Στα μέσα στου 20ου αιώνα, χρόνια δύσκολα που ακολούθησαν τον πόλεμο, τέτοιες μέρες, τα παιδιά έφταναν στο σχολείο όπως μπορούσαν. Άλλα ήταν ξυπόλυτα, άλλα φορούσαν παπούτσια μεγαλύτερα από τα πόδια τους και άλλα κρατούσαν αυτοσχέδιες τσάντες από ύφασμα ή παλιά σακιά. Τα ρούχα τους ήταν φτωχικά και τα πράγματά τους λιγοστά, όμως τα πρόσωπά τους έμεναν φωτεινά και χαμογελαστά, κι ας είχαν μάθει από πολύ νωρίς πως η ζωή είναι δύσκολη.
Όταν χτυπούσε το καμπανάκι του σχολείου, όλα έμοιαζαν να αλλάζουν. Για λίγες ώρες, το σχολείο γινόταν ένας μικρός κόσμος μακριά από τις στερήσεις. Στα διαλείμματα, οι αυλές γέμιζαν φωνές, κυνηγητό και παιχνίδια, κι εκεί, πάνω στο χώμα, τα παιδιά ξεχνούσαν για λίγο την κούραση του καλοκαιριού.
Γιατί το καλοκαίρι τους δεν ήταν συνώνυμο των διακοπών. Ήταν καπνός, χώμα και ιδρώτας. Από τα χαράματα ως αργά τη νύχτα, ολόκληρες οικογένειες δούλευαν στα καπνοχώραφα, με τα παιδιά να στέκονται δίπλα στους γονείς τους και τα μικρά τους χέρια να μαθαίνουν από νωρίς να βοηθούν.
Γι’ αυτό, όταν ερχόταν ο Σεπτέμβριος και ακουγόταν το πρώτο σχολικό κάλεσμα, η επιστροφή στο σχολείο έμοιαζε με μια μικρή γιορτή. Για μια στιγμή, η φτώχεια έμενε έξω από την πόρτα και μέσα έμπαιναν μόνο τα παιδιά. Έμπαιναν με τα ξυπόλυτα πόδια τους, τις αυτοσχέδιες τσάντες, τα πλατιά χαμόγελά τους και τα παιδικά μάτια τους που έλαμπαν.
Ας συνεχίσουν να λάμπουν τα παιδικά μάτια και σήμερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου