Για μια ακόμη χρονιά, οι Περσείδες, οι πολυπληθείς διάττοντες αστέρες, θα δώσουν ραντεβού με τους ουρανούς του πλανήτη μας. Το αποκορύφωμα αναμένεται τη νύχτα της Πέμπτης 12 Αυγούστου και της Παρασκευής 13 Αυγούστου με μια θεαματική βροχή από "πεφταστέρια" που θα είναι ορατή ανά τη Γη - και στην Ελλάδα, ιδίως αν κοιτάξει κανείς στον ουρανό σε κατεύθυνση βορειοανατολική.
Όσο πιο καθαρός είναι ο νυχτερινός ουρανός, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες για ένα πιο εντυπωσιακό θέαμα, αν και μερικές φορές διαψεύδονται οι προσδοκίες των θεατών που ξενυχτούν για αυτό το λόγο, κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί εκ των προτέρων.
Ειδικά φέτος το φαινόμενο συνδυάζεται με μια σύγκλιση πλανητών, που θα είναι ορατή μετά την δύση του ηλίου και μέχρι τις 10 μ.μ., όταν η Αφροδίτη, ο Κρόνος, ο Άρης και η Σελήνη (ένα μέρος της) θα βρίσκονται πολύ κοντά σε ένα κύκλο διαμέτρου περίπου 10 μοιρών.
Οι ειδικοί πάντως της NASA, σύμφωνα με τη βρετανική "Ντέιλι Μέιλ", εκτιμούν ότι πρέπει να αναμένεται πτώση μετεώρων με μέσο ρυθμό 50 - 80 την ώρα και θεωρούν ότι μετά το 2007 υπάρχουν καλύτερες συνθήκες από ποτέ για την παρακολούθηση του φαινομένου, κυρίως από σκοτεινές περιοχές στην εξοχή, ώστε να μην παρεμβάλλεται η φωταύγεια των πόλεων. Ειδικά για φέτος, σε σχέση με άλλες παρόμοιες "βροχές" μετεώρων σε άλλες εποχές του χρόνου, οι Περσείδες υπόσχονται το μεγαλύτερο θέαμα.
Οι Περσείδες ονομάστηκαν έτσι επειδή φαίνονται να προέρχονται από τον αστερισμό του Περσέα, αλλά αυτό είναι μια οπτική αυταπάτη. Στην πραγματικότητα προκαλούνται από τα σωματίδια σκόνης και λοιπά υπολείμματα που αφήνει πίσω της η τεράστια ουρά (μήκους δεκάδων εκατομμυρίων χιλιομέτρων) του κομήτη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1862 από τους αμερικανούς Λιούις Σουίφτ και Όρας Tατλ από τους οποίους και πήρε το όνομά του.
Ο κομήτης αρχίζει να συναντιέται με την τροχιά της Γης από τις αρχές του Αυγούστου και χρειάζεται περίπου 130 χρόνια για να πραγματοποιήσει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον ήλιο. Το πρώτο μετέωρο των Περσειδών της φετινής χρονιάς, μήκους περίπου 2,5 εκατοστών, εντοπίστηκε από τη NASΑ την προηγούμενη εβδομάδα πάνω από τον ουρανό της Αλαμπάμα στις ΗΠΑ.
Τα μετέωρα ("πεφταστέρια") είναι μικροί διαστημικοί βράχοι που εισέρχονται στη γήινη ατμόσφαιρα υπό χαμηλή γωνία πρόσπτωσης και φαίνονται να καίγονται αργά. Καθώς πλησιάζουν προς το έδαφος με ταχύτητα γύρω στα 60 χλμ. το δευτερόλεπτο και διαλύονται από την τριβή και την υπερθέρμανση, αφήνουν φωτεινά ίχνη. Τα μετέωρα -που σπάνια φτάνουν στη Γη, καθώς καίγονται κατά την πτώση τους τελείως- μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε στο νυχτερινό ουρανό, ιδίως στα πιο σκοτεινά τμήματά του, όταν δεν υπάρχει φεγγάρι στον ουρανό.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010
Στο αρχαίο θέατρο της Ηφαιστείας, μετά από 2.500 χρόνια
Περισσότερα από 2.500 άτομα εκδήλωσαν ενδιαφέρον να δουν την πρώτη παράσταση που ανέβηκε στο αρχαίο θέατρο της Ηφαιστείας, μετά από 2.500 χρόνια. Το αρχαίο δράμα, αναβίωσε με την παράσταση του εμβληματικού έργου του Σοφοκλή, «Οιδίπους Τύραννος», σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου.
Για τη συγκεκριμένη εκδήλωση, εργάστηκαν πολλές ημέρες όλοι οι εργαζόμενοι στο δήμο Μούδρου αλλά και εθελοντές, ώστε η παράσταση να πραγματοποιηθεί με τις καλύτερες προϋποθέσεις.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του δήμου Μούδρου «τα δεδομένα του αρχαίου θεάτρου της Ηφαιστείας δεν είναι σήμερα τα ιδανικά για να φιλοξενήσουν πολλούς θεατές, αλλά έγινε προσπάθεια από τους αρμόδιους για να προσέλθουν στο χώρο όλοι σχεδόν οι ενδιαφερόμενοι και παρά τον περιορισμένο αριθμό θεατών που επέτρεψε για λόγους ασφαλείας το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού».
Συγκεκριμένα, υπάρχουν 200 θέσεις στον κύριο χώρο του θεάτρου και 1.000 θέσεις στον προαύλιο χώρο, όπου έχει εγκατασταθεί γιγαντο-οθόνη. Οι 200 προσκλήσεις διατέθηκαν κατόπιν κλήρωσης που έγινε στο δήμο Μούδρου.
Το αρχαίο θέατρο στον αρχαιολογικό χώρο της Ηφαιστείας, της πόλης του ολύμπιου θεού της φωτιάς κατά τη μυθολογία, εγκαινιάζεται ουσιαστικά φέτος, έπειτα από πρωτοβουλία της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής του Υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, και σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού - Τουρισμού, με μία ξεχωριστή παράσταση αρχαίας τραγωδίας από το «Αμφιθέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου.
Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, που ερμηνεύει τον Οιδίποδα και η Καρυοφυλιά Καραμπέτη, η οποία ερμηνεύει την Ιοκάστη, ενώ συνολικά συμμετέχουν περίπου 25 ηθοποιοί. Η σκηνοθεσία είναι του Σπύρου Ευαγγελάτου, η μετάφραση του Κ.Χ Μύρη, με σκηνικά και κοστούμια του Γ. Πάτσα και μουσική του Γ. Αναστασόπουλου.
Το αρχαίο θέατρο της Ηφαιστείας αναστηλώθηκε την τετραετία 2000-2004 κατά την περίοδο που ο Νίκος Σηφουνάκης είχε την πολιτική ευθύνη του Υπουργείου Αιγαίου. Σήμερα, ως Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων σε δήλωση του με αφορμή την παράσταση υπογράμμισε: «Η αναστήλωση και ανάδειξη του αρχαίου θεάτρου αλλά και η προοπτική ανάδειξης συνολικά της νεκρόπολης της Ηφαιστείας υπήρξε και είναι στόχος και όραμα. Είμαι πολύ ευτυχής που το όραμα αυτό γίνεται πραγματικότητα και η Λήμνος απέκτησε ένα ανοιχτό θέατρο, το οποίο εγκαινιάζεται ουσιαστικά φέτος, με μία εξαιρετική παράσταση από ένα μεγάλο Έλληνα σκηνοθέτη και διακεκριμένους ηθοποιούς, μία παράσταση αντάξια του ιερού αυτού χώρου και της στιγμής. Με την έγκριση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου θα επαναλειτουργήσει για πρώτη φορά μετά από 2.500 χρόνια. Στοχεύουμε στην ετήσια καθιέρωση ενός διήμερου αρχαίας τραγωδίας στον ιερό χώρο του θεάτρου».
Για να γίνει πραγματικότητα «το μεγαλύτερο γεγονός για το δήμο Μούδρου και για τη Λήμνο», όπως το χαρακτήρισε ο δήμαρχος Μούδρου Κώστας Αδαμίδης ,«μόχθησαν πολλοί και σημαντικοί για τον τόπο μας άνθρωποι τους οποίους και τιμούμε. Στόχος μας είναι το μοναδικό αυτό πολιτιστικό γεγονός να γίνει θεσμός για τον τόπο μας και να εξελιχθεί σε μια διεθνούς επιπέδου εκδήλωση που να προβάλει τη Λήμνο και τη χώρα μας».
Tο αρχαίο θέατρο της Ηφαιστείας κτισμένο σε καίρια θέση της αρχαίας πόλης, είναι ένα από τα σπουδαιότερα του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Χρονολογείται ως προς το μεγαλύτερο μέρος του στο τέλος του 5ου ή στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα, με προσθήκες από την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή.
Στο κεντρικό τμήμα των κερκίδων του κοίλου, αλλά και έξω από αυτό, αποκαλύφθηκαν τμήματα πρωιμότερης φάσης του, της αρχαϊκής, καθώς και δύο αρχαϊκά ιερά, που επιβεβαιώνουν τη σχέση του αρχαίου ελληνικού θεάτρου με τη λατρεία.
Ο γνωστός από την αρχαία ελληνική γραμματεία «Λημνιακός» κύκλος τραγουδιών που γράφτηκαν από τους μεγάλους ποιητές της κλασικής περιόδου, συνδέεται αναμφίβολα με το Αρχαίο Θέατρο της Ηφαιστείας και την κατάκτηση της Λήμνου το 510 π.Χ. από τον Αθηναίο στρατηγό Μιλτιάδη, που συνέδεσε το νησί με την Αθήνα.
Τη μελέτη αναστήλωσης και στερέωσης εκπόνησαν η αρχιτέκτων Ελένη - Άννα Χλέπα και η τοπογράφος - μηχανικός Σοφία Σοϊλέ με χρηματοδότηση του Υπουργείου Αιγαίου. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από το Π.Ε.Π. Βορείου Αιγαίου με προϋπολογισμό 730.000 ευρώ, ενώ την ευθύνη της υλοποίησης είχε η Κ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Για τη συγκεκριμένη εκδήλωση, εργάστηκαν πολλές ημέρες όλοι οι εργαζόμενοι στο δήμο Μούδρου αλλά και εθελοντές, ώστε η παράσταση να πραγματοποιηθεί με τις καλύτερες προϋποθέσεις.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του δήμου Μούδρου «τα δεδομένα του αρχαίου θεάτρου της Ηφαιστείας δεν είναι σήμερα τα ιδανικά για να φιλοξενήσουν πολλούς θεατές, αλλά έγινε προσπάθεια από τους αρμόδιους για να προσέλθουν στο χώρο όλοι σχεδόν οι ενδιαφερόμενοι και παρά τον περιορισμένο αριθμό θεατών που επέτρεψε για λόγους ασφαλείας το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού».
Συγκεκριμένα, υπάρχουν 200 θέσεις στον κύριο χώρο του θεάτρου και 1.000 θέσεις στον προαύλιο χώρο, όπου έχει εγκατασταθεί γιγαντο-οθόνη. Οι 200 προσκλήσεις διατέθηκαν κατόπιν κλήρωσης που έγινε στο δήμο Μούδρου.
Το αρχαίο θέατρο στον αρχαιολογικό χώρο της Ηφαιστείας, της πόλης του ολύμπιου θεού της φωτιάς κατά τη μυθολογία, εγκαινιάζεται ουσιαστικά φέτος, έπειτα από πρωτοβουλία της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής του Υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, και σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού - Τουρισμού, με μία ξεχωριστή παράσταση αρχαίας τραγωδίας από το «Αμφιθέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου.
Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, που ερμηνεύει τον Οιδίποδα και η Καρυοφυλιά Καραμπέτη, η οποία ερμηνεύει την Ιοκάστη, ενώ συνολικά συμμετέχουν περίπου 25 ηθοποιοί. Η σκηνοθεσία είναι του Σπύρου Ευαγγελάτου, η μετάφραση του Κ.Χ Μύρη, με σκηνικά και κοστούμια του Γ. Πάτσα και μουσική του Γ. Αναστασόπουλου.
Το αρχαίο θέατρο της Ηφαιστείας αναστηλώθηκε την τετραετία 2000-2004 κατά την περίοδο που ο Νίκος Σηφουνάκης είχε την πολιτική ευθύνη του Υπουργείου Αιγαίου. Σήμερα, ως Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων σε δήλωση του με αφορμή την παράσταση υπογράμμισε: «Η αναστήλωση και ανάδειξη του αρχαίου θεάτρου αλλά και η προοπτική ανάδειξης συνολικά της νεκρόπολης της Ηφαιστείας υπήρξε και είναι στόχος και όραμα. Είμαι πολύ ευτυχής που το όραμα αυτό γίνεται πραγματικότητα και η Λήμνος απέκτησε ένα ανοιχτό θέατρο, το οποίο εγκαινιάζεται ουσιαστικά φέτος, με μία εξαιρετική παράσταση από ένα μεγάλο Έλληνα σκηνοθέτη και διακεκριμένους ηθοποιούς, μία παράσταση αντάξια του ιερού αυτού χώρου και της στιγμής. Με την έγκριση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου θα επαναλειτουργήσει για πρώτη φορά μετά από 2.500 χρόνια. Στοχεύουμε στην ετήσια καθιέρωση ενός διήμερου αρχαίας τραγωδίας στον ιερό χώρο του θεάτρου».
