμένος με τους πολιτικούς που αδιαφορούν για το κοινό συμφέρον και οδηγούν την πόλη στην καταστροφή αποφασίζει να κλείσει συνθήκη «ιδιωτική» ειρήνης με τη Σπάρτη για τον ίδιο και την οικογένειά του. Εξοργισμένοι οι καρβουνιάρηδες του δήμου των Αχαρνών, μόλις το πληροφορούνται, κυνηγούν τον «προδότη» για να τον τιμωρήσουν. Ο Δικαιόπολις θα ζητήσει τη βοήθεια του Ευριπίδη για να τους αντιμετωπίσει, θα μεταχειριστεί κάθε μέσο για να επιβάλει την ειρήνη του και δεν θα διστάσει να τα βάλει ακόμη και με τον φιλοπόλεμο στρατηγό, Λάμαχο, τον πιο ισχυρό υπερασπιστή του πολέμου.

Προσαρμοσμένο στο σήμερα

Η σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη επέλεξε να φέρει το έργο στο σήμερα. Επιχειρώντας μια τομή στην ελληνική διαχρονία, επιβεβαιώνεται η παθογένεια και οι εμμονές ενός υπερτροφικού εγώ, που αντιμάχεται τη συλλογικότητα και όποιους θεσμούς νομιμοποιούν ως πρώτιστο επίτευγμα τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Η αντιστοιχία του τότε με το σήμερα, ανατριχιαστική. Πόλεμος –στρατιωτικός και οικονομικός- κρίση του πολιτεύματος, δημοκρατία υψηλού κινδύνου, το πολιτικό προσωπικό σε αμφισβήτηση, ηθική πτώση και πολιτισμική παρακμή. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Δικαιόπολις επιχειρεί το ατομικό του εγχείρημα. Μία πράξη που φέρει την ποιότητα του απελπισμένου, το δικαίωμα της απόγνωσης, αλλά και το σπέρμα του αμοραλισμού, να κυοφορεί κάτι εξόχως επικίνδυνο, στον πυρήνα του κατορθώματος: από την πράξη του Δικαιόπολι ωφελείται ο ίδιος και η οικογένειά του. Δεν πρόκειται για συλλογική έξοδο από την κατάρρευση της πόλης, αλλά για επιτυχία μιας ιδιωτείας που αποθεώνεται, αλλά δεν προσφέρει. Δεν είναι τυχαίο που ο γεωργός Δικαιόπολις μετά την παράβαση αλλάζει οικονομική βάση και γίνεται μεταπράτης, πωλητής προϊόντων της γης, ένας μπακάλης. Από εκείνο το σημείο θα ρυθμίζει τις προσφορές, θα ανοίγει την κάνουλα της ειρήνης, κατά το δοκούν, συντρίβοντας τον στρατηγό Λάμαχο, μία κωμικοτραγική εκδοχή ενός θρασύδειλου, άκαπνου πολέμαρχου, παλαιάς κοπής, ενός θαμπού εθνικιστή.

Ο Χορός –ένα οργανωμένο χάος- εισέρχεται στη σκηνή οργισμένος, επιθετικός, αδιάλλακτος. Όμως ο Δικαιόπολις θα τον αντιμετωπίσει με θάρρος και με θράσος, θα τον πείσει μεταμφιεζόμενος σε ήρωα του γοητευτικού μεγάλου Αρνητικού της εποχής, του Ευριπίδη. Καθώς ρέει το κρασί και τα κοψίδια σπάνε τις μύτες, ο Χορός μεταστρέφεται, αρνείται τον Λάμαχο και χορεύει συστρεφόμενος, στις παγανιστικές φούρλες του Δικαιόπολι.

Οι συντελεστές

Η μετάφραση του έργου είναι από τον Κ.Χ. Μύρη. Τα σκηνικά φιλοτέχνησε o Γιώργος Πάτσας, τα κοστούμια είναι της Έρσης Δρίνη, η μουσική του ο Σταμάτη Κραουνάκη και τη χορογραφία υπογράφει ο Φωκάς Ευαγγελινός.

Τους ρόλους ερμηνεύουν, με σειρά εμφάνισης, οι: Σταμάτης Κραουνάκης (Δικαιόπολις), Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Κήρυκας), Δημήτρης Κοντός (Αμφίθεος), Γιάννης Χαρίσης (Πρέσβης Α), Χρήστος Νίνης (Πρέσβης Β΄, Θηβαίος), Νίκος Μαγδαληνός (Πρέσβης Γ', Ξανθίας), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Αρτάβας, Υπηρέτης Ευριπίδη), Νίκος Τουρνάκης (Θέωρος), Γιάννης Σιαμσιάρης ( Ευριπίδης), Γρηγόρης Βαλτινός (Λάμαχος), Πάολα Μυλωνά (Θεραπαινίδα Λάμαχου, Μούσα,) Τατιάνα Μύρκου (Θεραπαινίδα Λάμαχου, Μούσα, Ειρήνη), Εύα Σωφρονίδου (Θεραπαινίδα Λάμαχου, Κορίτσι Μεγαρίτη), Κώστας Βουτσάς (Μεγαρίτης), Παρθένα Χοροζίδου (Κορίτσι Μεγαρίτη), Αλέξανδρος Τσακίρης (Συκοφάντης, Γεωργός, Β΄ Κήρυκας), Γιάννης Καραούλης (Νίκαρχος), Πολυξένη Σπυροπούλου (Άγγελος Λάμαχου, Κουμπάρα), Θεοδώρα Βουτσά (Παράνυμφος), Χρίστος Νταρακτσής (Παιδί), Νίκος Καπέλιος ( Άγγελος-Νοσοκόμα Λάμαχου).

Στο χορό συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά οι: Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Θεοδώρα Βουτσά, Νίκος Καπέλιος, Θανάσης Καραθανάσης, Γιάννης Καραούλης, Δημήτρης Κοντός, Νίκος Μαγδαληνός, Χρήστος Μουστάκας, Πάολα Μυλωνά, Τατιάνα Μύρκου, Χρήστος Νίνης, Χρίστος Νταρακτσής, Νίκος Ορτετζάτος, Βασίλης Παπαγεωργίου, Γιάννης Σιαμσιάρης, Μιχάλης Σιώνας, Πολυξένη Σπυροπούλου, Εύα Σωφρονίδου, Νίκος Τουρνάκης, Αλέξανδρος Τσακίρης, Γιάννης Χαρίσης, Κωνσταντίνος Χατζησάββας, Παρθένα Χοροζίδου.

Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Συνέντευξη Εύης Λαμπροπούλου

ΕΥΗ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ:
«Υπάρχει πάντα λίγη Καβάλα σε ό,τι γράφω, με τη μορφή φίλων που τροφοδοτούν με ατάκες»


Ένας χρόνος πέρασε από την κυκλοφορία του, και το μυθιστόρημα «Όλα τα μήλα» της Εύης Λαμπροπούλου αποτελεί ακόμη αντικείμενο συζήτησης τόσο στους λογοτεχνικούς κύκλους όσο και στο αναγνωστικό κοινό. Πρόκειται για ένα βιβλίο που γράφτηκε στην Καλαμίτσα, και κέρδισε το κοινό όλης της χώρας. Είναι ο τρόπος που γράφει, λένε οι περισσότεροι που καθηλώνει, ενώ παράλληλα «περνά» στον αναγνώστη μια φρεσκάδα «ανατρεπτική», αυτή της «γενιάς Χ». Κάθε βιβλίο της Εύης Λαμπροπούλου, έχει και κάποιο «άρωμα» Καβάλας και η ίδια χαριτολογώντας αναφέρει πως «όταν πλησιάζω στην Καβάλα, νιώθω σαν τον Δράκουλα που παίρνει δύναμη καθώς πλησιάζει στο κάστρο του».

Συνέντευξη στον Άρη Μεντίζη

- «Όλα τα μήλα», ένα αρκετά «συζητημένο» βιβλίο. Πως προέκυψε;

Ήθελα να γράψω μια μαύρη ερωτική ιστορία σε ατμόσφαιρα Μέρι Γκέιτσκιλ, της κορυφαίας αμερικανίδας στυλίστριας, δηλαδή είχα στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο ύφος. Επίσης ήθελα να γράψω για το ανικανοποίητο του ανθρώπου, για την ανάγκη να εξελίσσει τον εαυτό του και να τον ξεπερνάει, πράγμα που συχνά σημαίνει να αφήνει πίσω αγάπες και ασφάλεια.

Όταν αρρώστησε βαριά η αγαπημένη γιαγιά μου στην Καβάλα, ανέβηκα για να της κάνω παρέα, και καθώς ήμουνα δίπλα της στη βεράντα δίχως να μπορώ να κάνω πολλά, άρχισα την ερωτική ιστορία. Άρχισα να καταγράφω και την καθημερινότητα της, το άπλωμα σεντονιών με τον ψυχαναγκαστικό τρόπο που της άρεσε, τις ζωηρές σαρδελιές της, το πώς την τάιζα με το κουταλάκι. Ένιωθα ενοχές που κατέγραφα τον θάνατο της γιαγιάς μου, αλλά δε μπορούσα να κάνω αλλιώς! Τώρα χαίρομαι που το έκανα. Απέκτησα τελικά μια παράλληλη ιστορία την οποία σύνδεσα με την ερωτική, με τις φοβερές, σοφές ατάκες που πετάει η γιαγιά στην μπερδεμένη εγγονή, και έδωσα μια επιπλέον διάσταση στο βιβλίο, αλλά και τη σκιά μελαγχολίας που χρειαζόταν. Ασφυκτική ατμόσφαιρα, από την οποία να μη μπορείς να ξεφύγεις, να νιώθεις εγκλωβισμένος, όπως ήμουνα κι εγώ περίπου εκείνη την εποχή. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε σε δύο μήνες, στην Καλαμίτσα.

- Υπάρχει ταύτιση της ηρωϊδας με την Εύη Λαμπροπούλου;

Πάντα με ταυτίζουν οι αναγνώστες με τις ηρωίδες μου. Διάφοροι άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν, με φωνάζουν χάπι-Λου. Βλέπετε, οι τίτλοι των βιβλίων μου είναι πιο αναγνωρίσιμοι από το κοινότοπο ονοματεπώνυμό μου (όπως το αποκάλεσε το ΒΗΜΑΓΚΑΖΙΝΟ). Και ένας πρώην μου νομίζει ότι παίζει στο Όλα τα μήλα. Μοιάζω με τις ηρωίδες μου αλλά δεν είμαι αυτές. Έχουν πάντως όλες κομμάτια από μένα. Η Τέτα του ‘Όλα τα μήλα’ έχει τα μαλλιά, τα ρούχα μου, την αγάπη μου για τη θάλασσα, τις ενοχές μου. Την αγάπη μου για τον Ντέιβιντ Λιντς, τους Παλπ και τη Μερέντα. Και έχω κι εγώ νιώσει εγκλωβισμένη σε μια σχέση σε βαθμό ασφυξίας.

- Ποιο πιστεύετε ότι είναι το στοιχείο που «κέρδισε» τα θετικά σχόλια σε αυτό το βιβλίο σας;

Το έχουν ερμηνεύσει τόσο διαφορετικά αυτό το βιβλίο, ώστε αναρωτιέμαι αν έχουν διαβάσει το ίδιο βιβλίο. Κάποιοι λένε ότι η γιαγιά δίνει βάθος, κι άλλοι ότι δεν χρειάζεται. Κάποιοι ότι είναι το πιο ώριμο που έχω γράψει, άλλοι το πιο ‘συντηρητικό’. Κάποιοι μιλάνε για «μπόλικο χιούμορ, σατιρική διάθεση και αντικομφορμισμό." Κατά την Ελευθεροτυπία και τον Βαγγέλη Χατζηβασιλείου: ‘Η κοφτή, στακάτη… γλώσσα και η εξαιρετικά πυκνή αφήγηση... Το πιο δυνατό χαρτί της νουβέλας είναι η περίεργη σχέση των πρωταγωνιστών με το σεξ. Και οι δύο έχουν ένα ιδιαιτέρως σοβαρό ζήτημα μαζί του (η συγγραφική σκηνοθεσία αποκτά εν προκειμένω έναν ιδιότυπο αισθησιασμό)….»

