Επιβεβαιώθηκε και επιστημονικά πλέον ότι η μουσική αποτελεί οργανικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης μας και ότι όλοι άνθρωποι, όπου και αν ζουν στον κόσμο, ακόμα και αν είναι απομονωμένοι στα βάθη της ζούγκλας, έχουν την έμφυτη ικανότητα να "διαβάζουν" τα συναισθήματα που κρύβονται στην μουσική και να την καταλαβαίνουν. Οι επιστήμονες αποδίδουν αυτό το καθολικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων κάθε χρώματος, φυλής κλπ. στην εξελικτική σημασία της μουσικής για τον ανθρώπινο εγκέφαλο.
Η έρευνα, υπό τον Τόμας Φριτς, έγινε από το έγκυρο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για τις Επιστήμες της Γνώσης και του Εγκεφάλου, στη Λειψία της Γερμανίας και δημοσιεύτηκε στο βιολογικό περιοδικό "Current Biology". Η μελέτη δείχνει ότι ακόμα και αν κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν ακούσει ποτέ δυτική μουσική, είναι σε θέση να διακρίνουν αν η μουσική είναι χαρούμενη, λυπημένη ή τρομακτική.
Μέχρι τώρα οι επιστήμονες έχουν προτείνει διάφορες θεωρίες γιατί οι άνθρωποι ακούνε μουσική (από την ανάγκη συναισθηματικής επικοινωνίας μέχρι την ανάγκη αλληλεγγύης μέσα στην ομάδα), οι οποίες έχουν ως κοινό γνώρισμα την εξελικτική σημασία της μουσικής. Αντίθετα, άλλοι γνωστοί επιστήμονες, όπως ο γλωσσολόγος Στίβεν Πίνκερ του Χάρβαρντ, έχουν υποστηρίξει ότι η μουσική είναι βασικά ζήτημα πολιτιστικής επιρροής και δεν είχε ποτέ καμία ουσιαστική εξελικτική σημασία για τον άνθρωπο.
Αν η μουσική όντως αποτελεί συνέπεια της δαρβινικής εξελικτικής επιλογής, όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από την κουλτούρα τους, θα έπρεπε να ανταποκρίνονται σε αυτήν με παρόμοιο τρόπο. Κάτι τέτοιο όμως, ειδικά στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, είναι δύσκολο να το βεβαιώσει κανείς, αφού είναι σχεδόν αδύνατο να βρει κανείς ένα Δυτικό που να μην έχει ακούσει ανατολική μουσική ή έναν Ασιάτη ή Αφρικανό που να μην έχει ακούσει δυτική μουσική, στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, το κομπιούτερ κλπ.
Είναι έτσι δύσκολο για τους επιστήμονες να ξεχωρίσουν αν οι παρόμοιες μουσικές ευαισθησίες, που είναι φανερές σε όλη τη Γη σήμερα, είναι απλώς προϊόν πολιτιστικής επιρροής ή αν οφείλονται σε προϋπάρχουσα "καλωδίωση" του εγκεφάλου όλων των ανθρώπων για εξελικτικούς λόγους.
Η γερμανική ερευνητική ομάδα πέτυχε ακριβώς αυτό: να επιβεβαιώσει ότι συμβαίνει τελικά το δεύτερο (η εξελικτική "καλωδίωση" των εγκεφαλικών νευρώνων), μελετώντας μια απολύτως απομονωμένη αφρικανική φυλή, τους Μάφα του Καμερούν, οι οποίοι δεν έχουν ακούσει ποτέ ραδιόφωνο, δεν έχουν δει τηλεόραση, δεν έχουν πάει καν σε εκκλησία (όπου παίζεται μερικές φορές δυτική μουσική) και γενικά, με κανέναν τρόπο, δεν έχουν ποτέ εκτεθεί στη δυτική μουσική.
Οι γερμανοί ερευνητές έπαιξαν στους Μάφα δυτικά μουσικά κομμάτια τριών ειδών (χαρούμενα, λυπημένα, τρομακτικά) και διαπίστωσαν την ικανότητα των Μάφα να καταλαβαίνουν τα συναισθήματα που μετέφερε η μουσική, σε ποσοστό 50% έως 60% περίπου, δηλαδή πολύ πάνω από το τυχαίο, που εκτιμάται γύρω στο 30%.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.cell.com/current-biology/abstract/S0960-9822(09)00813-6
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τρίτη 24 Μαρτίου 2009
Έλληνας αστροφυσικός στη Β.Ιρλανδία έκανε σημαντική ανακάλυψη για τον ήλιο και τη θερμοκρασία του στέμματός του
Ο καθηγητής Μιχάλης Μαθιουδάκης, του Κέντρου Έρευνας Αστροφυσικής της Φυσικομαθηματικής Σχολής του πανεπιστημίου Queen's στο Μπέλφαστ της Β.Ιρλανδίας, σε συνεργασία με άλλους ερευνητές από το βρετανικό πανεπιστήμιο του Σέφιλντ και το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, ανακάλυψε, για πρώτη φορά, γιγάντια στροβιλιζόμενα μαγνητικά κύματα στην κατώτερη ατμόσφαιρα του Ήλιου, ρίχνοντας έτσι φως στο μυστήριο του ηλιακού στέμματος (το οποίο εκτείνεται περίπου 1 εκατ. χλμ. γύρω από την επιφάνειά του) και γιατί αυτό έχει ασύλληπτα υψηλότερη θερμοκρασία από αυτήν.
Η σχετική επιστημονική εργασία, που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του έγκυρου επιστημονικού περιοδικού "Science", αναμένεται να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση του ταραγμένου ηλιακού καιρού και των επιπτώσεών του στη Γη, που απέχει 150 εκατ. χλμ. από τον ήλιο.
Η μελέτη παρουσιάζει, με μεγαλύτερη λεπτομέρεια από ποτέ, νέες ηλιακές παρατηρήσεις, που έγιναν από το Σουηδικό Ηλιακό Τηλεσκόπιο των Καναρίων Νήσων (το μεγαλύτερο ηλιακό τηλεσκόπιο στην Ευρώπη που παράγει τις πιο καθαρές εικόνες του ήλιου), αποκαλύπτοντας τεράστιες ποσότητες ενέργειας, που ωθούνται προς το ηλιακό στέμμα με τη μορφή περίεργων σπειροειδών μαγνητικών κυμάτων (των λεγόμενων "κυμάτων Άλφβεν), τα οποία δεν είχαν ποτέ πριν ανιχνευθεί στον ήλιο.
Η ροή της ενέργειας μέσω της ηλιακής ατμόσφαιρας και η υπερθέρμανση των εξωτερικών περιοχών του Ήλιου δεν έχουν ακόμα κατανοηθεί πλήρως από τους επιστήμονες. Η τρομακτική άνοδος της θερμοκρασίας, από τους περίπου 6.000 βαθμούς στην ορατή επιφάνεια του ήλιου (φωτόσφαιρα), σε πάνω από 1 εκατ. βαθμούς στο ηλιακό στέμμα που βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια, αποτελεί αντικείμενο αστροφυσικής έρευνας εδώ και μισό τουλάχιστον αιώνα. Η νέα έρευνα φωτίζει πλέον τη διαδικασία πίσω από αυτό το μυστηριώδες φαινόμενο.
