ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β΄: ΑΙΤΗΜΑ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ Η ΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

Το απόγευμα της Τρίτης 1ης Οκτωβρίου ε.έ., η ΑΘΜ, ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, κ.κ.Θεόδωρος Β΄, συμμετέχων στην καταληκτήρια εκδήλωση της συναντήσεως που οργάνωσε η Κοινότητα του Αγίου Εγιδίου στη Ρώμη υπό τον τίτλο Το Κουράγιο της Ελπίδας, ανέπεμψε δέηση υπέρ της ενότητος και της ειρήνης του κόσμου στην Basilica di Santa Maria in Ara Coeli, λαβών αφόρμηση από το απόσπασμα 3, 26-28 της Παύλειας Επιστολής Προς Γαλάτας: «Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ• πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού." Συγκεκριμένα επεσήμανε:

Αίτημα επιτακτικό των καιρών μας είναι η επίτευξη μιας νέας ενότητας στα πρότυπα της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου από τον Θεό. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο από αγάπη και με ελευθερία, χωρίς ανάγκη, και, διά της προσωπικής Του ενεργείας, επικοινωνεί και σχετίζεται με τον έτερό Του, τον κόσμο και τον άνθρωπο. Έτσι και ο άνθρωπος οφείλει να ανασυστήσει τη ζωή του στην πραγματική της διάσταση: ζω σημαίνει όχι απλά υπάρχω, αλλά συνυπάρχω και συμπράττω με τον έτερο, τον διαφορετικό, τον αλλιώτικο, τον αντίθετό μου.

Αίτημα επιτακτικό των καιρών μας είναι η υπέρβαση της αυθαιρεσίας εις βάρος του συνανθρώπου μας και ο, άνευ όρων και ορίων, σεβασμός της ελευθερίας του στα πρότυπα της θείας δωρεάς της ανθρωπίνης ελευθερίας. Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο ελευθερία, μέσω της οποίας ο άνθρωπος αποκτά συνείδηση του εαυτού του και ικανότητα ανοδικής πορείας προς τον Θεό. Ο Θεός δεν παραβιάζει την ελευθερία του ανθρώπου, ακόμα και όταν αυτός ακολουθεί τον δρόμο της πτώσεως. Έτσι και ο άνθρωπος οφείλει να επαναπροσδιορίσει την ελευθερία του: ελεύθερος δεν είναι αυτός που κάνει μόνο ό,τι θέλει, αλλά αυτός που πράττει εκείνο που θέλει• ελεύθερος δεν είναι εκείνος που επιβαρύνει τους άλλους με τις δικές του επιλογές, αλλά εκείνος που αναλαμβάνει το βάρος των ευθυνών του. 

Αίτημα επιτακτικό των καιρών μας είναι το καρτεσιανό αξίωμα «σκέφτομαι άρα υπάρχω» να μετατραπεί σε «αγαπώ άρα υπάρχω» στα πρότυπα της απροϋπόθετης αγάπης του Θεού για τα δημιουργήματά Του. Ο Θεός από αγάπη ενηνθρώπησε για να θεωθεί ο άνθρωπος με ελευθερία. Έτσι και ο άνθρωπος οφείλει, όταν αγαπά, να θυσιάζει, έστω και εν μέρει, την ελευθερία του για χάρη του άλλου, διότι η ανθρώπινη ύπαρξη καταξιώνεται μόνο στην κοινωνία της αγάπης.

Αρχηγός της κοινωνίας της αγάπης είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος απεκατέστησε την ιερότητα και το μεγαλείο του ανθρωπίνου προσώπου, καταργώντας τον κόσμο της διασπάσεως, της αλλοτριώσεως, των φυλετικών διακρίσεων, και του μίσους. Ο Χριστός προσέλαβε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και το ανασυνέθεσε στην οργανική του ενότητα. Η ενότητα αυτή δεν είναι στατική και μονοδιάστατη. Έχει δυναμική ποικιλία, γιατί η ενότητα επιτυγχάνεται με την κοινωνία των προσώπων, κατά το πρότυπο της ενότητας των τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος.

Ο Κύριος μας, ως "βασιλεύς δικαιοσύνης" (Εβρ. 7,2), απεκήρυξε τόν "αγαπώντα την αδικίαν" ως "μισούντα την εαυτού ψυχήν" (Ψαλμ. 10,5) και διεκήρυξε ότι στη βασιλεία Του δεν θα υπάρχει τόπος για έχθρα και μισαλλοδοξία, καθώς "συμβοσκηθήσεται λύκος μετ? αρνός, και πάρδαλις συναναπαύσεται ερίφω, και μοσχάριον και ταύρος και λέων άμα βοσκηθήσονται" (Ησ. 11,6).

Προσευχόμεθα λοιπόν σήμερα να επανέλθει ο κόσμος στο αρχικό του κάλλος, καθώς ο Θεός "εποίησε εξ εν?ς αίματος παν έθνος ανθρώπων κατοικείν επ? παν το πρόσωπον της γης" (Πράξ. 17,26). Προσευχόμεθα σήμερα να εκλείψει η αυθαίρετη αξιολογική διαφορά μεταξύ των ανθρώπων ως παράγων διαβαθμίσεως των δικαιωμάτων τους. Προσευχόμεθα η ενότητα να παγιωθεί επί της αξιωματικής αποδοχής του δικαιώματος της διαφορετικότητος των ανθρώπων. Προσευχόμεθα να κατακρημνισθεί ο μεσότοιχος της προκαταλήψεως, που πρώτος ο Κύριός μας έριξε απαντώντας στο ερώτημα "και τις εστίν μου πλησίον" (Λουκ. 10,29) διά της αφοπλιστικής παραβολής του καλού Σαμαρείτη.

Προσευχόμεθα να ριζώσει, να ανθίσει και να καρπίσει το δένδρο της ειρήνης επί του εδάφους που λιπαίνει η ομολογία ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας, θρησκείας, γλώσσας, είναι φορέας ισότιμος της εικόνας του Θεού. Προσευχόμεθα η ζωή στον κόσμο μας να γίνει ειρηνική, έχοντας κατά νου ότι ζωή σημαίνει πρώτα και πάνω από όλα συμβίωση, σχέση με τον άλλο, τον διαφορετικό, πλην καθολικώς προσληφθέντα από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Αμήν! 

(Δελτίο Τύπου)

ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΜ ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Το απόγευμα της Δευτέρας 30ης Σεπτεμβρίου ε.έ., η ΑΘΜ, ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, κ.κ.Θεόδωρος Β΄, ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση της Κοινότητος του Αγίου Εγιδίου, έλαβε μέρος σε συζήτηση με θέμα Χριστιανική Αδελφότητα και Ενότητα, η οποία έλαβε χώρα στην Basilica di Santa Maria in Trastevere στη Ρώμη. Η εκδήλωση αυτή εντάσσεται στη συνάντηση που οργάνωσε η Κοινότητα του Αγίου Εγιδίου στη Ρώμη υπό τον τίτλο Το Κουράγιο της Ελπίδας, την έναρξη των εργασιών της οποίας πραγματοποίησε νωρίτερα την ίδια ημέρα ο Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας κ.Φραγκίσκος Α΄.    

Λαβών τον λόγο, ο Μακαριώτατος επεσήμανε τα ακόλουθα:

«Ανιέρου δε πόλεως και αθέου ... ουδείς εστι, ουδ’ έσται γεγονώς θεατής" (Πλουτάρχου, Προς Κολώτην Επικούρειον 31). Στο λυκόφως της δεύτερης χιλιετίας πολλοί ήταν εκείνοι που προέβλεπαν το τέλος της θρησκείας και την είσοδο της ανθρωπότητας σε μια εποχή χωρίς θρησκεία. Ωστόσο, σήμερα στην χαραυγή της τρίτης χιλιετίας, προς επίρρωση του αξιώματος του Πλουτάρχου και προς διάψευση της προφητείας περί του τέλους της θρησκευτικής φάσης της ανθρωπότητας, η θρησκεία προβάλλει εκ νέου ως σταθερά της ανθρωπίνης υπάρξεως.

Έναντι του υπαρξιακού κένου, της απώλειας νοήματος ζωής, του χάους των πληροφοριών, αλληλοαναιρουμένων ευδαιμονιστικών προτάσεων και ακραίων πειραματισμών του ανθρώπου με τον εαυτό του, η θρησκεία εξακολουθεί να προσφέρει στον παντοπόρο άπορο άνθρωπο του 21ου αιώνα υπαρξιακό προσανατολισμό, νόημα ζωής, ηθική συνείδηση, πολιτισμική ταυτότητα, προοπτική αιώνιας σωτηρίας. Προσφέρει στον άνθρωπο την δυνατότητα να κατανοήσει τον εαυτό του πλήρως μόνον ξεκινώντας από τον Θεό ως Δημιουργό, Αρχή και Πηγή του κόσμου, τον Θεό όλων των εθνών και των ανθρώπων, τον Θεό της Αγάπης, της Πρόνοιας και της Σωτηρίας "κατά τo πλήθος των οικτιρμών" Του για όλα τα δημιουργήματά Του.

Θα περιμέναμε η ενεστώσα παγκόσμια αναβίωση της θρησκείας να αποβεί παράγων ειρηνοποιίας και ενισχύσεως του αγώνα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Ωστόσο παρατηρείται ότι ο θρησκευτικός αυτοπροσδιορισμός αποβαίνει συχνά παράγων διχασμού και μισαλλοδοξίας, φανατισμού και βίας. Αυτό συμβαίνει όταν η θρησκευτική συνείδηση χειραγωγείται, η θρησκευτική ιδιαιτερότητα παρεξηγείται, ο θρησκευτικός ζηλωτισμός αρνείται την ελευθερία του άλλου στο όνομα του Θεού. Η θρησκεία πολιορκείται και ενίοτε εκπορθείται από δυνάμεις μεσιανισμού, ολοκληρωτισμού, σωβινισμού, φυλετισμού, ιδεολογικής αποκλειστικότητας, φονταμενταλισμού.