Για να γίνει πραγματικότητα «το μεγαλύτερο γεγονός για το δήμο Μούδρου και για τη Λήμνο», όπως το χαρακτήρισε ο δήμαρχος Μούδρου Κώστας Αδαμίδης ,«μόχθησαν πολλοί και σημαντικοί για τον τόπο μας άνθρωποι τους οποίους και τιμούμε. Στόχος μας είναι το μοναδικό αυτό πολιτιστικό γεγονός να γίνει θεσμός για τον τόπο μας και να εξελιχθεί σε μια διεθνούς επιπέδου εκδήλωση που να προβάλει τη Λήμνο και τη χώρα μας».
Tο αρχαίο θέατρο της Ηφαιστείας κτισμένο σε καίρια θέση της αρχαίας πόλης, είναι ένα από τα σπουδαιότερα του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Χρονολογείται ως προς το μεγαλύτερο μέρος του στο τέλος του 5ου ή στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα, με προσθήκες από την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή.
Στο κεντρικό τμήμα των κερκίδων του κοίλου, αλλά και έξω από αυτό, αποκαλύφθηκαν τμήματα πρωιμότερης φάσης του, της αρχαϊκής, καθώς και δύο αρχαϊκά ιερά, που επιβεβαιώνουν τη σχέση του αρχαίου ελληνικού θεάτρου με τη λατρεία.
Ο γνωστός από την αρχαία ελληνική γραμματεία «Λημνιακός» κύκλος τραγουδιών που γράφτηκαν από τους μεγάλους ποιητές της κλασικής περιόδου, συνδέεται αναμφίβολα με το Αρχαίο Θέατρο της Ηφαιστείας και την κατάκτηση της Λήμνου το 510 π.Χ. από τον Αθηναίο στρατηγό Μιλτιάδη, που συνέδεσε το νησί με την Αθήνα.
Τη μελέτη αναστήλωσης και στερέωσης εκπόνησαν η αρχιτέκτων Ελένη - Άννα Χλέπα και η τοπογράφος - μηχανικός Σοφία Σοϊλέ με χρηματοδότηση του Υπουργείου Αιγαίου. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από το Π.Ε.Π. Βορείου Αιγαίου με προϋπολογισμό 730.000 ευρώ, ενώ την ευθύνη της υλοποίησης είχε η Κ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
Ένας αλλιώτικος, σημερινός "Ορέστης"
Της Δάφνης Καραθεοδώρου
Μία άλλη όψη, με έντονα μεταμοντέρνα στοιχεία περιελάμβανε η τραγωδία «Ορέστης» του Ευριπίδη, που παρουσιάστηκε το βράδυ του Σαββάτου 7 Αυγούστου, στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων, από το Εθνικό Θέατρο. Το κοινό που σχεδόν γέμισε το αρχαίο θέατρο χειροκρότησε θερμά τους ηθοποιούς για τις ερμηνείες τους, αν και υπήρξαν και κάποιες ενστάσεις σχετικά με το συνδυασμό της υπόθεσης του έργου με το σήμερα.
Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα είναι δύο μυθικά πρόσωπα εγκλωβισμένα μέσα στο χρόνο και το χώρο του αρχαίου θεάτρου. Σαν τον Τάνταλο κουβαλούν το άχθος της οικογενειακής ιστορίας, το άχθος μιας τραγωδίας που δεν ολοκληρώνεται. Κι έπειτα κάνουν την είσοδό τους ο Μενέλαος, η Ελένη, η Ερμιόνη, ο Τυνδάρεως, ο Πυλάδης, και ο Αγγελιοφόρος.
Απέναντι στα μυθικά πρόσωπα της ιστορίας τίθεται ένα χορός νέων γυναικών και ανδρών, που ουσιαστικά οδηγεί στην έναρξη της παράστασης μέσα από τα «παιχνίδια» μιας ομάδας νέων σε ένα αρχαίο θέατρο. Προερχόμενος από μια άλλη, σημερινή, εποχή, ο χορός αρχικά διστάζει, έπειτα συμπάσχει, συμμετέχει ενεργά, ταυτίζεται και σχολιάζει την ιστορία των Ατρειδών, μια ιστορία γεμάτη συγκρούσεις, ανατροπές, απολογίες. Η παράσταση ανιχνεύει το μύθο θέτοντας ερωτήματα για τις σχέσεις των γενεών, των φύλων, της κοινωνικής συνοχής και της επιβίωσης των νέων ανθρώπων σε ένα εχθρικό κόσμο
Η υπόθεση
Μετά το φόνο της μητέρας του,
Κλυταιμνήστρας, κυνηγημένος από τις Ερινύες και καταδικασμένος σε θάνατο από την πόλη, ο Ορέστης «μαραζώνει, άρρωστο αγρίμι σ' ένα στρώμα» έχοντας στο πλάι του την Ηλέκτρα. Στο Άργος καταφθάνουν από την Τροία ο Μενέλαος και η Ελένη. Τα δύο αδέλφια προσδοκούν από το Μενέλαο να παρέμβει αλλά ούτε αυτός ούτε ο Τυνδάρεως, ο πατέρας της Κλυταιμνήστρας, σκοπεύουν να τους βοηθήσουν. Ο Ορέστης στρέφεται τότε στον Πυλάδη που αποδεικνύει την ισχυρή φιλία του αποφασίζοντας να τον στηρίξει, με κίνδυνο τη ζωή του. Οι δύο νέοι άντρες, με τη συνδρομή της Ηλέκτρας, βάζουν σε εφαρμογή ένα σχέδιο εκδίκησης με θύματα την Ελένη και την κόρη της, Ερμιόνη, που φαίνεται να τους οδηγεί όλο και βαθύτερα σε έναν φαύλο κύκλο βίας και αίματος. Παγιδευμένοι μέσα στις πράξεις τους, προσπαθούν απεγνωσμένα να διασωθούν. Την τελική λύση έρχεται να δώσει η παρέμβαση του από μηχανής θεού, Απόλλωνα.
Το έργο
Ο Ορέστης του Ευριπίδη είναι κείμενο άρρηκτα συνδεδεμένο με την εποχή του (408 π.Χ.) καθώς αποτελεί ένα καίριο σχόλιο στη λειτουργία της αθηναϊκής δημοκρατίας. Παράλληλα, είναι το τελευταίο έργο για το οποίο γνωρίζουμε ότι παρουσιάστηκε στην Αθήνα, πριν την αναχώρηση του ποιητή από την πόλη και την εγκατάστασή του στη Μακεδονία. Στον «Ορέστη», ο Ευριπίδης πραγματεύεται την τύχη των νεαρών μητροκτόνων μετά το έγκλημα,
ένα θέμα γνωστό από τις Ευμενίδες του Αισχύλου. Ο Ευριπίδης φέρνει το μύθο πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα. Καταθέτοντας ένα έργο με συγκρούσεις, ανατροπές, απολογίες και έντονο πολιτικό προβληματισμό, θέτει ερωτήματα για τις σχέσεις των γενεών, των φύλων, της κοινωνικής συνοχής και της επιβίωσης των νέων σ' έναν κόσμο που καθορίζεται από παράγοντες έξω από τους ίδιους.
Η μετάφραση είναι του Στρατή Πασχάλη και η σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά.
Όσον αφορά τη διανομή στο ρόλο του Ορέστη είναι ο Νίκος Κουρής, της Ηλέκτρας η Στεφανία Γουλιώτη, του Μενέλαου ο Ακύλλας Καραζήσης, του Φρύγα ο Νίκος Καραθάνος, της Ελένης η Τάνια Τρύπη, της Ερμιόνης η Γεωργιάννα Νταλάρα, του Τυνδάρεως ο Χρήστος Στέργιογλου, του Αγγελιοφόρου ο Μανώλης Μαυροματάκης, του Πυλάδη ο Κώστας Βασαρδάνης, και του Απόλλωνα ο Γιώργος Γλάστρας. Το χορό απαρτίζουν οι: Λαμπρινή Αγγελίδου, Πολυξένη Ακλίδη, Ελένη Βεργέτη, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Άννα Καλαϊτζίδου, Κόρα Καρβούνη, Γιάννης Κλίνης, Ρηνιώ Κυριαζή, Ζωή Κυριακίδου, Ηρώ Μπέζου, Λένα Παπαληγούρα, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Γιώργος Τζαβάρας, Θάνος Τοκάκης, Ηρώ Χιώτη.
Μία άλλη όψη, με έντονα μεταμοντέρνα στοιχεία περιελάμβανε η τραγωδία «Ορέστης» του Ευριπίδη, που παρουσιάστηκε το βράδυ του Σαββάτου 7 Αυγούστου, στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων, από το Εθνικό Θέατρο. Το κοινό που σχεδόν γέμισε το αρχαίο θέατρο χειροκρότησε θερμά τους ηθοποιούς για τις ερμηνείες τους, αν και υπήρξαν και κάποιες ενστάσεις σχετικά με το συνδυασμό της υπόθεσης του έργου με το σήμερα.
Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα είναι δύο μυθικά πρόσωπα εγκλωβισμένα μέσα στο χρόνο και το χώρο του αρχαίου θεάτρου. Σαν τον Τάνταλο κουβαλούν το άχθος της οικογενειακής ιστορίας, το άχθος μιας τραγωδίας που δεν ολοκληρώνεται. Κι έπειτα κάνουν την είσοδό τους ο Μενέλαος, η Ελένη, η Ερμιόνη, ο Τυνδάρεως, ο Πυλάδης, και ο Αγγελιοφόρος.Απέναντι στα μυθικά πρόσωπα της ιστορίας τίθεται ένα χορός νέων γυναικών και ανδρών, που ουσιαστικά οδηγεί στην έναρξη της παράστασης μέσα από τα «παιχνίδια» μιας ομάδας νέων σε ένα αρχαίο θέατρο. Προερχόμενος από μια άλλη, σημερινή, εποχή, ο χορός αρχικά διστάζει, έπειτα συμπάσχει, συμμετέχει ενεργά, ταυτίζεται και σχολιάζει την ιστορία των Ατρειδών, μια ιστορία γεμάτη συγκρούσεις, ανατροπές, απολογίες. Η παράσταση ανιχνεύει το μύθο θέτοντας ερωτήματα για τις σχέσεις των γενεών, των φύλων, της κοινωνικής συνοχής και της επιβίωσης των νέων ανθρώπων σε ένα εχθρικό κόσμο
Η υπόθεση
Μετά το φόνο της μητέρας του,
Κλυταιμνήστρας, κυνηγημένος από τις Ερινύες και καταδικασμένος σε θάνατο από την πόλη, ο Ορέστης «μαραζώνει, άρρωστο αγρίμι σ' ένα στρώμα» έχοντας στο πλάι του την Ηλέκτρα. Στο Άργος καταφθάνουν από την Τροία ο Μενέλαος και η Ελένη. Τα δύο αδέλφια προσδοκούν από το Μενέλαο να παρέμβει αλλά ούτε αυτός ούτε ο Τυνδάρεως, ο πατέρας της Κλυταιμνήστρας, σκοπεύουν να τους βοηθήσουν. Ο Ορέστης στρέφεται τότε στον Πυλάδη που αποδεικνύει την ισχυρή φιλία του αποφασίζοντας να τον στηρίξει, με κίνδυνο τη ζωή του. Οι δύο νέοι άντρες, με τη συνδρομή της Ηλέκτρας, βάζουν σε εφαρμογή ένα σχέδιο εκδίκησης με θύματα την Ελένη και την κόρη της, Ερμιόνη, που φαίνεται να τους οδηγεί όλο και βαθύτερα σε έναν φαύλο κύκλο βίας και αίματος. Παγιδευμένοι μέσα στις πράξεις τους, προσπαθούν απεγνωσμένα να διασωθούν. Την τελική λύση έρχεται να δώσει η παρέμβαση του από μηχανής θεού, Απόλλωνα.Το έργο
Ο Ορέστης του Ευριπίδη είναι κείμενο άρρηκτα συνδεδεμένο με την εποχή του (408 π.Χ.) καθώς αποτελεί ένα καίριο σχόλιο στη λειτουργία της αθηναϊκής δημοκρατίας. Παράλληλα, είναι το τελευταίο έργο για το οποίο γνωρίζουμε ότι παρουσιάστηκε στην Αθήνα, πριν την αναχώρηση του ποιητή από την πόλη και την εγκατάστασή του στη Μακεδονία. Στον «Ορέστη», ο Ευριπίδης πραγματεύεται την τύχη των νεαρών μητροκτόνων μετά το έγκλημα,
ένα θέμα γνωστό από τις Ευμενίδες του Αισχύλου. Ο Ευριπίδης φέρνει το μύθο πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα. Καταθέτοντας ένα έργο με συγκρούσεις, ανατροπές, απολογίες και έντονο πολιτικό προβληματισμό, θέτει ερωτήματα για τις σχέσεις των γενεών, των φύλων, της κοινωνικής συνοχής και της επιβίωσης των νέων σ' έναν κόσμο που καθορίζεται από παράγοντες έξω από τους ίδιους.Η μετάφραση είναι του Στρατή Πασχάλη και η σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά.