Η μελέτη εντόπισε φαινόμενα μαγνητικών ταλαντώσεων που συνδέονται με μια μεγάλη φωτεινή περιοχή έκτασης 430.000 τετραγωνικών χλμ. (διπλάσια σε μέγεθος από τη Βρετανία), η οποία αποτελεί ένα μαγνητικό πεδίο κοντά στο κέντρο του ηλιακού δίσκο. Αυτές οι ταλαντώσεις, με περιοδικότητα 126 έως 700 δευτερολέπτων και εύρος 2,6 χλμ., ανά δευτερόλεπτο, αποτελούν την "υπογραφή" των σπειροειδών "κυμάτων Άλφβεν". Σύμφωνα με την έρευνα, η ενεργειακή ροή που πηγάζει από αυτά τα κύματα (αόρατα στο ανθρώπινο μάτι), τα οποία εξαπλώνονται προς τα πάνω με ταχύτητα 20 χλμ το δευτερόλεπτο, είναι αρκετή για να υπερθερμάνει το ηλιακό στέμμα.
Όπως δήλωσε ο καθηγητής Μαθιουδάκης, "η κατανόηση της ηλιακής δραστηριότητας και της επιρροής της στο κλίμα της Γης έχει ζωτική σημασία για την ανθρωπότητα. Ο Ήλιος δεν είναι τόσο ήσυχος, όσο πολλοί άνθρωποι νομίζουν. Το ηλιακό στέμμα, ορατό από τη Γη μόνο στη διάρκεια μιας ολικής ηλιακής έκλειψης, είναι ένα πολύ δυναμικό περιβάλλον, που μπορεί ξαφνικά να εκραγεί απελευθερώνοντας περισσότερη ενέργεια από 10 δισεκατομμύρια ατομικές βόμβες. Η μελέτη μας αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προόδου, προκειμένου να κατανοήσουμε πώς το στέμμα, με θερμοκρασία εκατομμυρίων βαθμών, κατορθώνει αυτό το επίτευγμα".
Η ύπαρξη καθαρά μαγνητικών κυμάτων σε ένα άκρως μαγνητισμένο περιβάλλον, για πρώτη φορά, προτάθηκε από τον Χάνες Άλφβεν το 1942, ο οποίος έλαβε και το βραβείο Νόμπελ για αυτή την ανακάλυψη.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.sciencemag.org/cgi/content/short/323/5921/1582
(πηγή:www.evdomi.gr)
Η σχετική επιστημονική εργασία, που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του έγκυρου επιστημονικού περιοδικού "Science", αναμένεται να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση του ταραγμένου ηλιακού καιρού και των επιπτώσεών του στη Γη, που απέχει 150 εκατ. χλμ. από τον ήλιο.
Η μελέτη παρουσιάζει, με μεγαλύτερη λεπτομέρεια από ποτέ, νέες ηλιακές παρατηρήσεις, που έγιναν από το Σουηδικό Ηλιακό Τηλεσκόπιο των Καναρίων Νήσων (το μεγαλύτερο ηλιακό τηλεσκόπιο στην Ευρώπη που παράγει τις πιο καθαρές εικόνες του ήλιου), αποκαλύπτοντας τεράστιες ποσότητες ενέργειας, που ωθούνται προς το ηλιακό στέμμα με τη μορφή περίεργων σπειροειδών μαγνητικών κυμάτων (των λεγόμενων "κυμάτων Άλφβεν), τα οποία δεν είχαν ποτέ πριν ανιχνευθεί στον ήλιο.
Η ροή της ενέργειας μέσω της ηλιακής ατμόσφαιρας και η υπερθέρμανση των εξωτερικών περιοχών του Ήλιου δεν έχουν ακόμα κατανοηθεί πλήρως από τους επιστήμονες. Η τρομακτική άνοδος της θερμοκρασίας, από τους περίπου 6.000 βαθμούς στην ορατή επιφάνεια του ήλιου (φωτόσφαιρα), σε πάνω από 1 εκατ. βαθμούς στο ηλιακό στέμμα που βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια, αποτελεί αντικείμενο αστροφυσικής έρευνας εδώ και μισό τουλάχιστον αιώνα. Η νέα έρευνα φωτίζει πλέον τη διαδικασία πίσω από αυτό το μυστηριώδες φαινόμενο.
Η μελέτη εντόπισε φαινόμενα μαγνητικών ταλαντώσεων που συνδέονται με μια μεγάλη φωτεινή περιοχή έκτασης 430.000 τετραγωνικών χλμ. (διπλάσια σε μέγεθος από τη Βρετανία), η οποία αποτελεί ένα μαγνητικό πεδίο κοντά στο κέντρο του ηλιακού δίσκο. Αυτές οι ταλαντώσεις, με περιοδικότητα 126 έως 700 δευτερολέπτων και εύρος 2,6 χλμ., ανά δευτερόλεπτο, αποτελούν την "υπογραφή" των σπειροειδών "κυμάτων Άλφβεν". Σύμφωνα με την έρευνα, η ενεργειακή ροή που πηγάζει από αυτά τα κύματα (αόρατα στο ανθρώπινο μάτι), τα οποία εξαπλώνονται προς τα πάνω με ταχύτητα 20 χλμ το δευτερόλεπτο, είναι αρκετή για να υπερθερμάνει το ηλιακό στέμμα.
Όπως δήλωσε ο καθηγητής Μαθιουδάκης, "η κατανόηση της ηλιακής δραστηριότητας και της επιρροής της στο κλίμα της Γης έχει ζωτική σημασία για την ανθρωπότητα. Ο Ήλιος δεν είναι τόσο ήσυχος, όσο πολλοί άνθρωποι νομίζουν. Το ηλιακό στέμμα, ορατό από τη Γη μόνο στη διάρκεια μιας ολικής ηλιακής έκλειψης, είναι ένα πολύ δυναμικό περιβάλλον, που μπορεί ξαφνικά να εκραγεί απελευθερώνοντας περισσότερη ενέργεια από 10 δισεκατομμύρια ατομικές βόμβες. Η μελέτη μας αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προόδου, προκειμένου να κατανοήσουμε πώς το στέμμα, με θερμοκρασία εκατομμυρίων βαθμών, κατορθώνει αυτό το επίτευγμα".
Η ύπαρξη καθαρά μαγνητικών κυμάτων σε ένα άκρως μαγνητισμένο περιβάλλον, για πρώτη φορά, προτάθηκε από τον Χάνες Άλφβεν το 1942, ο οποίος έλαβε και το βραβείο Νόμπελ για αυτή την ανακάλυψη.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.sciencemag.org/cgi/content/short/323/5921/1582
(πηγή:www.evdomi.gr)
Δευτέρα 16 Μαρτίου 2009
Ερευνητές του ΜΙΤ απέδειξαν γιατί ορισμένοι καρκινικοί όγκοι συρρικνώνονται, όταν τρώμε λιγότερο
Είναι γνωστό εδώ και έναν αιώνα ότι ο περιορισμός στη λήψη τροφής καθυστερεί την ανάπτυξη ορισμένων όγκων, αλλά δεν είχε εντοπιστεί η αιτία: οι ερευνητές κατάφεραν πλέον να εντοπίσουν το ρόλο ενός ενζύμου, η ενεργοποίηση του οποίου αναστέλλει την επίδραση των διατροφικών περιορισμών στην ανάπτυξη των όγκων.