- Σας εμπνέει ο τόπος καταγωγής σας ή ο τόπος όπου ζείτε αυτή την στιγμή;

Υπάρχει πάντα λίγη Καβάλα σε ότι γράφω, με τη μορφή φίλων που τροφοδοτούν με ατάκες. Συνήθως επικρατεί ο τόπος όπου ζω κάθε φορά. Το Σχεδόν σούπερ, ενώ γράφτηκε στην Θεσσαλονίκη, εκεί προς το τέλος που είχα πια μετακομίσει στη Μυτιλήνη, απέκτησε και ιαματικά λουτρά Λισβορίου Λέσβου. Ο τόπος που διαδραματίζεται το βιβλίο ωστόσο είναι η Αθήνα, στην οποία ελάχιστα είχα ζήσει μέχρι τότε.

- Αισθάνεστε "γυναίκα συγγραφέας"; Υπάρχει γυναικεία γραφή (και σαφώς δεν εννοώ τα ροζ μπεστ σέλερ). Πώς βλέπετε τον ρόλο μιας γυναίκας που γράφει σήμερα;

Πάντως δεν αισθάνομαι άντρας συγγραφέας. Είμαι ξεκάθαρα, νομίζω, γυναίκα και γράφω σαν… άνθρωπος. Αν και κάποιοι έγραψαν ότι γράφω ‘σαν άντρας’, εννοώντας το ως έπαινο βεβαίως, εφόσον η γυναικεία λογοτεχνία θεωρείται συχνά αισθηματική και ρηχή. Υπάρχουν σημαντικότατες γυναίκες συγγραφείς, (Μέρι Γκέιτσκιλ, Ελίζαμπεθ Βερτζελ κλπ) και αισθάνομαι περήφανη που είμαι γυναίκα συγγραφέας, αλλά και (κατά σχιζοφρενικό τρόπο) που γράφω σαν άντρας, αφού αυτό -ειρωνικά- σημαίνει ότι δεν γράφω φτηνή λογοτεχνία! Οι άντρες δεν αντιμετωπίζουν αυτή τη ρετσινιά, αν και πολλοί άντρες γράφουν ελαφριά λογοτεχνία. Αυτό είναι άδικο.

Επίσης με αποκαλούν ευρωπαϊκή (ή Αμερικάνικη) λογοτεχνία, οπότε γλύτωσα και την άλλη ρετσινιά, του ‘βαρετού έλληνα λογοτέχνη’ από αυτούς που ‘δε διαβάζουν ελληνική λογοτεχνία’. Για να προλάβω την ερώτησή σας, αισθάνομαι ελληνίδα συγγραφέας, και δη βορειοελλαδίτισσα, πράγμα που χρειάστηκε να το υπερασπιστώ, όταν παραδείγματος χάριν ο επιμελητής μου πρότεινε να βγάλω από το ‘χάπι Λου’ τη λέξη ΄πάνε’ που στους αθηναίους ακούγεται χωριάτικη. Την κράτησα φυσικά.

- Για την Λογοτεχνική Σχολή της Καβάλας έχετε κάποια άποψη; Συνδέεστε λογοτεχνικά με συγγραφείς που εντάσσονται σε αυτήν την Σχολή;

Τι να σας πω, εγώ δεν έχω γράψει ακόμα για την Καβάλα. Χαίρομαι πάντως που Καβαλιώτες όπως ο Αξιώτης και ο Χαρπαντίδης, διδάσκονται στα σχολεία. Εκείνος ο ‘Καβαλιώτης’ με τον όποιον ίσως είμαι κοντά λογοτεχνικά είναι ο …Θανάσης Χειμωνάς, με τον οποίο η Καθημερινή μας συνέδεσε, εντάσσοντας τα πρώτα βιβλία μας στη γενιά ‘Χ’ που διαπνέεται από μηδενισμό, διάθεση για αλλαγή, μοντερνισμό. Ο Χειμωνάς θεωρεί τον εαυτό του κάπως Καβαλιώτη. Επίσης, παραλίγο να βρεθώ σε μια συλλογή των εκδόσεων ‘Απόπειρα’ μαζί με τη Μανίνα Ζουμπουλάκη και τη Λένα Κιτσοπούλου, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα όταν μου έγινε η πρόταση.
Έχω γράψει αδημοσίευτο διήγημα για τη Δράμα και την Καβάλα. Το χάπι Λου έχει κουβέντες με Καβαλιώτες και σκηνές από μπαρ της Καβάλας. Όπως είπα, υπάρχει λίγη Καβάλα σε ότι γράφω. Όταν πλησιάζω στην Καβάλα, νιώθω σαν τον Δράκουλα που παίρνει δύναμη καθώς πλησιάζει στο κάστρο του.