Όσον αφορά τη διανομή στο ρόλο του Ορέστη είναι ο Νίκος Κουρής, της Ηλέκτρας η Στεφανία Γουλιώτη, του Μενέλαου ο Ακύλλας Καραζήσης, του Φρύγα ο Νίκος Καραθάνος, της Ελένης η Τάνια Τρύπη, της Ερμιόνης η Γεωργιάννα Νταλάρα, του Τυνδάρεως ο Χρήστος Στέργιογλου, του Αγγελιοφόρου ο Μανώλης Μαυροματάκης, του Πυλάδη ο Κώστας Βασαρδάνης, και του Απόλλωνα ο Γιώργος Γλάστρας. Το χορό απαρτίζουν οι: Λαμπρινή Αγγελίδου, Πολυξένη Ακλίδη, Ελένη Βεργέτη, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Άννα Καλαϊτζίδου, Κόρα Καρβούνη, Γιάννης Κλίνης, Ρηνιώ Κυριαζή, Ζωή Κυριακίδου, Ηρώ Μπέζου, Λένα Παπαληγούρα, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Γιώργος Τζαβάρας, Θάνος Τοκάκης, Ηρώ Χιώτη.
Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010
Aρκούδα ζει στην Ελλάδα…ερωτεύεται στη Βουλγαρία!
"Διασυνοριακή αρκούδα" κάνει βόλτες και περνάει ανενόχλητη τα σύνορα από την ελληνική πλευρά της οροσειράς της Ροδόπης, προς τη βουλγαρική, περήφανη και πιθανόν ερωτευμένη, κερδίζοντας το ενδιαφέρον και την αγάπη των βουλγάρων επιστημόνων και παρατηρητών».Τα παραπάνω είπε στη «Γνώμη», στην καρδιά του δάσους της Βουλγαρίας, όπου τον συναντήσαμε ο πρόεδρος του Σπηλαιολογικού Ομίλου Σιλιβριάκ, κ. Κωσταντίν Χατζίνσκι, ο οποίος μας μίλησε για το διασυνοριακό σχέδιο δράσης για τη διατήρηση της Αρκούδας, το οποίο χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα PHARE CBC Βουλγαρίας Ελλάδος. «Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που γίνεται σε συνεργασία με την Ελλάδα, και με ομίλους που έχουν σχέση με το θέμα. Δουλέψαμε για την προστασία της αρκούδας από κοινού. Μετρήσαμε τις αρκούδες, αφού καταφέραμε πρώτα να τις φέρουμε κοντά μας για να τις τοποθετήσουμε GPS στο λαιμό. Αυτό το κάναμε, για να μπορούμε να παρακολουθούμε πού βρίσκονται, πού περπατάνε, πού κοιμούνται. Στόχος μας είναι, να αποφύγουμε τις συναντήσεις των ανθρώπων με τις αρκούδες, προκειμένου να αποφύγουμε δυσάρεστες συνέπειες και για τις δύο πλευρές. Mόνο για την περιοχή που βρισκόμαστε εμείς, βρήκαμε είκοσι αρκούδες, ενώ από την ελληνική πλευρά έχουμε καταγράψει 10. Μια ελληνική αρκούδα έρχεται συχνά στη Βουλγαρία και μας επισκέπτεται.. Η δική σας αρκούδα δεν έχει GPS, αλλά έχει Ράδιο Σύστημα και την παρακολουθούμε όταν περνάει τα σύνορα», μας λέει.
Στην ερώτησή μας για ποιο λόγο η αρκούδα έχει αυτή τη συμπεριφορά και εάν το κάνει γιατί πιθανόν αναζητά σύντροφο ή είναι ερωτευμένη ο κ.Χατζίνσι χαμογελά και προσθέτει: «Δεν γνωρίζουμε γιατί έρχεται, μάλλον θα έχει τους λόγους της. Είναι εύκολο να το κάνει τώρα, γιατί δεν υπάρχουν σύρματα που να εμποδίσουν τη βόλτα που θέλει να κάνει και έτσι ελεύθερα περνάει χωρίς κανένα εμπόδιο… Εμείς, στο χώρο όπου ο πληθυσμός της αρκούδας βρίσκεται προσπαθούμε με δράσεις μας να τις κρατήσουμε. Για το λόγο αυτό φυτέψαμε δέντρα, κυρίως καρποφόρα, όπως αχλάδια, μήλα ή και φράουλες για να της προσφέρουμε φυσική τροφή και να την κρατήσουμε στην περιοχή της. Το πρόγραμμα λειτουργεί για τρία χρόνια, ενώ βάλαμε και ηλεκτρονικό σύστημα ασφάλειας για τις μέλισσες, σε 40 περιοχές που έχουμε πληθυσμό μελισσών», καταλήγει.
Τι είναι το πρόγραμμα
Το σχέδιο καταρτίστηκε στο πλαίσιο του Προγράμματος «Ανάπτυξη της Διασυνοριακής Συνεργασίας ως Βάση για την Αποτελεσματική Διατήρηση του Πληθυσμού και των Βιοτόπων της Καφέ Αρκούδας στην περιοχή της Δυτικής Ροδόπης» με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο προγράμματος PHARE. H επικεφαλής οργάνωση για την υλοποίηση του προγράμματος ήταν ο Σπηλαιολογικός Όμιλος Silivrak με εταίρους την Ελληνική ΜΚΟ «Καλλιστώ» και το Δήμο του Σμόλυαν.
Το σχέδιο καλύπτει την περιοχή της Δυτικής Ροδόπης την Περιφέρεια Σμόλυαν και την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης, και συγκεκριμένα τη Νομαρχία Δράμας και τους δήμους Παρανεστίου Σιδηρόνερου και Κάτω Νευροκοπίου.
(Πηγή:www.telegramm.gr, της Ιωάννας Παρασχάκη)
Στην ερώτησή μας για ποιο λόγο η αρκούδα έχει αυτή τη συμπεριφορά και εάν το κάνει γιατί πιθανόν αναζητά σύντροφο ή είναι ερωτευμένη ο κ.Χατζίνσι χαμογελά και προσθέτει: «Δεν γνωρίζουμε γιατί έρχεται, μάλλον θα έχει τους λόγους της. Είναι εύκολο να το κάνει τώρα, γιατί δεν υπάρχουν σύρματα που να εμποδίσουν τη βόλτα που θέλει να κάνει και έτσι ελεύθερα περνάει χωρίς κανένα εμπόδιο… Εμείς, στο χώρο όπου ο πληθυσμός της αρκούδας βρίσκεται προσπαθούμε με δράσεις μας να τις κρατήσουμε. Για το λόγο αυτό φυτέψαμε δέντρα, κυρίως καρποφόρα, όπως αχλάδια, μήλα ή και φράουλες για να της προσφέρουμε φυσική τροφή και να την κρατήσουμε στην περιοχή της. Το πρόγραμμα λειτουργεί για τρία χρόνια, ενώ βάλαμε και ηλεκτρονικό σύστημα ασφάλειας για τις μέλισσες, σε 40 περιοχές που έχουμε πληθυσμό μελισσών», καταλήγει.
Τι είναι το πρόγραμμα
Το σχέδιο καταρτίστηκε στο πλαίσιο του Προγράμματος «Ανάπτυξη της Διασυνοριακής Συνεργασίας ως Βάση για την Αποτελεσματική Διατήρηση του Πληθυσμού και των Βιοτόπων της Καφέ Αρκούδας στην περιοχή της Δυτικής Ροδόπης» με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο προγράμματος PHARE. H επικεφαλής οργάνωση για την υλοποίηση του προγράμματος ήταν ο Σπηλαιολογικός Όμιλος Silivrak με εταίρους την Ελληνική ΜΚΟ «Καλλιστώ» και το Δήμο του Σμόλυαν.
Το σχέδιο καλύπτει την περιοχή της Δυτικής Ροδόπης την Περιφέρεια Σμόλυαν και την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης, και συγκεκριμένα τη Νομαρχία Δράμας και τους δήμους Παρανεστίου Σιδηρόνερου και Κάτω Νευροκοπίου.
(Πηγή:www.telegramm.gr, της Ιωάννας Παρασχάκη)
Τρίτη 3 Αυγούστου 2010
Ο ήλιος "ξύπνησε" απότομα
Μια ισχυρή μαγνητική έκρηξη στον ήλιο στέλνει ήδη ένα μεγάλο νέφος ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων προς την κατεύθυνση του πλανήτη μας. Το ηλιακό "τσουνάμι", που αποτελείται από τόνους πλάσματος (ιονισμένων ατόμων) μπορεί να δημιουργήσει θεαματικό σέλας πάνω από τους πόλους της Γης, αλλά και να προκαλέσει προβλήματα στους δορυφόρους και στις τηλεπικοινωνίες.
Την 1η Αυγούστου παρατηρήθηκε η πρώτη αναλαμπή πάνω από μια γιγάντια ηλιακή κηλίδα στο μέγεθος της Γης, παράλληλα όμως εξερράγη μια μεγάλη ποσότητα αερίων από ένα "νημάτιο" στο βόρειο ημισφαίριο του ήλιου. Αν και τα δύο γεγονότα απέχουν εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, πιθανότατα συνδέονται.
Οι εικόνες του τροχιακού Παρατηρητηρίου Ηλιακής Δυναμικής (SDO) της NASA, το οποίο εκτοξεύτηκε τον Φεβρουάριο για να μελετήσει τον ήλιο, κατέγραψαν τα φαινόμενα, καθώς επίσης αστρονόμοι από όλο τον κόσμο. Τα "νημάτια" είναι γιγάντιοι σωλήνες μαγνητισμού που γεμίζουν με ηλιακά αέρια και κρέμονται στην ατμόσφαιρα του ήλιου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το "νημάτιο", πριν εκραγεί, είχε διάμετρο 50 φορές μεγαλύτερη από τον πλανήτη μας.
Η έκρηξη εκτόξευσε το περιεχόμενό του στο διάστημα, παράγοντας ένα νέφος ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων, με κατεύθυνση προς τη Γη. Το όλο γεγονός δεν θεωρείται μεγάλη έκρηξη για τα δεδομένα του ήλιου, αλλά επειδή τόσα χρόνια ήταν "ήσυχος", το φαινόμενο δείχνει ότι ο ήλιος μπαίνει σε φάση "αφύπνισης". Ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη αξιοσημείωτη ηλιακή "καταιγίδα" που φτάνει στον πλανήτη μας εδώ και αρκετά χρόνια, σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ" και το New Scientist.
Το ηλιακό πλάσμα αναμένεται να φτάσει στη Γη στις 3 έως 4 Αυγούστου, σύμφωνα με τον αστρονόμο Λέον Γκόλουμπ του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν.
Όταν τα ηλιακά σωματίδια φτάσουν στη Γη, αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο της, δημιουργώντας πιθανώς μια γεωμαγνητική καταιγίδα. Τα φορτισμένα σωματίδια κινούνται κατά μήκος των γραμμών του γήινου μαγνητικού πεδίου και συγκεντρώνονται στους πόλους της Γης όπου και δημιουργείται το πολικό σέλας. Τα ηλιακά σωματίδια συγκρούονται με άτομα αζώτου και οξυγόνου στη γήινη ατμόσφαιρα και έτσι λάμπουν σαν φώτα νέον. Αν και κανονικά το σέλας είναι ορατό μόνο στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη (δηλαδή κοντά στους πόλους), σε περιπτώσεις γεωμαγνητικών καταιγίδων το σέλας μπορεί να παρατηρηθεί και σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη, σαν "κουρτίνες" πράσινου και κόκκινου φωτός.
Ο ήλιος περνάει από ένα 11ετή κύκλο περιοδικής δραστηριότητας. Το τελευταίο μέγιστο (ζενίθ) της δράσης του καταγράφηκε το 2001, ενώ το τελευταίο ελάχιστο (ναδίρ) ήταν ιδιαίτερα ασθενές και κράτησε πολύ καιρό. Τώρα όμως φαίνεται πως ο ήλιος "ξυπνάει" και πάλι, αρχίζοντας το νέο κύκλο του.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Την 1η Αυγούστου παρατηρήθηκε η πρώτη αναλαμπή πάνω από μια γιγάντια ηλιακή κηλίδα στο μέγεθος της Γης, παράλληλα όμως εξερράγη μια μεγάλη ποσότητα αερίων από ένα "νημάτιο" στο βόρειο ημισφαίριο του ήλιου. Αν και τα δύο γεγονότα απέχουν εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, πιθανότατα συνδέονται.
