Ο Όμηρος πιάνεται …όμηρος

Πρόκειται για μια κίνηση που μόνο συγχαρητήρια αξίζει. Και αναφέρομαι στη σύσταση θεατρικής ομάδας από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Παλαιοχωρίου. Πρόκειται για μια πολλά υποσχόμενη νεανική θεατρική ομάδα, η οποία την Κυριακή 13 Απριλίου «ανέβασε» την πρώτη της παράσταση, την «ΚωμΟδύσσεια» της Μαρίας Κίτρα, όπου ο «Όμηρος πιάνεται …όμηρος».

Ο κόσμος κατέκλυσε την αίθουσα εκδηλώσεων του Δημοτικού Σχολείου Παλαιοχωρίου, και αυτό απέδειξε ότι τελικά ήταν κάτι που έλειπε, ενώ παράλληλα αποτέλεσε την καλύτερη επιβράβευση για τους διοργανωτές.

Πρόκειται για την πρώτη παράσταση που ανέβασαν τα παιδιά που συμμετέχουν στη νεοσύστατη θεατρική ομάδα, η οποία απέσπασε ιδιαίτερα κολακευτικά σχόλια από όλους όσους την παρακολούθησαν. Τα παιδιά, που αφιέρωσαν πολλές ώρες σε πρόβες, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και απέσπασαν πολλές φορές το θερμό χειροκρότημα όσων κατέκλυσαν την αίθουσα.

Όσον αφορά την υπόθεση, ο Όμηρος πιάνεται όμηρος από δύο ληστές, οι οποίοι τον οδηγούν στον αρχιληστή της συμμορίας τους. Εκεί ο αιχμάλωτος Όμηρος, προσπαθώντας να σώσει τη ζωή του, ξεκινά την αφήγηση των περιπετειών του Οδυσσέα στους ληστές, οι οποίοι παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την πλοκή της ιστορίας. Το ταξίδι ξεκινά από τη χώρα των Λωτοφάγων, το νησί της Κίρκης, της Καλυψώς, των Φαιάκων, και ολοκληρώνεται με την επιστροφή στην Ιθάκη, κοντά στην Πηνελόπη, η οποία όμως έχει κάποιες αμφιβολίες… Μέσα από τους κωμικούς διαλόγους, μπολιασμένοι έξυπνα με στοιχεία της σύγχρονης εποχής, οι μικροί ηθοποιοί χάρισαν απλόχερα το γέλιο στους παρευρισκόμενους.

Τους ρόλους στην παράσταση ερμήνευσαν οι: Ηλιάννα Κισσά, Λευτέρης Αθανασιάδης, Εύη Τασιούδη, Χρήστος Μαλακούδης, Δημοκράτης Μυλωνόπουλος, Βαγγέλης Κισσάς, Ελένη Μαλακούδη, Ελευθερία Αθανασοπούλου, Παρασκευή Κεχαγιά, Γεωργία Καλπάκογλου, Ασημένια Χατζηαποστόλου, Δημήτρης Ζαρκάδας, Φωτεινή Χατζηγεωργίου, Κλειώ Τσολακίδου, Παναγιώτης Αθανασιάδης, Ειρήνη Μυλωνοπούλου, και Αλεξάνδρα Μαλαδάκη.

Σκηνοθεσία: Ιωάννα Τσακιρίδου
Σκηνικά:Χρήστος Ματζούρης και Παναγιώτης Αθανασιάδης
Κοστούμια: Θάλεια Αράπογλου και Μαρία Λαφαζανίδου

Και πάλι συγχαρητήρια!!!

"Αυτός ο ασφαλιστικός νόμος δεν διορθώνεται, μπορεί μόνο ν' ανατραπεί"

Παρακάτω παραθέτω ολόκληρη τη συνέντευξη που μου παραχώρησε η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μαίρη Ματσούκα, για την «Εβδόμη», (δημοσιεύθηκε στο φύλλο της Τετάρτης 9 Απριλίου 2008).



"Το ασφαλιστικό αποτελεί ένα πολιτικά σοβαρό, κοινωνικά ευαίσθητο και τεχνικά πολύπλοκο ζήτημα", τονίζει η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μαίρη Ματσούκα, αναφορικά με το μέγα πρόβλημα που απασχολεί όσο τίποτε άλλο σήμερα την ελληνική κοινωνία, σημειώνοντας ότι "ο ασφαλιστικός νόμος της κυβέρνησης Καραμανλή δεν αφήνει περιθώρια διόρθωσης αλλά μόνο ....ανατροπής".

-Πώς κρίνετε το ασφαλιστικό που ψηφίσθηκε πρόσφατα;

"Θα ήθελα να ξεκινήσω με μια διαπίστωση. Οι πολιτικές επιλογές της Νέο - Δεξιάς κυβέρνησης Καραμανλή χαρακτηρίζονται από δύο σημαντικές διαστάσεις, οι οποίες αν και εμφανίζονται ως "αντιφατικές", εντούτοις επί της ουσίας χρησιμοποιούνται μάλλον συμπληρωματικά. Έτσι, από τη μια πλευρά χρησιμοποιεί μια ορολογία η οποία κυριαρχείται από ένα έντονο άρωμα λαϊκισμού, με στόχο την άλωση του "μεσαίου χώρου" ενώ, από την άλλη, ακολουθεί μια σκληρή, κυβερνητική πολιτική, η οποία εκφράζοντας συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα, αποβλέπει στην πλήρη αποδιάρθρωση των υφισταμένων εργασιακών σχέσεων. Η συνειδητή αυτή πολιτική διγλωσσία, αντανακλάται με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο στην περίπτωση της διαχείρισης του ασφαλιστικού. Όπως όλοι ξέρουμε πλέον, τα περίφημα τρία "δεν" του Πρωθυπουργού, δεν αποτελούσαν παρά ένα έωλο, πολιτικό τέχνασμα. Αντίθετα, μέσω του ασφαλιστικού η Νέο - Δεξιά κυβέρνηση επιδιώκει να περιορίσει, να περιθωριοποιήσει, να τιμωρήσει τους εργαζόμενους. Η πολιτική αυτή απόφαση ούτε τυχαία είναι ούτε φυσικά αναγκαία. Είναι στρατηγική επιλογή που αποβλέπει στην ισοπέδωση των πολιτικών δικαιωμάτων, στο θρυμματισμό της κοινωνικής αλληλεγγύης, στον περιορισμό του εργασιακού "κόστους". Με δύο λόγια, στη διά βίου εκμετάλλευση....".

-Δεν μπορείτε ωστόσο να παραγνωρίσετε ότι το ασφαλιστικό σύστημα, παρουσιάζει πρόβλημα;

"Αναμφίβολα, το ασφαλιστικό αποτελεί ένα πολιτικά σοβαρό, κοινωνικά ευαίσθητο και τεχνικά πολύπλοκο ζήτημα, γι' αυτό και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Είναι όμως ανεπίτρεπτο, οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι, θύματα ήδη της ανεργίας, των επισφαλών θέσεων εργασίας, της εισοδηματικής ένδειας και ανασφάλειας, να καλούνται και πάλι να καταβάλλουν το τίμημα της "κρίσης του ασφαλιστικού". Η κυβέρνηση Καραμανλή, αφού επί τέσσερα χρόνια επιβάρυνε συνειδητά το ασφαλιστικό σύστημα μέσω της υποχρηματοδότησης, της φοροδιαφυγής, της αύξησης των ιατροφαρμακευτικών τιμών και της καταλήστευσης των αποθεματικών, αποφάνθηκε ότι το ασφαλιστικό βρίσκεται σε κρίση! Αν πραγματικά επιθυμούσε να αντιμετωπίσει με πολιτική σοβαρότητα και κοινωνική ευαισθησία το θέμα του ασφαλιστικού, θα έπρεπε να εφαρμόσει την αντίστροφη πολιτική, από αυτήν που ήδη έχει υιοθετήσει. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Πίσω από τη "φιλολαϊκή" ορολογία που χρησιμοποιεί, η κυβέρνηση επιδιώκει την υλοποίηση των δύο κεντρικών, στρατηγικών επιλογών της: της διατήρησης της εξουσίας και της επιβολής μιας νεοφιλελεύθερης, εργασιακής απορύθμισης".