- Είστε αφοσιωμένη στην γραφή, θα θυσιάζατε κομμάτια από την προσωπική σας ζωή για το έργο σας;

Το έχω ήδη κάνει. Όταν γράφω ένα βιβλίο, συνήθως αφοσιώνομαι σ’ αυτό για μεγάλα χρονικά διαστήματα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ο πρώην μου είχε πει ‘αν είναι να ξαναγράψεις βιβλίο πες το να χωρίσουμε’. Είναι δύσκολο να ζει κανείς με συγγραφέα, ξέρετε. Παλιότερα ονειρευόμουν να έχω σχέση με συγγραφέα, να μιλάμε για τέχνη όλη μέρα, να διαβάζουμε ο ένας στον άλλον δυνατά ότι γράψαμε- όπως κάνουν οι ήρωες του Όλα τα μήλα, που όμως είναι φωτογράφοι. Αλλά τώρα που οι συγγραφείς είναι φίλοι, και βλέπω την ομοιότητα στην ιδιοσυγκρασία, το ξεπέρασα: ποιος θα πηγαίνει τα παιδιά στο σχολείο;

- Διαβάζετε άλλους; Από ποιούς συγγραφείς έχετε ενδεχομένως επηρεαστεί; Έχετε ζηλέψει κάποιους με την καλή έννοια;

Διαβάζω συνέχεια και μόνο άλλους αφού ποτέ δεν διαβάζω τον εαυτό μου. Διαβάζω από τρεισήμισι ετών. Είμαι πρωτίστως αναγνώστρια. Και έχω ζηλέψει πολλούς. Την Έρικα Γιόνγκ στο Ίλιγγος. Το PARIS TRANCE, του GEOF DYER. Την Λολίτα του Ναμπόκοφ. Τους Τζέι μακ Ίνερνει και Irvine Welsh από τους οποίους έχω επηρεαστεί. Τον εξαίσιο Πασκάλ Μπρικνέρ: ποιος δεν θα ήθελε να είχε γράψει τα Μαύρα φεγγάρια του έρωτα!

- Θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου στην Καβάλα;

Ελπίζω. Μακάρι. Καλέστε με και θα έρθω τρέχοντας.

- Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

Ναι, αλλά όχι συστηματικά। Είμαι μεταξύ σπιτιών, ψάχνω διαμέρισμα, δεν έχω εγκατασταθεί ακόμα καλά στην Αθήνα. Δεν έχω μια υπέροχη δική μου γωνία για να γράφω. Θα είναι κάτι για μετανάστες και για το γκέτο της Αθήνας -στο οποίο ζω και έχω την ‘τύχη’ να βλέπω καθημερινά πρεζόνια, πόρνες από την Αφρική, νταβατζήδες, τραβεστί και πάμφτωχους Πακιστανούς σε πυκνότητα Μπανγκλαντές.


(Δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2010 στο περιοδικο "Service". Οι φωτογραφίες του Νίκου Αλεξόπουλου, είναι από το αρχείο της Εύης Λαμπροπούλου)

Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010

Αθώος ο κ. Ραν που είχε κατηγορηθεί για ρατσισμό, επειδή κατηγόρησε την ΠΓΔΜ ότι κλέβει την ιστορία των Ελλήνων

Η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αθώωσε τον φιλέλληνα πρωθυπουργό της πολιτείας της Νότιας Αυστραλίας, Μάικ Ραν, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για ρατσισμό σε βάρος του λαού της ΠΓΔΜ. Ο κ. Ραν είχε κατηγορήσει την ΠΓΔΜ ότι "κλέβει την ιστορία και τον πολιτισμό της Ελλάδας".

Μιλώντας πέρσι στο Ελληνικό Φεστιβάλ της Αδελαίδας, ο κ. Ραν κατηγόρησε, παράλληλα, τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ ότι "εξάπτει τα πάθη κατά επικίνδυνο τρόπο και δημιουργεί ένταση με την Ελλάδα".

Εναντίον του πολιτειακού πρωθυπουργού κινήθηκε η παροικία των καταγόμενων από την ΠΓΔΜ κατοίκων της Νότιας Αυστραλίας, που έκανε καταγγελία στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η δικαστής Κάθριν Μπράσον, ο οποίος εξέτασε την καταγγελία, είπε ότι αυτή "στερείται ουσίας".

Ο ίδιος ο κ. Ραν είπε ότι "μισεί τον ρατσισμό" και η κριτική του δεν στρεφόταν εναντίον του λαού της ΠΓΔΜ, αλλά εναντίον της πολιτικής που εφαρμόζει το καθεστώς των Σκοπίων.

Ο κ. Ραν δήλωσε ότι είναι ιδιαίτερα υπερήφανος όσον αφορά τη στάση του στα θέματα του ρατσισμού, του πολυπολιτισμού και της ανεκτικότητας εθνοτικών διαφορών.

"Αλλά κανείς δεν θα μπορέσει να με φιμώσει και να εκφράζω ευθαρσώς την άποψή μου πάνω σε θέματα ιστορικής αλήθειας", τόνισε.

Ο κ. Ραν, εδώ και χρόνια, υποστηρίζει με κάθε δυνατό τρόπο τις ελληνικές θέσεις για τη Μακεδονία και την Κύπρο, προκαλώντας την οργή κατοίκων της Αυστραλίας που κατάγονται από την Τουρκία και την ΠΓΔΜ.

Ο κ. Ραν αναθέρμανε την υπόσχεσή του στους ελληνικής καταγωγής ψηφοφόρους του, ότι θα «συνεχίσει με συνέπεια και χωρίς περιστροφές να υποστηρίζει το σκοπό» τους.

Ο κ. Ραν είχε δηλώσει παλαιότερα πως "η Μακεδονία είναι τόσο ελληνική όσο και η Ακρόπολη" .

(Πηγή:www.evdomi.gr)

Παράνομη και ανήθικη η μη επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, σύμφωνα με Αυστραλή υπουργό

"Σύμφωνα με των Κώδικα Ηθικής του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων, η κατοχή πολιτιστικών αντικειμένων από συμφωνίες με κατοχικές δυνάμεις, είναι παράνομη και ανήθικη", υποστήριξε στο πολιτειακό Κοινοβούλιο της Νέας Νότιας Ουαλίας η πολιτειακή υπουργός Πολιτισμού, κ. Βιρτζίνια Τζαντζ (Virginia Judge).