Μπροστά μας προβάλλει απειλητικό το φάσμα της συγκρούσεως των πολιτισμών, των οποίων κεντρικό προσδιοριστικό χαρακτηριστικό είναι η θρησκεία. Μια τέτοια προοπτική θα ήταν καταστροφική σήμερα που σε παγκόσμιο επίπεδο οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν αποχαιρετήσει οριστικά την εποχή της κυρίαρχης πολιτισμικής ταυτότητας και έχουν αποδεχθεί την πρόκληση όχι μόνο της συμβιώσεως αλλά και της διαδράσεως ετερόκλητων πολιτιστικών ταυτοτήτων. Δεν υπάρχει σήμερα ανθρώπινη κοινωνία που να μην περιλαμβάνει ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμικών καταβολών, με διαφορετικές απόψεις για τις σχέσεις μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ατόμου και ομάδας, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, ελευθερίας και αυθεντίας, ισότητας και ιεραρχίας.

Μάλιστα η θρησκεία διαφοροποιεί σήμερα την συμπεριφορά του ανθρώπου περισσότερο και από την εθνική ταυτότητα. Αν περπατήσουμε απόψε στη Ρώμη είναι δυνατόν να συναντήσουμε άτομα που δηλώνουν κατά το ήμισυ Ιταλοί και κατά το ήμισυ Άραβες. Ωστόσο δεν θα συναντήσουμε άτομα που δηλώνουν κατά το ήμισυ Ρωμαιοκαθολικοί και κατά το ήμισυ Μουσουλμάνοι.

Προκειμένου λοιπόν η θρησκεία να μην αποβεί παράγων σχάσεως, αλλά σχέσεως μεταξύ των ανθρώπων, ευρισκόμεθα ενώπιον ενός οικουμενικών διαστάσεων χρέους προσδοκίας: να συμβάλλουμε ουσιαστικά και γόνιμα στον διάλογο μεταξύ των διαφορετικών θρησκευτικών παραδόσεων. Αφετηρία ενός τέτοιου διαλόγου οφείλει να είναι η προβολή των στοιχείων που ενώνουν τις θρησκείες, παρά εκείνων που τις χωρίζουν. Αφετηρία ενός τέτοιου διαλόγου οφείλει να είναι η προβολή των κοινών αξιών των διαφόρων θρησκειών, παρά των αντιλήψεων εκείνων περί θρησκευτικής ανωτερότητας που υπονομεύουν την ανοχή στην διαφορετικότητα. Στόχος ενός τέτοιου διαλόγου οφείλει να είναι η ανάδειξη της ενωτικής και ειρηνοποιητικής λειτουργίας των θρησκειών. Στόχος ενός τέτοιου διαλόγου οφείλει να είναι η συναίνεση των θρησκειών σε μια ελάχιστη κοινή ηθική, χωρίς νόθευση της πίστεως.

Βεβαίως οι προθέσεις μας, όσο ειλικρινείς και αν είναι, δεν θα μετασχηματιστούν σε πράξεις, αν εμείς οι ίδιοι, ως εκπρόσωποι της Ορθοδόξου, της Ρωμαιοκαθολικής και της Προτεσταντικής εκκλησίας, δεν δώσουμε πρώτοι το παράδειγμα της ενότητας μέσα από την διαφορετικότητα, ως προτύπωση της ανάγκης ειρηνικής συμβιώσεως των πιστών των διαφόρων θρησκειών.

Η παρουσία μας σήμερα εδώ πιστοποιεί την ανάγκη αμοιβαίου σεβασμού. Ο σεβασμός αυτός δεν σημαίνει ούτε αποδοχή της δογματικής διδασκαλίας της μιας εκκλησίας από την άλλη, ούτε επιβεβαίωση της διδασκαλίας αυτής ως αληθινής. Σημαίνει δεκτικότητα του άλλου ως κτιστού και σχετικού όντος που καταβάλλει σκληρή προσπάθεια να προσεγγίσει και να βιώσει την αλήθεια της εν Χριστώ ζωής. Σημαίνει αποδοχή της δυνάμεως της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού όχι να συσχηματίζεται με τον κόσμο, αλλά να ανασχηματίζει τον κόσμο.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι κάποιοι φοβικά υποστηρίζουν πως ο διομολογιακός και διαθρησκειακός διάλογος αποχρωματίζει την θρησκευτική ιδιαιτερότητα και ευνοεί τον συγκρητισμό. Αδυνατούν όμως να αντιληφθούν ότι άνθρωπος και θρησκευτική πίστη άρρηκτα συνυπάρχουν από την αρχή του κόσμου. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η θρησκευτική πίστη δεν διαγράφηκε ποτέ από την υπαρξιακή ταυτότητα ατόμων και λαών όσο και αν προσπάθησαν πολλοί κατά καιρούς να το καταφέρουν. Αδυνατούν να αντιληφθούν αυτό που καθημερινά διαπιστώνω ποιμαίνοντας την Αφρική, αυτό το μωσαϊκό των λαών και των θρησκειών: ότι η πίστη στον Θεό αποτελεί την μοναδική σταθερά σε έναν κόσμο που κλυδωνίζεται επικίνδυνα.