Οι εικόνες του τροχιακού Παρατηρητηρίου Ηλιακής Δυναμικής (SDO) της NASA, το οποίο εκτοξεύτηκε τον Φεβρουάριο για να μελετήσει τον ήλιο, κατέγραψαν τα φαινόμενα, καθώς επίσης αστρονόμοι από όλο τον κόσμο. Τα "νημάτια" είναι γιγάντιοι σωλήνες μαγνητισμού που γεμίζουν με ηλιακά αέρια και κρέμονται στην ατμόσφαιρα του ήλιου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το "νημάτιο", πριν εκραγεί, είχε διάμετρο 50 φορές μεγαλύτερη από τον πλανήτη μας.
Η έκρηξη εκτόξευσε το περιεχόμενό του στο διάστημα, παράγοντας ένα νέφος ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων, με κατεύθυνση προς τη Γη. Το όλο γεγονός δεν θεωρείται μεγάλη έκρηξη για τα δεδομένα του ήλιου, αλλά επειδή τόσα χρόνια ήταν "ήσυχος", το φαινόμενο δείχνει ότι ο ήλιος μπαίνει σε φάση "αφύπνισης". Ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη αξιοσημείωτη ηλιακή "καταιγίδα" που φτάνει στον πλανήτη μας εδώ και αρκετά χρόνια, σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ" και το New Scientist.
Το ηλιακό πλάσμα αναμένεται να φτάσει στη Γη στις 3 έως 4 Αυγούστου, σύμφωνα με τον αστρονόμο Λέον Γκόλουμπ του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν.
Όταν τα ηλιακά σωματίδια φτάσουν στη Γη, αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο της, δημιουργώντας πιθανώς μια γεωμαγνητική καταιγίδα. Τα φορτισμένα σωματίδια κινούνται κατά μήκος των γραμμών του γήινου μαγνητικού πεδίου και συγκεντρώνονται στους πόλους της Γης όπου και δημιουργείται το πολικό σέλας. Τα ηλιακά σωματίδια συγκρούονται με άτομα αζώτου και οξυγόνου στη γήινη ατμόσφαιρα και έτσι λάμπουν σαν φώτα νέον. Αν και κανονικά το σέλας είναι ορατό μόνο στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη (δηλαδή κοντά στους πόλους), σε περιπτώσεις γεωμαγνητικών καταιγίδων το σέλας μπορεί να παρατηρηθεί και σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη, σαν "κουρτίνες" πράσινου και κόκκινου φωτός.
Ο ήλιος περνάει από ένα 11ετή κύκλο περιοδικής δραστηριότητας. Το τελευταίο μέγιστο (ζενίθ) της δράσης του καταγράφηκε το 2001, ενώ το τελευταίο ελάχιστο (ναδίρ) ήταν ιδιαίτερα ασθενές και κράτησε πολύ καιρό. Τώρα όμως φαίνεται πως ο ήλιος "ξυπνάει" και πάλι, αρχίζοντας το νέο κύκλο του.
(Πηγή:www.evdomi.gr)
Τρίτη 20 Ιουλίου 2010
Οι "Βλαβερές ανα-γνώσεις" έκαναν πρεμιέρα
"Βλαβερές Αναγνώσεις" του Θόδωρου Γρηγοριάδη
Φεστιβάλ Φιλίππων Καβάλας 2010
19-23 Ιουλίου, στις 9.30 το βράδυ, στο Απεντομωτήριο, στο Λιμάνι Καβάλας
Της Δάφνης Καραθεοδώρου
Οι "βλαβερές ανά - γνώσεις" του Θόδωρου Γρηγοριάδη δεν μπορεί να είναι βλαβερές για τους ανά - γνώστες.
Ο καθηγητής Ίωνας Περκερίδης καταπιεστής αλλά και καταπιεζόμενος ο ίδιος , κατά την εποχή της στρατιωτικής χούντας ζητά να γίνουμε γνώστες της εκδρομής του καθώς την καταγράφει για εμάς, για τους επόμενους και έτσι ελευθερώνεται.
Εικονική η πραγματικότητα (καθρέφτης)μέσα στην οποία ζούμε όλοι μας.Έρωτας (κόκκινος καναπές ) αυτός ο παρεξηγημένος .
Ο νέος , ο στρατιώτης που δεν πρέπει να ρωτά το "γιατί;" γίνεται το θύμα, φτάνει στο τέλος.
Οι σκιές , οι φωτισμοί και ο καθρέφτης ασκούν τόσο μεγάλη επιρροή στον θεατή τον καθηλώνουν, είναι τρία στοιχεία τόσο λιτά και απέριττα, αλλά δημιουργούν ένα συναίσθημα ανά - ζήτησης και κατά - νόησης του σήμερα . Ένα σήμερα απολιθωμένο από την αλήθεια , από την διαφορετικότητα και από την ελευθερία έκφρασης του καθένα.
Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
"Βλαβερές Αναγνώσεις" του Θόδωρου Γρηγοριάδη
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΒΑΛΑΣ ΦΙΛΙΠΠΩΝ 2010
«ΒΟΡΡΑΣ»
μια παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ
ΒΟΡΡΑΣ Β:
Τα μονόπρακτα
Β1 «Βλαβερές Αναγνώσεις»
του Θεόδωρου Γρηγοριάδη
Β2 «Τι λες και σύ, Μπάμπη;»
ΒΟΡΡΑΣ Β1: «Βλαβερές Αναγνώσεις» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη
Υπόθεση:
Μερικά προσωπικά κείμενα πρέπει άραγε να διαβάζονται στην ώρα τους ή μήπως καλύτερα να παραμένουν στα μυστικά συρτάρια της μνήμης;
Ένα βιβλίο από το παρελθόν ανασύρεται σε μια συνάντηση ανάμεσα σε έναν ώριμο άντρα, που ζει στον Έβρο, τον Στέργιο και έναν εικοσάχρονο στρατιώτη που έχει φέρει τα χειρόγραφα-κάποτε φυλαγμένα από τον φιλόλογο πατέρα του, τον Καβαλιώτη Ίωνα Περκερίδη. Από τις σελίδες του αυτοβιογραφικού κειμένου, ξεπηδάει μια σκοτεινή ιστορική περίοδος, εκείνη της στρατιωτικής χούντας, μια αποσιωπημένη σχέση ανάμεσα στον καθηγητή Ίωνα, διορισμένο τότε στο χωριό του Έβρου, και τον έφηβο μαθητή του Στέργιο. ΄Ενα αινιγματικό πέρασμα του βορρά που θα αποβεί διαχρονικά μοιραίο για τα πρόσωπα της ιστορίας καθώς θα το διασχίσουν σε μια εκδρομή.
Το κείμενο:
Το κείμενο αυτό γράφτηκε κατόπιν ανάθεσης από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών (όπως και η «Δεύτερη γέννα») όμως τελικά μεταφέρθηκε στο Φεστιβάλ Καβάλας. Ιδέα ήταν κάποιοι βορειοελλαδίτες συγγραφείς, ο Θεσσαλονικιός Σάκης Σερέφας, ο Κομοτηναίος Μισέλ Φάις, οι Καβαλιώτες αδελφοί Κούφαλη και ο Παγγαιορείτης Θεόδωρος Γρηγοριάδης, να ασχοληθούν με ένα κοινό θέμα. Επιλέχτηκε η έννοια «Βορράς» , ό,τι και να σημαίνει αυτό για τον κάθε συγγραφέα, τον ψυχισμό του και τον γεωγραφικό του προσανατολισμό. Οι τρεις εκ των τεσσάρων συγγραφείς, Φάις, Σερέφας, Γρηγοριάδης είναι κατ’ εξοχήν πεζογράφοι αλλά έχουν δοκιμαστεί και στο θέατρο ειδικά ο Σερέφας.
Πώς προέκυψαν οι«Βλαβερές αναγνώσεις»
Όπως αναφέρει ο Θόδωρος Γρηγοριάδης, "το κείμενο μου στηρίχτηκε σε μια μυθιστορηματική ιδέα που δεν υλοποιήθηκε. Είναι το δεύτερο θεατρικό μου κείμενο που ανεβαίνει στην σκηνή και μάλιστα μέσα στην πόλη της Καβάλας. Όπως και στη «Δεύτερη γέννα» όπου η ηρωίδα μου (την υποδύθηκε η Φιλαρέτη Κομνηνού) ήταν Καβαλιώτισσα, έτσι και στις «Βλαβερές αναγνώσεις» ο ήρωας που δεσπόζει και όλη η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από αυτόν, είναι ένας Καβαλιώτης καθηγητής φιλόλογος, ο Ίωνας Περκερίδης.
Επέλεξα οικεία εδάφη: τον Έβρο και τα χωριά του όπου δίδαξα χρόνια καθηγητής Αγγλικών. Χρονική περίοδος είναι το σήμερα (για την ακρίβεια η δεκαετία του ενενήντα) αλλά όλες οι αναφορές στην παράσταση γίνονται στην εποχή της χούντας κατά τη διάρκεια της οποίας τελείωσα το γυμνάσιο 1967-74.
Πολλοί καθηγητές τότε υπήρξαν ένα μείγμα εξαιρετικών δασκάλων και φανατικών υποστηρικτών των στρατιωτικών. Ο Ίωνας Περκερίδης είναι ένας από αυτούς, φυσικά πρόκειται για ένα φανταστικό πρόσωπο αλλά με στοιχεία από άλλους αληθινούς χαρακτήρες. Ο Ίωνας καθοδηγούσε τον μικρό τότε Στέργιο, ασκώντας ένα είδους σωματικής και πνευματικής βίας. Στο θεατρικό κείμενο καταγγέλλεται αυτή η ακαταλόγιστη περίοδος και αποδείχνεται ότι ακόμη μια δεύτερη γενιά, όπως ο γιος του Ίωνα, μπορεί να πληρώσει για τις «αμαρτίες» του πατέρα του".
Σκηνοθεσία:
Γιάννης Παρασκευόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη:
Βάσια Μπακάκου
Σκηνογράφος - Ενδυματολόγος:
Κώστας Βεληνόπουλος
Φωτισμοί:
Αλέκος Αναστασίου
Μουσική:
Θεόδωρος Αμπαζής
Ερμηνεύουν:
Γιάννης Παρασκευόπουλος
Μαγδαληνή Μπεκρή
Δημήτρης Σαμόλης
Παραστάσεις 19-23 Αυγούστου στο Απεντομωτήριο.
Η παράσταση δεν συνιστάται για παιδιά κάτω των 15 ετών.
«ΒΟΡΡΑΣ»
μια παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ
ΒΟΡΡΑΣ Β:
Τα μονόπρακτα
Β1 «Βλαβερές Αναγνώσεις»
του Θεόδωρου Γρηγοριάδη
Β2 «Τι λες και σύ, Μπάμπη;»
ΒΟΡΡΑΣ Β1: «Βλαβερές Αναγνώσεις» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη
Υπόθεση:
Μερικά προσωπικά κείμενα πρέπει άραγε να διαβάζονται στην ώρα τους ή μήπως καλύτερα να παραμένουν στα μυστικά συρτάρια της μνήμης;
Ένα βιβλίο από το παρελθόν ανασύρεται σε μια συνάντηση ανάμεσα σε έναν ώριμο άντρα, που ζει στον Έβρο, τον Στέργιο και έναν εικοσάχρονο στρατιώτη που έχει φέρει τα χειρόγραφα-κάποτε φυλαγμένα από τον φιλόλογο πατέρα του, τον Καβαλιώτη Ίωνα Περκερίδη. Από τις σελίδες του αυτοβιογραφικού κειμένου, ξεπηδάει μια σκοτεινή ιστορική περίοδος, εκείνη της στρατιωτικής χούντας, μια αποσιωπημένη σχέση ανάμεσα στον καθηγητή Ίωνα, διορισμένο τότε στο χωριό του Έβρου, και τον έφηβο μαθητή του Στέργιο. ΄Ενα αινιγματικό πέρασμα του βορρά που θα αποβεί διαχρονικά μοιραίο για τα πρόσωπα της ιστορίας καθώς θα το διασχίσουν σε μια εκδρομή.