Μεταξύ άλλων, η υπουργός τόνισε και τα ακόλουθα στην ομιλία της:

"Παρακολουθώ την υπόθεση των Μαρμάρων του Παρθενώνα αρκετά χρόνια τώρα, και όφειλα να ανταποκριθώ όχι μόνο στα δικά μου πολιτικά και πολιτιστικά πιστεύω, αλλά και στις πολιτιστικές ανησυχίες και ευαισθησίες των Ελληνοαυστραλών συμπολιτών μου. Πολλοί κάτοικοι ελληνικής καταγωγής στην βουλευτική μου έδρα Strathfield, με πλησίασαν και ζήτησαν να αναφερθώ στο θέμα, καθώς ένοιωθαν ότι δεν υπάρχει αρκετή κινητικότητα σε πολιτικό επίπεδο για την επιστροφή τους", είπε η κυρία Τζαντζ.

«Παρών» στο ακροατήριο της Βουλής ήταν και ο κ. Ντέιβιντ Χιλ (David Hill), πρόεδρος της διεθνούς επιτροπής για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, ο οποίος δήλωσε εντυπωσιασμένος με τον λόγο της υπουργού.

"Η ομιλία της υπουργού ήταν εντυπωσιακή και διέφερε σημαντικά από άλλες ομιλίες καθώς, πέρα από τα γνωστά επιχειρήματα, κάλεσε το Βρετανικό Μουσείο να θυμηθεί 'τί εστί μουσείο' και ποιες είναι οι ευθύνες ενός μουσείο απέναντι στο λαό".

Με τη λήξη της ομιλίας, ο κ. Ντέιβιντ Χιλ συνεχάρη την υπουργό και ζήτησε την άδεια για χρήση της ομιλίας της από την Επιτροπή του.

Η Αυστραλή υπουργός, μεταξύ άλλων, τόνισε:

"Ο Παρθενώνας, ένα από τα σημαντικότερα έργα αρχιτεκτονικής, χτίστηκε προς τιμή της θεάς Αθηνάς από έναν λαό, μιας πόλης, που 2.500 χρόνια αργότερα ακόμα έχει το όνομα της - πρόκειται για ιστορική συνέχεια που λίγοι λαοί στον κόσμο μπορούν να επικαλεστούν!

Ο λόρδος Έλγιν πούλησε τα γλυπτά στο Βρετανικό μουσείο, όταν χρεοκόπησε. Η πώληση δε, ήταν παράνομη και άκυρη, καθώς δεν πήρε ποτέ άδεια (από τον ελληνικό λαό) για την αφαίρεσή τους. Η άδεια που πήρε ήταν από τους Τούρκους, οι οποίοι ήταν κατοχική δύναμη!

Αν συμφωνούμε λοιπόν με των Κώδικα Ηθικής του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων, τότε η κατοχή πολιτιστικών αντικειμένων από συμφωνίες με κατοχικές δυνάμεις, είναι παράνομη και ανήθικη!

Σήμερα, λοιπόν, καλώ το Βρετανικό Μουσείο να συμπεριφερθεί ως μουσείο, σύγχρονο μουσείο, και όχι σαν μια αποικιοκρατική δύναμη που δεν θέλει να αποχωριστεί κάποιο πολύτιμο έπαθλο!

Δεν ζητώ από το Βρετανικό Μουσείο να επιστρέψει κάποιο αγγείο, ή κάποιο άγαλμα που του λείπει κάποιο πόδι. Ζητώ από το Βρετανικό Μουσείο να επιστρέψει πίσω (στην Ελλάδα) τον μισό Παρθενώνα, προκειμένου να ενσωματωθεί με το υπόλοιπο του εαυτού του.

Αλλιώς, είναι σαν να έχουμε τη Μόνα Λίζα στο Λούβρο του Παρισιού και το χαμόγελο της στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου".

Η υπουργός τέλειωσε την ομιλία της με ποίημα του περίφημου φιλέλληνα λόρδου Βύρωνα, στο οποίο κατακρίνεται η βαρβαρότητα του Έλγιν.

Με αφορμή την ομιλία της κ. Βιρτζίνια Τζαντζ, η βουλευτής Μπάρμπαρα Πέρι (Barbara Perry) σηκώθηκε στη Βουλή, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην πρωτοβουλία της υπουργού να θέσει το θέμα, την συνεχάρη που ανταποκρίθηκε στις εκκλήσεις των κατοίκων της έδρας της και πρόσθεσε ότι εύχεται "η ομιλία να φτάσει στη Βρετανία!"

Η πλήρης ομιλία βρίσκεται στο- http://www.parliament.nsw.gov.au/Prod/parlment/hansart.nsf/V3Key/LA20100624048

(Πηγή:www.evdomi.gr)

Τρίτη 22 Ιουνίου 2010

Ανασκάφηκε στο αρχαίο Ιδάλιο το μεγαλύτερο παλάτι ή διοικητικό κέντρο, που εντοπίσθηκε μέχρι σήμερα στην Κύπρο

Ένα μεγάλο οχυρωμένο κτιριακό συγκρότημα, που μπορεί να θεωρηθεί ως το Παλάτι ή το Διοικητικό Κέντρο του αρχαίου Ιδαλίου ( σημερινό Δάλι μεταξύ Λευκωσίας- Λάρνακας), έχει ανασκαφεί με την ολοκλήρωση της εικοστής ανασκαφικής περιόδου του Τμήματος Αρχαιοτήτων Κύπρου.

Οι ανασκαφές διεξάγονται από το 1991 και στο διάστημα των 20 χρόνων από την έναρξη της ανασκαφής διερευνήθηκε έκταση δύο χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων στους πρόποδες του λόφου της Αμπιλερής, της δυτικής ακρόπολης της αρχαίας πόλης του Ιδαλίου.