Το πρόβλημα δεν είναι ο θρησκευτικός πλουραλισμός, αλλά η στάση μας απέναντι σε αυτόν. Αν κυριαρχήσει ο φόβος μπροστά στην θρησκευτική διαφορετικότητα, τότε θα οδηγηθούμε νομοτελειακά σε εγκλεισμό στην δική μας κοινότητα και σε ολισθηρές απολυτοποιήσεις. Αν όμως ο θρησκευτικός πλουραλισμός ανθίσει στο έδαφος μιας ευρύτερης αξιολογικής συναινέσεως μεταξύ των θρησκειών, τότε θα αποφευχθεί τόσο η λήθη της αληθείας, όσο και ο φανατισμός της αληθείας.

Είναι καιρός να μάθουμε τους πιστούς μας όχι μόνο να παραμένουν πιστοί στην παράδοσή τους και να διατηρούν την ιδιοσυστατική τους ταυτότητα, αλλά επιπλέον να είναι ανοικτοί στο διαφορετικό και να τρέφουν σεβασμό προς την θρησκεία του άλλου, πρώτα από όλα επειδή οι ίδιοι έχουν θρησκεία. Είναι καιρός να μάθουμε τους πιστούς μας ότι η απολυτοποίηση της ιδιαιτερότητας δεν συνιστά διάσωση της αληθείας, αλλά φαλκίδευση της αληθείας και ολίσθηση προς την θρησκειογενή νεύρωση της αποκλειστικότητας.

Αυτό είναι το μήνυμα που σας μεταφέρω από τη Μέση Ανατολή, όπου εδώ και δύο χιλιετίες, μεταξύ σφύρας και άκμονος, βιώνουμε την πίστη στον Θεό της Αγάπης ως αναστάσιμη ελπίδα, νοηματοδότηση του πόνου, φιλανθρωπία και διακονία, αγώνα για δικαιοσύνη και ειρήνη.

(Δελτίο Τύπου)

2ο Διεθνές Συμπόσιο Θεσσαλονίκης / 2nd Thessaloniki International Symposium in World Affairs

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος και το Δίκτυο Ναυαρίνο, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Konrad Adenauer διοργανώνουν, το 2^ο Διεθνές Συμπόσιο Θεσσαλονίκης / 2nd Thessaloniki International Symposium in World Affairs, στις 12 και 13 Οκτωβρίου 2013 στο κινηματοθέατρο Ολύμπιον.

Στόχος του Συμποσίου, που διοργανώθηκε για πρώτη φορά την περσινή χρονιά, στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης, είναι να καθιερωθεί ως μια ετήσια διεθνούς κύρους συνάντηση που εστιάζει στις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στο ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Θεσσαλονίκης αλλά και στον κόσμο ολόκληρο.

Είναι γνωστό ότι οι εξελίξεις αυτές σήμερα είναι καταιγιστικές καθώς ο Ελληνικός περίγυρος βρίσκεται σε μεγάλη αναταραχή. Η συμμετοχή κορυφαίων πολιτικών και ακαδημαϊκών προσωπικοτήτων δίνει μια πολύτιμη δυνατότητα ενημέρωσης και προβληματισμού πάνω στα θέματα αυτά και παράλληλα ενισχύει την εξωστρέφεια της πόλης και τη συμμετοχή της στο διεθνή διάλογο για τις παγκόσμιες προκλήσεις.

Έχοντας παρουσιάσει τρεις θεματικούς άξονες στην πρώτη, περσινή, διοργάνωση (η παρακμή της Δύσης, η άνοδος της Κίνας και το Ισλάμ μετά την Αραβική Άνοιξη), το θέμα του φετινού Συμποσίου είναι “Η Ελλάδα σ’ έναν ταραγμένο κόσμο: Ευρω-κρίση, Ρωσία, Τουρκία και Μεσόγειος” και εξετάζει τη θέση της χώρας σε ένα σύνθετο και ευμετάβλητο πολιτικό και οικονομικό διεθνές περιβάλλον.