Το κείμενο:
Το κείμενο αυτό γράφτηκε κατόπιν ανάθεσης από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών (όπως και η «Δεύτερη γέννα») όμως τελικά μεταφέρθηκε στο Φεστιβάλ Καβάλας. Ιδέα ήταν κάποιοι βορειοελλαδίτες συγγραφείς, ο Θεσσαλονικιός Σάκης Σερέφας, ο Κομοτηναίος Μισέλ Φάις, οι Καβαλιώτες αδελφοί Κούφαλη και ο Παγγαιορείτης Θεόδωρος Γρηγοριάδης, να ασχοληθούν με ένα κοινό θέμα. Επιλέχτηκε η έννοια «Βορράς» , ό,τι και να σημαίνει αυτό για τον κάθε συγγραφέα, τον ψυχισμό του και τον γεωγραφικό του προσανατολισμό. Οι τρεις εκ των τεσσάρων συγγραφείς, Φάις, Σερέφας, Γρηγοριάδης είναι κατ’ εξοχήν πεζογράφοι αλλά έχουν δοκιμαστεί και στο θέατρο ειδικά ο Σερέφας.
Πώς προέκυψαν οι«Βλαβερές αναγνώσεις»
Όπως αναφέρει ο Θόδωρος Γρηγοριάδης, "το κείμενο μου στηρίχτηκε σε μια μυθιστορηματική ιδέα που δεν υλοποιήθηκε. Είναι το δεύτερο θεατρικό μου κείμενο που ανεβαίνει στην σκηνή και μάλιστα μέσα στην πόλη της Καβάλας. Όπως και στη «Δεύτερη γέννα» όπου η ηρωίδα μου (την υποδύθηκε η Φιλαρέτη Κομνηνού) ήταν Καβαλιώτισσα, έτσι και στις «Βλαβερές αναγνώσεις» ο ήρωας που δεσπόζει και όλη η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από αυτόν, είναι ένας Καβαλιώτης καθηγητής φιλόλογος, ο Ίωνας Περκερίδης.
Επέλεξα οικεία εδάφη: τον Έβρο και τα χωριά του όπου δίδαξα χρόνια καθηγητής Αγγλικών. Χρονική περίοδος είναι το σήμερα (για την ακρίβεια η δεκαετία του ενενήντα) αλλά όλες οι αναφορές στην παράσταση γίνονται στην εποχή της χούντας κατά τη διάρκεια της οποίας τελείωσα το γυμνάσιο 1967-74.
Πολλοί καθηγητές τότε υπήρξαν ένα μείγμα εξαιρετικών δασκάλων και φανατικών υποστηρικτών των στρατιωτικών. Ο Ίωνας Περκερίδης είναι ένας από αυτούς, φυσικά πρόκειται για ένα φανταστικό πρόσωπο αλλά με στοιχεία από άλλους αληθινούς χαρακτήρες. Ο Ίωνας καθοδηγούσε τον μικρό τότε Στέργιο, ασκώντας ένα είδους σωματικής και πνευματικής βίας. Στο θεατρικό κείμενο καταγγέλλεται αυτή η ακαταλόγιστη περίοδος και αποδείχνεται ότι ακόμη μια δεύτερη γενιά, όπως ο γιος του Ίωνα, μπορεί να πληρώσει για τις «αμαρτίες» του πατέρα του".
Σκηνοθεσία:
Γιάννης Παρασκευόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη:
Βάσια Μπακάκου
Σκηνογράφος - Ενδυματολόγος:
Κώστας Βεληνόπουλος
Φωτισμοί:
Αλέκος Αναστασίου
Μουσική:
Θεόδωρος Αμπαζής
Ερμηνεύουν:
Γιάννης Παρασκευόπουλος
Μαγδαληνή Μπεκρή
Δημήτρης Σαμόλης
Παραστάσεις 19-23 Αυγούστου στο Απεντομωτήριο.
Η παράσταση δεν συνιστάται για παιδιά κάτω των 15 ετών.
Τρίτη 13 Ιουλίου 2010
Αναβίωσαν τα "Τσάνια"
Τα «Τσάνια» το κορυφαίο έθιμο του Παλαιοχωρίου στο Παγγαίο, οι ρίζες του οποίου χάνονται στους αιώνες, αναβίωσε για ακόμη μια φορά την Κυριακή 11 Ιουλίου, 
και παρά τις δύσκολες συνθήκες προσέλκυσε εκατοντάδες επισκέπτες από όλη τη γύρω περιοχή. Μεταξύ των επισκεπτών ήταν και πλήθος υποψηφίων της τοπικής ή της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, που είδαν την αναβίωση του εθίμου σαν μια ακόμη ευκαιρία να προσεγγίσουν τους πολίτες, ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου.
Παράλληλα ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλου Ποδοσφαίρου δεν φάνηκε να επηρέασε τον κόσμο που συνέρευσε στο Παλαιοχώρι για να δει από κοντά το ξακουστό αυτό έθιμο.
Όπως κάθε χρόνο, οι νέοι του Παλαιοχωρίου κατά παράδοση, πηγαίνουν στο όμορφο καστανοδάσος που περιβάλει τον γραφικό οικισμό για να φέρουν ξύλα, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για να
βράσει το «κουρμπάνι» που θα μοιραστεί την ημέρα της πανήγυρης του Προφήτη Ηλία. Το έθιμο, φαίνεται να έχει τις ρίζες του σε κάποια αρχαία ελληνικά δρώμενα, και συγκεκριμένα στις πομπές του θρυλικού Θράκα βασιλιά του Παγγαίου, του Ρήσου, ο οποίος στόλιζε τα άλογά του και κρεμούσε κουδούνια στο λαιμό τους προκειμένου να κάνουν θόρυβο και να τρομάζουν οι εχθροί.
Έτσι λοιπόν οι νέοι, από τα χαράματα, στολίζουν με χάντρες τα χαλινάρια των ζώων τους, τους περνούν μεγάλα κουδούνια, τα γνωστά «Τσάνια, και αφού πάρουν την ευλογία του ιερέα, ξεκινούν από τον αυλόγυρο του Προφήτη Ηλία για το βουνό. Εκεί, μόλις ολοκληρωθεί το κόψιμο των ξύλων, στήνεται μεγάλο γλέντι μέσα στο καστανοδάσος με παραδοσιακή μουσική αλλά και τους ήχους από τα Τσάνια να αντηχούν στις πλαγιές.
Με τη δύση του ηλίου οι νέοι του
χωριού κατηφόρισαν προς το χωριό μαζί με τα φορτωμένα ζώα, συνοδευόμενοι από τους ήχους παραδοσιακών οργάνων. Πέρασαν από την πλατεία όπου τους περίμενε ο κόσμος προκειμένου να διαπιστώσει για μια ακόμη χρονιά τη στενή σχέση του ανθρώπου με τη φύση, αλλά και την ανάγκη της πίστης. Από εκεί η πομπή κατευθύνθηκε στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία όπου και ξεφόρτωσαν τα ξύλα, για να επιστρέψουν και πάλι στην πλατεία χορεύοντας.
Η μέρα γιορτής, έκλεισε με το καθιερωμένο πλέον παραδοσιακό πανηγύρι και στο οποίο συμμετείχαν οι εκατοντάδες επισκέπτες που κατέκλυσαν και αυτή τη φορά το Παλαιοχώρι.
και παρά τις δύσκολες συνθήκες προσέλκυσε εκατοντάδες επισκέπτες από όλη τη γύρω περιοχή. Μεταξύ των επισκεπτών ήταν και πλήθος υποψηφίων της τοπικής ή της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, που είδαν την αναβίωση του εθίμου σαν μια ακόμη ευκαιρία να προσεγγίσουν τους πολίτες, ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου.Παράλληλα ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλου Ποδοσφαίρου δεν φάνηκε να επηρέασε τον κόσμο που συνέρευσε στο Παλαιοχώρι για να δει από κοντά το ξακουστό αυτό έθιμο.
Όπως κάθε χρόνο, οι νέοι του Παλαιοχωρίου κατά παράδοση, πηγαίνουν στο όμορφο καστανοδάσος που περιβάλει τον γραφικό οικισμό για να φέρουν ξύλα, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για να
βράσει το «κουρμπάνι» που θα μοιραστεί την ημέρα της πανήγυρης του Προφήτη Ηλία. Το έθιμο, φαίνεται να έχει τις ρίζες του σε κάποια αρχαία ελληνικά δρώμενα, και συγκεκριμένα στις πομπές του θρυλικού Θράκα βασιλιά του Παγγαίου, του Ρήσου, ο οποίος στόλιζε τα άλογά του και κρεμούσε κουδούνια στο λαιμό τους προκειμένου να κάνουν θόρυβο και να τρομάζουν οι εχθροί.Έτσι λοιπόν οι νέοι, από τα χαράματα, στολίζουν με χάντρες τα χαλινάρια των ζώων τους, τους περνούν μεγάλα κουδούνια, τα γνωστά «Τσάνια, και αφού πάρουν την ευλογία του ιερέα, ξεκινούν από τον αυλόγυρο του Προφήτη Ηλία για το βουνό. Εκεί, μόλις ολοκληρωθεί το κόψιμο των ξύλων, στήνεται μεγάλο γλέντι μέσα στο καστανοδάσος με παραδοσιακή μουσική αλλά και τους ήχους από τα Τσάνια να αντηχούν στις πλαγιές.
Με τη δύση του ηλίου οι νέοι του
χωριού κατηφόρισαν προς το χωριό μαζί με τα φορτωμένα ζώα, συνοδευόμενοι από τους ήχους παραδοσιακών οργάνων. Πέρασαν από την πλατεία όπου τους περίμενε ο κόσμος προκειμένου να διαπιστώσει για μια ακόμη χρονιά τη στενή σχέση του ανθρώπου με τη φύση, αλλά και την ανάγκη της πίστης. Από εκεί η πομπή κατευθύνθηκε στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία όπου και ξεφόρτωσαν τα ξύλα, για να επιστρέψουν και πάλι στην πλατεία χορεύοντας.Η μέρα γιορτής, έκλεισε με το καθιερωμένο πλέον παραδοσιακό πανηγύρι και στο οποίο συμμετείχαν οι εκατοντάδες επισκέπτες που κατέκλυσαν και αυτή τη φορά το Παλαιοχώρι.
Κυριακή 11 Ιουλίου 2010
"ΑΧΑΡΝΗΣ" του Αριστοφάνη. Επίκαιρο όσο ποτέ...
Πολλά στοιχεία επιθεώρησης, που όμως ο εξαιρετικά επίκαιρος χαρακτήρας της, άρεσε στο κοινό που ξεσπούσε συχνά σε θερμό χειροκρότημα, περιείχε η κωμωδία «Αχαρνής»του Αριστοφάνη, που 
παρουσιάστηκε την Παρασκευή και το Σάββατο, 9 και 10 Ιουλίου αντίστοιχα, στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο πλαίσιο του 53ου Φεστιβάλ Φιλίππων – Καβάλας. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Σταμάτης Κραουνάκης, Γρηγόρης Βαλτινός και Κώστας Βουτσάς, συγκίνησαν τους θεατές που παρακολούθησαν τις δύο παραστάσεις.
Όσον αφορά την υπόθεση του έργου, η ιστορία τοποθετείται στον έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης. Οι συνέπειες του πολέμου πλήττουν καίρια τον αγροτικό πληθυσμό, ο οποίος, αναγκασμένος να ζει εντός των τειχών, βλέπει τη γη του να καταστρέφεται. Ο Αθηναίος αγρότης Δικαιόπολις απογοητευμένος από τους συμπολίτες του που αδρανούν και αγανακτισμένος με τους πολιτικούς που αδιαφορούν για το κοινό συμφέρον και οδηγούν την πόλη στην καταστροφή αποφασίζει να κλείσει συνθήκη «ιδιωτική» ειρήνης με τη Σπάρτη για τον ίδιο και την οικογένειά του. Εξοργισμένοι οι καρβουνιάρηδες του δήμου των Αχαρνών, μόλις το πληροφορούνται, κυνηγούν τον «προδότη» για να τον τιμωρήσουν.
Ο Δικαιόπολις θα ζητήσει τη βοήθεια του Ευριπίδη για να τους αντιμετωπίσει, θα μεταχειριστεί κάθε μέσο για να επιβάλει την ειρήνη του και δεν θα διστάσει να τα βάλει ακόμη και με τον φιλοπόλεμο στρατηγό, Λάμαχο, τον πιο ισχυρό υπερασπιστή του πολέμου.