Η Νάντα Καλαάνι και ο Ντέιβιντ Σαμπατίνι, ερευνητές στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) πραγματοποίησαν έρευνες σε ποντίκια, προκειμένου να μελετήσουν την επίδραση των διατροφικών περιορισμών σε ορισμένους τύπους καρκίνου που προσβάλλουν τον άνθρωπο, όπως ο καρκίνος του εγκεφάλου, του παχέος εντέρου, του προστάτη και διάφοροι τύποι καρκίνου του στήθους. Οι εργασίες τους δημοσιεύθηκαν στο βρετανικό περιοδικό Nature.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ορισμένοι όγκοι (παχέος εντέρου και δύο μορφές καρκίνου του μαστού) συρρικνώνονταν σε συνθήκες έλλειψης τροφής, ενώ για τους άλλους (προστάτη, εγκεφάλου και μία άλλη μορφή καρκίνου του μαστού), ο περιορισμός στη λήψη τροφής δεν είχε καμία επίδραση.
Απέδειξαν επίσης ότι η απουσία επίδρασης του περιορισμού της τροφής οφειλόταν στην ενεργοποίηση της 3-Κινάσης φωσφατιδυλοϊνοσιτόλης (PI3K), ενός ενζύμου που παίζει καθοριστικό ρόλο στον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων, και ότι διαφορετικοί βαθμοί ενεργοποίησης του ενζύμου συνεπάγονται και διαφορετικό βαθμό ευαισθησίας στους διατροφικούς περιορισμούς. "Παρεμβαίνοντας στην ενεργοποίηση του PI3K, μπορούμε να μετατρέψουμε έναν όγκο ανθεκτικό στους διατροφικούς περιορισμούς, σε έναν όγκο ευάλωτο", διαβεβαιώνουν οι ερευνητές.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η Νάντα Καλαάνι και ο Ντέιβιντ Σαμπατίνι, ερευνητές στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) πραγματοποίησαν έρευνες σε ποντίκια, προκειμένου να μελετήσουν την επίδραση των διατροφικών περιορισμών σε ορισμένους τύπους καρκίνου που προσβάλλουν τον άνθρωπο, όπως ο καρκίνος του εγκεφάλου, του παχέος εντέρου, του προστάτη και διάφοροι τύποι καρκίνου του στήθους. Οι εργασίες τους δημοσιεύθηκαν στο βρετανικό περιοδικό Nature.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ορισμένοι όγκοι (παχέος εντέρου και δύο μορφές καρκίνου του μαστού) συρρικνώνονταν σε συνθήκες έλλειψης τροφής, ενώ για τους άλλους (προστάτη, εγκεφάλου και μία άλλη μορφή καρκίνου του μαστού), ο περιορισμός στη λήψη τροφής δεν είχε καμία επίδραση.
Απέδειξαν επίσης ότι η απουσία επίδρασης του περιορισμού της τροφής οφειλόταν στην ενεργοποίηση της 3-Κινάσης φωσφατιδυλοϊνοσιτόλης (PI3K), ενός ενζύμου που παίζει καθοριστικό ρόλο στον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων, και ότι διαφορετικοί βαθμοί ενεργοποίησης του ενζύμου συνεπάγονται και διαφορετικό βαθμό ευαισθησίας στους διατροφικούς περιορισμούς. "Παρεμβαίνοντας στην ενεργοποίηση του PI3K, μπορούμε να μετατρέψουμε έναν όγκο ανθεκτικό στους διατροφικούς περιορισμούς, σε έναν όγκο ευάλωτο", διαβεβαιώνουν οι ερευνητές.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τετάρτη 11 Μαρτίου 2009
Βρέθηκαν τα "δίκτυα του Θεού" στον εγκέφαλο, ενώ η θρησκευτική πίστη εξηγείται εξελικτικά
Μια ομάδα νευροεπιστημόνων (με τη συμμετοχή του ελληνικής καταγωγής ερευνητή Δημήτρη Καπογιάννη) ισχυρίζεται ότι εντόπισε τα σημεία στον ανθρώπινο εγκέφαλο, τα οποία ελέγχουν την θρησκευτική πίστη. Παράλληλα, υποστηρίζουν πως η έρευνά τους αποδεικνύει ότι η πίστη σε μια ανώτερη δύναμη εξηγείται καθαρά βιολογικά-εξελικτικά, γιατί βοήθησε τους ανθρώπους να επιβιώσουν.
Η μελέτη, με την χρήση της κλασικής τομογραφίας μαγνητικού συντονισμού (fMRI), έγινε από το Εθνικό Ινστιτούτο Νευρολογικών Διαταραχών των ΗΠΑ, υπό τον καθηγητή Τζόρνταν Γκράφμαν, και δημοσιεύτηκε στα "Πρακτικά" της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες Live Science και New Scientist και την εφημερίδα Independent.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η πίστη στο Θεό βρίσκεται "δικτυωμένη" βαθιά στον ανθρώπινο εγκέφαλο, ο οποίος είναι προγραμματισμένος για τις θρησκευτικές εμπειρίες, γεγονός που καθιστά την θρησκεία ένα παγκόσμιο ανθρώπινο φαινόμενο στην ιστορία. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει ένα και μοναδικό νευρωνικό "σημείο του Θεού", αλλά αρκετές περιοχές του εγκεφάλου που από κοινού σχηματίζουν τα βιολογικά θεμέλια της (όποιας) θρησκευτικής πίστης.
Οι επιστήμονες δεν συμφωνούν όλοι μεταξύ τους γενικά κατά πόσον η θρησκευτική πίστη έχει βιολογική βάση. Η νέα έρευνα υποστηρίζει ότι ο εγκέφαλος εξελίχτηκε με το πέρασμα του χρόνου να είναι ευαίσθητος σε όποια μορφή πίστης ή πεποίθησης βελτιώνει τις πιθανότητες επιβίωσης του ανθρώπου. Αν ένας πιστός μπορεί να ξεπερνά καλύτερα τις δυσκολίες της ζωής σε σχέση με έναν "άπιστο", τότε, σύμφωνα με την δαρβινική εξελικτική λογική, τα γονίδια των πιστών θα υπερισχύσουν διαχρονικά και γι' αυτό σήμερα ο εγκέφαλος είναι προγραμματισμένος να πιστεύει.
Η νέα έρευνα εντόπισε ότι, ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις των ατόμων (οι εθελοντές προέρχονταν από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες: χριστιανισμό, ισλάμ και ιουδαϊσμό), σε όλους ενεργοποιούνται τα ίδια εγκεφαλικά κυκλώματα, όταν σκέπτονται ζητήματα σχετικά με το Θεό ή διάφορα ηθικά προβλήματα. Αυτές οι εγκεφαλικές περιοχές βρίσκονται κυρίως στον πιο σύγχρονο και αποκλειστικά ανθρώπινο νεοφλοιό, αλλά και στο βαθύτερο και εξελικτικά πιο πρωτόγονο τμήμα του λεγόμενου "ερπετικού" εγκεφάλου, που οι άνθρωποι έχουν κοινό με τα άλλα ζώα.