Οι συμμετέχοντες στο συμπόσιο θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν τις θέσεις διακεκριμένων ομιλητών και να συνομιλήσουν τόσο με εκπροσώπους της διεθνούς πολιτικής σκηνής, όπως ο Wolfgang Schüssel, πρώην Καγκελάριος της Αυστρίας & Πρόεδρος του United Nations Association of Austria, και ο Miguel Angel Moratinos, πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας & Ειδικός Εκπρόσωπος της Ε.Ε. για την Ειρήνευση στη Μέση Ανατολή, καθώς και εξέχοντες ακαδημαϊκούς: o David Abulafia, από το πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, είναι ο σημαντικότερος ιστορικός της Μεσογείου σήμερα και συγγραφέας του πολυβραβευμένου βιβλίου “The Great Sea: A human history of the Mediterrranean”, o Kenneth Dyson, από το πανεπιστήμιο του Κάρντιφ, πολιτικός οικονομολόγος και ειδικός της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ο Arkady Moshes, πολιτικός αναλυτής της σύγχρονης Ρωσίας, ο Gareth Jenkins, πολιτικός αναλυτής της σύγχρονης Τουρκίας και ο Udo Zolleis, πολιτικός αναλυτής της σύγχρονης Γερμανίας.

Το 2^ο Διεθνές Συμπόσιο Θεσσαλονίκης φιλοδοξεί να δημιουργήσει μια πλατφόρμα διαλόγου για τις κρίσιμες παγκόσμιες πολιτικές και οικονομικές προκλήσεις, ενώ παράλληλα να τοποθετήσει την πόλη απέναντι στον κόσμο και τις διεθνείς εξελίξεις.

(Δελτίο Τύπου)

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΘΜ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ

Την Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου ε.έ., η ΑΘΜ, ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, κ.κ.Θεόδωρος Β΄, συνοδευόμενος από τον Σεβ.Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε και Αγκόλας κ.Σεραφείμ και τον Σεβ.Μητροπολίτη Γουϊνέας κ.Γεώργιο, Εκπρόσωπο της ΑΘΜ στην Αθήνα, συναντήθηκε στο Βατικανό με τον Προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας κ.Φραγκίσκο Α΄.

Προσφωνών τον Ρωμαιοκαθολικό Προκαθήμενο, ο Μακαριώτατος ανέφερε μεταξύ άλλων:

Οι δύο Εκκλησίες, η Αλεξανδρινή και η Ρωμαϊκή, ανήκουμε, ιστορικώς και παραδοσιακώς, στις αρχαίες Εκκλησίες. Ανήκουμε στις Εκκλησίες που, αμέσως μετά την Πεντηκοστή, συνέστησαν την αφετηρία της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Ανήκουμε στις Εκκλησίες που συνέπηξαν με τον λόγο, την διακονία και την μαρτυρική τελευτή τους ο Άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Μάρκος και οι Άγιοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος.

Ενωμένοι κατά τους πρώτους δέκα και πλέον αιώνες, ζήσαμε όχι μόνο την κοινή αφετηρία, αλλά και την κοινή ιστορική πορεία και συναντηθήκαμε εν πνεύματι, αγαπώντας αλλήλους και ομολογώντας τον Κύριο μας. Στην αιώνια πόλη ο Άγιος Μέγας Αθανάσιος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας, γνώρισε την αγάπη του αδελφού του Πάπα Ρώμης Ιουλίου Α΄ και ο Αλεξανδρείας Πέτρος Β΄ του Πάπα Δαμάσου. Σε ώρες κρίσιμες για την ενότητα της Εκκλησίας έμειναν κοντά σας και βρήκαν στον αγώνα για την προάσπιση της Αληθείας αδελφούς φύλακες και υπερασπιστές της Πίστεως και της Αγάπης.

Από αυτά τα σημεία συγκλίσεως της ιστορίας των Εκκλησιών μας, αντλούμε σήμερα δύναμη, ζωή και ελπίδα ώστε, διά της μαρτυρίας όσων μας ενώνουν και διά του διαλόγου, να συνεχίσουμε την πορεία στον δρόμο της αποκαταστάσεως της ενότητας των Χριστιανών, για την οποία ο Κύριος μας προσευχήθηκε την παραμονή του Πάθους Του. Ο Απόστολος Παύλος γράφει προς Ρωμαίους: "Προσλαμβάνεσθε αλλήλους, καθώς και ο Χριστός προσελάβετο υμάς εις δόξαν Θεού." (Ρωμ. 15,7). Αυτό ακριβώς βιώνουμε τούτη την στιγμή, ως χρέος ιερό "επιποθίας του ελθείν" (Ρωμ. 15,22) προς αδελφόν "εν χαρά... διά θελήματος Θεού" (Ρωμ. 15,32).

Θεωρείστε την παρούσα κοινωνία ως σύμβολο ζωής στην πορεία για την ευστάθεια των αγίων Εκκλησιών και της ενώσεως των πάντων. Ως σύμβολο πίστεως στην ανάγκη διαφυλάξεως του ποιμνίου και καθοδηγήσεώς του σε "νόμους σωτηρίους... εν υπομονή πολλή" (Β΄ Κορ, 6,1-10). Ως σύμβολο του, τρεφομένου εκ της προσευχής και βιουμένου διά της αγάπης, κοινού αγώνα προασπίσεως του δικαιώματος κάθε ανθρώπου ελεύθερα να ορίζει και να νοηματοδοτεί τη ζωή του με αφετηρία την αναφορά του στον Θεό, ιδιαίτερα σήμερα που η ιδεολογική σκλήρυνση των ανθρώπων δημιουργεί σε Μέση Ανατολή και Αφρική ισχυρούς θύλακες αμφισβητήσεως του δικαιώματος αυτού και δηλητηριάσεως της ειρηνικής συνυπάρξεως των ανθρώπων.