Προσαρμοσμένο στο σήμερα
Η σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη επέλεξε να φέρει το έργο στο σήμερα. Επιχειρώντας μια τομή στην ελληνική διαχρονία, επιβεβαιώνεται η παθογένεια και οι εμμονές ενός υπερτροφικού εγώ, που αντιμάχεται τη συλλογικότητα και όποιους θεσμούς νομιμοποιούν ως πρώτιστο επίτευγμα τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Η αντιστοιχία του τότε με το σήμερα, ανατριχιαστική. Πόλεμος –στρατιωτικός και οικονομικός- κρίση του πολιτεύματος, δημοκρατία υψηλού κινδύνου, το πολιτικό προσωπικό σε αμφισβήτηση, ηθική πτώση και πολιτισμική παρακμή. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Δικαιόπολις επιχειρεί το ατομικό του εγχείρημα. Μία πράξη που φέρει την ποιότητα του απελπισμένου, το δικαίωμα της απόγνωσης, αλλά και το σπέρμα του αμοραλισμού, να
κυοφορεί κάτι εξόχως επικίνδυνο, στον πυρήνα του κατορθώματος: από την πράξη του Δικαιόπολι ωφελείται ο ίδιος και η οικογένειά του. Δεν πρόκειται για συλλογική έξοδο από την κατάρρευση της πόλης, αλλά για επιτυχία μιας ιδιωτείας που αποθεώνεται, αλλά δεν προσφέρει. Δεν είναι τυχαίο που ο γεωργός Δικαιόπολις μετά την παράβαση αλλάζει οικονομική βάση και γίνεται μεταπράτης, πωλητής προϊόντων της γης, ένας μπακάλης. Από εκείνο το σημείο θα ρυθμίζει τις προσφορές, θα ανοίγει την κάνουλα της ειρήνης, κατά το δοκούν, συντρίβοντας τον στρατηγό Λάμαχο, μία κωμικοτραγική εκδοχή ενός θρασύδειλου, άκαπνου πολέμαρχου, παλαιάς κοπής, ενός θαμπού εθνικιστή.
Ο Χορός –ένα οργανωμένο χάος- εισέρχεται στη σκηνή οργισμένος, επιθετικός, αδιάλλακτος. Όμως ο Δικαιόπολις θα τον αντιμετωπίσει με θάρρος και με θράσος, θα τον πείσει μεταμφιεζόμενος σε ήρωα του γοητευτικού μεγάλου Αρνητικού της εποχής, του Ευριπίδη. Καθώς ρέει το κρασί και τα κοψίδια σπάνε τις μύτες, ο Χορός μεταστρέφεται, αρνείται τον Λάμαχο και χορεύει συστρεφόμενος, στις παγανιστικές φούρλες του Δικαιόπολι.
Οι συντελεστές
Η μετάφραση του έργου είναι από τον Κ.Χ. Μύρη. Τα σκηνικά φιλοτέχνησε o Γιώργος
Πάτσας, τα κοστούμια είναι της Έρσης Δρίνη, η μουσική του ο Σταμάτη Κραουνάκη και τη χορογραφία υπογράφει ο Φωκάς Ευαγγελινός.
Τους ρόλους ερμηνεύουν, με σειρά εμφάνισης, οι: Σταμάτης Κραουνάκης (Δικαιόπολις), Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Κήρυκας), Δημήτρης Κοντός (Αμφίθεος), Γιάννης Χαρίσης (Πρέσβης Α), Χρήστος Νίνης (Πρέσβης Β΄, Θηβαίος), Νίκος Μαγδαληνός (Πρέσβης Γ', Ξανθίας), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Αρτάβας, Υπηρέτης Ευριπίδη), Νίκος Τουρνάκης (Θέωρος), Γιάννης Σιαμσιάρης ( Ευριπίδης), Γρηγόρης Βαλτινός (Λάμαχος), Πάολα Μυλωνά (Θεραπαινίδα Λάμαχου, Μούσα,) Τατιάνα Μύρκου (Θεραπαινίδα Λάμαχου, Μούσα, Ειρήνη), Εύα Σωφρονίδου (Θεραπαινίδα Λάμαχου, Κορίτσι Μεγαρίτη), Κώστας Βουτσάς (Μεγαρίτης), Παρθένα Χοροζίδου (Κορίτσι Μεγαρίτη), Αλέξανδρος Τσακίρης (Συκοφάντης, Γεωργός, Β΄ Κήρυκας), Γιάννης Καραούλης (Νίκαρχος), Πολυξένη Σπυροπούλου (Άγγελος Λάμαχου, Κουμπάρα), Θεοδώρα Βουτσά (Παράνυμφος), Χρίστος Νταρακτσής (Παιδί), Νίκος Καπέλιος ( Άγγελος-Νοσοκόμα Λάμαχου).
Στο χορό συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά οι: Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Θεοδώρα Βουτσά, Νίκος Καπέλιος, Θανάσης Καραθανάσης, Γιάννης Καραούλης, Δημήτρης Κοντός, Νίκος Μαγδαληνός, Χρήστος Μουστάκας, Πάολα Μυλωνά, Τατιάνα Μύρκου, Χρήστος Νίνης, Χρίστος Νταρακτσής, Νίκος Ορτετζάτος, Βασίλης Παπαγεωργίου, Γιάννης Σιαμσιάρης, Μιχάλης Σιώνας, Πολυξένη Σπυροπούλου, Εύα Σωφρονίδου, Νίκος Τουρνάκης, Αλέξανδρος Τσακίρης, Γιάννης Χαρίσης, Κωνσταντίνος Χατζησάββας, Παρθένα Χοροζίδου.
παρουσιάστηκε την Παρασκευή και το Σάββατο, 9 και 10 Ιουλίου αντίστοιχα, στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο πλαίσιο του 53ου Φεστιβάλ Φιλίππων – Καβάλας. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Σταμάτης Κραουνάκης, Γρηγόρης Βαλτινός και Κώστας Βουτσάς, συγκίνησαν τους θεατές που παρακολούθησαν τις δύο παραστάσεις.Όσον αφορά την υπόθεση του έργου, η ιστορία τοποθετείται στον έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης. Οι συνέπειες του πολέμου πλήττουν καίρια τον αγροτικό πληθυσμό, ο οποίος, αναγκασμένος να ζει εντός των τειχών, βλέπει τη γη του να καταστρέφεται. Ο Αθηναίος αγρότης Δικαιόπολις απογοητευμένος από τους συμπολίτες του που αδρανούν και αγανακτισμένος με τους πολιτικούς που αδιαφορούν για το κοινό συμφέρον και οδηγούν την πόλη στην καταστροφή αποφασίζει να κλείσει συνθήκη «ιδιωτική» ειρήνης με τη Σπάρτη για τον ίδιο και την οικογένειά του. Εξοργισμένοι οι καρβουνιάρηδες του δήμου των Αχαρνών, μόλις το πληροφορούνται, κυνηγούν τον «προδότη» για να τον τιμωρήσουν.
Ο Δικαιόπολις θα ζητήσει τη βοήθεια του Ευριπίδη για να τους αντιμετωπίσει, θα μεταχειριστεί κάθε μέσο για να επιβάλει την ειρήνη του και δεν θα διστάσει να τα βάλει ακόμη και με τον φιλοπόλεμο στρατηγό, Λάμαχο, τον πιο ισχυρό υπερασπιστή του πολέμου.Προσαρμοσμένο στο σήμερα
Η σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη επέλεξε να φέρει το έργο στο σήμερα. Επιχειρώντας μια τομή στην ελληνική διαχρονία, επιβεβαιώνεται η παθογένεια και οι εμμονές ενός υπερτροφικού εγώ, που αντιμάχεται τη συλλογικότητα και όποιους θεσμούς νομιμοποιούν ως πρώτιστο επίτευγμα τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Η αντιστοιχία του τότε με το σήμερα, ανατριχιαστική. Πόλεμος –στρατιωτικός και οικονομικός- κρίση του πολιτεύματος, δημοκρατία υψηλού κινδύνου, το πολιτικό προσωπικό σε αμφισβήτηση, ηθική πτώση και πολιτισμική παρακμή. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Δικαιόπολις επιχειρεί το ατομικό του εγχείρημα. Μία πράξη που φέρει την ποιότητα του απελπισμένου, το δικαίωμα της απόγνωσης, αλλά και το σπέρμα του αμοραλισμού, να
κυοφορεί κάτι εξόχως επικίνδυνο, στον πυρήνα του κατορθώματος: από την πράξη του Δικαιόπολι ωφελείται ο ίδιος και η οικογένειά του. Δεν πρόκειται για συλλογική έξοδο από την κατάρρευση της πόλης, αλλά για επιτυχία μιας ιδιωτείας που αποθεώνεται, αλλά δεν προσφέρει. Δεν είναι τυχαίο που ο γεωργός Δικαιόπολις μετά την παράβαση αλλάζει οικονομική βάση και γίνεται μεταπράτης, πωλητής προϊόντων της γης, ένας μπακάλης. Από εκείνο το σημείο θα ρυθμίζει τις προσφορές, θα ανοίγει την κάνουλα της ειρήνης, κατά το δοκούν, συντρίβοντας τον στρατηγό Λάμαχο, μία κωμικοτραγική εκδοχή ενός θρασύδειλου, άκαπνου πολέμαρχου, παλαιάς κοπής, ενός θαμπού εθνικιστή.Ο Χορός –ένα οργανωμένο χάος- εισέρχεται στη σκηνή οργισμένος, επιθετικός, αδιάλλακτος. Όμως ο Δικαιόπολις θα τον αντιμετωπίσει με θάρρος και με θράσος, θα τον πείσει μεταμφιεζόμενος σε ήρωα του γοητευτικού μεγάλου Αρνητικού της εποχής, του Ευριπίδη. Καθώς ρέει το κρασί και τα κοψίδια σπάνε τις μύτες, ο Χορός μεταστρέφεται, αρνείται τον Λάμαχο και χορεύει συστρεφόμενος, στις παγανιστικές φούρλες του Δικαιόπολι.
Οι συντελεστές
Η μετάφραση του έργου είναι από τον Κ.Χ. Μύρη. Τα σκηνικά φιλοτέχνησε o Γιώργος
Πάτσας, τα κοστούμια είναι της Έρσης Δρίνη, η μουσική του ο Σταμάτη Κραουνάκη και τη χορογραφία υπογράφει ο Φωκάς Ευαγγελινός.Τους ρόλους ερμηνεύουν, με σειρά εμφάνισης, οι: Σταμάτης Κραουνάκης (Δικαιόπολις), Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Κήρυκας), Δημήτρης Κοντός (Αμφίθεος), Γιάννης Χαρίσης (Πρέσβης Α), Χρήστος Νίνης (Πρέσβης Β΄, Θηβαίος), Νίκος Μαγδαληνός (Πρέσβης Γ', Ξανθίας), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Αρτάβας, Υπηρέτης Ευριπίδη), Νίκος Τουρνάκης (Θέωρος), Γιάννης Σιαμσιάρης ( Ευριπίδης), Γρηγόρης Βαλτινός (Λάμαχος), Πάολα Μυλωνά (Θεραπαινίδα Λάμαχου, Μούσα,) Τατιάνα Μύρκου (Θεραπαινίδα Λάμαχου, Μούσα, Ειρήνη), Εύα Σωφρονίδου (Θεραπαινίδα Λάμαχου, Κορίτσι Μεγαρίτη), Κώστας Βουτσάς (Μεγαρίτης), Παρθένα Χοροζίδου (Κορίτσι Μεγαρίτη), Αλέξανδρος Τσακίρης (Συκοφάντης, Γεωργός, Β΄ Κήρυκας), Γιάννης Καραούλης (Νίκαρχος), Πολυξένη Σπυροπούλου (Άγγελος Λάμαχου, Κουμπάρα), Θεοδώρα Βουτσά (Παράνυμφος), Χρίστος Νταρακτσής (Παιδί), Νίκος Καπέλιος ( Άγγελος-Νοσοκόμα Λάμαχου).
Στο χορό συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά οι: Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Θεοδώρα Βουτσά, Νίκος Καπέλιος, Θανάσης Καραθανάσης, Γιάννης Καραούλης, Δημήτρης Κοντός, Νίκος Μαγδαληνός, Χρήστος Μουστάκας, Πάολα Μυλωνά, Τατιάνα Μύρκου, Χρήστος Νίνης, Χρίστος Νταρακτσής, Νίκος Ορτετζάτος, Βασίλης Παπαγεωργίου, Γιάννης Σιαμσιάρης, Μιχάλης Σιώνας, Πολυξένη Σπυροπούλου, Εύα Σωφρονίδου, Νίκος Τουρνάκης, Αλέξανδρος Τσακίρης, Γιάννης Χαρίσης, Κωνσταντίνος Χατζησάββας, Παρθένα Χοροζίδου.
Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010
Συνέντευξη Εύης Λαμπροπούλου
ΕΥΗ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ:
«Υπάρχει πάντα λίγη Καβάλα σε ό,τι γράφω, με τη μορφή φίλων που τροφοδοτούν με ατάκες»
Ένας χρόνος πέρασε από την κυκλοφορία του, και το μυθιστόρημα «Όλα τα μήλα» της Εύης Λαμπροπούλου αποτελεί ακόμη αντικείμενο συζήτησης τόσο στους λογοτεχνικούς κύκλους όσο και στο αναγνωστικό κοινό. Πρόκειται για ένα βιβλίο που γράφτηκε στην Καλαμίτσα, και κέρδισε το κοινό όλης της χώρας. Είναι ο τρόπος που γράφει, λένε οι περισσότεροι που καθηλώνει, ενώ παράλληλα «περνά» στον αναγνώστη μια φρεσκάδα «ανατρεπτική», αυτή της «γενιάς Χ». Κάθε βιβλίο της Εύης Λαμπροπούλου, έχει και κάποιο «άρωμα» Καβάλας και η ίδια χαριτολογώντας αναφέρει πως «όταν πλησιάζω στην Καβάλα, νιώθω σαν τον Δράκουλα που παίρνει δύναμη καθώς πλησιάζει στο κάστρο του».