Εδώ και αρκετά χρόνια, αρκετοί νευροεπιστήμονες (όπως ο Βιλαγιανούρ Ραματσάντραν του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Σαν Ντιέγκο, ο Άντριου Νιούμπεργκ του πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια και ο Μάικλ Πέρσινγκερ του Λαυρεντιανού πανεπιστημίου του Οντάριο, εφευρέτης του λεγόμενου "κράνους του Θεού", που παράγει μαγνητικά πεδία, τα οποία δημιουργούν τεχνητές υπερβατικές εμπειρίες) πασχίζουν να εντοπίσουν το "σημείο G" (God), δηλαδή του Θεού, στον εγκέφαλο.
Σύμφωνα όμως με τη νέα έρευνα, τα "δίκτυα του Θεού" στον εγκέφαλο είναι πιο διάχυτα και όχι εντοπισμένα σε μια περιοχή. "Ο εγκέφαλος είναι εγγενώς ευαίσθητος να πιστέψει σχεδόν το οτιδήποτε αν έχει λόγους (σ.σ. επιβίωσης) να το κάνει", σύμφωνα με τον καθηγητή Γκράφμαν, που δηλώνει ότι ο ίδιος πιστεύει στο Θεό. Όπως τόνισε, "η θρησκεία δεν αποτελεί μια ειδική περίπτωση ενός συστήματος πεποιθήσεων, αλλά εξελίχτηκε μαζί με τις άλλες πίστεις και γνωσιακές ικανότητες του ανθρώπου".
Η νέα έρευνα έδειξε ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, σκέψεις και συζητήσεις ενεργοποιούν ουσιαστικά τα ίδια εγκεφαλικά κυκλώματα με αυτά που οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε καθημερινά για τις καθημερινές εγκόσμιες δραστηριότητες μας, την ερμηνεία του κόσμου και των προθέσεων των γύρω μας. Με άλλα λόγια, κατά τον Γκράφμαν, από τη στιγμή που εξελίχτηκε η αναγκαία αρχιτεκτονική του εγκεφάλου, ως προϊόν των γενικότερων εξελικτικών πιέσεων και των προκλήσεων της ζωής, χρησιμοποιήθηκε επίσης, ως υποπροϊόν, ώστε οι άνθρωποι να πιστεύουν και στη θρησκεία.
Link: Για την επιστημονική εργασία στη διεύθυνση http://www.pnas.org/content/early/2009/03/06/0811717106.abstract?sid=46619f1b-b77f-4f68-8159-e23b8c1030dc
(Πηγή: www.evdoi.gr)
Η μελέτη, με την χρήση της κλασικής τομογραφίας μαγνητικού συντονισμού (fMRI), έγινε από το Εθνικό Ινστιτούτο Νευρολογικών Διαταραχών των ΗΠΑ, υπό τον καθηγητή Τζόρνταν Γκράφμαν, και δημοσιεύτηκε στα "Πρακτικά" της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες Live Science και New Scientist και την εφημερίδα Independent.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η πίστη στο Θεό βρίσκεται "δικτυωμένη" βαθιά στον ανθρώπινο εγκέφαλο, ο οποίος είναι προγραμματισμένος για τις θρησκευτικές εμπειρίες, γεγονός που καθιστά την θρησκεία ένα παγκόσμιο ανθρώπινο φαινόμενο στην ιστορία. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει ένα και μοναδικό νευρωνικό "σημείο του Θεού", αλλά αρκετές περιοχές του εγκεφάλου που από κοινού σχηματίζουν τα βιολογικά θεμέλια της (όποιας) θρησκευτικής πίστης.
Οι επιστήμονες δεν συμφωνούν όλοι μεταξύ τους γενικά κατά πόσον η θρησκευτική πίστη έχει βιολογική βάση. Η νέα έρευνα υποστηρίζει ότι ο εγκέφαλος εξελίχτηκε με το πέρασμα του χρόνου να είναι ευαίσθητος σε όποια μορφή πίστης ή πεποίθησης βελτιώνει τις πιθανότητες επιβίωσης του ανθρώπου. Αν ένας πιστός μπορεί να ξεπερνά καλύτερα τις δυσκολίες της ζωής σε σχέση με έναν "άπιστο", τότε, σύμφωνα με την δαρβινική εξελικτική λογική, τα γονίδια των πιστών θα υπερισχύσουν διαχρονικά και γι' αυτό σήμερα ο εγκέφαλος είναι προγραμματισμένος να πιστεύει.
Η νέα έρευνα εντόπισε ότι, ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις των ατόμων (οι εθελοντές προέρχονταν από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες: χριστιανισμό, ισλάμ και ιουδαϊσμό), σε όλους ενεργοποιούνται τα ίδια εγκεφαλικά κυκλώματα, όταν σκέπτονται ζητήματα σχετικά με το Θεό ή διάφορα ηθικά προβλήματα. Αυτές οι εγκεφαλικές περιοχές βρίσκονται κυρίως στον πιο σύγχρονο και αποκλειστικά ανθρώπινο νεοφλοιό, αλλά και στο βαθύτερο και εξελικτικά πιο πρωτόγονο τμήμα του λεγόμενου "ερπετικού" εγκεφάλου, που οι άνθρωποι έχουν κοινό με τα άλλα ζώα.
Εδώ και αρκετά χρόνια, αρκετοί νευροεπιστήμονες (όπως ο Βιλαγιανούρ Ραματσάντραν του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Σαν Ντιέγκο, ο Άντριου Νιούμπεργκ του πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια και ο Μάικλ Πέρσινγκερ του Λαυρεντιανού πανεπιστημίου του Οντάριο, εφευρέτης του λεγόμενου "κράνους του Θεού", που παράγει μαγνητικά πεδία, τα οποία δημιουργούν τεχνητές υπερβατικές εμπειρίες) πασχίζουν να εντοπίσουν το "σημείο G" (God), δηλαδή του Θεού, στον εγκέφαλο.
Σύμφωνα όμως με τη νέα έρευνα, τα "δίκτυα του Θεού" στον εγκέφαλο είναι πιο διάχυτα και όχι εντοπισμένα σε μια περιοχή. "Ο εγκέφαλος είναι εγγενώς ευαίσθητος να πιστέψει σχεδόν το οτιδήποτε αν έχει λόγους (σ.σ. επιβίωσης) να το κάνει", σύμφωνα με τον καθηγητή Γκράφμαν, που δηλώνει ότι ο ίδιος πιστεύει στο Θεό. Όπως τόνισε, "η θρησκεία δεν αποτελεί μια ειδική περίπτωση ενός συστήματος πεποιθήσεων, αλλά εξελίχτηκε μαζί με τις άλλες πίστεις και γνωσιακές ικανότητες του ανθρώπου".
Η νέα έρευνα έδειξε ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, σκέψεις και συζητήσεις ενεργοποιούν ουσιαστικά τα ίδια εγκεφαλικά κυκλώματα με αυτά που οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε καθημερινά για τις καθημερινές εγκόσμιες δραστηριότητες μας, την ερμηνεία του κόσμου και των προθέσεων των γύρω μας. Με άλλα λόγια, κατά τον Γκράφμαν, από τη στιγμή που εξελίχτηκε η αναγκαία αρχιτεκτονική του εγκεφάλου, ως προϊόν των γενικότερων εξελικτικών πιέσεων και των προκλήσεων της ζωής, χρησιμοποιήθηκε επίσης, ως υποπροϊόν, ώστε οι άνθρωποι να πιστεύουν και στη θρησκεία.