Ως ποιμένες διάκονοι της αγάπης και της αληθείας, ας προσευχηθούμε διαπύρως οι δοκιμαζόμενοι αδελφοί μας σε αυτές τις εύφλεκτες περιοχές του πλανήτη μας να ενισχυθούν παρά Θεού ώστε "τη ελπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχή προσκαρτερούντες" (Ρωμ, 12,12) να ειρηνεύουν μετά πάντων των ανθρώπων. Αμήν!

Στο επίκεντρο των συνομιλιών των δύο Προκαθημένων βρέθηκε η ανάγκη προστασίας του δικαιώματος στην ελεύθερη θρησκευτική έκφραση, το οποίο αμφισβητείται σε περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής από την μισαλλοδοξία και τον φανατισμό. Ο Μακαριώτατος είχε την ευκαιρία να καταθέσει στο τραπέζι του διαλόγου την προσωπική του εμπειρία από την πολύχρονη διακονία του στο πνευματικό γεώργιο της αφρικανικής ηπείρου, αλλά και να μοιραστεί την ανησυχία του για τη χρήση της θρησκείας εκ μέρους ακραίων ομάδων ως προσχήματος για την διάπραξη ειδεχθών πράξεων βίας.

Και οι δύο ηγέτες συμφώνησαν στην ανάγκη αναλήψεως πρωτοβουλιών που θα προωθούν όχι μόνο την ειρηνική συνύπαρξη αλλά και την δημιουργική διάδραση μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών θρησκευτικών αναφορών. Εντός αυτού του πλαισίου συμφώνησαν στην ανάγκη συνεχίσεως και εντάσεως του διαχριστιανικού διαλόγου προς σύμπηξη και εμπέδωση της χριστιανικής ενότητας μέσα από την διαφορετικότητα, ως προτύπωση της πανανθρώπινης ενότητας στη βάση ενός κοινού αξιακού συστήματος.

Μετά το πέρας των συνομιλιών ακολούθησε ανταλλαγή αναμνηστικών δώρων.

(Δελτίο Τύπου)

Επιστολή του υπουργού Πολιτισμού για τη διάσωση του ιστορικού Ναού του Προφήτη Ηλία κοντά στη Σμύρνη

Την παρέμβαση του Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας κ. Ομέρ Τσελίκ ζήτησε ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος, προκειμένου να διασωθεί ο ιστορικός ναός του Προφήτη Ηλία κοντά στη Σμύρνη, ο οποίος απειλείται από τα έργα διάνοιξης ενός νέου αυτοκινητοδρόμου στην περιοχή. 

«Αν και η πρόοδος σε υποδομές και σε κατασκευαστικά έργα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς πρέπει να ενθαρρύνεται, εμείς, ως Υπουργοί Πολιτισμού, από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι πρακτικά δυνατόν για να προστατεύσουμε τα μνημεία, ώστε η οικονομική ανάπτυξη να συνδυάζεται με τον σεβασμό στον πολιτισμό», γράφει ο κ.Παναγιωτόπουλος σε επιστολή του που απηύθυνε προς τον κ.Τσελίκ. 
Και συνεχίζει: «Ο Ναός του Προφήτη Ηλία στη Σμύρνη, ο οποίος χαίρει σεβασμού από τους Μουσουλμάνους και τους Χριστιανούς, αντιπροσωπεύει ένα κοινό έδαφος για την πολιτιστική κληρονομιά μας. Πιστεύω ότι θα κάνετε ό,τι μπορείτε, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων σας, για την προστασία του συγκεκριμένου μνημείου». 
Τρίκλιτη βασιλική του 1846, κτισμένη επί του Οικουμενικού Πατριάρχη Ανθιμου ΣΤ’ το 1846, ο Ναός του Προφήτη Ηλία είναι μια από τις ελάχιστες ορθόδοξες εκκλησίες που σώζονται στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης. Βρίσκεται δυο χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης, στην κοιλάδα της Αγίας Αννας, όπου και τα ρωμαϊκά υδραγωγεία και όπου κυλά ο ποταμός Μέλης. 