Στο σημείο αυτό, όπως αναφέρει η ανακοίνωση του Τμήματος Αρχαιοτήτων, ανασκάφηκε ένα μεγάλο οχυρωμένο κτιριακό συγκρότημα ,που περιλαμβάνει ένα τριπλό ελιόμυλο, μοναδικό στο είδος του στη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, δρόμους που οδηγούν από την εξωτερική πύλη στις αυλές του συγκροτήματος, πύργους και επιβλητικά συγκροτήματα αποθηκών, κατοικιών και στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Το οχυρό του Ιδαλίου, συνεχίζει η ανακοίνωση, είναι το μεγαλύτερο παλάτι ή διοικητικό κέντρο που εντοπίσθηκε μέχρι σήμερα στην Κύπρο.

Έχει αυστηρά αμυντικό χαρακτήρα με εσωτερικούς πύργους που ελέγχουν τους εσωτερικούς δρόμους και τις μεγάλες ορθογώνιες αυλές. Γύρω από τις αυλές υπήρχαν πτέρυγες δωματίων με ισόγειο και όροφο. Τα δωμάτια στο ισόγειο περιελάμβαναν αποθήκες που περιείχαν πίθους, μεγάλα αγγεία για αποθήκευση του κρασιού και του λαδιού που ήταν τα κύρια προϊόντα της περιοχής. Σε πολλά από τα δωμάτια των αποθηκών βρέθηκαν και επιγραφές που καταγράφουν τη συλλογή φόρων σε είδος από τους κατοίκους της αρχαίας πόλης.

Οι επιγραφές αυτές, που ξεπερνούν μέχρι σήμερα τις τριακόσιες, αποτελούν το Φοινικό Αρχείο και φανερώνουν τον τρόπο με τον οποίο συνέλεγαν τους φόρους οι Φοίνικες που διοικούσαν την πόλη του Ιδαλίου για 150 χρόνια, από τα μέσα του 5ου μέχρι το τέλος του 4ου αιώνα π.Χ. Οι επιγραφές είναι γραμμένες με μελάνι πάνω σε μαρμάρινες πλάκες και κεραμικά όστρακα.

(Πηγή:www.evdomi.gr)

Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010

Κορυφαίος Αμερικανός επιστήμονας αποκαθιστά τη φήμη της έκθεσης στον ήλιο

Σε ευθεία αντίθεση με τις επιστημονικές οργανώσεις και εκατοντάδες μελέτες, Αμερικανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι οι προειδοποιήσεις για τους κινδύνους που μπορεί να κρύβει η έκθεση του σώματος στην ηλιακή ακτινοβολία, δεν είναι παρά μια τεράστια «συνωμοσία» με μια ανησυχητική συνέπεια: την εξάπλωση της ηλιοφοβίας, δηλαδή ενός παθολογικού και παράλογου τρόμου, ο οποίος ωθεί τους ανθρώπους να αποφεύγουν την επαφή με τον ήλιο με αποτέλεσμα να στερείται ο οργανισμός την βιταμίνη D, μια οργανική χημική ένωση που μας προστατεύει από πολλές ασθένειες.

Ο επιστήμονας που υποστηρίζει αυτή την άποψη δεν είναι ένας εκκεντρικός επαγγελματίας του κλάδου του. Ο Μάικλ Χόλικ είναι επικεφαλής του Εργαστηρίου Βιταμίνης D, Δέρματος και Οστών, καθώς και του Κέντρου Γενικών Κλινικών Ερευνών, δυο ινστιτούτων στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου της Βοστόνης. Εχει υπογράψει πλήθος επιστημονικών μελετών, έχει βραβευθεί πολλές φορές και είναι συγγραφέας του μπεστ σέλερ «The Uv Advantage».

Ο Χόλικ ισχυρίζεται ότι η έκθεση στον ήλιο κάνει καλό στην υγεία, αρκεί να μην προκαλούνται εγκαύματα στο δέρμα. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι η σχέση ανάμεσα στους κινδύνους και τα οφέλη της έκθεσης στον ήλιο, όπως και ανάμεσα στην ηλιακή ακτινοβολία και ορισμένους τύπους καρκίνων, δεν είναι τόσο γραμμική όσο υποστηρίζουν πολλοί συνάδελφοί του. Προς επίρρωση αυτής της θέσης, υποστηρίζει ότι τα μελανώματα εμφανίζονται κυρίως σε σημεία του σώματος που δεν εκτίθενται ιδιαίτερα στον ήλιο, όπως είναι η πλάτη, τα δάχτυλα των ποδιών, η βάση του κρανίου και στην εσωτερική πλευρά των άκρων του σώματος.

Επισημαίνει ακόμη ότι όσοι αναγκάζονται να εκτίθενται στον ήλιο για επαγγελματικούς λόγους εμφανίζουν λιγότερα μελανώματα από τους υπόλοιπους, ενώ παρουσιάζουν λιγότερα κρούσματα καρκίνου στους νεφρούς, τον προστάτη και τα πνευμόνια. Εξάλλου, σε εργαστηριακή μελέτη του Καρκινικού Κέντρου Md Anderson στο πανεπιστήμιο του Χιούστον τίθεται εν αμφιβόλω η σχέση ανάμεσα στην παρατεταμένη έκθεση σε υπεριώδεις ακτίνες και την εμφάνιση του μελανώματος. Σύμφωνα, τέλος, με στοιχεία από δορυφόρους της NASA, αν και η υπεριώδης ακτινοβολία παρουσίαζε αύξηση επί μια τριακονταετία, παραμένει σταθερή από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η στασιμότητα αυτή δεν συνάδει με την αύξηση των κρουσμάτων δερματικού καρκίνου που παρατηρείται την τελευταία δεκαετία.