-Ποιο νομίζετε ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που δημιουργεί η ασφαλιστική μεταρρύθμιση;

"Καταρχήν δεν πρόκειται για μεταρρύθμιση αλλά για... απορρύθμιση. Όπως παραδέχονται όλοι οι σχετικοί φορείς και παρατηρητές, ο ασφαλιστικός νόμος της κυβέρνησης δεν αντιμετωπίζει τα υφιστάμενα δομικά ζητήματα για αυτό και σε λίγα χρόνια θα απαιτούνται νέες ρυθμίσεις. Υπό αυτό το πρίσμα δε μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεταρρύθμιση. Παράλληλα όμως, μέσω αυτού στοχοποιούνται οι εργαζόμενοι. Έτσι, μετά τις εργασιακές σχέσεις ελαστικοποιείται και το ασφαλιστικό σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι η "καινοτομία" της νέας ασφαλιστικής νομοθεσίας προσδιορίζεται από το στοιχείο της σταδιακής αποδυνάμωσης του δημόσιου χαρακτήρα της ασφάλισης. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, θεωρώ ότι οι πάντες θίγονται από την κυβερνητική ασφαλιστική (από-) ρύθμιση. Αλλά, μια και θέσατε το ζήτημα "συγκριτικά", θα ήθελα να κάνω και ειδική μνεία στο "γυναικείο ζήτημα". Η Νέο - Δεξιά κυβέρνηση μέσα από το νέο ασφαλιστικό της νόμο επιβαρύνει υπέρμετρα τις γυναίκες ενώ, παράλληλα, τις εμπαίζει με τον πλέον αναίσχυντο τρόπο. Ισχυρίζεται ότι για λόγους ισότητας όφειλε να καταργήσει τις πρόωρες συντάξεις των γυναικών. Σε ποιες περιπτώσεις οι εργαζόμενες δικαιούνταν πρόωρες συντάξεις; Σε τρεις περιπτώσεις: όταν είχαν ανήλικα παιδία, ανάπηρα παιδιά ή ήταν σύζυγοι αναπήρων. Ποια από τις τρεις κατηγορίες καταστρατηγεί την πολιτική ισότητα; Προφανώς καμιά. Όμως η κυβέρνηση για μια ακόμα φορά χρησιμοποιεί τη διαστρέβλωση και τη συκοφαντία, για να εφαρμόσει τα αλλότρια, ταξικά σχέδια της. Αν πραγματικά επιθυμούσε την ισότητα θα έπρεπε να φροντίσει: για την αύξηση του εισοδήματος των γυναικών που εξακολουθεί να υπολείπεται του αντίστοιχου των ανδρών, για την επέκταση της γυναικείας απασχόλησης, για την προστασία των θέσεων εργασίας τους κατά τη διάρκεια της τεκνοποίησης.... Δεν είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για δημογραφική κρίση και ταυτόχρονα να επιβαρύνονται οι γυναίκες με πρόσθετες υποχρεώσεις. Το λογαριασμό των ταξικών και αποτυχημένων επιλογών του οικονομικού φιλελευθερισμού δε θα τον πληρώσουν οι εργαζόμενοι και δη οι γυναίκες".

-Θεωρείτε ότι υπάρχουν περιθώρια διορθώσεων του;

"Μια οικονομική δραστηριότητα έχει αναπτυξιακή προοπτική μόνο όταν στηρίζεται στη δίκαιη (ανα) κατανομή του παραγόμενου πλούτου, στη λειτουργία δημόσιων μηχανισμών πρόνοιας και αλληλεγγύης, στην πολιτική ισότητα. Συνεπώς, ο ασφαλιστικός νόμος της κυβέρνησης Καραμανλή δεν αφήνει περιθώρια διόρθωσης αλλά μόνο ....ανατροπής. Το ΠΑΣΟΚ έχει τοποθετηθεί επί του θέματος όχι μόνο στο επίπεδο αντίθεσης, αλλά κυρίως της θέσης μέσα από την κατάθεση της δικής του πρότασης, η οποία συμπυκνώνεται στο "σεβασμό" του μόχθου εργαζόμενων τόσο κατά την περίοδο της εργασίας όσο και στη διάρκεια της συνταξιοδότησης".

-Ας έρθουμε στο θέμα των εργασιακών σχέσεων, γενικότερα. Στο τέλος του 2007 ψηφίσθηκε από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και μάλιστα με μεγάλη πλειοψηφία, η Έκθεση για "την ευελιξία με ασφάλεια" (flexicurity). Τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους;

"Καταρχήν οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ καταψήφισαν τη σχετική έκθεση. Η συγκεκριμένη Έκθεση παρουσιάζεται ιδιαιτέρως αρνητική για το μέλλον της εργασίας, με την έννοια ότι επιδιώκει την πλήρη απορύθμιση των αγορών εργασίας σε βάρος των εργαζόμενων. Η συγκεκριμένη Έκθεση σε συνδυασμό με δυο τρεις ακόμα ευρωπαϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις, αποτελούν τους φορείς του "εργασιακού μεσαίωνα" του 21ου αιώνα. Ειδικότερα, η flexicurity αναφέρεται στην έννοια της ευελιξίας, συνδέοντας αυτήν κυρίως με την άρση των περιορισμών σε ότι αφορά τις απολύσεις. Η ασφάλεια λοιπόν -το δεύτερο σκέλος του δίπτυχου- εμφανίζεται ως ένα "δίχτυ προστασίας" υπέρ των απολυθέντων. Καταλαβαίνετε συνεπώς ότι πρόκειται για μια θεμελιώδη πολιτική επιλογή η οποία συνδέεται με το μέλλον της κοινωνικής συνοχής. Υπάρχει πραγματική ανάγκη για την προώθηση μιας τέτοιου είδους νομοθετικής ρύθμισης; Σε καμιά περίπτωση. Αυτό που επιδιώκει η έκθεση είναι ουσιαστικά η προώθηση των ταξικών επιλογών του οικονομικού φιλελευθερισμού. Από πού προκύπτει αυτή η διαπίστωση; Μα από το γεγονός ότι η "ευελιξία" (επαναλαμβάνω η απελευθέρωση των απολύσεων), κατοχυρώνεται πλήρως ενώ το πραγματικό ζητούμενο, που είναι η "ασφάλεια" δε μπορεί να διασφαλιστεί παρά μόνο επί των συγκεκριμένων εκείνων προϋποθέσεων οι οποίες βρίσκονται σήμερα "υπό κατάργηση": ύπαρξη ενός αποδοτικού κράτους πρόνοιας, δραστηριοποίηση ενός ισχυρού συνδικαλιστικού κινήματος, εφαρμογή υψηλής φορολόγησης, εξασφάλιση μιας σύγχρονης υποδομής εκπαίδευσης, κ.ά... Στη σχετική Ανακοίνωση της Επιτροπής, η επιλογή της πολιτικής της "ευελιξίας με ασφάλεια" προβάλλεται ως αξιόπιστη, επειδή στηρίζεται στα δεδομένα του "δανέζικου μοντέλου". Είναι όμως προφανές ότι η νομιμοποιητική βάση της Επιτροπής είναι έωλη, στο βαθμό που το πρότυπο της Δανίας είναι πολύ "ιδιαίτερο", με την έννοια ότι οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές προδιαγραφές στις οποίες στηρίζεται, δεν υφίστανται στην πλειοψηφία των κρατών μελών της Ένωσης. Αρα, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τελικά μόνο το σκέλος της "ευελιξίας" θα εφαρμοστεί πλήρως από όλες τις χώρες, ενώ η "ασφάλεια", στην πλειοψηφία των χωρών της ΕΕ, θα βρεθεί στο αβέβαιο πεδίο των "καλών προθέσεων". Το τραγικότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ότι η εφαρμογή της "ευελιξίας με ασφάλεια" εμφανίζεται ως μονόδρομος. Αναφέρεται δηλαδή ότι λόγω παγκοσμιοποίησης, των δημογραφικών αλλαγών και της τεχνολογικής επανάστασης οι εργασιακές σχέσεις θα πρέπει να αλλάξουν μέσω της συγκεκριμένης πολιτικής, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το κόστος για τους εργαζόμενους...".

-Δεν μπορείτε ωστόσο να παραγνωρίσετε ότι η ανάγκη επαναπροσδιορισμού των εργασιακών σχέσεων είναι μάλλον επιβεβλημένη. Μάλιστα, πριν από λίγες ημέρες δημοσιοποιήθηκαν τα πορίσματα της Επιτροπής για την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων του Υπουργείου Απασχόλησης, σύμφωνα με τα οποία προτείνεται η αύξηση του ορίου των απολύσεων, η μετατροπή της πλήρους απασχόλησης σε μερική απασχόληση, ο περιορισμός των αποζημιώσεων απόλυσης κ.ά.... Σημειώνω δε ότι Πρόεδρος της συγκεκριμένης Επιτροπής είναι ο διακεκριμένος καθηγητής και πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Ι. Κουκιάδης.