Ο ναός έχει διαστάσεις περίπου 10 x 19 μ. και τετράπλευρη κεραμοσκεπή. Σήμερα είναι ερειπωμένος. Τις σημαντικότερες φθορές έχει υποστεί ο τοίχος στη δυτική πλευρά του. Το εσωτερικό του είναι λεηλατημένο. Και όμως, στην όψη του διασώζονται ακόμα τα στοιχεία εκείνα που τον καθιστούσαν στις αρχές του 20ου αιώνα αγαπημένο προορισμό των κατοίκων της Σμύρνης- μπορεί μάλιστα κανείς να τον θαυμάσει σε καρτ- ποστάλ της εποχής. 


Στοιχεία για το ναό έχει αποθησαυρίσει ο γεωλόγος και μελετητής της ιστορικής τοπογραφίας της Σμύρνης Αχιλλέας Χατζηκωνσταντίνου. Ενώ μόλις πρόπερσι, ο Τούρκος μεταπτυχιακός φοιτητής αρχιτεκτονικής Ντογκάι Κορκμαζ εκπόνησε μελέτη για το μνημείο. 


Μετά το 1922, η περιοχή είχε κηρυχθεί στρατιωτική ζώνη και ο ναός μεταβλήθηκε σε αποθήκη πυρομαχικών. Αλλά τότε δεν κινδύνευσε όσο κινδυνεύει σήμερα εξ αιτίας των οδικών έργων. 


Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια που έχει δρομολογήσει ο ίδιος για τη διάσωση και προστασία σημαντικών τεκμηρίων της Ελληνικής μνήμης, που υπάρχουν και πέραν των Ελληνικών συνόρων.

Η ΕΣΗΕΜΘ καταδικάζει την προσβολή της μνήμης του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα

Το «Πρώτο Θέμα» προσβάλλει τη μνήμη του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΜ-Θ καταδικάζει την εκδοτική επιλογή της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» να δημοσιεύσει στο αυριανό φύλλο τη φωτογραφία του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα λίγο πριν ξεψυχήσει.

Η δημοσίευση μιας τέτοιας φωτογραφίας ούτε κομίζει ούτε τεκμηριώνει οποιαδήποτε ουσιώδη πληροφορία για την υπόθεση. Αντιθέτως, δίχως σεβασμό στη μνήμη του νεκρού και στους οικείους του, και καταπατώντας στοιχειώδεις αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, η εφημερίδα τη χρησιμοποιεί ανενδοίαστα σε ένα κυνήγι εντυπώσεων, για λόγους κυκλοφορίας και μόνο.

Χρέος του δημοσιογραφικού κόσμου είναι να αποκαλύπτει την αλήθεια, και στην περίπτωση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, κάθε βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση είναι πολύτιμο στην προσπάθεια να ανακοπεί η φρικαλέα δράση της. Τακτικές όπως αυτή που χωρίς περίσκεψη υιοθετεί το «Πρώτο Θέμα» δεν έχουν καμία σχέση με την ερευνητική δημοσιογραφία. 

Άρθρο με το οποίο o Μίκης Θεοδωράκης ανακοινώνει την πολιτική του αποστράτευση, αποχαιρετά τη Σπίθα και σχολιάζει την Αριστερά

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Εκλογές και ρόπαλα | DOC TV

Ι.Θ. Κακριδής: «Γιατί διδάσκουμε Αρχαία Ελληνικά στα παιδιά»

Ας το δουν κάποιοι...

Ι.Θ. Κακριδής: «Γιατί διδάσκουμε Αρχαία Ελληνικά στα παιδιά»

Η απίστευτη απάντηση του Ζήτρου στη Ρεπούση

Πραγματικά αξίζει να δει κανείς την απάντηση του γνωστού εκδότη αρχαίας και μεσαιωνικής γραμματείας Κωνσταντίνου Ζήτρου στην κα Ρεπούση σχετικά με τα αρχαία ελληνικά.

Επισκεφθείτε τον σύνδεσμο:
http://www.briefingnews.gr/kafe/item/64153-i

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΙΘ΄ΕΠΚΑ και ΛΑ΄ ΕΠΚΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΙΘ΄ΕΠΚΑ και ΛΑ΄ ΕΠΚΑ




Οι εργαζόμενοι της ΙΘ΄ΕΠΚΑ και της ΛΑ΄ ΕΠΚΑ του ΥΠΠΟΑ, συντασσόμενοι με την ανακοίνωση της Θ΄ ΕΠΚΑ, της ΙΔ΄ ΕΠΚΑ, της ΔΙΠΚΑ και της ΔΒΜΑ , καταγγέλλουμε την πολιτική των απολύσεων και της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα. Καταγγέλλουμε την άνιση και αναξιοκρατική πολιτική της απαξίωσης του έργου της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.




Πρόσφατα από επίσημα χείλη, πληροφορηθήκαμε ότι επίκειται ξαφνικός «θάνατος» ειδικοτήτων και εργαζομένων του ΥΠΠΟΑ. Σαράντα ΥΕ Εργάτες (40) και εξήντα ΔΕ Σχεδιαστές (60), φύλακες κτηρίων και άλλες μη «συναφείς» ειδικότητες αποφασίστηκε, με συνοπτικές διαδικασίες, να μείνουν χωρίς δουλειά. Και φυσικά δεν είναι οι μοναδικές ειδικότητες που κινδυνεύουν προς κατάργηση τις επόμενες ημέρες.