Για τον καθηγητή Χόλικ η αύξηση των καρκίνων είναι πιθανότερο να οφείλεται στο γεγονός ότι αποφεύγουμε την έκθεση στον ήλιο όλο και περισσότερο. «Δεν υπάρχουν πειστικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι μια λογική, σταθερή και μετριοπαθής έκθεση στον ήλιο μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο. Αντίθετα, υπάρχει η υποψία ότι η αύξηση των δερματικών καρκίνων οφείλεται στο γεγονός ότι δεν καθόμαστε αρκετά στον ήλιο, ότι δεν το κάνουμε τακτικά και όταν το κάνουμε χρησιμοποιούμε φίλτρα που εμποδίζουν τον ήλιο να δουλέψει για την υγεία μας, δηλαδή να προκαλέσει τη σύνθεση της βιταμίνης D», εξηγεί σε συνέντευξή του στο περιοδικό L’Espresso.

Επισημαίνει, επίσης, ότι μόνο όταν πηγαίνουμε στη θάλασσα δεν αποφεύγουμε την έκθεση στον ήλιο και ότι αυτή η συνήθεια είναι πράγματι επικίνδυνη για το δέρμα μας. Εάν, όμως, εκθέτουμε το σώμα μας στον ήλιο όλο το χρόνο χωρίς φόβο και χωρίς υπερβολικά προστατευτικά φίλτρα, ο κίνδυνος ενός μελανώματος θα μειωνόταν πολύ. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσθέτει, έξι στους δέκα κατοίκους δεν έχουν αρκετή βιταμίνη D στον οργανισμό τους. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στις υπόλοιπες δυτικές χώρες, γεγονός που κάνει τους ειδικούς να μιλούν για επιδημία. «Όμως, ο ρόλος της βιταμίνης D είναι πολύ σημαντικός. Δρα ως ασπίδα απέναντι σε διάφορους τύπους καρκίνων, ενισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα, προστατεύει από τον διαβήτη, τις αλλαγές στη διάθεση, την υπέρταση, τη σχιζοφρένεια και μερικά αυτοάνοσα νοσήματα».

Για να ξαναβρούμε τη χαμένη βιταμίνη D, ο Μάικλ Χόλικ συστήνει να εκθέτουμε στον ήλιο το 25% του σώματός μας για τουλάχιστον δέκα λεπτά, δυο με τρεις φορές την εβδομάδα, άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο. Ακόμη και το χειμώνα, όμως, πρέπει να παγιδεύουμε όσο περισσότερο ήλιο μπορούμε. Είναι εύκολο να υπολογίσουμε αυτό το 25% που συστήνει ο Αμερικανός καθηγητής: το πρόσωπο κατέχει το 9% της σωματικής επιφάνειας, όπως και κάθε χέρι. Η κοιλιακή χώρα, η πλάτη και κάθε πόδι κατέχουν από 18%.

(Πηγή:www.evdomi.gr)

για το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο μουσείο "The Getty Villa" του Λος Άντζελες

Μεγάλη έκθεση για το αρχαίο ελληνικό θέατρο, με τίτλο, «Η Τέχνη του Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου», ετοιμάζει το Μουσείο “The Getty Villa”, στο Λος Άντζελες.

Όπως αναφέρει σε πρόσφατο δημοσίευμά της η εφημερίδα «Λος Άντζελες Τάιμς», η έκθεση ανοίγει για το κοινό στις 26 Αυγούστου και συμπίπτει χρονικά με τον κύκλο αρχαίου δράματος, που διοργανώνεται στο ανοιχτό θέατρο του Μουσείου την ίδια περίοδο. Φέτος, στη σκηνή του θεάτρου αυτού θα παρουσιαστεί η « Ηλέκτρα» του Σοφοκλή.

Η έκθεση αποτελεί την πρώτη στις ΗΠΑ, που είναι αφιερωμένη στην τέχνη του θεάτρου, στην αρχαία Ελλάδα. Το μουσείο διαθέτει, παράλληλα, στη μόνιμη έκθεσή του μια αίθουσα, με θέμα: «Ο Διόνυσος και το Θέατρο».

Στην έκθεση, που θα διαρκέσει μέχρι τις 3 Ιανουαρίου 2011, περιλαμβάνονται 4 αντικείμενα από την ιδιωτική συλλογή Getty, ενώ 95 άλλα αντικείμενα θα αποτελέσουν δάνεια από 25 άλλες συλλογές, συμπεριλαμβανομένου του Βρετανικού Μουσείου, του Λούβρου, του κρατικού μουσείου Βερολίνου, του Μητροπολιτικού Μουσείου Νέας Υόρκης, καθώς και του Μουσείου του Βατικανού.

(Πηγή:www.evdomi.gr)

Τρίτη 15 Ιουνίου 2010

Η "Φρουτοπία" του Δημοτικού Σχολείου Παλαιοχωρίου...

Την «Φρουτοπία», του Ευγένιου Τριβιζά, πλαισιωμένη από το μεράκι, τον αυθορμητισμό και τα παιδικά τους χαμόγελα παρουσίασαν το βράδυ της Δευτέρας, οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Παλαιοχωρίου, στο πλαίσιο της καθιερωμένης γιορτής του σχολείου για τη λήξη της σχολικής χρονιάς.
Στην όμορφη θεατρική παράσταση, που διήρκεσε περισσότερο από μία ώρα, συμμετείχαν μαθητές από όλες τις τάξεις του σχολείου, και στην οργάνωσή τους βοήθησε όλο το διδακτικό προσωπικό, και συγκεκριμένα οι Στέργιος Κεχαγιάς, Λίτσα Τσαλαρκίδου, Αλεξία Κύρκα, Μάγδα Μόραλη, Κατερίνα Σαραγιώτη, Δημήτρης Βαδόλας, Μαρία Πλέσκα, Βούλα Γαβαλιάτση, Μαρία Ατζέρογλου, Νίκος Στεφάνου και Μαρία Μυλωνίδου.