"Καταρχήν, δεν είναι δυνατόν να χρεωθεί το ΠΑΣΟΚ οποιαδήποτε πολιτική συνεργασία με την κυβέρνηση, ούτε να απολογείται για τις αντιεργατικές θέσεις που προωθούνται από πρόσωπα που κάποτε βρίσκονταν στους κόλπους του. Αν η κυβέρνηση αναζητά τη νομιμοποίηση των απορρυθμιστικών της στρατηγικών, μέσω της χρησιμοποίησης "υπερκομματικών" προσώπων, ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε το εργατικό κίνημα είναι διατεθειμένοι να απεμπολήσουν τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις και να υποκύψουν στις πολιτικές σειρήνες μιας ταξικής συναίνεσης. Ακόμα, κανείς δεν αμφισβητεί σήμερα την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των εργασιακών σχέσεων. Ωστόσο, το θεμελιώδες ερώτημα που τίθεται είναι: "σε ποια κατεύθυνση θα πρέπει να πραγματοποιηθούν αυτές οι αλλαγές;". Για τους θιασώτες του οικονομικού φιλελευθερισμού το κυρίαρχο πρόσταγμα είναι η ενίσχυση των επιχειρήσεων με παράλληλο, βαθύ "ψαλίδισμα" των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, που χαρακτηρίζονται πλέον ως τροχοπέδη της οικονομικής ανάπτυξης! (Για αυτό άλλωστε επιχειρείται και η ανατροπή του εργατικού δικαίου). Η συγκεκριμένη σχολή πολιτικής σκέψης στηρίζει την άποψη ότι τα συμφέροντα του κεφαλαίου ταυτίζονται με αυτά του συνόλου της κοινωνίας! Αντίθετα, από την πλευρά μας, οι σοσιαλιστικές αριστερές δυνάμεις ζητάμε την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων με επίκεντρο τα συμφέροντα των εργαζόμενων (μείωση των ωρών εργασίας με διατήρηση των εισοδημάτων των εργαζόμενων, πολιτικές απασχόλησης των νέων και των γυναικών, προστασία για το σύνολο των εργαζόμενων...). Όλα αυτά δείχνουν ότι η νεοφιλελεύθερη και η σοσιαλιστική αριστερή στρατηγική όχι μόνο δεν έχουν κανένα κοινό στοιχείο, αλλά ότι βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης".

-Ποιο είναι το προφίλ του μέσου Ευρωπαίου εργαζόμενου; Διαφέρει από αυτό του μέσου Έλληνα;

"Σε ένα πολύ γενικό επίπεδο, θα έλεγα ότι οι διαφορές των εργαζομένων (εισοδηματικές - ασφαλιστικές - συνθήκες εργασίας), προσδιορίζονται από το χαρακτήρα των κοινωνικών και πολιτικών ιδιομορφιών κάθε χώρας. Αυτό σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι των χωρών του Βορρά απολαμβάνουν ευρύτερα δικαιώματα από τα αντίστοιχα του μέσου Έλληνα. Αντίστοιχα, ο μέσος Έλληνας εργαζόμενος απολαμβάνει μεγαλύτερα δικαιώματα σε σχέση με τους εργαζόμενους ορισμένων "Ανατολικών" χωρών... Θα πρέπει όμως να επισημανθεί ότι πέρα από τις όποιες υφιστάμενες διαφορές μεταξύ των ευρωπαίων εργαζόμενων, τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται μια τάση "εξίσωσης" των εργασιακών δικαιωμάτων... προς τα κάτω. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι ωθούνται ώστε να βρεθούν στο κοινό εκείνο εργασιακό πεδίο που προσδιορίζεται από την απελευθέρωση των απολύσεων, την επέκταση των επισφαλών θέσεων εργασίας, τη μείωση του εργασιακού "κόστους", την αποδιάρθρωση του κράτους πρόνοιας, την κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, την παράταση του εργασιακού βίου... Σε αυτό το πλαίσιο, απαιτείται η διαμόρφωση κοινού αγώνα των ευρωπαίων εργαζόμενων με στόχο την αντιστροφή των σημερινών τάσεων και την εξίσωσή των δικαιωμάτων τους προς τα πάνω".

-Πιστεύετε ότι θα υπάρξουν σοβαρά προβλήματα στο μέλλον;

"Η πρόσκαιρη επικράτηση των δυνάμεων της αγοράς έχει ήδη δημιουργήσει πολλά κοινωνικά, πολιτιστικά, περιβαλλοντικά και πολιτικά προβλήματα. Ακόμα και στον τομέα της οικονομίας η παραγωγή του πλούτου σήμερα με το να συσσωρεύεται στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας τείνει να μετουσιωθεί σε δομική κρίση, με απρόβλεπτες συνέπειες. Κατά συνέπεια απαιτείται μια άλλη στρατηγική επιλογή. Δεν είναι εύκολο, είναι όμως αναγκαίο. Οι σοσιαλιστικές δυνάμεις αγωνίζονται για ένα διαφορετικό αναπτυξιακό μοντέλο, στο οποίο ο πολίτης - ο εργαζόμενος θα είναι το υποκείμενο της οικονομικής δραστηριότητας και όχι το μέσο. Η υλοποίηση αυτής της στρατηγικής χρήζει της άμεσης, συνειδητής συμμετοχής όλων μας στις πολιτικές εξελίξεις και στη διαδικασία λήψης των πολιτικών αποφάσεων. Κατά συνέπεια, είναι στο χέρι όλων μας μέσω της λαϊκής συμμετοχής να αλλάξουμε τη ζωή μας, να βελτιώσουμε τον κόσμο".

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ (4)

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ

Οργανωμένο σχέδιο ή συμπτώσεις;

ΜΕΡΟΣ IV

Όπως είπαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση, ο καθηγητής κ. Καμαρινόπουλος, προφανώς ήταν "κουμπωμένος" σε δηλώσεις για να καθυσηχάσει την τοπική κοινωνία, ίσως γιατί είναι υπέρμαχος της εκμετάλλευσης της πυρηνικής ενέργειας. Και αυτό αποδεικνύεται από άρθρο του που φιλοξενήθηκε στην εφημερίδα "Καθημερινή" στις 17 Φεβρουαρίου 2008, όπου όμως αναγνωρίζει σοβαρά μειονεκτήματα, τα οποία και προσπαθεί να "ξεπεράσει"...

Τίτλος του ρεπορτάζ:

"H Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον του πυρηνικού διλήμματος

H «K» ανοιγει τη συζήτηση για τη δυνατότητα χρήσης της πυρηνικής ενέργειας στη χώρα μας – Διαμετρικά αντίθετες οι απόψεις των επιστημόνων".

Αφού η συνάδελφος περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα γύρω από το θέμα, περιλαμβάνει στο ρεπορτάζ της δύο απόψεις. Από αυτές η μία λέει ΝΑΙ στην αξιοποίηση, και είναι αυτή του κ. Καμαρινόπουλου, και η άλλη ΟΧΙ, αυτή του καθηγητή του Tομέα Πυρηνικής Φυσικής του Πανεπιστημίου της Aθήνας κ. Aθ. Γεράνιου.

Παρακάτω παραθέτουμε ακριβώς τις δύο απόψεις, όπως καταγράφηκαν στην "Καθημερινή":

ΝΑΙ
Είναι η ασφαλέστερη πηγή ενέργειας και εγγυάται αυτάρκεια

Του Λεωνίδα Kαμαρινόπουλου / Καθηγητής, Πρόεδρος της Eλληνικής Eπιτροπής Aτομικής Eνέργειας

Η καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών, ο περιορισμός της εξάρτησης από τα συμβατικά καύσιμα και η αυξημένη ανάγκη ανταγωνιστικότητας, επαναφέρουν την πυρηνική ενέργεια έπειτα από 25 χρόνια ύφεσης, στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος.
Ενα τρίτο περίπου της ηλεκτροπαραγωγής και το 15% της ενέργειας που καταναλώνεται στην Ευρωπαϊκή Ενωση προέρχεται από πυρηνικά εργοστάσια. Με δεδομένο τον αναμενόμενο διπλασιασμό κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας παγκοσμίως στο τέλος της επόμενης εικοσαετίας, βασικά λόγω αύξησης της ενεργειακής ζήτησης από αναπτυσσόμενες χώρες, η υλοποίηση του στρατηγικού στόχου μείωσης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα δεν είναι εφικτή χωρίς τη χρήση πυρηνικής ενέργειας, παράλληλα βέβαια με την εξοικονόμηση ενέργειας και την περαιτέρω ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Ταυτόχρονα, αν και στατιστικά η πυρηνική ενέργεια παραμένει από πλευράς ατυχημάτων η ασφαλέστερη πηγή ηλεκτροπαραγωγής, υπάρχουν εύλογες αντιρρήσεις για την εγκατάσταση και χρήση πυρηνικών εργοστασίων, αντιρρήσεις που εκφράζονται ιδιαίτερα έντονα και στη χώρα μας, και σχετίζονται με τις συνέπειες πιθανού μεγάλου ατυχήματος και την ανάγκη διαχείρισης των ραδιενεργών αποβλήτων. Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί, ότι κατά τη λειτουργία μιας πυρηνικής μονάδας ηλεκτροπαραγωγής δεν εκλύονται αέριοι ρύποι στην ατμόσφαιρα, όπως συμβαίνει με τη χρήση συμβατικών μορφών ενέργειας, και η ρύπανση του περιβάλλοντος σε περίπτωση ομαλής λειτουργίας είναι αμελητέα έως μη μετρήσιμη. Το γεγονός αυτό αποτελεί και το βασικότερο πλεονέκτημα της πυρηνικής ενέργειας. Η διασφάλιση ενεργειακής ανεξαρτησίας αποτελεί ένα επιπλέον πλεονέκτημα που πρέπει να αναφερθεί: Ειδικότερα, το κόστος παραγωγής, ανεξάρτητα εάν είναι υψηλότερο ή χαμηλότερο από άλλες μορφές ενέργειας, είναι προβλέψιμο για μεγάλο χρονικό ορίζοντα, κάτι το οποίο θεωρείται πολύ σημαντικό για κάθε χώρα που επιλέγει να κάνει μια τέτοιου είδους επένδυση. Σε βάθος χρόνου, η χώρα που θα επιλέξει την πυρηνική ενέργεια θα καταστεί ανεξάρτητη από τις ενεργειακές κρίσεις που κατά καιρούς παρουσιάζονται διεθνώς.
Το βασικό μειονέκτημα της χρήσης της σχετίζεται με την ασφάλεια, καθώς τεχνικά δεν υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να αποκλειστεί πλήρως το ενδεχόμενο ενός μεγάλου ατυχήματος, που μπορεί να οφείλεται είτε σε τεχνικούς λόγους είτε σε τρομοκρατική επίθεση. Ομως, μετά το ατύχημα του Τσερνόμπιλ, η ασφάλεια των αντιδραστήρων ισχύος έχει ενισχυθεί σημαντικά, περαιτέρω δε αύξηση της ασφάλειας εξασφαλίζουν οι νέες γενιές αντιδραστήρων, όπου τόσο οι συνέπειες όσο και πιθανότητες ατυχημάτων είναι σημαντικά μειωμένες. Η διαχείριση των αποβλήτων αποτελεί μειονέκτημα, όμως πιστεύω ότι το πρόβλημα έχει διογκωθεί και δεν αντιμετωπίζεται στις πραγματικές του διαστάσεις. Λόγω της μακροβιότητας των ραδιενεργών καταλοίπων, επιβάλλεται η ασφαλής διαχείρισή τους σε βάθος χρόνου, που από τεχνικής άποψης είναι εφικτό. Σε αντίθεση, τα κατάλοιπα συμβατικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής εκλύονται και συσσωρεύονται στην ατμόσφαιρα χωρίς την παραμικρή δυνατότητα ελέγχου.
Το ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας μας δεν προβλέπει χρήση πυρηνικής ενέργειας, τουλάχιστον μέχρι το 2020. Πιστεύω ότι αυτό σχετίζεται με την ιδιαίτερα χαμηλή αποδοχή της πυρηνικής ενέργειας (μικρότερη του 20%), γεγονός που καθιστά δυσχερή ακόμη και έναρξη συζήτησης για πιθανή εγχώρια χρήση της. Η διεθνής εμπειρία καταδεικνύει, ότι ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα απαιτεί ευρεία αποδοχή της κοινωνίας ενήμερων πολιτών. Με δεδηλωμένο το άμεσο ενδιαφέρον πολλών γειτονικών χωρών να εγκαταστήσουν πυρηνικούς σταθμούς (άραγε πιο ασφαλείς από ενδεχόμενους εγχώριους), η πιθανότητα ευρείας εισαγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από αντιδραστήρες εκτός Ελλάδος καθίσταται εκ νέου ορατή.

ΟΧΙ
Τα πυρηνικά απόβλητα, το πιο επικίνδυνο και άλυτο πρόβλημα

Του Θαν. Κ. Γερανίου / Αναπλ. Καθηγ. του Τομέα Πυρηνικής Φυσικής και Στοιχειωδών Σωματιδίων του Πανεπιστημίου της Αθήνας

Πρώτα απ’ όλα, ο όρος «ειρηνική» χρήση της πυρηνικής ενέργειας, ότι δηλαδή δεν έχει σχέση με στρατιωτικές εφαρμογές, όρο που επικαλούνται οι υποστηρικτές της, είναι παραπλανητικός. Γιατί, από τη διαδικασία της λειτουργίας του πυρηνικού κύκλου των αντιδραστήρων προκύπτει και πλουτώνιο και απεμπλουτισμένο ουράνιο. Το πρώτο, (ύστερα από επεξεργασία) αποτελεί την πρώτη ύλη των πυρηνικών όπλων και το δεύτερο αποτελεί τη βάση για ραδιενεργά όπλα.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι Τρίτες Χώρες πασχίζουν να εγκαταστήσουν πυρηνικούς αντιδραστήρες για ηλεκτροπαραγωγή, ενώ στο υπόβαθρο επιθυμούν την απόκτηση πυρηνικού όπλου. Ετσι η Ινδία και κατόπιν το Πακιστάν ξεκίνησαν την ανάπτυξη και κατασκευή πυρηνικών όπλων και σήμερα ανήκουν και αυτές στο πυρηνικό λόμπι, χωρίς μάλιστα να έχουν προσυπογράψει το Σύμφωνο Μη Πυρηνικής Ανάπτυξης που απαγορεύει τη στρατιωτική χρήση της πυρηνικής τεχνολογίας.
Είναι μύθος ότι οι αντιδραστήρες εκφράζουν την «πράσινη» ενέργεια. Γιατί από τη λειτουργία τους συνολικά εκπέμπουν σημαντικά ποσά θερμότητας στο περιβάλλον, επιβαρύνοντας έτσι το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ούτε βέβαια αποτελεί και παράδειγμα καθαρής ενέργειας επειδή η ραδιενέργεια είναι αόρατη και μη αντιληπτή από τις ανθρώπινες αισθήσεις.
Το γεγονός πως οι επιπτώσεις από δόσεις ραδιενέργειας αργούν να εμφανιστούν για αρκετά χρόνια μετά τη μόλυνση χρησιμοποιείται σαν άλλοθι των υποστηρικτών για ακίνδυνη ραδιενέργεια.
Οι λεγόμενοι αντιδραστήρες 4ης γενιάς που πολυδιαφημίζονται σαν αντικαταστάτες των παλαιών κατά το 2030 και σαν πιο ασφαλείς αποτελούν μια απατηλή ελπίδα. Προβάλλονται, μεταξύ άλλων, σαν ανταγωνιστικοί με χαμηλότερο κόστος. Στην ουσία, στηρίζονται στην ίδια τεχνολογία με τους σημερινούς και η μόνη διαφορά τους είναι η σημαντικά μικρότερη ισχύς που θα παράγουν. Δηλαδή, για κάθε έναν αντιδραστήρα που έχουμε σήμερα, θα έχουμε πέντε αύριο. Το επιχείρημα που χρησιμοποιείται ότι η χώρα μας περικυκλώνεται από πυρηνικούς αντιδραστήρες είναι υποθετικό και μόνον υπηρεσίες αναγκαστικής αποδοχής της πυρηνικής ενέργειας προσφέρει.
Μόνον η Βουλγαρία και η Ρουμανία στη γειτονιά μας διαθέτουν αντιδραστήρες. Η Αλβανία, η ΠΓΔΜ, η Τουρκία, η Αίγυπτος προγραμματίζουν την εγκατάσταση πυρηνικών αντιδραστήρων, που ίσως ποτέ δεν θα υλοποιηθεί. Η Τουρκία έφθασε σήμερα έπειτα από 30 χρόνια προσπάθειας εγκατάστασης του πρώτου της αντιδραστήρα στο σημείο μηδέν.
Αν όλα πάνε καλά, απαιτείται μια δεκαετία περίπου για την παραγωγή της πρώτης πυρηνικής κιλοβατώρας. Πολλές φορές, τέτοια σχέδια ναυάγησαν, ματαιώθηκαν ή μετατοπίστηκαν στο αόριστο μέλλον. Η Αυστρία, για παράδειγμα, είχε έτοιμο πυρηνικό σταθμό και ποτέ δεν τον λειτούργησε. Η Ιταλία έκλεισε όλους τους αντιδραστήρες της και ματαίωσε την κατασκευή και τον προγραμματισμό άλλων ύστερα από το ατύχημα στο Chernobyl.
Το πιο επικίνδυνο και ακόμη άλυτο πρόβλημα είναι τα πυρηνικά απόβλητα. Εχουν μεγάλη διάρκεια ακτινοβολίας και η διαχείρισή τους είναι πανάκριβη.
Επίσης, οι ίδιοι οι πυρηνικοί αντιδραστήρες ύστερα από λειτουργία 30 ετών «γηράσκουν» και ακτινοβολούν τόσο πολύ, ώστε επιβάλλεται να κλείσουν και να μετατραπούν οι ίδιοι σε πυρηνικά απόβλητα.
Η κάθε ελληνική κυβέρνηση που θα αποτολμούσε εγκατάσταση πυρηνικού αντιδραστήρα θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της την αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας (η εντονότερη στην Ε.Ε.) που παίρνει μια ξεκάθαρη αρνητική στάση σε κάτι τέτοιο. Ετσι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις και της Ε.Ε. και αυτές που έχει διενεργήσει το Πανεπιστήμιο της Αθήνας από το 1984 και που σήμερα ξεπερνά το 75% το ποσοστό των αρνήσεων.

Ευτυχώς που πάνω από το 80% των Ελλήνων είναι τουλάχιστον επιφυλακτικοί και έχουν στραμμένο το βλέμμα τους, έστω και καθυστερημένα, στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας (Αιολικά Πάρκα, Φωτοβολταϊκά κλπ)....

Εδώ κλείνει (προσωρινά) ο πρώτος κύκλος αναρτήσεων για το θέμα αυτό. Η έρευνα όμως συνεχίζεται...

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ (3)

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ

Οργανωμένο σχέδιο ή συμπτώσεις;

ΜΕΡΟΣ IIΙ

Συνεχίζοντας λοιπόν την υπόθεση του "Ουρανίου του Παγγαίου", και αφού διαβάσαμε το προηγούμενο δημοσίευμα της "Καθημερινής", υπήρξε η σκέψη για επικοινωνία με τον καθηγητή κ. Λεωνίδα Καμαρινόπουλο, πρόεδρο της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, ο οποίος άλλωστε μίλησε ξεκάθαρα για τα κοιτάσματα του Παγγαίου.

Έγιναν αρκετές προσπάθειες τόσο μέσω email, όσο και μέσω τηλεφώνου να επικοινωνήσω με τον καθηγητή. Και όλα αυτά για να υπάρξουν απαντήσεις στην τοπική κοινωνία που βλέπει με ανησυχία αυτά τα δημοσιεύματα. Παρ' όλα αυτά ο καθηγητής, επικοινώνησε μαζί μου μετά από μια σειρά προσπαθειών, στις 25 Φεβρουαρίου, στις 15.05 το μεσημέρι...

Εν τάχει μου ανέφερε το τι σημαίνει η υπόθεση ουράνιο στην Ελλάδα, όπως:
- ότι κανονικά σε ένα τόνο γης υπάρχουν 25 γραμμάτια ουρανίου, όμως στη βόρεια Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι αρκετά μεγαλύτερο,
-ότι έγιναν έρευνες στο παρελθόν,
-ότι σήμερα, λόγω των μειωμένων τιμών του ουρανίου δεν συμφέρει η εξόρυξη και αξιοποίηση,
-ότι δεν υπάρχει σήμερα πολιτική βούληση και ο κόσμος αντιδρά,
-ότι τα τελευταία 2 με 3 χρόνια υπάρχει "αναγέννηση" του θέματος της πυρηνικής ενέργειας, όμως αυτή είναι μόνο "λεκτική" και όχι "ουσιαστική",
...και πολλά παρόμοια.

Όταν του είπα οτι θα ήθελα όλα αυτά να μου τα αναφέρει μέσα σε μια συνέντευξη (για να καθυσηχάσουμε τον κόσμο, όπως προείπα), για την οποία θα του παρείχα όποια διευκόλυνση μπορούσα, αυτός ευγενικά αρνήθηκε επικαλούμενος φόρτο εργασίας που δεν του αφήνει περιθώριο για συνεντεύξεις, (!!!) και μου είπε οτι μπορούσα να αναφέρω απλά οτι η πυρηνική ενέργεια στο εθνικό μας ισοζύγιο δεν προβλέπεται μέχρι το 2020. Τα τελευταία 20 χρόνια δεν υπήρξε ποτέ θέμα για την αξιοποίηση των κοιτασμάτων στη βόρεια Ελλάδα... Μόνο αυτό.

Βέβαια αν δεν υπήρξε ποτέ θέμα, όλα τα προηγούμενα δημοσιεύματα, και άλλα τόσα που προφανώς υπήρξαν, τι ήταν; Ο σοφός λαός λέει "δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά". Και γιατί θα πρέπει το 2020, που είναι τόσο κοντά να μας καθησυχάζει;

Κατόπιν, ωστόσο, διαπίστωσα γιατί ο κ. καθηγητής δεν θέλησε να δηλώσει κάτι που ίσως τον έφερνε σε δύσκολη θέση για το θέμα... Απλά γιατί δηλώνει υπέρμαχος της πυρηνικής ενέργειας, όπως φάνηκε και σε επόμενο δημοσιεύμα της "Καθημερινής", το οποίο θα παρουσιάσουμε στην επόμενη ανάρτηση...

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ...ΑΣΧΕΤΟΙ!

Μονοπωλεί το ενδιαφέρον όλων των Ελλήνων, τις τελευταίες μέρες, το θέμα της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, το οποίο περνά μέσα από την επίλυση του προβλήματος της ονομασίας του κρατιδίου. Οι γείτονες μας είναι θρασύτατα προκλητικοί παραποιώντας τη σημαία και εθνικά μας σύμβολα, παραπληροφορώντας, όσον αφορά την ιστορία, και χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους, στις οποίες η Ελλάδα σωστά δεν απαντά. Μέχρι εμπάργκο στα ελληνικά προϊόντα είπαν να κάνουν, αλλά δεν σκέφτηκαν τι θα γίνει αν αποσυρθούν οι ελληνικές βιομηχανίες που λειτουργούν εκεί και προσφέρουν θέσεις εργασίας και φυσικά κρατούν ζωντανή την οικονομία τους...

Μέσα στο παραλήρημα τους λοιπόν "έστησαν" άλλη μια ιστοσελίδα παραπληροφόρησης στην οποία όμως δεν φρόντισαν να προσέξουν κάποιες λεπτομέρειες... Με λίγα λόγια θέλοντας να κατηγορήσουν τους Έλληνες, στο πλαίσιο, όπως είπαμε της παραπληροφόρησης τους, αναφέρουν οτι ο Μέγας Αλέξανδρος δημιούργησε την τεράστια αυτοκρατορία του πριν οι Πέρσες κηρύξουν τον πόλεμο στην Ελλάδα!!! Δηλαδή, όπως ισχυρίζονται, οι Περσικοί πόλεμοι ήταν μεταγενέστεροι της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Αν είναι δυνατόν! Μάλλον μπερδεύουν τις χρονολογίες... Δεν ξέρουν οτι στα π.Χ. χρόνια, τα έτη "μετρούσαν" ανάποδα; Και αλήθεια, γιατί μέσα στα αρχαία Ελληνικά ρητά του γνωστού εχθρού του Φιλίππου, του Δημοσθένη, δεν περιλαμβάνουν το γνωστό ρητό του Στράβωνα "ΕΣΤΙΝ ΟΥΝ ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"; Δεν το γνωρίζουν; Μήπως τελικά πρέπει να το μάθουν;

Ίσως τώρα, μετά το veto, αποφασίσουν να περιορίσουν λίγο τα όνειρα και τις φαντασιώσεις τους και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα, συμβιβαζόμενοι με την πραγματική ιστορία που γράφεται και, είτε τους αρέσει είτε όχι, αποδεικνύει οτι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική, και οι Μακεδόνες απλά ήταν και είναι Έλληνες. Ας αποδεχθούν επιτέλους την σλαβική καταγωγή τους! Γιατί μόνο για φαντασιώσεις μοιάζουν τα όσα θέλουν να πιστεύουν...

ΠΟΣΟ "ΜΠΡΟΣΤΑ" ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΛΙΚΑ;

Η παρούσα ανάρτηση είναι μια μικρή παρένθεση στις δημοσιεύσεις για το μείζον θέμα των κοιτασμάτων ουρανίου στο Παγγαίου, και στη φημολογούμενη εκμετάλλευση τους.