Τουλάχιστον εκατό συνάδελφοι και συνεργάτες μας, περιμένουν να δουν το όνομά τους στη λίστα της μνημονιακής διαθεσιμότητας – απόλυσης. Μόνο και μόνο γιατί απλά τους «βολεύει» αριθμητικά να τους θυσιάσουν. Εργαζόμενοι που συχνά κάτω από αντίξοες συνθήκες έχουν προσφέρει τον καλύτερο εαυτό τους, έχουν σκάψει κάτω από βροχή και χιόνι, έχουν κουβαλήσει και ταξινομήσει αρχαιότητες σε αποθήκες, καθαρίζουν αρχαιολογικούς χώρους, συχνά βάζοντας από την τσέπη τους βενζίνη και λάδι σε χορτοκοπτικά μηχανήματα, έχουν σχεδιάσει και αποτυπώσει κινητά και ακίνητα μνημεία της πατρίδας μας, χωρίς να λαμβάνουν ούτε ένα ευρώ σε οδοιπορικά, χωρίς καμία υπερωρία. Αυτή τη στιγμή αποκεφαλίζονται. Ειδικότητες που αποτελούν το στήριγμα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας εδώ και δεκαετίες, τους θεωρούν αναλώσιμους και τους λένε να φύγουν. Εκατό και πλέον άνθρωποι. Γιατί όποιοι ακόμα πιστεύουν σε άδειες υποσχέσεις πολιτικά ιστάμενων κεφαλών ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια, κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Ήδη βγήκε η απόφαση για την επιτροπή μοριοδότησης που θα μας απολύσει όλους.




Ποιος ακόμα στις μέρες μας διαδίδει ότι ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ είναι το δυνατό όπλο της χώρας μας; Ποιος ακόμα στις μέρες μας πιστεύει ότι ακόμα και αν είναι ενεργό και αποδοτικό μέλος μιας Υπηρεσίας μπορεί να κοιμάται ασφαλής; Ποιος ακόμα πιστεύει σε μικροπολιτικές υποσχέσεις, υπηρεσιακές ασφαλιστικές δικλείδες, ειδικότητες, πτυχία; Απολύτως κανένας. Σήμερα είμαι ΕΓΩ, αύριο είσαι ΕΣΥ, μεθαύριο είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Εμείς όμως είμαστε ήδη. Το σύνολο των εργαζομένων των Υπηρεσιών μας κάθεται μπροστά από μία οθόνη υπολογιστή και αναμένει με αγωνία να ανασύρει το όνομά του από μία επαίσχυντη λίστα.




Φίλοι συνάδελφοι και συνεργάτες. Σε μια ύστατη προσπάθεια να ακουστεί η φωνή όλων μας, σε μια τελευταία ευκαιρία που έχουμε να μπορούμε να χρησιμοποιούμε το ΕΜΕΙΣ, σας καλούμε να συνυπογράψετε την παρούσα ανακοίνωση – καταγγελία, των εργαζομένων της Θ΄ ΕΠΚΑ, της ΙΔ΄ ΕΠΚΑ, της ΔΙΠΚΑ, της ΔΒΜΑ, της ΙΘ΄ΕΠΚΑ και της ΛΑ΄ ΕΠΚΑ.

Μεταφέρετε το μήνυμα αγωνίας στα μέλη της δικής σας Υπηρεσίας. Οι συνάδελφοι που φεύγουν δεν έχουν ακόμα όνομα. Δεν έχει υπογραφεί ακόμα η λίστα. Μην τους αφήσουμε να αποτελειώσουν την καταστροφή που ήδη έχει ξεκινήσει με την υποστελέχωση και την υποχρηματοδότηση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Κανένας δεν περισσεύει, κανένας δεν είναι αναλώσιμος. Είμαστε όλοι εργαζόμενοι, που δυστυχώς δεν έχουμε φωνή. Αυτό κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει. Και φωνή έχουμε και δικαιώματα. Δεν έχουμε μόνο υποχρεώσεις. Ήρθε η ώρα να σκεφτούμε, ίσως για τελευταία φορά, εάν είμαστε αληθινοί άνθρωποι, αν είμαστε σκεπτόμενα άτομα, εάν είμαστε άξιοι να συνεχίσουμε το έργο μας.

Η οικογένεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας πρέπει και οφείλει να είναι ενωμένη.




Καλούμε το σύνολο των σωματείων του ΥΠΠΟΑ, καλούμε την Ομοσπονδία εργαζομένων να σταματήσει να συμβιβάζεται. Όχι συμβιβασμοί, όχι λίστες, όχι κατάργηση ειδικοτήτων.




Οι εργαζόμενοι της ΙΘ΄ΕΠΚΑ και της ΛΑ΄ ΕΠΚΑ.