Link: Για την επιστημονική εργασία στη διεύθυνση http://www.pnas.org/content/early/2009/03/06/0811717106.abstract?sid=46619f1b-b77f-4f68-8159-e23b8c1030dc
(Πηγή: www.evdoi.gr)
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2009
ΕΘΙΜΑ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ: Άγιος Θεόδωρος - Κάστρο
Τον Άγιο Θεόδωρο, τίμησαν με παραδοσιακό τρόπο οι κάτοικοι του Παλαιοχωρίου, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, το Σάββατο 7 Μαρτίου, ανηφορίζοντας στο λόφο του Βυζαντινού Βρανόκαστρου στο Παλαιοχώρι, όπου υπάρχει προσκυνητάρι τιμώμενο στο όνομα του Αγίου.Η Δημοτική Επιχείρηση Τουρισμού Ανάπτυξης και Πολιτισμού του Δήμου Παγγαίου, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Παλαιοχωρίου, διοργάνωσαν την παραδοσιακή εκδήλωση στην ακρόπολη του Βρανόκαστρου, όπου σαρακοστιανοί μεζέδες και άφθονο κρασί
και τσίπουρο διατέθηκαν στους επισκέπτες, οι οποίοι ανηφορίζουν κάθε τέτοια μέρα στο Κάστρο, συνεχίζοντας μία παράδοση πολλών αιώνων.Η μέρα ξεκίνησε με την αναβίωση της μεταφοράς της εικόνας των Αγίων Θεοδώρου και Γεωργίου από το Βυζαντινό Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Διασορείτη στην ακρόπολη του Κάστρου. Νέοι του χωριού, με παραδοσιακές τοπικές ενδυμασίες, ιππεύοντας στολισμένα άλογα και μουλάρια, παρέλαβαν ην εικόνα την οποία περιέφεραν στο χωριό και σε όλους τους
Ναούς, και στη συνέχεια ανηφόρισαν στο Κάστρο, όπου την παρέδωσαν στους ιερείς προκειμένου να αρχίσει η καθιερωμένη παράκληση. Μετά την παράκληση στο χώρο του Κάστρου στήθηκε ένα πραγματικό πανηγύρι και ο δρόμος από το χωριό μέχρι το κάστρο ήταν ο πιο πολυσύχναστος, με ανθρώπους είτε να ανηφορίζουν είτε να κατεβαίνουν από το Κάστρο.Η επιβλητική παρουσία των τειχών σε συνδυασμό με την μαγευτική θέα της πεδιάδας των Φιλίππων δημιουργούσε μία μοναδική
αίσθηση στους επισκέπτες που έφτασαν από κάθε γωνιά του νομού Καβάλας αλλά και από τους γειτονικούς νομούς Δράμας και Σερρών. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την παράδοση το Κάστρο του Παλαιοχωρίου κτίστηκε για πρώτη φορά από τον Μέγα Αλέξανδρο, και είχε σαν σκοπό την διαφύλαξη των μεταλλείων χρυσού και αργύρου της περιοχής. Ωστόσο τα οικοδομήματα που διατηρούνται μέχρι σήμερα ανήκουν στη Βυζαντινή εποχή, όταν ο βυζαντινός στρατηγός Αλέξιος Βρανάς οχύρωσε και πάλι το λόφο γύρω στο 1185. Η τελευταία μάχη από τους υπερασπιστές του κάστρου δόθηκε κάπου στα 1383, όταν οι Οθωμανοί προσάρτησαν και αυτό το μικρό κομμάτι γης στην αχανή αυτοκρατορία τους...
Κυριακή 8 Μαρτίου 2009
Ελληνίδα ερευνήτρια της Αυστραλίας "ξεκλείδωσε" τα μυστικά θανατηφόρου νοσοκομειακού βακτήριου
Μια ομάδα επιστημόνων του αυστραλιανού πανεπιστημίου Μόνας, με επικεφαλής την ελληνικής καταγωγής μικροβιολόγο δρα Ντένα Λύρα και τον καθηγητή Τζούλιαν Ρουντ του Τμήματος Μικροβιολογίας, ανακάλυψε τα μυστικά ενός σούπερ-ανθεκτικού και επικίνδυνου βακτήριου, του λεγόμενου "δύσκολου κλωστρίδιου" (Clostridium difficile), που σκοτώνει χιλιάδες ηλικιωμένους ασθενείς στα νοσοκομεία όλου του κόσμου κάθε χρόνο.
Η ανακάλυψη, για την οποία η Λύρα και ο Ρουντ συνεργάστηκαν επί μια δεκαετία, μπορεί να σώσει πολλές ζωές στο μέλλον και παράλληλα να γλιτώσει τα συστήματα υγείας πολλών χωρών από μεγάλες δαπάνες. Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό "Nature", χρησιμοποίησε την τεχνική γενετικής τροποποίησης του βακτήριου και κατάφερε να λύσει το μυστήριο που επί χρόνια περιέβαλε την θανατηφόρα τοξικότητά του, ανακαλύπτοντας ποιες πρωτεϊνες ευθύνονταν γι' αυτό.
Το συγκεκριμένο βακτήριο είναι η κύρια αιτία διάρροιας στους νοσοκομειακούς ασθενείς, κυρίως άνω των 65 ετών, που παίρνουν θεραπεία με αντιβιοτικά. Τα αντιβιοτικά καταστρέφουν τα "καλά" βακτήρια στο έντερο, επιτρέποντας στο "κακό" βακτήριο να αναπτυχθεί, προκαλώντας χρόνια φλεγμονή, που είναι πολύ δύσκολο μέχρι σήμερα να θεραπευτεί. Τώρα, η νέα ανακάλυψη ελπίζεται ότι θα οδηγήσει σε καλύτερες μεθόδους φαρμακευτικής αντιμετώπισης του σούπερ ανθεκτικού βακτήριου, αν και προς το παρόν, όπως είπε η Λύρα, δεν μπορεί να τεθεί χρονικός ορίζοντας στο πότε θα είναι έτοιμα τα νέα φάρμακα.
Το βακτήριο Clostridium difficile απελευθερώνει δύο τοξίνες και μέχρι τώρα οι επιστήμονες πίστευαν ότι η τοξίνη Α ήταν η κύρια αιτία για την τοξικότητά του. Όμως η έρευνα απέδειξε ότι η προσοχή πρέπει να στραφεί στην τοξίνη Β, που είναι η βασική υπεύθυνη για τα συμπτώματα που προκαλεί ο μικρο-οργανισμός. Μέχρι τώρα, οι διαγνωστικοί έλεγχοι για το βακτήριο εστιάζονταν στην ανίχνευση της τοξίνης Α, με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς στα νοσοκομεία να έχουν τη μόλυνση (από την τοξίνη Β), αλλά η διάγνωση να είναι λανθασμένη.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Η ανακάλυψη, για την οποία η Λύρα και ο Ρουντ συνεργάστηκαν επί μια δεκαετία, μπορεί να σώσει πολλές ζωές στο μέλλον και παράλληλα να γλιτώσει τα συστήματα υγείας πολλών χωρών από μεγάλες δαπάνες. Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό "Nature", χρησιμοποίησε την τεχνική γενετικής τροποποίησης του βακτήριου και κατάφερε να λύσει το μυστήριο που επί χρόνια περιέβαλε την θανατηφόρα τοξικότητά του, ανακαλύπτοντας ποιες πρωτεϊνες ευθύνονταν γι' αυτό.