Συνέντευξη στον Άρη Μεντίζη
- «Όλα τα μήλα», ένα αρκετά «συζητημένο» βιβλίο. Πως προέκυψε;
Ήθελα να γράψω μια μαύρη ερωτική ιστορία σε ατμόσφαιρα Μέρι Γκέιτσκιλ, της κορυφαίας αμερικανίδας στυλίστριας, δηλαδή είχα στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο ύφος. Επίσης ήθελα να γράψω για το ανικανοποίητο του ανθρώπου, για την ανάγκη να εξελίσσει τον εαυτό του και να τον ξεπερνάει, πράγμα που συχνά σημαίνει να αφήνει πίσω αγάπες και ασφάλεια.
Όταν αρρώστησε βαριά η αγαπημένη γιαγιά μου στην Καβάλα, ανέβηκα για να της κάνω παρέα, και καθώς ήμουνα δίπλα της στη βεράντα δίχως να μπορώ να κάνω πολλά, άρχισα την ερωτική ιστορία. Άρχισα να καταγράφω και την καθημερινότητα της, το άπλωμα σεντονιών με τον ψυχαναγκαστικό τρόπο που της άρεσε, τις ζωηρές σαρδελιές της, το πώς την τάιζα με το κουταλάκι. Ένιωθα ενοχές που κατέγραφα τον θάνατο της γιαγιάς μου, αλλά δε μπορούσα να κάνω αλλιώς! Τώρα χαίρομαι που το έκανα. Απέκτησα τελικά μια παράλληλη ιστορία την οποία σύνδεσα με την ερωτική, με τις φοβερές, σοφές ατάκες που πετάει η γιαγιά στην μπερδεμένη εγγονή, και έδωσα μια επιπλέον διάσταση στο βιβλίο, αλλά και τη σκιά μελαγχολίας που χρειαζόταν. Ασφυκτική ατμόσφαιρα, από την οποία να μη μπορείς να ξεφύγεις, να νιώθεις εγκλωβισμένος, όπως ήμουνα κι εγώ περίπου εκείνη την εποχή. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε σε δύο μήνες, στην Καλαμίτσα.
- Υπάρχει ταύτιση της ηρωϊδας με την Εύη Λαμπροπούλου;
Πάντα με ταυτίζουν οι αναγνώστες με τις ηρωίδες μου. Διάφοροι άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν, με φωνάζουν χάπι-Λου. Βλέπετε, οι τίτλοι των βιβλίων μου είναι πιο αναγνωρίσιμοι από το κοινότοπο ονοματεπώνυμό μου (όπως το αποκάλεσε το ΒΗΜΑΓΚΑΖΙΝΟ). Και ένας πρώην μου νομίζει ότι παίζει στο Όλα τα μήλα. Μοιάζω με τις ηρωίδες μου αλλά δεν είμαι αυτές. Έχουν πάντως όλες κομμάτια από μένα. Η Τέτα του ‘Όλα τα μήλα’ έχει τα μαλλιά, τα ρούχα μου, την αγάπη μου για τη θάλασσα, τις ενοχές μου. Την αγάπη μου για τον Ντέιβιντ Λιντς, τους Παλπ και τη Μερέντα. Και έχω κι εγώ νιώσει εγκλωβισμένη σε μια σχέση σε βαθμό ασφυξίας.
- Ποιο πιστεύετε ότι είναι το στοιχείο που «κέρδισε» τα θετικά σχόλια σε αυτό το βιβλίο σας;
Το έχουν ερμηνεύσει τόσο διαφορετικά αυτό το βιβλίο, ώστε αναρωτιέμαι αν έχουν διαβάσει το ίδιο βιβλίο. Κάποιοι λένε ότι η γιαγιά δίνει βάθος, κι άλλοι ότι δεν χρειάζεται. Κάποιοι ότι είναι το πιο ώριμο που έχω γράψει, άλλοι το πιο ‘συντηρητικό’. Κάποιοι μιλάνε για «μπόλικο χιούμορ, σατιρική διάθεση και αντικομφορμισμό." Κατά την Ελευθεροτυπία και τον Βαγγέλη Χατζηβασιλείου: ‘Η κοφτή, στακάτη… γλώσσα και η εξαιρετικά πυκνή αφήγηση... Το πιο δυνατό χαρτί της νουβέλας είναι η περίεργη σχέση των πρωταγωνιστών με το σεξ. Και οι δύο έχουν ένα ιδιαιτέρως σοβαρό ζήτημα μαζί του (η συγγραφική σκηνοθεσία αποκτά εν προκειμένω έναν ιδιότυπο αισθησιασμό)….»
- Σας εμπνέει ο τόπος καταγωγής σας ή ο τόπος όπου ζείτε αυτή την στιγμή;
Υπάρχει πάντα λίγη Καβάλα σε ότι γράφω, με τη μορφή φίλων που τροφοδοτούν με ατάκες. Συνήθως επικρατεί ο τόπος όπου ζω κάθε φορά. Το Σχεδόν σούπερ, ενώ γράφτηκε στην Θεσσαλονίκη, εκεί προς το τέλος που είχα πια μετακομίσει στη Μυτιλήνη, απέκτησε και ιαματικά λουτρά Λισβορίου Λέσβου. Ο τόπος που διαδραματίζεται το βιβλίο ωστόσο είναι η Αθήνα, στην οποία ελάχιστα είχα ζήσει μέχρι τότε.
- Αισθάνεστε "γυναίκα συγγραφέας"; Υπάρχει γυναικεία γραφή (και σαφώς δεν εννοώ τα ροζ μπεστ σέλερ). Πώς βλέπετε τον ρόλο μιας γυναίκας που γράφει σήμερα;
Πάντως δεν αισθάνομαι άντρας συγγραφέας. Είμαι ξεκάθαρα, νομίζω, γυναίκα και γράφω σαν… άνθρωπος. Αν και κάποιοι έγραψαν ότι γράφω ‘σαν άντρας’, εννοώντας το ως έπαινο βεβαίως, εφόσον η γυναικεία λογοτεχνία θεωρείται συχνά αισθηματική και ρηχή. Υπάρχουν σημαντικότατες γυναίκες συγγραφείς, (Μέρι Γκέιτσκιλ, Ελίζαμπεθ Βερτζελ κλπ) και αισθάνομαι περήφανη που είμαι γυναίκα συγγραφέας, αλλά και (κατά σχιζοφρενικό τρόπο) που γράφω σαν άντρας, αφού αυτό -ειρωνικά- σημαίνει ότι δεν γράφω φτηνή λογοτεχνία! Οι άντρες δεν αντιμετωπίζουν αυτή τη ρετσινιά, αν και πολλοί άντρες γράφουν ελαφριά λογοτεχνία. Αυτό είναι άδικο.
Επίσης με αποκαλούν ευρωπαϊκή (ή Αμερικάνικη) λογοτεχνία, οπότε γλύτωσα και την άλλη ρετσινιά, του ‘βαρετού έλληνα λογοτέχνη’ από αυτούς που ‘δε διαβάζουν ελληνική λογοτεχνία’. Για να προλάβω την ερώτησή σας, αισθάνομαι ελληνίδα συγγραφέας, και δη βορειοελλαδίτισσα, πράγμα που χρειάστηκε να το υπερασπιστώ, όταν παραδείγματος χάριν ο επιμελητής μου πρότεινε να βγάλω από το ‘χάπι Λου’ τη λέξη ΄πάνε’ που στους αθηναίους ακούγεται χωριάτικη. Την κράτησα φυσικά.
- Για την Λογοτεχνική Σχολή της Καβάλας έχετε κάποια άποψη; Συνδέεστε λογοτεχνικά με συγγραφείς που εντάσσονται σε αυτήν την Σχολή;
Τι να σας πω, εγώ δεν έχω γράψει ακόμα για την Καβάλα. Χαίρομαι πάντως που Καβαλιώτες όπως ο Αξιώτης και ο Χαρπαντίδης, διδάσκονται στα σχολεία. Εκείνος ο ‘Καβαλιώτης’ με τον όποιον ίσως είμαι κοντά λογοτεχνικά είναι ο …Θανάσης Χειμωνάς, με τον οποίο η Καθημερινή μας συνέδεσε, εντάσσοντας τα πρώτα βιβλία μας στη γενιά ‘Χ’ που διαπνέεται από μηδενισμό, διάθεση για αλλαγή, μοντερνισμό. Ο Χειμωνάς θεωρεί τον εαυτό του κάπως Καβαλιώτη. Επίσης, παραλίγο να βρεθώ σε μια συλλογή των εκδόσεων ‘Απόπειρα’ μαζί με τη Μανίνα Ζουμπουλάκη και τη Λένα Κιτσοπούλου, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα όταν μου έγινε η πρόταση.
Έχω γράψει αδημοσίευτο διήγημα για τη Δράμα και την Καβάλα. Το χάπι Λου έχει κουβέντες με Καβαλιώτες και σκηνές από μπαρ της Καβάλας. Όπως είπα, υπάρχει λίγη Καβάλα σε ότι γράφω. Όταν πλησιάζω στην Καβάλα, νιώθω σαν τον Δράκουλα που παίρνει δύναμη καθώς πλησιάζει στο κάστρο του.
- Είστε αφοσιωμένη στην γραφή, θα θυσιάζατε κομμάτια από την προσωπική σας ζωή για το έργο σας;
Το έχω ήδη κάνει. Όταν γράφω ένα βιβλίο, συνήθως αφοσιώνομαι σ’ αυτό για μεγάλα χρονικά διαστήματα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ο πρώην μου είχε πει ‘αν είναι να ξαναγράψεις βιβλίο πες το να χωρίσουμε’. Είναι δύσκολο να ζει κανείς με συγγραφέα, ξέρετε. Παλιότερα ονειρευόμουν να έχω σχέση με συγγραφέα, να μιλάμε για τέχνη όλη μέρα, να διαβάζουμε ο ένας στον άλλον δυνατά ότι γράψαμε- όπως κάνουν οι ήρωες του Όλα τα μήλα, που όμως είναι φωτογράφοι. Αλλά τώρα που οι συγγραφείς είναι φίλοι, και βλέπω την ομοιότητα στην ιδιοσυγκρασία, το ξεπέρασα: ποιος θα πηγαίνει τα παιδιά στο σχολείο;
- Διαβάζετε άλλους; Από ποιούς συγγραφείς έχετε ενδεχομένως επηρεαστεί; Έχετε ζηλέψει κάποιους με την καλή έννοια;
Διαβάζω συνέχεια και μόνο άλλους αφού ποτέ δεν διαβάζω τον εαυτό μου. Διαβάζω από τρεισήμισι ετών. Είμαι πρωτίστως αναγνώστρια. Και έχω ζηλέψει πολλούς. Την Έρικα Γιόνγκ στο Ίλιγγος. Το PARIS TRANCE, του GEOF DYER. Την Λολίτα του Ναμπόκοφ. Τους Τζέι μακ Ίνερνει και Irvine Welsh από τους οποίους έχω επηρεαστεί. Τον εξαίσιο Πασκάλ Μπρικνέρ: ποιος δεν θα ήθελε να είχε γράψει τα Μαύρα φεγγάρια του έρωτα!
- Θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου στην Καβάλα;
Ελπίζω. Μακάρι. Καλέστε με και θα έρθω τρέχοντας.
- Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;
Ναι, αλλά όχι συστηματικά। Είμαι μεταξύ σπιτιών, ψάχνω διαμέρισμα, δεν έχω εγκατασταθεί ακόμα καλά στην Αθήνα. Δεν έχω μια υπέροχη δική μου γωνία για να γράφω. Θα είναι κάτι για μετανάστες και για το γκέτο της Αθήνας -στο οποίο ζω και έχω την ‘τύχη’ να βλέπω καθημερινά πρεζόνια, πόρνες από την Αφρική, νταβατζήδες, τραβεστί και πάμφτωχους Πακιστανούς σε πυκνότητα Μπανγκλαντές.