Οι μικροί μαθητές, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό, ερμηνεύοντας τους ρόλους και κερδίζοντας πολλές φορές το θερμό χειροκρότημα του κόσμου που κατέκλυσε την αυλή του σχολείου.
Η Φρουτοπία είναι μια μακρινή χώρα που συνορεύει στα δυτικά με το Αβγατηγανιστάν, στα ανατολικά με το Πιπερού και στα βορειοδυτικά με τη Χώρα του Χασμουριτού. Η ιστορία της Φρουτοπίας είναι γεμάτη με πράξεις αφάνταστου ηρωισμού και κατάπτυστης προδοσίας, με υπέροχες θυσίες και ασίγαστα μίση, τολμηρές προσδοκίες και αποτρόπαιες δολοπλοκίες.

Τα παλιά τα χρόνια, τα φρούτα και τα λαχανικά της Φρουτοπίας ήταν υπόδουλα στους μανάβηδες. Όλα, όμως, άλλαξαν ριζικά, με την ξαφνική και ανεξήγητη εξαφάνιση του Μανόλη του μανάβη. Οι υπόλοιποι μανάβηδες φοβήθηκαν ότι τους περιμένει η ίδια τύχη και εγκατέλειψαν τη χώρα. Μέσα στον πανικό τους ακολούθησαν και όλοι οι υπόλοιποι. Τα φρούτα επωφελήθηκαν από την ευκαιρία, κήρυξαν την ανεξαρτησία τους, ψήφισαν τον Αιμίλιο το μήλο για αρχηγό τους, οργάνωσαν στρατό με επικεφαλής τον Φώντα το σκληρό καρύδι και ορκίστηκαν να μην αφήσουν ποτέ πια μανάβη να πατήσει στη Φρουτοπία.

Την εξαφάνιση του Μανόλη του μανάβη κλήθηκαν να ερευνήσουν ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκος Απίκος με τη συνεργάτιδά του Πίκα και ο άσος των μεταμφιέσεων αστυνόμος Κρυψίβουλος με το βοηθό του. Όμως τελικά δεν επρόκειτο για εξαφάνιση μυστήριο, αφού ο Μανόλης ο μανάβης προτίμησε απλά να πάει διακοπές…

Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010

Το νερό των υαλοκαθαριστήρων των αυτοκινήτων μπορεί να προκαλέσει μόλυνση από τη "νόσο των λεγεωνάριων"

Μια στις πέντε περιπτώσεις (ποσοστό 20%) μόλυνσης από τη λεγόμενη "νόσο των λεγεωνάριων" μπορεί να οφείλεται σε μια απρόσμενη αιτία, στο νερό με το οποίο οι υαλοκαθαριστήρες καθαρίζουν το παρμπρίζ του αυτοκινήτου, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα. Η μελέτη πάντως διαπίστωσε ότι αν ο οδηγός φροντίζει να μην βάζει μόνο σκέτο νερό στους καθαριστήρες του, αλλά προσθέτει και κάποιο καθαριστικό, τότε τα βακτήρια σκοτώνονται και έτσι ανθρώπινες ζωές μπορούν να σωθούν.

Το στάσιμο ζεστό νερό για τους υαλοκαθαριστήρες, το οποίο βρίσκεται μέσα στα δοχεία αποθήκευσης των αυτοκινήτων, μπορεί να αποτελέσει έδαφος για την ανάπτυξη του επικίνδυνου βακτηρίου, το οποίο, αν εισπνευστεί, μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονία τον οδηγό ή τους άλλους επιβάτες.

Οι ερευνητές σκέφτηκαν να ερευνήσουν, για πρώτη φορά διεθνώς, τη σύνδεση ανάμεσα στη συγκεκριμένη πάθηση και στο νερό των υαλοκαθαριστήρων, όταν πρόσεξαν ότι οι επαγγελματίες οδηγοί εμφανίζουν πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να προσβληθούν από τη "νόσο των λεγεωνάριων", συνεπώς υποψιάστηκαν ότι όσοι οδηγούν πολλή ώρα, έχουν αυξημένο κίνδυνο μόλυνσης για κάποιο λόγο.

Περισσότερο κινδυνεύουν όσοι οδηγούν ή ταξιδεύουν σε μικρό φορτηγάκι (τύπου "βαν"), όσοι οδηγούν συχνά σε βιομηχανικές περιοχές και όσοι αφήνουν συχνά ανοικτά τα παράθυρα του αυτοκινήτου τους. Οι ερευνητές, κάνοντας δειγματοληπτική έρευνα, βρήκαν ότι ένα στα πέντε αυτοκίνητα στη Βρετανία που δεν είχαν καθαριστικό παρμπρίζ αλλά μόνο νερό, είχαν ίχνη του μικροβίου (Legionella), ενώ σε κανένα αυτοκίνητο με καθαριστικό δεν βρέθηκε το επικίνδυνο βακτήριο, το οποίο δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο ευρωπαϊκό περιοδικό επιδημιολογίας "European Journal of Epidemiology" και μεταξύ των ερευνητών βρισκόταν ο ελληνικής καταγωγής Γιώργος Καφάτος από το τμήμα στατιστικής και βιοπληροφορικής της Υπηρεσίας Προστασίας Υγείας (ΗΡΑ) της Βρετανίας.

Η "νόσος των λεγεωνάριων" είναι σχετικά σπάνια. Τα περιστατικά μόλυνσης είναι συνήθως σποραδικά και δεν ανιχνεύεται με βεβαιότητα η πηγή προέλευσης του μικροβίου. Ο αριθμός των περιστατικών είναι διαχρονικά ακανόνιστος και ποικίλει από χρόνο σε χρόνο. Η πάθηση πλήττει κυρίως άνδρες άνω των 50 ετών και έχει μοιραία κατάληξη για το 10-15% των περιστατικών. Τα συμπτώματά της μοιάζουν με αυτά της γρίπης και μπορεί να περιλαμβάνουν μυικούς πόνους, αίσθημα μεγάλης κόπωσης, πονοκεφάλους, ξερό βήχα και πυρετό.

Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://springerlink.com/content/t92532v54003150g/fulltext.pdf

(Πηγή:www.evdomi.gr)