Ωστόσο, έχει σχέση με την ενεργειακή πολιτική της χώρας μας και το κατά πόσο, τελικά, μπορούμε, ή και θέλουμε, να στραφούμε στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Άλλωστε, και ήλιο αρκετό έχουμε, για να αναπτύξουμε τα φωτοβολταϊκά, και αέρηδες έχουμε, για αιολικά πάρκα... Όμως και εκεί κολλάμε, τη στιγμή που ενισχύουμε την κατασκευή ρυπογόνων μονάδων με καύση λιθάνθρακα ή λιγνίτη...

Παραθέτουμε λοιπόν την ανακοίνωση του Υπουργείου Ανάπτυξης, όπως ακριβώς δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του:

Αναστολή υποβολής αιτήσεων για λήψη άδειας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταικούς σταθμούς.

27/3/2008

Ο Υπουργός Ανάπτυξης κ. Χρήστος Φώλιας υπέγραψε απόφαση, στις 24 Μαρτίου 2008, για την αναστολή υποβολής αιτήσεων για λήψη άδειας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Φωτοβολταϊκούς Σταθμούς λόγω του γεγονότος ότι η συνολική ισχύς των υποβληθέντων αιτημάτων για λήψη σχετικής άδειας υπερβαίνει πολλαπλώς τους στόχους του Προγράμματος Ανάπτυξης Φωτοβολταϊκών Σταθμών. Συνεπώς, κρίνεται αναγκαία η αναθεώρηση του Προγράμματος για την αποτελεσματικότερη προώθηση των σχετικών επενδύσεων. Με νεότερη απόφαση, θα καθοριστούν οι όροι και οι προϋποθέσεις και κάθε άλλη λεπτομέρεια για την αναθεώρηση του Προγράμματος, συμπεριλαμβανόμενης της σχετικής αδειοδοτικής διαδικασίας.

Όποιος θέλει να διαβάσει το σχετικό δημοσίευμα από τη σελίδα του Υπουργείου να πατήσει εδώ

Βέβαια, αξίζει να σημειώσει κανείς ότι η αδυναμία αυτή φάνηκε πολύ νωρίτερα. Μήπως τελικά θα έπρεπε οι διαδικασίες αυτές να ξεκινήσουν πριν από καιρό, όταν υπήρχαν τα μηνύματα, και όχι τώρα, αφού εκτιμάται ότι θα είναι χρονοβόρες;

Ας ευχηθούμε να μην ατονήσει το σχετικό επενδυτικό ενδιαφέρον...

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ (2)

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ

Οργανωμένο σχέδιο ή συμπτώσεις;

ΜΕΡΟΣ II

Η συνέχεια της υπόθεσης «Ουράνιο» της βόρειας Ελλάδας είδε το φως της δημοσιότητας τον περασμένο Φεβρουάριο, φανερώνοντας ότι όλο το προηγούμενο διάστημα, οι διαβουλεύσεις δεν σταμάτησαν.

Η κόντρα για την ενέργεια, που κορυφώθηκε με αφορμή την εγκατάσταση μονάδων παραγωγής ενέργειας με καύση λιθάνθρακα, ήταν μια καλή αφορμή για να έρθει και πάλι στο προσκήνιο η πυρηνική ενέργεια.

Στις 10 Φεβρουαρίου, στην Καθημερινή της Κυριακής, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο με θέμα «Σε ασφυκτικό πυρηνικό κλοιό η Ελλάδα. Μονάδες λειτουργούν σε Βαλκάνια και Μεσόγειο, ενώ ανοίγει η συζήτηση και στη χώρα μας».
Αφού η δημοσιογράφος που υπογράφει το ρεπορτάζ κάνει μια πλήρη αναφορά στην υπόθεση, αποκαλύπτει ότι η συζήτηση για αξιοποίηση τέτοιας μορφής ενέργειας είναι αναπόφευκτη. Γράφει χαρακτηριστικά: «Στα πυρηνικά στρέφονται και οι γειτονικές χώρες των Βαλκανίων αλλά και της Μεσογείου, δημιουργώντας σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα προγράμματα της Τουρκίας έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από την Ελλάδα, που καθιστά αναπόφευκτη τη σχετική συζήτηση και στη χώρα μας παρά τη διαφαινόμενη διάθεση για αποχή».
Και μετά τα απαραίτητα στοιχεία γίνεται αναφορά και στο «τι υποστηρίζουν οι Έλληνες επιστήμονες» για το θέμα. Εκεί για πρώτη φορά γίνεται λόγος για την περιοχή του Παγγαίου και τα κοιτάσματα ουρανίου που «καλοβλέπουν» κάποιοι.

Όπως γράφει χαρακτηριστικά η συνάδελφος δημοσιογράφος: «Στην Ελλάδα όλοι δείχνουν να φοβούνται ακόμη και τη συζήτηση για τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, αν και ανεπισήμως αναγνωρίζουν ότι καθίσταται από τις εξελίξεις αναγκαία. Η Ελλάδα, πάντως και συγκεκριμένα η περιοχή του Παγγαίου στη Μακεδονία, θεωρείται πλούσια σε κοίτασμα ουρανίου που μπορεί να στηρίξει την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, σημειώνει στην «K» ο πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας καθηγητής Λ. Kαμαρινόπουλος. O ίδιος υποστηρίζει ότι η σεισμικότητα δεν αποτελεί πρόβλημα. Σε μία τέτοια περίπτωση ανεβαίνει απλώς το κόστος της τεχνολογίας που θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί. Eπισημαίνει όμως ότι η πιθανότητα ατυχήματος είναι το μοναδικό μειονέκτημα της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας και ξεκαθαρίζει ότι «δεν υπάρχει στον άμεσο ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας, τουλάχιστον μέχρι το 2020 κάποιο σχέδιο για ανάπτυξη πυρηνικού σταθμού». «Παιχνίδι με τη φωτιά» χαρακτηρίζει την επιδίωξη πολλών χωρών να εγκαταστήσουν πυρηνικούς σταθμούς με δήλωσή του στην «K» ο πρόεδρος του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου Μεσογείου Θανάσης Αναπολιτάνος. «Οταν λάβει κανείς υπόψη του τη χαμηλή τεχνογνωσία, τις μικρές οικονομικές δυνατότητες, τα άλυτα προβλήματα διαχείρισης των πυρηνικών αποβλήτων και τον ορατό κίνδυνο ενός ατυχήματος, εύκολα οδηγείται στο συμπέρασμα ότι η επιδίωξη πολλών χωρών στην έτσι κι αλλιώς εύφλεκτη περιοχή μας να εγκαταστήσουν πυρηνικούς σταθμούς, συνιστά κυριολεκτικά παιχνίδι με τη φωτιά» τονίζει».

Αυτό ήταν και η αρχή της σχετικής έρευνας… Όποιος γνωρίζει κάποιο στοιχείο για το θέμα μπορεί να το προσθέσει.

(Συνεχίζεται…)

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ

Οργανωμένο σχέδιο ή συμπτώσεις;

ΜΕΡΟΣ I

Το ουράνιο (χημικό σύμβολο U) βρίσκεται στο φλοιό της γης σε αναλογία 2,3 gr/tn. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο αέρας ,το πόσιμο νερό και τα τρόφιμα να περιέχουν ίχνη ουρανίου. Η μέση συγκέντρωση ουρανίου στον αέρα είναι περίπου 0,04 ng/m3 (0,04 δισεκατομμυριοστά του γραμμαρίου ανά κυβικό μέτρο).Με την εισπνοή 20 m3 αέρα ένας ενήλικας προσλαμβάνει καθημερινά 0,8 ng ουρανίου. Με την τροφή προσλαμβάνει καθημερινά από 0,5 – 1,5 μg (μικρογραμμάρια, εκατομμυριοστά του γραμμαρίου). Από αυτά ένα μεγάλο μέρος αποβάλλεται, ενώ το υπόλοιπο παραμένει στον οργανισμό. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι το σώμα ενός ενήλικα να περιέχει από 30-60 μg ουρανίου.