Το συγκεκριμένο βακτήριο είναι η κύρια αιτία διάρροιας στους νοσοκομειακούς ασθενείς, κυρίως άνω των 65 ετών, που παίρνουν θεραπεία με αντιβιοτικά. Τα αντιβιοτικά καταστρέφουν τα "καλά" βακτήρια στο έντερο, επιτρέποντας στο "κακό" βακτήριο να αναπτυχθεί, προκαλώντας χρόνια φλεγμονή, που είναι πολύ δύσκολο μέχρι σήμερα να θεραπευτεί. Τώρα, η νέα ανακάλυψη ελπίζεται ότι θα οδηγήσει σε καλύτερες μεθόδους φαρμακευτικής αντιμετώπισης του σούπερ ανθεκτικού βακτήριου, αν και προς το παρόν, όπως είπε η Λύρα, δεν μπορεί να τεθεί χρονικός ορίζοντας στο πότε θα είναι έτοιμα τα νέα φάρμακα.
Το βακτήριο Clostridium difficile απελευθερώνει δύο τοξίνες και μέχρι τώρα οι επιστήμονες πίστευαν ότι η τοξίνη Α ήταν η κύρια αιτία για την τοξικότητά του. Όμως η έρευνα απέδειξε ότι η προσοχή πρέπει να στραφεί στην τοξίνη Β, που είναι η βασική υπεύθυνη για τα συμπτώματα που προκαλεί ο μικρο-οργανισμός. Μέχρι τώρα, οι διαγνωστικοί έλεγχοι για το βακτήριο εστιάζονταν στην ανίχνευση της τοξίνης Α, με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς στα νοσοκομεία να έχουν τη μόλυνση (από την τοξίνη Β), αλλά η διάγνωση να είναι λανθασμένη.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009
Δύο μαύρες τρύπες ...χορεύουν
Για πρώτη φορά οι αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα ζευγάρι τεράστιων μαύρων τρυπών, που φαίνεται να έχουν εναγκαλιστεί σε ένα θεαματικό χορό θανάτου. Τα κολοσσιαία γαλαξιακά "τέρατα", σε απόσταση περίπου 5 δισ. ετών φωτός από τη Γη, περιφέρονται η μια γύρω από την άλλη κάθε 100 χρόνια και τελικά θα συγκρουστούν με τόση σφοδρότητα, ώστε πιθανότατα να σχηματίσουν μια ακόμη μεγαλύτερη ενιαία μαύρη τρύπα, που οι ανιχνευτές στη Γη βαρυτικών κυμάτων αναμένεται να καταγράψουν το συμβάν.
Αν και οι ίδιες οι μαύρες τρύπες είναι αόρατες, ο εντοπισμός τους (μέσω των συνεπειών τους στο περιβάλλον τους) είναι πλέον σχετικά εύκολος, από τη στιγμή μάλιστα που οι αστρονόμοι είναι πεπεισμένοι ότι μια μαύρη τρύπα ελλοχεύει στο κέντρο σχεδόν όλων των γαλαξιών του σύμπαντος (για παράδειγμα, στο κέντρο του δικού μας γαλαξία βρίσκεται μια μαύρη τρύπα με μάζα 3 εκατ. φορές μεγαλύτερη από του ήλιου μας).
Όμως η εύρεση ενός "δυαδικού" συστήματος δύο σούπερ-μαύρων τρυπών "κλειδωμένων" σε τροχιά η μια γύρω από την άλλη, μέσα στον ίδιο γαλαξία, αποτελεί μια πρωτοφανή ανακάλυψη. Αν και διαθέτουν μέγεθος όσο ένα ηλιακό σύστημα και βάρος όσο ένα δισεκατομμύριο ήλιοι μαζί, παρόλα αυτά είναι δύσκολο να εντοπιστούν μέσα στο αχανές διάστημα.
Η ανακάλυψη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature", έγινε από το Εθνικό Οπτικό Αστρονομικό Παρατηρητήριο της Τουκσόν, στην Αριζόνα των ΗΠΑ, από τους Τοντ Μπόροσον και Τοντ Λάουερ, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters και το BBC. Οι δύο αστρονόμοι εντόπισαν το φαινόμενο ενός ασυνήθιστου κβάζαρ, που αποτελούν τα πιο φωτεινά αντικείμενα στο σύμπαν και η φωτεινότητά τους θεωρείται ότι προέρχεται από την ενέργεια τεράστιων μαύρων τρυπών που καταναλώνουν τρομακτικές ποσότητες από γειτονικά αέρια και σκόνη.
Οι αμερικανοί αστρονόμοι ανακάλυψαν δίδυμα ίχνη υδρογόνου στο φάσμα του κβάζαρ, ένδειξη για την ύπαρξη διπλής μαύρης τρύπας. Υπολόγισαν ότι οι δύο μαύρες τρύπες απέχουν μεταξύ τους μόλις 0,3 έτη φωτός και κινούνται η μια γύρω από την άλλη με την ασύλληπτη ταχύτητα των 6.000 χλμ. το δευτερόλεπτο (συγκριτικά, η ταχύτητα περιφοράς του ήλιου μας γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας είναι μόλις 220 χλμ. το δευτερόλεπτο).
Η μια μαύρη τρύπα έχει μάζα 20 εκατ. φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του ήλιου μας και η άλλη είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς έχει μάζα μεγαλύτερη κατά ένα δισεκατομμύριο φορές. Σύμφωνα με τους αστρονόμους που τις ανακάλυψαν, αυτό αποτελεί ένδειξη ότι προηγουμένως ένας μεγάλος γαλαξίας είχε "καταπιεί" ένα μικρότερο.
Η ανακάλυψη ενισχύει την κυρίαρχη θεωρία ανάπτυξης των γαλαξιών, σύμφωνα με την οποία, καθώς οι γαλαξίες πλησιάζουν μεταξύ τους, οι μαύρες τρύπες που έχουν στο κέντρο τους, αρχίζουν τη δική τους διαδικασία συγχώνευσης, κάτι που θεωρητικά πρέπει να είναι συνηθισμένο στο σύμπαν. Μέχρι τώρα όμως δεν είχαν υπάρξει κάποια στοιχεία επιβεβαίωσης της θεωρίας, πράγμα που φαίνεται ότι τώρα συνέβη για πρώτη φορά. Νέες παρατηρήσεις, τα επόμενα χρόνια, μπορεί να επιβεβαιώσουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι πρόκειται για το πρώτο ζευγάρι μαύρων τρυπών σε φάση συγχώνευσης.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Αν και οι ίδιες οι μαύρες τρύπες είναι αόρατες, ο εντοπισμός τους (μέσω των συνεπειών τους στο περιβάλλον τους) είναι πλέον σχετικά εύκολος, από τη στιγμή μάλιστα που οι αστρονόμοι είναι πεπεισμένοι ότι μια μαύρη τρύπα ελλοχεύει στο κέντρο σχεδόν όλων των γαλαξιών του σύμπαντος (για παράδειγμα, στο κέντρο του δικού μας γαλαξία βρίσκεται μια μαύρη τρύπα με μάζα 3 εκατ. φορές μεγαλύτερη από του ήλιου μας).