«Υπάρχει πάντα λίγη Καβάλα σε ό,τι γράφω, με τη μορφή φίλων που τροφοδοτούν με ατάκες»
Ένας χρόνος πέρασε από την κυκλοφορία του, και το μυθιστόρημα «Όλα τα μήλα» της Εύης Λαμπροπούλου αποτελεί ακόμη αντικείμενο συζήτησης τόσο στους λογοτεχνικούς κύκλους όσο και στο αναγνωστικό κοινό. Πρόκειται για ένα βιβλίο που γράφτηκε στην Καλαμίτσα, και κέρδισε το κοινό όλης της χώρας. Είναι ο τρόπος που γράφει, λένε οι περισσότεροι που καθηλώνει, ενώ παράλληλα «περνά» στον αναγνώστη μια φρεσκάδα «ανατρεπτική», αυτή της «γενιάς Χ». Κάθε βιβλίο της Εύης Λαμπροπούλου, έχει και κάποιο «άρωμα» Καβάλας και η ίδια χαριτολογώντας αναφέρει πως «όταν πλησιάζω στην Καβάλα, νιώθω σαν τον Δράκουλα που παίρνει δύναμη καθώς πλησιάζει στο κάστρο του».Συνέντευξη στον Άρη Μεντίζη
- «Όλα τα μήλα», ένα αρκετά «συζητημένο» βιβλίο. Πως προέκυψε;
Ήθελα να γράψω μια μαύρη ερωτική ιστορία σε ατμόσφαιρα Μέρι Γκέιτσκιλ, της κορυφαίας αμερικανίδας στυλίστριας, δηλαδή είχα στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο ύφος. Επίσης ήθελα να γράψω για το ανικανοποίητο του ανθρώπου, για την ανάγκη να εξελίσσει τον εαυτό του και να τον ξεπερνάει, πράγμα που συχνά σημαίνει να αφήνει πίσω αγάπες και ασφάλεια.
Όταν αρρώστησε βαριά η αγαπημένη γιαγιά μου στην Καβάλα, ανέβηκα για να της κάνω παρέα, και καθώς ήμουνα δίπλα της στη βεράντα δίχως να μπορώ να κάνω πολλά, άρχισα την ερωτική ιστορία. Άρχισα να καταγράφω και την καθημερινότητα της, το άπλωμα σεντονιών με τον ψυχαναγκαστικό τρόπο που της άρεσε, τις ζωηρές σαρδελιές της, το πώς την τάιζα με το κουταλάκι. Ένιωθα ενοχές που κατέγραφα τον θάνατο της γιαγιάς μου, αλλά δε μπορούσα να κάνω αλλιώς! Τώρα χαίρομαι που το έκανα. Απέκτησα τελικά μια παράλληλη ιστορία την οποία σύνδεσα με την ερωτική, με τις φοβερές, σοφές ατάκες που πετάει η γιαγιά στην μπερδεμένη εγγονή, και έδωσα μια επιπλέον διάσταση στο βιβλίο, αλλά και τη σκιά μελαγχολίας που χρειαζόταν. Ασφυκτική ατμόσφαιρα, από την οποία να μη μπορείς να ξεφύγεις, να νιώθεις εγκλωβισμένος, όπως ήμουνα κι εγώ περίπου εκείνη την εποχή. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε σε δύο μήνες, στην Καλαμίτσα.
- Υπάρχει ταύτιση της ηρωϊδας με την Εύη Λαμπροπούλου;
Πάντα με ταυτίζουν οι αναγνώστες με τις ηρωίδες μου. Διάφοροι άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν, με φωνάζουν χάπι-Λου. Βλέπετε, οι τίτλοι των βιβλίων μου είναι πιο αναγνωρίσιμοι από το κοινότοπο ονοματεπώνυμό μου (όπως το αποκάλεσε το ΒΗΜΑΓΚΑΖΙΝΟ). Και ένας πρώην μου νομίζει ότι παίζει στο Όλα τα μήλα. Μοιάζω με τις ηρωίδες μου αλλά δεν είμαι αυτές. Έχουν πάντως όλες κομμάτια από μένα. Η Τέτα του ‘Όλα τα μήλα’ έχει τα μαλλιά, τα ρούχα μου, την αγάπη μου για τη θάλασσα, τις ενοχές μου. Την αγάπη μου για τον Ντέιβιντ Λιντς, τους Παλπ και τη Μερέντα. Και έχω κι εγώ νιώσει εγκλωβισμένη σε μια σχέση σε βαθμό ασφυξίας.
- Ποιο πιστεύετε ότι είναι το στοιχείο που «κέρδισε» τα θετικά σχόλια σε αυτό το βιβλίο σας;
Το έχουν ερμηνεύσει τόσο διαφορετικά αυτό το βιβλίο, ώστε αναρωτιέμαι αν έχουν διαβάσει το ίδιο βιβλίο. Κάποιοι λένε ότι η γιαγιά δίνει βάθος, κι άλλοι ότι δεν χρειάζεται. Κάποιοι ότι είναι το πιο ώριμο που έχω γράψει, άλλοι το πιο ‘συντηρητικό’. Κάποιοι μιλάνε για «μπόλικο χιούμορ, σατιρική διάθεση και αντικομφορμισμό." Κατά την Ελευθεροτυπία και τον Βαγγέλη Χατζηβασιλείου: ‘Η κοφτή, στακάτη… γλώσσα και η εξαιρετικά πυκνή αφήγηση... Το πιο δυνατό χαρτί της νουβέλας είναι η περίεργη σχέση των πρωταγωνιστών με το σεξ. Και οι δύο έχουν ένα ιδιαιτέρως σοβαρό ζήτημα μαζί του (η συγγραφική σκηνοθεσία αποκτά εν προκειμένω έναν ιδιότυπο αισθησιασμό)….»
- Σας εμπνέει ο τόπος καταγωγής σας ή ο τόπος όπου ζείτε αυτή την στιγμή;
Υπάρχει πάντα λίγη Καβάλα σε ότι γράφω, με τη μορφή φίλων που τροφοδοτούν με ατάκες. Συνήθως επικρατεί ο τόπος όπου ζω κάθε φορά. Το Σχεδόν σούπερ, ενώ γράφτηκε στην Θεσσαλονίκη, εκεί προς το τέλος που είχα πια μετακομίσει στη Μυτιλήνη, απέκτησε και ιαματικά λουτρά Λισβορίου Λέσβου. Ο τόπος που διαδραματίζεται το βιβλίο ωστόσο είναι η Αθήνα, στην οποία ελάχιστα είχα ζήσει μέχρι τότε.
- Αισθάνεστε "γυναίκα συγγραφέας"; Υπάρχει γυναικεία γραφή (και σαφώς δεν εννοώ τα ροζ μπεστ σέλερ). Πώς βλέπετε τον ρόλο μιας γυναίκας που γράφει σήμερα;
Πάντως δεν αισθάνομαι άντρας συγγραφέας. Είμαι ξεκάθαρα, νομίζω, γυναίκα και γράφω σαν… άνθρωπος. Αν και κάποιοι έγραψαν ότι γράφω ‘σαν άντρας’, εννοώντας το ως έπαινο βεβαίως, εφόσον η γυναικεία λογοτεχνία θεωρείται συχνά αισθηματική και ρηχή. Υπάρχουν σημαντικότατες γυναίκες συγγραφείς, (Μέρι Γκέιτσκιλ, Ελίζαμπεθ Βερτζελ κλπ) και αισθάνομαι περήφανη που είμαι γυναίκα συγγραφέας, αλλά και (κατά σχιζοφρενικό τρόπο) που γράφω σαν άντρας, αφού αυτό -ειρωνικά- σημαίνει ότι δεν γράφω φτηνή λογοτεχνία! Οι άντρες δεν αντιμετωπίζουν αυτή τη ρετσινιά, αν και πολλοί άντρες γράφουν ελαφριά λογοτεχνία. Αυτό είναι άδικο.
Επίσης με αποκαλούν ευρωπαϊκή (ή Αμερικάνικη) λογοτεχνία, οπότε γλύτωσα και την άλλη ρετσινιά, του ‘βαρετού έλληνα λογοτέχνη’ από αυτούς που ‘δε διαβάζουν ελληνική λογοτεχνία’. Για να προλάβω την ερώτησή σας, αισθάνομαι ελληνίδα συγγραφέας, και δη βορειοελλαδίτισσα, πράγμα που χρειάστηκε να το υπερασπιστώ, όταν παραδείγματος χάριν ο επιμελητής μου πρότεινε να βγάλω από το ‘χάπι Λου’ τη λέξη ΄πάνε’ που στους αθηναίους ακούγεται χωριάτικη. Την κράτησα φυσικά.
- Για την Λογοτεχνική Σχολή της Καβάλας έχετε κάποια άποψη; Συνδέεστε λογοτεχνικά με συγγραφείς που εντάσσονται σε αυτήν την Σχολή;
Τι να σας πω, εγώ δεν έχω γράψει ακόμα για την Καβάλα. Χαίρομαι πάντως που Καβαλιώτες όπως ο Αξιώτης και ο Χαρπαντίδης, διδάσκονται στα σχολεία. Εκείνος ο ‘Καβαλιώτης’ με τον όποιον ίσως είμαι κοντά λογοτεχνικά είναι ο …Θανάσης Χειμωνάς, με τον οποίο η Καθημερινή μας συνέδεσε, εντάσσοντας τα πρώτα βιβλία μας στη γενιά ‘Χ’ που διαπνέεται από μηδενισμό, διάθεση για αλλαγή, μοντερνισμό. Ο Χειμωνάς θεωρεί τον εαυτό του κάπως Καβαλιώτη. Επίσης, παραλίγο να βρεθώ σε μια συλλογή των εκδόσεων ‘Απόπειρα’ μαζί με τη Μανίνα Ζουμπουλάκη και τη Λένα Κιτσοπούλου, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα όταν μου έγινε η πρόταση.
Έχω γράψει αδημοσίευτο διήγημα για τη Δράμα και την Καβάλα. Το χάπι Λου έχει κουβέντες με Καβαλιώτες και σκηνές από μπαρ της Καβάλας. Όπως είπα, υπάρχει λίγη Καβάλα σε ότι γράφω. Όταν πλησιάζω στην Καβάλα, νιώθω σαν τον Δράκουλα που παίρνει δύναμη καθώς πλησιάζει στο κάστρο του.
- Είστε αφοσιωμένη στην γραφή, θα θυσιάζατε κομμάτια από την προσωπική σας ζωή για το έργο σας;Το έχω ήδη κάνει. Όταν γράφω ένα βιβλίο, συνήθως αφοσιώνομαι σ’ αυτό για μεγάλα χρονικά διαστήματα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ο πρώην μου είχε πει ‘αν είναι να ξαναγράψεις βιβλίο πες το να χωρίσουμε’. Είναι δύσκολο να ζει κανείς με συγγραφέα, ξέρετε. Παλιότερα ονειρευόμουν να έχω σχέση με συγγραφέα, να μιλάμε για τέχνη όλη μέρα, να διαβάζουμε ο ένας στον άλλον δυνατά ότι γράψαμε- όπως κάνουν οι ήρωες του Όλα τα μήλα, που όμως είναι φωτογράφοι. Αλλά τώρα που οι συγγραφείς είναι φίλοι, και βλέπω την ομοιότητα στην ιδιοσυγκρασία, το ξεπέρασα: ποιος θα πηγαίνει τα παιδιά στο σχολείο;
- Διαβάζετε άλλους; Από ποιούς συγγραφείς έχετε ενδεχομένως επηρεαστεί; Έχετε ζηλέψει κάποιους με την καλή έννοια;
Διαβάζω συνέχεια και μόνο άλλους αφού ποτέ δεν διαβάζω τον εαυτό μου. Διαβάζω από τρεισήμισι ετών. Είμαι πρωτίστως αναγνώστρια. Και έχω ζηλέψει πολλούς. Την Έρικα Γιόνγκ στο Ίλιγγος. Το PARIS TRANCE, του GEOF DYER. Την Λολίτα του Ναμπόκοφ. Τους Τζέι μακ Ίνερνει και Irvine Welsh από τους οποίους έχω επηρεαστεί. Τον εξαίσιο Πασκάλ Μπρικνέρ: ποιος δεν θα ήθελε να είχε γράψει τα Μαύρα φεγγάρια του έρωτα!
- Θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου στην Καβάλα;
Ελπίζω. Μακάρι. Καλέστε με και θα έρθω τρέχοντας.
- Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;
Ναι, αλλά όχι συστηματικά। Είμαι μεταξύ σπιτιών, ψάχνω διαμέρισμα, δεν έχω εγκατασταθεί ακόμα καλά στην Αθήνα. Δεν έχω μια υπέροχη δική μου γωνία για να γράφω. Θα είναι κάτι για μετανάστες και για το γκέτο της Αθήνας -στο οποίο ζω και έχω την ‘τύχη’ να βλέπω καθημερινά πρεζόνια, πόρνες από την Αφρική, νταβατζήδες, τραβεστί και πάμφτωχους Πακιστανούς σε πυκνότητα Μπανγκλαντές.
(Δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2010 στο περιοδικο "Service". Οι φωτογραφίες του Νίκου Αλεξόπουλου, είναι από το αρχείο της Εύης Λαμπροπούλου)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)