Αυτά είναι τα γενικά στοιχεία γύρω από το ουράνιο, ένα στοιχείο περιζήτητο για την παραγωγή ενέργειας. Με τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στη χώρα μας σχετικά με το «έλλειμμα» ενέργειας, δειλά δειλά, βλέπουν το φως της δημοσιότητας θέσεις και απόψεις σχετικά με την αξιοποίηση των κοιτασμάτων του ουρανίου της χώρας μας, τα οποία, στο σύνολο τους σχεδόν βρίσκονται στη βόρεια Ελλάδα. Ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου βρίσκεται και στο Παγγαίο. Έτσι λοιπόν η αξιοποίηση αυτών των κοιτασμάτων ίσως είναι καταστροφική για τους κατοίκους της περιοχής, κάτι που δεν φαίνεται να αποθαρρύνει τους «ειδικούς» που φαίνεται να επιθυμούν διακαώς τη στροφή σε αυτά.

Για τα κοιτάσματα ουρανίου γνωρίζουν όλοι οι κάτοικοι της περιοχής του Παγγαίου, όμως κανείς, μέχρι πριν λίγο καιρό δεν μιλούσε γι’ αυτά. Το πρώτο δημοσίευμα, ήρθε στις 15 Απριλίου του 2004, 18 χρόνια μετά το ατύχημα του Τσέρνομπιλ, που θορύβησε την κοινή γνώμη. Ίσως θεωρήθηκε απαραίτητη αυτή η καθυστέρηση για να αποφευχθεί η «κατακραυγή» του κόσμου.

Έτσι λοιπόν, πριν 4 χρόνια το πρώτο δημοσίευμα για το ουράνιο της Βόρειας Ελλάδας, ήρθε στο φως για να …βολιδοσκοπήσει τις αντιδράσεις. Παραθέτουμε λοιπόν το άρθρο, όπως δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του in.gr


Πλούσιο υπέδαφος σε ουράνιο
Σημαντικά κοιτάσματα ουρανίου στη Βόρειο Ελλάδα εντόπισε το ΙΓΜΕ

15/04/04 11:51

Θεσσαλονίκη

Σημαντικά κοιτάσματα ουρανίου, που υπολογίζεται ότι φτάνουν 10.000 τόνους, εντόπισε το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών στο υπέδαφος των νομών Δράμας και Σερρών αλλά και σε άλλες περιοχές της Βορείου Ελλάδας.

Σύμφωνα με τη μελέτη του ΙΓΜΕ, που παρουσιάστηκε την Τετάρτη στο πλαίσιο του 10ου Διεθνούς Συνεδρίου της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας, το υπέδαφος της Ελλάδας και οι υποθαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου διαθέτουν μεγάλα αποθέματα ουρανίου, τα οποία μπορούν να αξιοποιηθούν από την Ελλάδα, σε κάποια ενδεχόμενη παγκόσμια ενεργειακή κρίση.

Τα κοιτάσματα μεταλλευμάτων ουρανίου στη Δράμα, τις Σέρρες και σε άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας υπολογίζονται στους 10.000 τόνους, ενώ τα βεβαιωμένα αποθέματα είναι 1.525 τόνοι.

Το ΙΓΜΕ έχει πραγματοποιήσει και οικονομοτεχνικές μελέτες, από τις οποίες διαπιστώθηκε ότι σε αρκετές περιπτώσεις είναι οικονομικά πρόσφορη η απόληψή τους.

Στη Βόρεια Ελλάδα και το Βόρειο Αιγαίο υπάρχουν επίσης αποθέματα σπάνιων παραπροϊόντων των ραδιενεργών μετάλλων, των λεγόμενων μετάλλων υψηλών τεχνολογικών εφαρμογών, όπως το τιτάνιο, το θώριο και περίπου 100 ειδών μικρομεταλλεύματα, που ανήκουν στην κατηγορία των σπάνιων γαιών.

Η ιστορία αυτή βέβαια έχει και συνέχεια, αφού με αφορμή τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας με τη καύση λιθάνθρακα, ήταν ευκαιρία το θέμα να επανέλθει δυναμικά και να προωθηθεί από τους υπερασπιστές του…

Όσοι γνωρίζετε κάποιο στοιχείο για την υπόθεση αυτή μπορείτε να το προσθέσετε!

(Συνεχίζεται…)

Τα "Γκουλιάρια" επέστρεψαν!

Τα "Γκουλιάρια" του Παλαιοχωρίου Παγγαίου επέστρεψαν από τη λήθη. Ξύπνησαν από το λήθαργο τριάντα και πλέον ετών, στον οποίο τα είχαν καταδικάσει κάποιοι, "αφορίζοντας" με τον τρόπο αυτό την ιστορία αυτού του τόπου.

Το Σάββατο 8 Μαρτίου λοιπόν, έξι νέοι του χωριού αποφάσισαν να αναβιώσουν το δρώμενο. Έτσι κι έγινε! Τα γκουλιάρια ξανάκαναν την εμφάνιση τους και προκάλεσαν εντυπώσεις... Το θετικό στοιχείο είναι οτι πολλά παιδιά ενθουσιάστηκαν και σίγουρα αποτελούν τους μελλοντικούς συμμετέχοντες στα "Γκουλιάρια" του Παλαιοχωρίου, που ζουν και πάλι ανάμεσα μας...

Απόκριες στο Παλαιοχώρι Παγγαίου

Έφτασε η Καθαρά Δευτέρα, η τελευταία μέρα της Αποκριάς, του ξεφαντώματος, του χορού και άλλων σχετικών. Οι μέρες αυτές με μελαγχολούν, όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί πολλά έθιμα του παρελθόντος που αναβίωναν τέτοιες μέρες, κρίθηκε από κάποιους οτι έπρεπε να σταματήσουν. Έτσι έγινε και με τα "Γκουλιάρια", το μοναδικό, ίσως, διονυσιακό δρώμενο της περιοχής που αναβίωνε στο Παλαιοχώρι μέχρι τις μέρες της Δικτατορίας. Τότε απαγορεύτηκε ως "παγανιστικό", και από τότε χάθηκε. Αυτό το κομμάτι της παράδοσης του τόπου μας χάθηκε, δεν σβήστηκε όμως και από τη μνήμη των ανθρώπων. Και να, πριν λίγο καιρό μια φωτογραφία από τα περιβόητα "Γκουλιάρια" ήρθε στο φώς, ξυπνώντας μνήμες που θάφτηκαν κάτω από καρότσες τρακτέρ, και άλλα εφευρήματα.

Έτσι θυμάμαι εγώ τις απόκριες στο χωριό, μια σύντομη παρέλαση στην πλατεία, όπου πάνω σε αυτοσχέδια άρματα, που δεν ήταν άλλο από τις καρότσες κάποιων τρακτέρ, οι νέοι του χωριού, ως ερασιτέχνες ηθοποίοί έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους, αναφερόμενοι στην τοπική κοινωνία και στα γεγονότα. Παλαιότερα το ίδιο συνέβαινε πάνω στην οροφή ενός λεωφορείου στην αυλή του σχολείου. Και όλα αυτά μέχρι το 1998...

Τότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιο αποκριάτικο σατυρικό θεατρικό παίχτηκε στην πλατεία του Παλαιοχωρίου. Μάλιστα παρομοίαζε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή - σόου της εποχής, που πλαισιωνόταν με αφελείς υποψηφίους μνηστήρες... Μετά από αυτό τίποτα, και όλοι αρκούνταν να παρακολουθήσουν κάποιο καρναβάλι της πόλης μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες τους, αφού νωρίτερα καταναλώσουν ικανές ποσότητες λαγάνας και νηστίσιμων! Και αν το κάνουν και αυτό...

Για τα "Γκουλιάρια" που προανέφερα, άκουσα και διάβασα, και ελπίζω κάποια στιγμή να δω την αναβίωση τους. Το χρωστάμε άλλωστε στο παρελθόν και στην ίστορία μας.

"Αυθεντικό διονυσιακό δρώμενο" τα χαρακτηρίζει και ο συγγραφέας Θόδωρος Γρηγοριάδης, ο οποίος σε πολλά βιβλία του έχει αναφερθεί σε αυτό. Παρακάτω αναδημοσιεύω ένα άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ (περιοδικό ΠΡΟΣΩΠΑ), τον Ιανουάριο του 2001.