Όμως η εύρεση ενός "δυαδικού" συστήματος δύο σούπερ-μαύρων τρυπών "κλειδωμένων" σε τροχιά η μια γύρω από την άλλη, μέσα στον ίδιο γαλαξία, αποτελεί μια πρωτοφανή ανακάλυψη. Αν και διαθέτουν μέγεθος όσο ένα ηλιακό σύστημα και βάρος όσο ένα δισεκατομμύριο ήλιοι μαζί, παρόλα αυτά είναι δύσκολο να εντοπιστούν μέσα στο αχανές διάστημα.
Η ανακάλυψη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature", έγινε από το Εθνικό Οπτικό Αστρονομικό Παρατηρητήριο της Τουκσόν, στην Αριζόνα των ΗΠΑ, από τους Τοντ Μπόροσον και Τοντ Λάουερ, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters και το BBC. Οι δύο αστρονόμοι εντόπισαν το φαινόμενο ενός ασυνήθιστου κβάζαρ, που αποτελούν τα πιο φωτεινά αντικείμενα στο σύμπαν και η φωτεινότητά τους θεωρείται ότι προέρχεται από την ενέργεια τεράστιων μαύρων τρυπών που καταναλώνουν τρομακτικές ποσότητες από γειτονικά αέρια και σκόνη.
Οι αμερικανοί αστρονόμοι ανακάλυψαν δίδυμα ίχνη υδρογόνου στο φάσμα του κβάζαρ, ένδειξη για την ύπαρξη διπλής μαύρης τρύπας. Υπολόγισαν ότι οι δύο μαύρες τρύπες απέχουν μεταξύ τους μόλις 0,3 έτη φωτός και κινούνται η μια γύρω από την άλλη με την ασύλληπτη ταχύτητα των 6.000 χλμ. το δευτερόλεπτο (συγκριτικά, η ταχύτητα περιφοράς του ήλιου μας γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας είναι μόλις 220 χλμ. το δευτερόλεπτο).
Η μια μαύρη τρύπα έχει μάζα 20 εκατ. φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του ήλιου μας και η άλλη είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς έχει μάζα μεγαλύτερη κατά ένα δισεκατομμύριο φορές. Σύμφωνα με τους αστρονόμους που τις ανακάλυψαν, αυτό αποτελεί ένδειξη ότι προηγουμένως ένας μεγάλος γαλαξίας είχε "καταπιεί" ένα μικρότερο.
Η ανακάλυψη ενισχύει την κυρίαρχη θεωρία ανάπτυξης των γαλαξιών, σύμφωνα με την οποία, καθώς οι γαλαξίες πλησιάζουν μεταξύ τους, οι μαύρες τρύπες που έχουν στο κέντρο τους, αρχίζουν τη δική τους διαδικασία συγχώνευσης, κάτι που θεωρητικά πρέπει να είναι συνηθισμένο στο σύμπαν. Μέχρι τώρα όμως δεν είχαν υπάρξει κάποια στοιχεία επιβεβαίωσης της θεωρίας, πράγμα που φαίνεται ότι τώρα συνέβη για πρώτη φορά. Νέες παρατηρήσεις, τα επόμενα χρόνια, μπορεί να επιβεβαιώσουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι πρόκειται για το πρώτο ζευγάρι μαύρων τρυπών σε φάση συγχώνευσης.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2009
Ειναι ντροπή για τους ίδιους...
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας – Θράκης εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τη νέα τακτική που φαίνεται να εγκαινιάζουν οι αρχές της ΠΓΔΜ σε σχέση με την ενημέρωση.
Η απαγόρευση εισόδου, για πρώτη φορά, σε συνάδελφο που έχει στο ενεργητικό του πολλές δημοσιογραφικές αποστολές στη γειτονική χώρα, με πρόσχημα την έλλειψη ειδικής διαπίστευσης, γεννά εύλογα ερωτήματα για τη σκοπιμότητα αυτής της ενέργειας και σαφέστατα αποτελεί παρέμβαση στην ελεύθερη άσκηση του δημοσιογραφικού έργου.
Η ΕΣΗΕΜ-Θ θα ενημερώσει άμεσα την Ευρωπαϊκή και τη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων για το ζήτημα.
Παράλληλα, ζητά από τις αρχές της ΠΓΔΜ να εγκαταλείψουν αυτήν την τακτική, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι διαθέτουν την ευαισθησία και τον σεβασμό στα δημοκρατικά ιδεώδη, βασικό στοιχείο των οποίων είναι η δημοσιογραφία, όπως υπαγορεύουν τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Το Διοικητικό Συμβούλιο
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας – Θράκης εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τη νέα τακτική που φαίνεται να εγκαινιάζουν οι αρχές της ΠΓΔΜ σε σχέση με την ενημέρωση.
Η απαγόρευση εισόδου, για πρώτη φορά, σε συνάδελφο που έχει στο ενεργητικό του πολλές δημοσιογραφικές αποστολές στη γειτονική χώρα, με πρόσχημα την έλλειψη ειδικής διαπίστευσης, γεννά εύλογα ερωτήματα για τη σκοπιμότητα αυτής της ενέργειας και σαφέστατα αποτελεί παρέμβαση στην ελεύθερη άσκηση του δημοσιογραφικού έργου.
Η ΕΣΗΕΜ-Θ θα ενημερώσει άμεσα την Ευρωπαϊκή και τη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων για το ζήτημα.
Παράλληλα, ζητά από τις αρχές της ΠΓΔΜ να εγκαταλείψουν αυτήν την τακτική, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι διαθέτουν την ευαισθησία και τον σεβασμό στα δημοκρατικά ιδεώδη, βασικό στοιχείο των οποίων είναι η δημοσιογραφία, όπως υπαγορεύουν τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Το Διοικητικό Συμβούλιο
Κυριακή 1 Μαρτίου 2009
ΕΘΙΜΑ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ: Απόκριες
Έρχονται οι απόκριες του ξεφαντώματος, του χορού και άλλων σχετικών. Οι μέρες αυτές με μελαγχολούν, όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί πολλά έθιμα του παρελθόντος που αναβίωναν τέτοιες μέρες, κρίθηκε από κάποιους οτι έπρεπε να σταματήσουν. Έτσι έγινε και με τα "Γκουλιάρια", το μοναδικό, ίσως, διονυσιακό δρώμενο της περιοχής που αναβίωνε στο Παλαιοχώρι μέχρι τις μέρες της Δικτατορίας. Τότε απαγορεύτηκε ως "παγανιστικό", και από τότε χάθηκε. Αυτό το κομμάτι της παράδοσης του τόπου μας χάθηκε, δεν σβήστηκε όμως και από τη μνήμη των ανθρώπων. Και να, πριν λίγο καιρό μια φωτογραφία από τα περιβόητα "Γκουλιάρια" ήρθε στο φώς, ξυπνώντας μνήμες που θάφτηκαν κάτω από καρότσες τρακτέρ, και άλλα εφευρήματα.