Ο θάνατος των βάκχων

Μέρες καρναβαλιού με πιάνει μια θλίψη, μια λαογραφική κατάθλιψη, για όσα έθιμα έσβησαν ανεπιστρεπτί και μια οργή για όσους συνέβαλαν στο χαμό τους.
Ορεινό χωριό στο Παγγαίο. Κάτοικοι 3.500. Όλη την περίοδο πριν την Καθαρά Δευτέρα ντυνόμασταν τα βράδια και μπαινοβγαίναμε στα γειτονικά σπίτια. Φορούσαμε τα παλιά μας ρούχα, τα παρτάλια μας. Την λέξη βεστιάριο κανείς δεν την ήξερε. Χτυπούσαμε τις πόρτες και κάναμε τρέλες ή σιωπούσαμε μέχρι να μας αναγνωρίσουν. Γέλια, πειράγματα, κεράσματα. Συνήθως όλοι μεταμφιέζονταν το αντίθετο φύλο ή κάποιον αναγνωρίσιμο τύπο. Ο καθένας ντυνόταν τον άλλο.
Την Καθαρά Δευτέρα το χωριό ήταν ξεσηκωμένο. Στην πλατεία θα γινόταν η αποθέωση του καρναβαλιού. Το θέαμα για χρόνια επαναλαμβανόμενο: Καλαμπούρια, προξενιά, γάμος, γεννητούρια, γλέντια. Και στο τέλος η μεγάλη πομπή: οι γυμνοί άνδρες, «τα γκουλιάρια». Όσοι ήταν πάνω από δεκαοχτώ χρονών μαζεύονταν σε ένα σπίτι στην άκρη του χωριού και εκεί, αφού μεθούσαν για τα καλά, γδυνόντουσαν και έβαφαν το κορμί τους με φούμο. Ύστερα τυλίγονταν με φύλα και κλαδιά, άρπαζαν τσουγκράνες και άλλα γεωργικά εργαλεία στα χέρια και- σχεδόν ολόγυμνοι- έτρεχαν στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στην πλατεία αλαλάζοντας και πειράζοντας το πλήθος -κυρίως τις γυναίκες. Διονυσιασμένοι, αρχέγονοι, αρχετυπικοί. Οι τελευταίοι Βάκχοι του Παγγαίου.
Αυτά ως το 1967. Ως τότε κράτησαν «τα γκουλιάρια» που θυμάμαι. Ο ερχομός της χούντας γέμισε τον κόσμο απαγορεύσεις. Τα σκοτεινά μας βράδια σκοτείνιασαν πιο πολύ. Τα «γκουλιάρια» έπαψαν να βγαίνουν στους δρόμους. Η τρέλα και το μεθύσι του παλιού εθίμου -που είχε διασωθεί αιώνες- έσβηνε άδοξα.
Το κακό που έκανε η στρατιωτική δικτατορία στην χώρα μας αντιστοιχεί με των ευνουχισμό των αγαλμάτων από τους χριστιανούς. Απέκοψε οριστικά τη σύγχρονη Ελλάδα από την τελετουργική παράδοση που δεν φοβόταν να ακουμπάει στις ρίζες του παγανισμού και των μύθων. Γέμισαν τότε οι δρόμοι μας κίβδηλα σύμβολα. Στις πλατείες παρέλαυνε ο καρνάβαλος της χούντας που- όταν δεν έβγαζε τα τανκς- αμολούσε τα «ένδοξα» καμουφλαρισμένα άρματα.
Βρέθηκα τσολιαδάκι σε άρμα-τρακτέρ να υποδύομαι τον μαθητή του Κρυφού σχολειού. Όλοι μας υποδυθήκαμε κάτι από την μεταμφιεσμένη δόξα της ελληνικής ιστορίας. Και κανείς δυστυχώς δεν μπορούσε να ξεσχίσει εκείνες τις κουρελιασμένες στολές. Όσο περνάνε τα χρόνια για μας που, απροστάτευτοι και ανημέρωτοι, μεγαλώσαμε στη θλίψη της επταετίας η οργή δε λέει να καταλαγιάσει.
Μεταπολίτευση. Το χωριό λιγοστεύει. Οι άνθρωποι φεύγουν στη Γερμανία και στις πόλεις. Την Καθαρά Δευτέρα βγαίνουν και πάλι οι άντρες πάνω στα τρακτέρ -όχι πια «γκουλιάρια»- και σατιρίζουν την διαρκώς μεταβαλλόμενη κοινωνία. Παντρεύονται ξανά, «οι γκαστρωμένες» γεννάνε κουνέλια και γάτες, όμως λείπει το κέφι και το ξέσπασμα. Οι καρνάβαλοι αμήχανοι να συλλάβουν την καινούργια ταυτότητα του έργου και τις απαιτήσεις της εποχής απομακρύνονται σκεφτικοί από την ορχήστρα. Αριστοφανικοί υποκριτές σε αγέλαστη κωμωδία. Σαν γραφικό μοιάζει το έθιμο, δεν ήταν παλιά έτσι...
Ταυτόχρονα με την εκκένωση της υπαίθρου τηλεοπτικές εικόνες εισβάλλουν στα σπίτια μας. Οι τηλεοράσεις αναλαμβάνουν να διασκεδάσουν τα πλήθη υποκαθιστώντας την πραγματικότητα. Τις Καθαροδευτέρες όλο και πιο δύσκολα γεμίζει η πλατεία.
Δεκαετία ενενήντα. 1700 κάτοικοι. Τελευταία δρώμενα. Πάνω στα τρακτέρ στήνονται «τηλεοπτικά στούντιο», η θεματολογία του καρνάβαλου είναι αποκλειστικά η τηλεόραση και τα καμώματά της. Σατιρίζονται κυρίως τα reality show. Ο μεθυσμένος βάκχος τρεκλίζει ως ξανθιά προξενήτρα, η περούκα του βάρος ασήκωτο, τα τακούνια σφίγγουν τα πόδια του, οι κόθορνοι μουχλιάζουν στις αποθήκες. Οι μικρότεροι δεν διαδέχονται τους προηγούμενους, ονειρεύονται τις πόλεις.
Το καρναβάλι σβήνει.
Έζησα το τέλος ενός εθίμου με την ίδια πίκρα που βίωσα το τέλος της παιδικής ηλικίας. Χωρίς να νοσταλγώ το παρελθόν, ξέρω πως κανείς δεν μπορεί να συγκρατήσει τη φθορά μιας εποχής. Ο καρνάβαλος άλλαζε όπως άλλαζε η χώρα και οι προσανατολισμοί της. Η σοβαροφάνεια διαδεχόταν τη σάτιρα, ενώ κανένα καινούργιο έθιμο δεν αντικαθιστούσε τα παλιά.
Tώρα στις μεγάλες πόλεις οργανώνονται φαντασμαγορικές παρελάσεις χωρίς τον αυθορμητισμό και καρναβαλισμό του παλιού δρώμενου. Τα πλήθη ξεχύνονται στους δρόμους χαιρετώντας τις κάμερες. Μόνον η τηλεόραση μπορεί πια να συντηρήσει τα «εκστασιασμένα» πλήθη, εκείνη τα δημιουργεί, εκείνη τα αναπαράγει ψηφιακά. Η τελετή υποχωρεί στην τηλεοπτικότητα.
Η Πάτρα και οι άλλες πόλεις, στα αδιαχώρητα στενάκια τους, διεκδικούν μια δεύτερη Disneyland, ένα φτιασιδωμένο Ρίο. Ώ, ρε γλέντια! που θα’ λεγε και ο Καραγκιόζης-βρωμερή καρικατούρα σκιερών εποχών...
Η διαπολιτισμικότητα του καρναβαλιού και η εμπορευματοποίησή του κατατροπώνει τον σάτυρο που κρύβεται μέσα μας αναζητώντας κάθε χρόνο τον απεγκλωβισμό του από το καταπιεσμένο σώμα. Ό, τι απομένει είναι ένα κενό, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες στις σκοτεινιασμένες περιοχές του υποσυνείδητου.
Μετατρέποντας σε show την ζωή μας σκοτώνουμε τον καρναβαλικό εαυτό μας. Ανίκανοι να ζήσουμε το έθιμο εθιζόμαστε στα υποκατάστατα. Η καλοφτιαγμένη μάσκα επιστρέφει ως πολύχρωμος εφιάλτης, χιονίζει φελιζόλ πάνω από την πόλη. Tα «γκουλιάρια» χορεύουν -full monty- σε αντιερωτικά τηλεοπτικά προγράμματα.
Κλεισμένοι στα σπίτια μας δεν πιστεύουμε ότι ο μασκαράς που χτυπάει την πόρτα μας δεν είναι ένας μεταμφιεσμένος εχθρός, ένας ξένος, ένας άλλος τελικά. Σφαλίζουμε την πόρτα και πέφτουμε για ύπνο-ανήσυχο.
Ονειρευόμαστε ότι κάπου, σε ένα έθιμο, κάποιοι γλεντάνε ακόμη. Πού άραγε;

Οι φωτογραφίες από τις απόκριες του παρελθόντος προέρχονται από το φωτογραφικό αρχείο του Πολιτιστικού Συλλόγου Παλαιοχωρίου, ενώ η φωτογραφία από τις απόκριες του 1998, προέρχεται από το προσωπικό μου φωτογραφικό αρχείο.