Έτσι θυμάμαι εγώ τις απόκριες στο χωριό, μια σύντομη παρέλαση στην πλατεία, όπου πάνω σε αυτοσχέδια άρματα, που δεν ήταν άλλο από τις καρότσες κάποιων τρακτέρ, οι νέοι του χωριού, ως ερασιτέχνες ηθοποιοί έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους, αναφερόμενοι στην τοπική κοινωνία και στα γεγονότα. Παλαιότερα το ίδιο συνέβαινε πάνω στην οροφή ενός λεωφορείου στην αυλή του σχολείου. Και όλα αυτά μέχρι το 1998...
Τότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιο αποκριάτικο σατυρικό θεατρικό παίχτηκε στην πλατεία του Παλαιοχωρίου. Μάλιστα παρομοίαζε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή - σόου της εποχής, που πλαισιωνόταν με αφελείς υποψηφίους μνηστήρες... Μετά από αυτό τίποτα, και όλοι αρκούνταν να παρακολουθήσουν κάποιο καρναβάλι της πόλης μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες τους, αφού νωρίτερα καταναλώσουν ικανές ποσότητες λαγάνας και νηστίσιμων! Και αν το κάνουν και αυτό...
Για τα "Γκουλιάρια" που προανέφερα, άκουσα και διάβασα, και ευτυχώς πέρυσι έζησα την αναβίωσή τους από μια ομάδα νέων ανθρώπων του χωριού. Οι νέοι αυτοί δεν ασπάστηκαν τον «αφορισμό» που κάποιοι αποφάσισαν για την ιστορία του τόπου μας. Ευτυχώς το έθιμο σώθηκε και πλέον αναβιώνει. Είναι κάτι που άλλωστε το χρωστάμε στο παρελθόν, στην ιστορία μας αλλά και στις επόμενες γενιές που οφείλουν να γνωρίζουν ότι εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να τους στερήσουμε και να αποκρύψουμε.
Δημοσιεύτηκε στο "Απόκριες 2009", ειδικό ένθετο της εφημερίδας "Εβδόμη"
Έτσι θυμάμαι εγώ τις απόκριες στο χωριό, μια σύντομη παρέλαση στην πλατεία, όπου πάνω σε αυτοσχέδια άρματα, που δεν ήταν άλλο από τις καρότσες κάποιων τρακτέρ, οι νέοι του χωριού, ως ερασιτέχνες ηθοποιοί έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους, αναφερόμενοι στην τοπική κοινωνία και στα γεγονότα. Παλαιότερα το ίδιο συνέβαινε πάνω στην οροφή ενός λεωφορείου στην αυλή του σχολείου. Και όλα αυτά μέχρι το 1998...
Τότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιο αποκριάτικο σατυρικό θεατρικό παίχτηκε στην πλατεία του Παλαιοχωρίου. Μάλιστα παρομοίαζε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή - σόου της εποχής, που πλαισιωνόταν με αφελείς υποψηφίους μνηστήρες... Μετά από αυτό τίποτα, και όλοι αρκούνταν να παρακολουθήσουν κάποιο καρναβάλι της πόλης μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες τους, αφού νωρίτερα καταναλώσουν ικανές ποσότητες λαγάνας και νηστίσιμων! Και αν το κάνουν και αυτό...
Για τα "Γκουλιάρια" που προανέφερα, άκουσα και διάβασα, και ευτυχώς πέρυσι έζησα την αναβίωσή τους από μια ομάδα νέων ανθρώπων του χωριού. Οι νέοι αυτοί δεν ασπάστηκαν τον «αφορισμό» που κάποιοι αποφάσισαν για την ιστορία του τόπου μας. Ευτυχώς το έθιμο σώθηκε και πλέον αναβιώνει. Είναι κάτι που άλλωστε το χρωστάμε στο παρελθόν, στην ιστορία μας αλλά και στις επόμενες γενιές που οφείλουν να γνωρίζουν ότι εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να τους στερήσουμε και να αποκρύψουμε.
Δημοσιεύτηκε στο "Απόκριες 2009", ειδικό ένθετο της εφημερίδας "Εβδόμη"
ΕΘΙΜΑ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ: " Μάρτης "
«Μάρτης» ένα έθιμο που οι ρίζες του χάνονται στην αρχαιότητα.Κάποιοι πιστεύουν ότι προέρχεται από τα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου οι μύστες έδεναν μια κλωστή, που ονόμαζαν «Κρόκη» στο δεξί τους χέρι και στο αριστερό τους πόδι.
Σήμερα η παράδοση του Παλαιοχωρίου θέλει τα παιδιά να φορούν στον καρπό τους, από την 1η Μαρτίου, ένα βραχιόλι φτιαγμένο από κόκκινη και λευκή κλωστή, που είναι γνωστό ως «Μάρτης». Δεν λείπουν ωστόσο και περιπτώσεις όπου ο «Μάρτης» είναι δαχτυλίδι και όχι βραχιόλι. Μάλιστα, όπως αναφέρει η παράδοση, ο «Μάρτης» προστάτευε τα πρόσωπα των παιδιών από το κάψιμο του πρώτου ήλιου της άνοιξης.
Ο «Μάρτης» φτιαχνόταν την τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου, και τα παιδιά τον φορούσαν το πρωί της 1ης Μαρτίου, πριν βγουν από το σπίτι.
Ο «Μάρτης» έβγαινε σε τρεις μέρες και στη συνέχεια τοποθετούνταν κάτω από μια πέτρα, όπου παρέμενε για κάποιες ημέρες. Εκεί ανάλογα με το τι ζωύφια υπήρχαν κάτω από την πέτρα, όταν τη σήκωναν, έτσι θα κυλούσε η χρονιά για το σπίτι, όσον αφορά πάντα την παραγωγή.
Στη συνέχεια, ο «Μάρτης» τοποθετούνταν πάνω σε ένα θάμνο προκειμένου να τον πάρουν τα πουλιά για να τον χρησιμοποιήσουν στο χτίσιμο της φωλιάς τους.
Σήμερα η παράδοση του Παλαιοχωρίου θέλει τα παιδιά να φορούν στον καρπό τους, από την 1η Μαρτίου, ένα βραχιόλι φτιαγμένο από κόκκινη και λευκή κλωστή, που είναι γνωστό ως «Μάρτης». Δεν λείπουν ωστόσο και περιπτώσεις όπου ο «Μάρτης» είναι δαχτυλίδι και όχι βραχιόλι. Μάλιστα, όπως αναφέρει η παράδοση, ο «Μάρτης» προστάτευε τα πρόσωπα των παιδιών από το κάψιμο του πρώτου ήλιου της άνοιξης.
Ο «Μάρτης» φτιαχνόταν την τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου, και τα παιδιά τον φορούσαν το πρωί της 1ης Μαρτίου, πριν βγουν από το σπίτι.
Ο «Μάρτης» έβγαινε σε τρεις μέρες και στη συνέχεια τοποθετούνταν κάτω από μια πέτρα, όπου παρέμενε για κάποιες ημέρες. Εκεί ανάλογα με το τι ζωύφια υπήρχαν κάτω από την πέτρα, όταν τη σήκωναν, έτσι θα κυλούσε η χρονιά για το σπίτι, όσον αφορά πάντα την παραγωγή.
Στη συνέχεια, ο «Μάρτης» τοποθετούνταν πάνω σε ένα θάμνο προκειμένου να τον πάρουν τα πουλιά για να τον χρησιμοποιήσουν στο χτίσιμο της φωλιάς τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)